διεκδικει επιμονα

[valeri]

Προσφατα νοσηλευτηκε ο αντρας μου στο νοσοκομειο.Στα επειγοντα πηγαμε μαζι με το παιδι μας γιατι οι γονεις μας δεν μενουν στην ιδια πολη με μας.Τελικα χρειαστηκε να νοσηλευτει ο αντρας μου και να μπουν διαφορα <σωληνακια> απο παντου.Το παιδι τον ειδε ετσι με αποτελεσμα να κανει απο τοτε τσισακια πανω του και να διεκδικει εντονα και πολλες φορες με κλαματα αυτο που θελει και να ζηταει συνεχεια προσοχη ,να μην παιζει μονο του.Ολα αυτα τα λεω γιατι πριν αρκουσε μια φορα να του πω οτι αυτο δεν γινεται,οτι αυτο που θελεις δεν ειναι δικο μας και σταματουσε να το διεκδικει ειδικα οταν ημασταν καπου στον κοσμο η συμπεριφορα του ηταν αψογη .Α ειναι τωρα 2 χρονων και 4 μηνων.Κατα τη διαρκεια της νοσηλειας ελειπα πολλες ωρες ενω ο μικρος εμενε με τους παππουδες .

Προσπαθησα μετα απο καποιες μερες να του εξηγησω οτι ο μπαμπας ειναι πια καλα .

Υπαρχει και κατι αλλο ειμαι εγκυος και δεν ξερω κατα ποσο επηρεαζεται και απο αυτο ,απλα ηαλλαγη στη συμπεριφορα του ηταν αποτομη ,απο το νοσοκομειο και μετα.Δεν ξερω επισης εαν εχει σχεση η διεκδικιση και με το οτι μεγαλωνει πια.

Γενικα τι μπορει να κανει κανεις οταν το παιδι θελει κατι επιμονα ενω εσυ του λες οτι δεν γινεται?

Να σας δωσω ενα παραδειγμα πηγαμε στην γυναικολογο μαζι ,ειδε ενα αυτοκινητακι γυαλινο στο γραφειο της γυναικολογου και ηθελε να το παρει,ενω του ελεγα δεν ειναι δικο μας αυτος επεμενε τελικα ομως βγηκε απο το γραφειο. Στην αιθουσα αναμονης μεχρι να ντυθουμε το ξαναθυμηθηκε δεν ηξερα τι αλλο να του πω , ηρεμησε οταν του εδωσε η γραμματεας ενα δωρο ,τοτε χαιρετησε ηρεμα τον κοσμο με χαμογελο και φυγαμε.Γενικα δεν αγχωνομαι ευκολα με το

παιδι αλλα στο θεμα της συμπεριφορας .......

Παρακαλω τις εμπειριες σας και τις συμβουλες σας.

[kassiani]

Καταρχην και η εγκυμοσυνη να μην υπηρχε και η νοσηλεια να μην συνεβαινε, παλι θα σου ελεγα οτι ειναι μια φυσιολογικη συμπεριφορα ενος "τρομερου διχρονου" όπως λενε

 

Καταλαβαινεις οτι με την προσθηκη των δυο παραπανω περιστατικων , που δεν ειναι και ασημαντα, το πραγμα οξυνεται.

 

Η γνωμη μου ειναι να επιμεινεις στην καλη και τρυφερη συμπεριφορα, να του εξηγεις συνεχεια με καλο τροπο οτι αυτο δεν γινεται και να του προσφερεις πολυ αγαπη, προσοχη και στοργη, γιατι η ανασφαλεια που του εχει δημιουργηθει μονο με παροχη αγαπης και ασφαλειας καταπραυνεται.

[kassiani]

Τα περασα και τα περναω με την κορη μου κι εγω.

Πιο γλυκο και ηρεμο παιδακι δεν υπηρχε.

Συγχαρητηρια μου εδιναν στα εστιατορια για τη συμπεριφορα της.

Μετα τη γεννηση του αδελφου της (στον οποιον φερεται αψογα και πολυ τρυφερα) και μετα την εγχειριση του αντρα μου που δεν επιτρεπεται πια να τη σηκωνει αγκαλια, εχουμε δει κι εμεις ολα τα παραπανω.

 

Να παταει το ποδι κατω, να τσιριζει, να κλαιει χωρις λογο, να κατουριεται πανω της.

Το μονο που θελει ειναι προσοχη, σα να λεει κοιταξτε με κι εμενα γιατι εχω κι εγω αναγκη και μια εξτρα επιβεβαιωση οτι την αγαπαμε ακομα πολυ, οτι δεν την παραμεριζουμε για κανεναν αλλον, οτι ειμαστε καλα και τιποτα δε συμβαινει με τον μπαμπα της κλπ.

