Απελπισια

[mam to be]

Μην αφήνεις τίποτα να σε καταβάλει. Ο κύκλος της ζωής μας είναι να γεννιόμαστε, να ζούμε, και κάποια στιγμή να πεθαίνουμε. Σκοπός δεν είναι να ζούμε για πάντα αλλά να ζούμε καλά, και να αφήνουμε πίσω μας τα παιδιά μας. Από κάποια στιγμή και μετά αυτά είναι όλη μας η ζωή.

[kloemak]

το καλύτερο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η επίσκεψη σε κάποιον ειδικό.

[kassiani]

Ευτυχως που σου απαντησε η κα Στυλιανακη ... Επειδη αυτα τα πραγματα δεν εχουν σχεση με το ποσο καλη μανουλα εισαι ή θα γινεις, οποτε αν σκεφτεις το μωρακι σου ως δια μαγειας θα φυγουν (ελεος πια!!), φροντισε να δεις καποιον ειδικο, γιατι καποια πραγματα δεν αντιμετωπιζονται ουτε με ευχες ουτε με φιλικες κουβεντουλες. Εαν ειχες απλως αγχος, η συμπαρασταση του συζυγου σου και οι φιλικες παρεες θα ηταν αρκετες. Φροντισε να δεις καποιον ειδικο, γιατι αυτα που περιγραφεις μπορει να συνεχισοτυν και μετα τη γεννα με συμπτωματα που δεν αποχωρουν οσο και να αγαπας το μωρακι σου.

Δε θα ηθελα να επεκταθω, αλλα επειδη μπορει να διαβαζουν κι αλλες με αναλογα προβληματα, δεν αντεχω πια αλλο να παιρνω μηνυματα απο φιλες του φορουμ που εχουν προβλημα και θελουν να το πουνε και δεν μπορουν γιατι θα παρουν τη φοβερη απαντηση οτι " αν σκεφτεις το μωρακι σου θα σου περασει". Πηγαινε στον ειδικο, να σου πει εκεινος πως θα σου περασει. Μπορει να εχεις ενα απλο φυσιολογικο αγχος λογω εγκυμοσυνης. Δε θα βρεις εδω διαγνωση ομως. Αλλα εδω πρεπει να μπορεις να βρεις πραγματικη φιλικη συμπαρασταση.

Ευχομαι ολα να πανε καλα

[kassiani]

Θα ηθελα να σου πω οτι οποιος νεος ειδικα αντιμετωπιζει το θανατο ή θανατηφορα ασθενεια αγαπημενου του προσωπου, δεν ειναι ποτε πια ο ιδιος. Το σοκ ειναι τεραστιο και σε κανει να αναθεωρεις τα παντα. Αναλογα συναισθηματα επιφερει και η μητροτητα, καθως η γεννηση ενοπς παιδιου και οι ευθυνες που αυτο συνεπαγεται κανουν τους ανθρωπους να αλλαζουν και ισως για πρωτη φορα να φοβουνται. Ειχα προσωπικη πειρα απο ολα τα παραπανω και εχω να σου πω οτι και εντελως αλλαξα σαν ανθρωπος μετα απο ολα αυτα (καλα και κακα) και φοφερες φοβιες απεκτησα που δεν ειχα ποτε. Σε νιωθω οσο δεν φανταζεσαι και θελω πολυ να σε καθυσηχασω λεγοντας σου την αληθεια, οτι πραγματι ολα αυτα ειναι φυσιολογικα. Πρεπει να περνανε ομως. Εαν δεν περνανε με τη δικη σου δυναμη και με τη συμπαρασταση αλλων ανθρωπων, δεν ειναι κακο και μια επισκεψη σε καποιον που μπορει να βοηθησει.

Χαρακτηριστικα, για να γελασουμε, καποτε η μανα μου μου ειπε "τωρα που θα κανεις παιδι, θα καταλαβεις γιατι εχω 30 χρονια να κοιμηθω σαν ανθρωπος". Το καταλαβα.

[Jeanne]

Kassiani και kloemak, η συζήτηση σε αυτό το topic είναι από το Φεβρουάριο του 2008 και όχι 2009!