 

Υπομονη, υπομονη, αγαπη και ηρεμια.

Ξερω οτι ειναι δυσκολο, αλλα αν νευριασεις και αρχισεις να τον τιμωρεις και να φωναζεις, απλα θα επιβεβαιωσεις τους φοβους του οτι κατι δεν παει καλα και ο φαυλος κυκλος θα κανει τα πραγματα χειροτερα.

[valeri]

kassiani μου δεν του εχω φωναξει ποτε εως τωρα ,προσπαθω να αλλαζω τον τονο της φωνης μου οταν ειναι να του εξηγησω κατι που δεν εκανε σωστα ,παλια τον εστελνα στην κρεβατοκαμμαρα για τιμωρια οπου καθοταν λιγο κλαψουριζε και μετα απο λιγο ηταν ενταξει ,τωρα αυτο το κολπο δεν πιανει ,αρχιζει και κλαιει δεν θελει πια να πηγαινει στο δωματιο και δεν ξερω και κανεναν αλλον τροπο να τον τιμωρω.Καμια φορα τον αφηνω να κλαψει μεχρι να ηρεμησει οταν θελει κατι πολυ και εγω δεν του το επιτρεπω αλλα ραγιζει η καρδια μου να τον βλεπω να κλαιει.Δεν εχω συνηθησει να κλαιει για κατι και να το θελει επιμονα.Παντως αυτο που προσπαθω ειναι να του αποσπω την προσοχη με κατι αλλο αλλα δεν πιανει παντα.Με τα τσισακια ενταξει ειμαστε πλεον ,σταματησε να τα κανει πανω του.Αλλα εχει κολλησει με κατι κινουμενα σχεδια και θελει να τα βλεπει συνεχεια.

[valeri]

Με την εγκυμοσινη εχω καταλαβει οτι ακομη δεν υπαρχει προβλημα .Πολλες φορες ερχεται ανοιγει την κοιλια την φιλαει ,λεει το μωρακι το μωρακι,τι να πω.Οσο για την προσοχη ....ειμαι μαζι του συνεχεια, εχω επιλεξει να μην δουλευω για να τον προσεχω εγω ,τον Σεπτεμβρη που θα γινει 3 θα παει παιδικο. Μερικες φορες επειδη ειμαι απο το πρωι μεχρι το βραδι μαζι του αισθανομαι κουρασμενη και υπαρχουν φορες ,ειδικα προς το απογευμα , που δεν του δινω οση προσοχη θελει και το αντιλαμβανεται αυτο.Απο την αλλη ομως ειναι καλο νομιζω να ειναι και λιγο μονος για να βρισκει ο ιδιος ασχολειες.Πιστευω οτι θα επρεπε να παιζει πιο πολυ ωρα μονος του γενικα αλλα αυτο δεν το πετυχα και πολυ, ειδικα τωρα ειναι χειροτερα τα πραγματα.

[kassiani]

Μετα τα 3 μπορουν να παιζουν μονα τους τα παιδια.

Μεχρι τοτε θελουν παρεα, συνηθως τη μαμα.

Κι εμενα η κορη μου ετσι εκανε με την κοιλια και το δεχτηκε πολυ καλα το μωρο.

Κι εμενα που δεν εβλεπε τηλεοραση καθολου, εχει κολλησει τωρα και θελει να βλεπει καθε μερα την κοκκινοσκουφιτσα, γιατι της εχει δημιουργηθει φοβος για το λυκο και χαιρεται να βλεπει οτι τον πιανουνε και τελικα το κοριτσακι γλιτωνει.

Τους δημιουργει καποιο ειδος ασφαλειας να παρακολουθουν το ιδιο εργο συνεχεια η να διαβαζουν συνεχεια το ιδιο παραμυθι.

Κι εμενα η κορη μου ακουγε πολυ, δε χρειαζοταν να πουμε κατι δευτερη φορα.

Και τωρα που ειναι σχεδον 3, εχει γινει πολυ επιμονη και με κλαμματα προσπαθει να διεκδικει κατι που δεν επιτρεπεται.

Το συζητουσαμε παλι χτες με τον αντρα μου και εχουμε παρατηρησει οτι οταν επιμενουμε κι εμεις στην αρνηση ή τη μαλωνουμε, τα πραγματα γινονται χειροτερα.

Βελτιωση βλεπω μονο οταν της αρνηθουμε μια φορα και μετα της στρεψουμε την προσοχη σε κατι αλλο που ξερουμε οτι της αρεσει ή απλα την παρουμε αγκαλια και γελαμε, τη γαργαλαμε κλπ.

Παντως ειναι φυσιολογικο αυτο που συμβαινει.

Περιπου σ' αυτην την ηλικια αντιλαμβανονται οτι ειναι ξεχωριστα ατομα με δικη τους θεληση και αρχιζουν να την επιβαλουν

[valeri]

Καλημερα kassiani .Εχεις δικιο μετα τα 3 τα παιδια παιζουν μεταξυ τους ,το βλεπω αυτο και στον παιδοτοπο που πηγαινουμε.Αυτος ειναι ενας απο τους πολλους λογους που περιμενω να γινει 3 χρ.για να παει παιδικο.Παντως το οτι ειμαι συνεχεια σπιτι μαζι του σε συνδυασμο με την δυσκολη εγκυμοσινη που εχω μ εεξαντλει ορισμενες φορες.Απο οτι καταλαβα και εσυ εισαι σπιτι .Ισως η αλλαγη στη συμπεριφορα του με απογοητευει γιατι θεωρω οτι απο τη στιγμη που ειμαι στο σπιτι πρεπει να του διδαξω να ειναι ηρεμο και συγκροτημενο ατομο Μαλλον εχω πολλες απαιτησεις απο μενα και το παιδι.Αφου λες οτι ολα τα παιδια στην ηλικια των 2-2.5 χρ.ειναι καπως ετσι.Αν και νομιζω οτι υπερβαλλω λιγο γιατι βλεπω οτι σε σχεση με πολλα αλλα παιδακια ακομη και τωρα ειναι πιο ηρεμος.

Αυτο που λες για την επαναληψιμοτητα οντως ισχυει ,οι συνεχεις αλλαγες τους φαινονται ως κατι πολυπλοκο ,θελουν να κανουν το ιδιο πραγμα για να αισθανονται ασφαλεις.Αλλα βλεπει τις τελευταιες μερες σχεδον απο μια ωρα <πρωι μεσιμερι βραδι>κινουμενα σχεδια,δεν θελω να το συνηθησει ετσι ομως.Μολις ξυπνησει το πρωι λεει -τον λυκο.Αυτο που του λεω ειναι οτι και ο λυκος μολις ξυπνησε και πρεπει να κανει τσισα ,να βαλει τα ρουχαλακια του ,να φαει και μετα θα αρχισει να παιζει και καπως ετσι τον πειθω να μην ανοιγουμε αμεσως την τηλεοραση.

[kassiani]

Α κι εσενα το λυκο βλεπει?

Οχι δεν ειμαι σπιτι, δουλευω το πρωι.

Εσενα σου σπανε τα νευρα γιατι εισαι συνεχεια σπιτι, εγω εξαντλουμην απο τον ταυτοχρονο συνδυασμο δουλειας-παιδιου-εγκυμοσυνης.

Μην ψαχνεις, τελεια δεν ειναι ποτε.

 

Παντως πιστευω οτι οσο πιο καλα ειναι τα παιδια, αντι να το εκτιμαμε, εχουμε ολο και περισσοτερες απαιτησεις απο αυτα.

Αυτο ελεγα χτες στον αντρα μου.

Αντι να εκτιμαμε το ποσο καλο και ηρεμο παιδακι ηταν παντα η δεσποινουλα μας, τωρα που παρουσιαζει κι αυτη καποια πιο δυσκολη συμπεριφορα, ολο παρατηρησεις της κανουμε.

Λες και θελουμε να ειναι τελεια τα παιδια.

Αδυνατον δηλαδη.

[valeri]

kassiani φανταζομαι ποσο κουραστικο ειναι να συνδυασεις δουλεια μωρο εγκυμοσινη.Οταν ερχεται και το δευτερο μωρο δεν ειναι πολυ πιο δυσκολα τα πραγματα?

[kassiani]

Το τι δυσκολο ειναι, αστα μην τα ρωτας...

Δουλευουμε και αντιθετα με τον αντρα μου και ετσι παρα την καλη του διαθεση δεν μπορει κι εκεινος να με ξεκουρασει λιγο. Γιαγιαδες δεν υπαρχουνε. Μια γυναικα μονο που ενιοτε με εξυπηρετει.

Αμα κατσω και το πολυσκεφτω, μπορει και να τρελλαθω

 

Εχω παρει μια αποφαση να ειμαι ψυχραιμη και βλεπω οτι αυτο εχει καλο αποτελεσμα και στα παιδια.

Οταν παω να εκνευριστω, να απελπιστω κλπ, γελαω και βλεπω οτι ετσι γενικα χαλαρωνει το κλιμα.