[kassiani]

Ευχαριστω για την επισημανση, αλλα η τελευταια απαντηση ηταν σημερινη, οποτε και ανασυρεται το θεμα παλι, με αποτελεσμα παλι καποιες να το διαβασουν. Οσες το διαβασουν λοιπον παλι, να σκεφτουν και τη λυση του ειδικου, γιατι σερνεται πολυ επιλοχεια καταθλιψη η οποια δεν περναει αναλογα με το ποσο αγαπας το μωρακι σου.

Αλλα οτι ειμαι αφηρημενη, ειμαι !

[Elenna]

kassiani ευχαριστω πολυ που μπηκες στον κοπο να απαντισεις στο θεμα μου εστω και αν ειναι τοσο παλιο

Λοιπον, τωρα εχω μια μπουμπου που ειναι 8,5 μηνων και μου εχει παρει τα μυαλα

Η φαση που ειχα περασει στην εγκυμοσυνη ηταν πολυ ασχημη....Ειχα επισκευθει ειδικους, ψυχολογο και νευρολογο, ο ενας μου εγραψε φαρμακα τα οποια και δεν πηρα γιατι φοβομουν για το μωρο, στον ψυχολογο πηγα 3 φορες, πηρα αρκετη βοηθεια και μετα αποφασισα να το παλεψω μονη μου.

Η αληθεια ειναι οτι μετα τον 6ο μηνα ημουν πολυ καλητερα και παρολο που στον 7ο εχασα τελικα τη μια γιαγια μου, δεν το πηρα τοσο ασχημα οσο φοβομουν.

Αυτο που με ειχε τρομαξει ποιο πολυ στην εγκυμοσυνη ειναι οτι διαβασα οτι οι γυναικες που εχουν καταθλιψη κατι την κυηση εχουν μεγαλο ποσοστο να παθουν επιλογχειο, εγω τη γλιτωσα μετο που γεννησα λες και εγινε ενα κλικ και ξαναγυρισε ο παλιος καλος, υπεραισιοδοξος εαυτος μου.Βεβαια εχουν μεινει και σε εμενα καποιες σκεψεις και φοβειες που δεν ειχα παλια αλλα...τελικα ισως ειναι για καλο.

Τωρα το μονο που με εμποδιζει σε μια δευτερη εγκυμοσυνη ειναι μονο αυτο, δεν θελω με τιποτα να ξαναπερασω αυτο το λουκι!

Οποια κοπελα περναει κατι τετοιο στην εγκυμοσυνη χριαζεται πολυ βοηθεια και συμπαρασταση, ζητηστε βοηθεια ειναι το καλητερο και για εσας και για το μωρο σας.

 

Συγνωμη για το μεγαλο post, αυτο το θεμα ηταν το πρωτο που ειχα γραψει λογο αυτου βρηκα το parents το ξαναειδα και θυμηθηκα τα παλια

[kassiani]

Δεν ξερεις ποσο χαιρομαι που ακουω νεα σου και μαλιστα τοσο καλα

 

Η αληθεια ειναι οτι δεν ειχα προσεξει καν ποσο παλιο ηταν το θεμα και επειδη αφενος εχω περασει τετοιες σκεψεις (δεν ημουν ομως εγκυος) αφετερου ξερω καλα οτι μπορει να οδηγησουν σε επιλοχεια καταθλιψη (δεν ηθελα να στο πω τοσο χοντρα), ηλπιζα καπου να σε βοηθησω.

 

Δυστυχως επειδη η καταθλιψη ειναι θεμα ταμπου και επειδη η κοινωνια μας επιβαλει να ειμαστε τρισευτυχισμενες στην εγκυμοσυνη (ενω οι ορμονες λενε αλλα), πολλες γυναικες δε λαμβανουν την απαραιτητη προσοχη και φροντιδα ειτε επειδη ντρεπονται ειτε επειδη κανεις δεν τις παιρνει στα σοβαρα.

 

Οι συνεπειες απο αυτη την αδιαφορια ειναι πολλες φορες τραγικες.

 

Πραγματικα χαιρομαι πολυ

[Αλεξία31]

ellena,

 

Παρ' ότι μπορεί να σκέφτεσαι το μωράκι, δεν νομίζω ότι είναι εφικτό επειδή δεν θες να νιώθει άσχημα το μωρό ξαφνικά να είσαι μέσα στην τρελή χαρά. Θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου κακό να πας σε ένα ψυχολόγο και να μιλήσεις. Αρκετά πια με τα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που σου συμβαίνει μήπως προϋπήρχε και απλώς με την εγκυμοσύνη που οι ορμονες κάνουν πάρτυ επιβαρύνθηκε. Ψάξτο λίγο μέσα σου.