 

Παντως ισως τωρα σιγα σιγα ειναι και πιο ευκολο, γιατι η μεγαλη θελει να ασχολειται με τον μικρο, ο μικρος διασκεδαζει με την αδελφη του και ετσι με αφηνουν κι εμενα (οχι να ξεκουραστω φυσικα), αλλα να κανω καμια δουλεια

Αν μπορουσα παντως θα εκανα και τριτο. Δεν ειχα ποτε σχεση με παιδια και τωρα τα εχω λατρεψει.

 

Πραγματικα πιστευω οτι το "κλειδι" ειναι η ψυχραιμια και το να μην παιρνεις τα πραγματα και παααρα πολυ σοβαρα.

[valeri]

Παντως εαν ειχες τους γονεις σου η τα πεθερικα σου κοντα δεν θα ηταν τοσο δυσκολα ετσι δεν ειναι?και εγω που δεν τους εχω παω παντου με το παιδι.Δεν μπορεις να ξεκουραστεις με τιποτα ,μονο οταν παω στον παιδοτοπο.Η αληθεια ειναι οτι ολοι λενε οτι οταν ερχεται το δευτερο παιδι πολλαπλασιαζονται οι δυσκολιες.Θα ειχες κουραγιο να κανεις και 3ο παιδι πο πο.Εγω νομιζω οτι ηδη με το 2ο παιδι δεν θα εχω αρκετο χρονο και για τους 2.Για μενα ειναι πολυ πολυ σημαντικο τα πρωτα 3 η το λιγοτερο 2 χρονια να ειμαι αποκλειστικα με το καθε παιδι.Βλεπω οτι αυτο βοηθαει πολυ .Το παιδι αισθανεται μεγαλη ασφαλεια και μη φανταστεις δεν ειναι δεμενο μαζι μου δηλ.δεν ειναι κολλημενο, οταν φευγω απο το σπιτι και τον αφηνω δεν κλαιει, μου λεει γεια σου και χαρα σου,δεν ζηλευει τα αλλα παιδια οση ωρα καιαν ασχολουμαι μαυτα.

Η Δεσποινουλα ασχολειται με το αδελφακι της ε?οταν ερθει και το δικομας μωρακι ο μικρος θα ειναι περιπυ σαν την Δεσποινα 2χρ.και 9 μηνων οποτε ελπιζω και αυτος να ασχολειται μαζι του.

[kassiani]

Φυσικα αν ειχα γονεις η πεθερικα εδω, θα ηταν πιο ευκολα.

Λιγες μερες ειχε ερθει η γιαγια μου και νομιζα οτι ειχα παει διακοπες

Και μονο ενα γαλα που εφτιαχνε στη μεγαλη την ωρα που θηλαζα ή που κρατουσε τον μικρο για να κανω πχ μπανιο τη μεγαλη ή για να κανω κι εγω επιτελους ενα μπανιο με την ησυχια μου, ηταν θειο δωρο.

 

Που δηλαδη να ειχα κοντα συστηματικα καποιον...

Ονειρο απατηλο

 

Και εμενα η δεσποινα επειδη ημουν μαζι της μεχρι τα 2,5 που ηρθε ο μικρος, νιωθει πολυ ασφαλεια σαν παιδακι.

 

Φυσικα και ασχολειται μαζι του, αλλα δεν την πιεσα ποτε προς αυτην την κατευθυνση.

Αυτο που λενε να λες στο μεγαλο παιδι να βοηθαει με το μικρο, το θεωρω λαθος.

Δεν της ειπα τιποτα, ουτε ασχολησου, ουτε αγαπα το ουτε τιποτα.

Της ειπα απλα, ειναι ο αδελφος σου, θα μεινει μαζι μας, ειναι κι αυτος παιδι μου, ο,τι νομιζεις κανε.

Το μονο που δε θελουν τα παιδια ειναι πιεση.

 

Στο μαιευτηριο διπλα μου ηταν μια κοπελα που εκανε δευτερο παιδι επειδη την πιεζε η κορη της για αδελφακι.

Ενω λοιπον το ιδιο το κοριτσι ηθελε αδελφο, τοσο πολυ το επρηξαν τα σογια με το καινουργιο αδελφακι, θα το αγαπας?, θα το φροντιζεις?, θα θα θα, που στο τελος το κοριτσακι δεν ηθελε ουτε να το δει το αδελφακι.

[valeri]

Kαλα το ποσες χαζομαρες ρωτανε οι συγγενεις ενα μικρο παιδακι δε λεγεται.Απο την μια οταν εισαι μακρια τουλαχιστον αυτα τα αποφευγεις την κρισιμη στιγμη<η δικη μου εγκυμοσινη>

Καπου εδω διαβασα οτι μπορουμε απλα να λεμε οτι θα εισαι ο μεγαλος αδελφος και ετσι του το ελεγα αλλα βλεπω οτι τελευταια καποιες φορες δεν του αρεσει που του το λεω.Εψαξα και για κανενα σχετικο βιβλιο προς το παρον δεν βρηκα.

Επεζες πολυ ωρα με την Δεσποινα παλια?Πως την απασχολουσες?Να σου πω την αληθεια ,αν και θα ακουστει ασχημο,δεν μαρεσει να παιζουμε με τα παιχνιδια του το κανω με το ζορι,μαρεσει ομως πολυ να διαβαζουμε και αυτουνου ευτυχως.

[kassiani]

Καλα κι εγω δεν τρελαινομαι να παιζω με ολα οσα της αρεσουν, αλλα και τι να κανω?

 

Εγω διαφωνω και μ' αυτο το να λεμε θα εισαι ο μεγαλος αδελφος.

Ας το πει μονος του αμα θελει.

Εκνευριζονται τα παιδια με αυτο.

Σου λενε οχι, εγω θελω να ειμαι ακομα μικρος, να ειμαι κι εγω το μωρο σου.

 

Γενικα ειμαι εναντιον των καθ ειδους ταμπελων.

Δεν της μιλουσα γι αυτο το θεμα καθολου. Μονο οταν ηθελε εκεινη.

Μπαινω παντα στη θεση του παιδιου μου και σκεφτομαι.

Ποσο θα μου την εσπαγε αν ο αντρας μου μου συζητουσε συνεχεια κατι που εγω δεν ηθελα.

Δεν της ελεγα λοιπον τιποτα.

Οταν ηθελε εκεινη, ερχοταν και εκανε ερωτησεις, χαιδευε την κοιλια και τραγουδουσε στο μωρο.

 

Οταν το φεραμε στο σπιτι δεν της ειπα τιποτα σχετικα με το τι πρεπει η δεν πρεπει να κανει.

Αφησα να δω τι ΘΕΛΕΙ να κανει και απλα παντα προσεχω το θεμα της ασφαλειας και των δυο.

Σε αυτο ειμαι καθετη. Τα υπολοιπα τα συζηταω

 

Παντως σε σκεφτομουν το σκ, που μου ειπες για το 3ο.

Κατεληξα στο οτι η διαφορα η τεραστια ειναι απο το 1ο στο 2ο.

Αν ειχα τωρα μονο την κορη μου, θα ειχα χρονο για τον εαυτο μου το βραδυ, θα πηγαινα βολτες μαζι της τα απογευματα, δε θα ειχα να ασχολουμαι με πανες, κρεμες , θα επαιζε εκεινη με τις κουκλες της κι εγω με τα βιβλια μου κλπ.

Τωρα με το μωρο, δεν εχω πια ουτε λεπτο για τον εαυτο μου.

Αρα το να ειχα και ενα ακομα, δε θα μου αφαιρουσε κατι.

Δεν ξερω αν με καταλαβαινεις.

 

Αλλα ειναι μεγαλος ο αντρας μου και φοβομαστε να κανουμε κι αλλο.

[pk33]

Έχοντας 3 παιδιά, (ένα 2,5 ετών και 2 δίδυμα 8 μηνών) θα διαφωνήσω ότι η διαφορά είναι τεράστια από 1 παιδί σε 2 παιδιά.

Για εμάς το ένα παιδί μας φαίνεται ότι είναι διακοπές, και τα 2 παιδιά, κάτι πολύ κοντά στις διακοπές.

 

valeri όσο για τη συμπεριφορά του παιδιού, θα έλεγα ότι κάνατε μεγάλο λάθος που τον αφήσατε να δει έτσι τον μπαμπά του, προφανώς φοβήθηκε πολύ. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του είναι από αυτό. Πρέπει να μην ξανααναφέρετε τίποτα για το νοσοκομείο, σαν να μην έγινε ποτέ.

 

Όταν γεννηθεί με το καλό το 2ο, να ξέρεις ότι θα έχετε μεγάλη κρίση ζήλειας. Λογικό είναι αυτό. Εμείς μετά από 8 μήνες έχουμε ακόμη κρισάρες ζήλειας (βέβαια η μεγάλη μας ήταν μόνη της και ξαφνικά και οι δύο μας αρχίσαμε να τρέχουμε πανκόβλητοι με τα δίδυμα και έπαθε).

και εμείς δεν έχουμε βοήθεια οπότε υποχρεωτικά στέλνουμε τη μεγάλη στον παιδικό και έχουμε μια κυρία να κρατάει τα διδυμα το πρωί που η γυναίκα μου πάει δουλειά.

[kassiani]

Τα διδυμα προφανως και δεν συγκρινονται.

Κι εμενα με το ενα διακοπες μου φαινεται πια.