 

Πάντως αυτό με τα συναισθήματα και το μωρό νομίζω ότι είναι υπερβολικό. Γίνεται να σου συμβαίνει κάτι και να μην αντιδράς όπως θα αντιδρούσες; σιγά μην έχει και ψυχολογικά προβλήματα το μωρό αν εσύ νευριαζεις ή είσαι θλιμμένη. Αυτό που θέλω να πώ είναι ότι δεν είναι κανείς ρομπότ και είναι πολύ δύσκολο να αλλαζεις τα συναισθήματα κατά τη βούληση.

Ελπίζω να σε βοήθησα

[Αλεξία31]

Τελικά απ' ότι είδα εκ των υστέρων την πάτησα όπως η Κασσιανή με τις ημερομηνίες

[pasxalitsa v]

Αλεξια κ Κασσιανη δεν πειραζει...

καλο κανει να τα διαβαζουμε κ εμεις οι καινουριες...βοηθανε πολυ!!!

[Rodia]

Κορίτσια εγω ειμαι νεα!

Ειμαι μονο 6μιση εβδομαδων και περασα προσφατα μια παλινδρομη.

Ειμαι σχεδον 32 και αυτο θα ειναι το 1ο μας παιδακι.

Ειμαι ομως τοσο φοβισμενη απο την παλινδρομη , πως να το αντιμετωπισω?

Πως να διωξω τους φοβους?

Το σαββατο καθως και σημερα τα ξημερωματα ειδα και λιγα υγρα μπεζ καφε αλλα ο γιατρος μου μου ειπε οτι αυτο συμβαινει σε πολλες εγκυους και δεν χρειαζεται να τρελαινομαι ετσι.

Συνεχεια σκεφτομαι οτι θα επρεπε να μην το ειχα καθηστερηση τοσο τον ερχομο ενος μωρου γιατι οσο πιο μικρες ειμαστε τοσο καλυτερα για την εγκυμοσυνη.

Προσπαθω να κανω θετικες σκεψεις αλλα μου ειναι τοσο δυσκολο.

Δεν μπορω να συγκεντρωθω και στην δουλεια μου!

Καθε συμβουλη ευπροσδεκτη!

Σας ευχαριστω!

[kassiani]

Αυτα τα ειχα σκεφτει κι εγω, αλλα αφενος ο χρονος δε γυριζει πισω, αφετερου προσωπικα δεν ξερω αν θα ημουν τοσο καλη και υπομονετικη μητερα αν ειχα γεννησει μικροτερη. Σε καθε περιπτωση δεν εισαι και τοοσο μεγαλη πια

 

Εχασα κι εγω ενα παιδι στον 5ο μηνα της κυησης και θεωρω πολυ φυσιολογικο να αγχωνεσαι πολυ περισσοτερο απο αλλες εγκυους. Βεβαια, ξερω οτι ακουγεται κλισε, αλλα πρεπει να ηρεμησεις και να μη σκεφτεσαι συνεχεια το χειροτερο. Τετοιες καταστασεις σπανιως επαναλαμβανονται και σε καθε περιπτωση η κακη διαθεση μονο κακο κανει.

 

Αυτα δεν στα λεω εξω απο το χορο. Χορεψα και χορευω πολυ

Και τη σκασιλα μου απο την απωλεια του μωρου ειχα και ξανα εμεινα εγκυος και τωρα μου λενε οτι ειναι υγιεστατο αλλα βλεπουν και "κατι" στην καρδουλα..

Αν τρελλαθουμε δε βοηθαμε κανεναν. Λεγε οτι σε απασχολει, αν αυτο σε κανει να νιωθεις καλυτερα. Εδω θα ειμαστε..

[Rodia]

Σε ευχαριστω παρα πολυ.

Ειλικρινα κανει καλο να μιλαμε με αλλους που εχουν περασει κατι παρομοιο και μας ακουνε.

Ευχομαι να πανε ολα καλα με το παιδακι σου και να κραταμε και οι 2 συντομα στην αγκαλια μας παιδακια υγειη και χαρουμενα.

Θα σου πω την πεμπτη πως πηγε ο υπερηχος μου!