Απλα οταν το 3ο εχει διαφορα ηλικιας με τα 2 πρωτα, υπαρχει καποια διαφορα, απ' οτι βλεπω σε οικογενειες που εχουν 3.

Οτι τα 2 πρωτα παιζουν μεταξυ τους κι εσυ παλι ασχολεισαι με ενα μωρο.

Τι να σου πω, υποθεσεις κανω, γιατι θα ηθελα αλλο ενα (ποιος να μου το λεγε) και απο την αλλη φοβαμαι κιολας.

[valeri]

καssiani αυτο για τον μεγαλο αδελφο το διαβασα στις συμβουλες που προτεινει το parents στα θεματα ψυχολογιας που εχει δηλ.ειναι συμβουλη απο ψυχολογο,παντως θα σταματησω να το λεω .Τελικα μηπως στο ποσο κουραστικο ειναι να μεγαλωνεις 2 παιδια παιζει ρολο και η διαφορα ηλικιας ,ποια ειναι η καταληλλη?Μαλλον πανω απο 6 χρονια ,μου το ειχε πει και μια φιλη ψυχιατρος.

pk33 Προφανως και ηταν λαθος να ειναι το παιδι μαζι μας στο νοσοκομειο αλλα δεν φαινοταν εξαρχης οτι ηταν κατι σοβαρο δηλ.δεν πιστευαμε οτι θα νοσηλευτει .Εκεινη τη στιγμη με αγχωσε υπερβολικα η επιμελητρια που εφημερευε με διαγνωση περιτονιτιδας που ειναι μια κατασταση πολυ επικινδυνη για τη ζωη και απαιτει αμεσο χειρουργειο .Επρεπε τουλαχιστον να καλεσω καποιους γνωστους στο νοσοκομειο για να κρατησουν το παιδι<δεν ειναι σιγουρο βεβαια αν θα καθοταν > αλλα με τετοια αγωνια εκεινη τη στιγμη δεν το σκεφτηκα απλα περιμενα να ερθουν οι γονεις, δεν ημουν ομως συνεχεια στον θαλαμο.Και το κορυφαιο ,τελικα η διαγνωση ηταν λαθος ,βεβαια νοσηλευτηκε αλλα δεν ειχε περιτονιτιδα ειχε ενα αλλο προβλημα με το εντερο.

 

Ειπες οτι το πρωτο σας παιδι ζηλευει ,φανταζομαι οτι ειναι οντως πιο δυσκολο για ενα παιδι να αντιμετωπισει ξαφνικα τον ερχομο 2 παιδιων παρα ενος .Η κασσιανη δεν ειχε προβλημα ζηλειας.ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΟΥΝ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ.

[pk33]

Ευχαριστούμε πολύ.

Πάντως να ξέρεις το νοσοκομείο είναι πολύ δυνατή εμπειρία για ένα παιδάκι. Η μεγάλη μας νοσηλεύτηκε για μία βδομάδα λόγω πνευμονίας. Δεν φαίνεται να έχει τραυματική εμπειρία, όμως είναι τόσο έντονο αυτό που έζησε, που όταν παίζει βάζει ορό στις κούκλες, τους δίνει φάρμακο, τους κάνει ένεση, θυμάται ακριβως που έκανε εμετό, πως ήταν το δωμάτιο, ποιός είναι ο δρόμος για το νοσοκομείο κτλ.

Το πως θα προσλάβει αυτή την εμπειρία το κάθε παιδάκι προφανώς εξαρτάται από τον ψυχισμό του.

Επίσης, πολύ έντονη εμπειρία είναι φυσικά το να πάθει κάτι ένας γονέας. Προφανώς το παιδάκι τρομοκρατήθηκε που είδε έτσι τον μπαμπά του. Εδώ η μεγάλη μας μια μέρα που ήταν άρρωστη η γυναίκα μου, ήταν σε κατάσταση παροξυσμού, και όταν της είπαμε ότι η μαμά είναι άρρωστη έκλαιγε

[PASOUMI]

αυτο για το νοσοκομείο που λέτε, θυμάμαι οταν ημουν καπου 5 χρονών ο πατερας μου νοσηλευτηκε στο νοσοκομειο με καρκίνο ( τελικά δεν τα κατάφερε).

ενω ημουν αρκετα δυνατο παιδί και δεν εκλαιγα ευκολα απο συναισθηματικους λογους κ ειδικα μπροστα σε κοσμο τη μια κ μοναδικη φορα που με πηγε η μαμα να δω το μπαμπα στο νοσοκομειο (μεσα σε διαστημα 3 μηνών) , τη θυμαμαι ακομα. ενω ηταν οπως τον θυμομουν και χωρις καν ορο στο χέρι, μολις τον ειδα στο δωματιο κ ξαπλωμενο στο κρεβατι, εβαλα κατι κλαματα που δεν μπορουσα ουτε να τα κρατησω ουτε κ να τα σταματησω.

δεν θυμαμαι να αλλαξα συμπεριφορα στο σπιτι μετα απ αυτό αλλα σίγορα με επηρεασε πολύ η όλη εικόνα.

γενικα στα παιδια επειδη κ δεν εχουν την απαραιτητη ωριμοτητα αλλα κ η φαντασια τους ακομα οργιάζει, δεν ξερεις πως θα τα επηρεασει κατι που σε μας μπορει να φαινεται τελειως απλο κ λογικό.

[kassiani]

Φυσικα και το νοσοκομειο δεν ειναι ο,τι καλυτερο, αλλα τωρα εγινε και πρεπει να ξανανιωσει ασφαλεια το παιδι.

Το να λεμε τι επρεπε να ειχε γινει, λιγη αξια εχει τωρα.

Κι εμενα ο αντρας μου χειρουργηθηκε στο ματι και τον ειδε η κορη μου με επιδεσμο στο ματι και μπρουμυτα μια εβδομαδα.

Τι να τον καναμε? να τον κρυβαμε?

Απλα της εξηγουμε και της δειχνουμε οτι ολα ειναι πια καλα και το προβλημα περασε.

 

Αυτο με το μεγαλος αδελφος, δεν αμφιβαλλω οτι το λεει ψυχολογος, αλλα υπαρχουν και αλλες αποψεις επι του θεματος επισης απο ψυχολογους.

 

Εγω ομως σου λεω απλα τη γνωμη μου ως μητερα που καταφερα να μην εχει ζηλια και επιθετικη συμπεριφορα η κορη μου προς το μωρο.

Αφου τα καταφερα και τον λατρευει, υπολογιζω οτι κατι σωστο εκανα στην τακτικη που ακολουθησα.

Οταν λοιπον της ειπα οτι θα εισαι η μεγαλη αδελφη, το παιδι μου εγινε εξαλλο και μου ελεγε κλαιγοντας οτι δε θελει να ειναι μεγαλη, θελει να ειναι μωρο ΚΑΙ αυτη.

 

Μολις αλλαξα το τροπαριο (γιατι και το ενστικτο μου αλλα μου ελεγε) και επαψα να της λεω εγω τι να ειναι ή να μην ειναι, αποφασισε εκεινη οτι ειναι πιο μεγαλη και θα τον αγαπαει και θα τουμαθαινει τραγουδακια.

 

Ειναι ανθρωποι και τα παιδακια μας.

Ας τους δωσουμε το χωρο και το δικαιωμα να αποφασισουν για τα δικα τους συναισθηματα.

[valeri]

pasoumi Λυπαμαι παρα πολυ.Ολοι μας καθως μεγαλωνουμε σκεφτομαστε και ευχομαστε να μην αρρωστησουν οι γονεις μας .Αισθανομαστε ανασφαλεια.Οταν ειμαστε μικροι καταλαβαινουμε οτι ο γονιος μας κατι κακο εχει παθει αλλα δεν μπορουμε να καταλαβουμε ακριβως τι οποτε αγχωνομαστε ακομη πιο πιολυ.

Πριν 2 μηνες και για 2 μηνες περιπου στις αρχες της εγκυμοσινης μου ημουν πολυ ασχημα δεν μπορουσα να κανω τιποτα .Πηγα στους γονεις για αυτο το διαστημα για να προσεχουν το μωρο.Αυτο με εβλεπε συνεχεια να κανω εμετο και να ειμαι ξαπλα.Ετσι καποια στιγμη αρχισε να κανει κακακια πανω του πραγμα ασυνηθειστο για αυτον αφου απο την ηλικια των 7 μηνων τα εκανε στο γιογιο και στην τουαλετα,χωρις αλλαγη στη συμπεριφορα του η στις υπολοιπες συνηθειες του.Μολις το ξεπερασα εγω το προβλημα και ασχοληθηκα μαζι του σταματησε να κανει κακακια πανω του.

 

Τελικα ομως δεν μπορεις να αποφυγεις καποια πραγματα ,σημασια εχει να βρεθουν τροποι να ξεπερνιουνται αυτα που συμβαινουν απλα εχω την αισθηση οτι οι αλλαγες στη συμπεριφορα διορθωνονται πιο δυσκολα.Θελει πολυ υπομονη και αγαπη.

 

κασσιανι μην νομιζεις οτι εμπιστευομαι τυφλα οσα λενε οι ψυχολογοι ,εχω ακουσει αρκετα κουφα.Συμφωνω οτι πρεπει να δωσεις χωρο στα συναισθηματα των παιδιων απλα νομιζω αν μαθουμε να θετουμε ορια θα τους ειναι πιο ευκολο.

pk33 Δεν ειχα ακομη την εμπειρια νοσηλειας του παιδιου φανταζομαι οτι ειναι αρκετα ψυχοφθορο να βλεπεις τοπαιδι σου με ορους .Αντε ευχομαι να ηταν η πρωτη και η τελευταια φορα.

[kassiani]

Τα ορια σαφως και πρεπει να υπαρχουν, αλλα στη συμπεριφορα οχι στο συναισθημα.

Δηλ επιτρεπω στο παιδι μου να νιωσει οργη, θλιψη, ζηλια, αλλα δεν επιτρεπω πχ να χτυπησει καποιον.

 

Δε θα επιβαλω ομως στην κορη μου να αγαπησει κανεναν (ουτε εμενα, ουτε τον αδελφο της ουτε κανεναν αλλον) ουτε να τον φροντισει ουτε τιποτα.

Η φροντιδα του μωρου ειναι δικη μου υποχρεωση, δεν της ζητησα ποτε να συμμετεχει.

Γι αυτο και το ζητησε μονη της.

Τις τελευταιες μερες μαλιστα ζητησε να μοιραστει και την αγαπημενη της μπανιερα και ετσι κανουν μπανιο και μαζι και παιζουνε.

 

Αν τον εβαζα εγω απο μονη μου τον μικρο εκει, πιστευω οτι θα γινοταν χαμος.

Την αφησα να το θελησει μονη της.

Ευτυχως ειχα δικιο

[pk33]

Αν τον εβαζα εγω απο μονη μου τον μικρο εκει, πιστευω οτι θα γινοταν χαμος.

Την αφησα να το θελησει μονη της.

Ευτυχως ειχα δικιο

 

 

ε ναι θα γινόταν χαμός!

η δική μας έχει μία αγέλη από λιοντάρια από το ΙΚΕΑ (είχαμε πάρει πολλά για να έχουμε για αντικατάσταση αλλά η άτιμη τα βρήκε όλα!). Αν δεν έχει λιοντάρι δεν μπορεί να κοιμηθεί!

Όποτε τα μικρά ορμάνε στα λιοντάρια χωρίς να τους το επιτρέψει, γίνεται χαμός. Κάποιες φορές όμως που τα βλέπει να κλαίνε πάει τα φιλάει και τους δίνει το λιοντάρι για να ηρεμήσουν όπως ηρεμεί και αυτή

Την πρώτη φορά που την είδαμε να το κάνει είπαμε ωραία, τα αποδέχτηκε για να φτάσει στο σημείο να τους δώσει το λιοντάρι της!

 

Valeri: Αυτό για το μεγάλος αδελφός, πιστεύω και εγώ ότι δνε θα πρέπει καθόλου να το αναφέρετε. Το παιδάκι στρεσάρεται ακόμη περισσότερο γιατί έχει να αντιμετωπίσει το άγνωστο, και το να προσπαθεί κανείς να του βάλει και ένα νέο ρόλο που δεν ξέρει καθόλου, δεν είναι ότι καλύτερο.

[kassiani]

Οταν αρχισει και ο μικρος να περπαταει και να πηγαινει στα πραγματα της, νομιζω οτι θα αντιμετωπισουμε μια εντελως νεα προκληση

 

Τι να κανεις, τα αντιμετωπιζω ενα ενα οπως ερχονται τα πραγματα.

Και στην εγκυμοσυνη μου ελεγαν να της μιλαω συνεχεια γι αυτο που θα γινει για να μη ζηλεψει.

Μα λεω, αν το κανω απο τωρα ειναι που θα την αγχωσω και θα ζηλεψει.

 

Αυτο το "μεγαλος" τα αγχωνει πολυ.

Οσες φορες εκανα την εξυπναδα να το πω, εκλαψε το καημενο και μου ειπε "δηλαδη εγω δεν ειμαι το μωρο σου?":rolleyes:

 

Ψυχραιμιαααα

τι αλλο?

[kassiani]

pk33 δηλαδη εισαι μπαμπας, οχι μαμα?

μπραβο, πολυ θετικο να θελεις να ενημερωνεσαι ετσι.

 

εμενα ο αντρας μου ασχολειται παρα πολυ με τα παιδια μας, αλλα για ενημερωση μεσω ιντερνετ, περιοδικων, βιβλιων κλπ ουτε λογος.

 

ειναι πολυ σιγουρος για τον εαυτο του (εχει και ενα γιο 23 χρονων που πραγματι αποδεικνυει οτι κατι σωστο εκανε) και σου λεει δεν εχω αναγκη απο εξτρα μελετη