ΘΕΛΩ, ΑΛΛΑ ΠΩΣ...

[gelina]

Η αλήθεια είναι ότι δεν τον προτρέπω αρκετά στο να πάρει τα παιδιά να πάει κάπου γιατί είναι αρκετά απρόσεχτος και ορισμένες φορές ανεύθυνος. Δεν προσέχει, μπορεί την ώρα που οδηγεί να αρχίσει να ψάχνει κάτι στο κινητό του ή (το χειρότερο για εμένα) να έχει πιει.

Του είναι αδιανόητο να πάρει τα παιδιά και να τα πάει σε μια παιδική χαρά. Θέλει να τα πηγαίνει βόλτα σε κάποιο άλλο σπίτι για να μπορεί να τα πασάρει σε κάποιον της οικογένειάς του για να είναι αυτός άνετος να κάνει αυτά που θέλει, αδιαφορώντας για το τι γίνεται γύρω του. Το έχω δει να γίνεται, δεν είναι απλά φόβος ή υπερβολή μου. Εγώ όμως θέλω να περνάνε χρόνο μαζί και όχι με άλλους.

[anti1980]

Μοιάζουν τόσο ίδια αυτά που περνάμε που αρχίζω και σκέπτομαι μήπως ο άντρα μου είναι δίγαμος, ή έχει δίδυμο αδελφό… Μα τέτοια ομοιότητα???

 

Εγώ φίλη, πήρα απόφαση να τον προσγειώσω απότομα στη πραγματικότητα. Να τον καθίσω κάτω και να του ανοίξω τα μάτια. Έστω σαν τελευταία προσπάθεια. Γιατί αρκετά μητέρα και πατέρας το έπαιξα μέχρι τώρα αλλά ως εδώ… ήμαστε γυναίκες, ήμαστε μητέρες, ήμαστε σύζυγοι και εως εκεί. Ούτε κατάσκοποι ήμαστε, ούτε μενταλιστ, ούτε κάδος σκουπιδιών να έρχονται φορτωμένοι και να τα πετάνε όλα μέσα.

 

Αν υπάρχει κάτι μέσα σου (αυτό θα το διαπιστώσεις μόνο αν κάτσεις και σκεφτείς, πως θα νιώσεις άμα φύγει) για τον άντρα σου, πάλεψε για να φτιάξεις τα πράγματα στην οικογένεια σου. Και κάποια στιγμή αν τα καταφέρεις, θα έχεις μεγάλη ψυχική-ηθικη ικανοποίηση για τον εαυτό σου. Θα είσαι πολύ ψηλά σαν άνθρωπος.

 

Οι λίγες ώρες που είμαι μπροστά σε αυτόν τον υπολογιστή και διαβάζω τις ιστορίες των διαφόρων ανθρώπων εδώ μέσα, αλλά και αυτά που γράφω εγώ η ίδια (τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω) με βάζουν σε μεγάλες και σκέψεις… Αυτές τις σκέψεις τις κουβαλώ όλη μέρα μαζί μου και κάθε φορά που γυρίζω στον υπολογιστή, βλέπω πόσο διαφορετικά σκέπτομαι από τη προηγούμενη φορά…

 

Ελπίζω να βοήθησα…

[Γαριδούλα]

Gelina καλημερα και απο μενα. Οι ανθρωποι δεν αλλαζουν ομως μεσα στον κοινο βιο θα πρεπει να υπαρχουν υποχωρησεις για μια αρμονικη σχεση. Ιδιαιτερα οταν υπαρχουν παιδια δεν θα πρεπει να μιλατε εντονα. Η μικρη μας τωρα ειναι 8 μηνων και περιπου 5 μηνων οταν λογοφεραμε με τον εντρα μου εντονα η μικρη διαμαρτηρηθηκε με κλαματα. Καταλαβε οτι κατι ασχημο εγινε. Προσπαθηστε να λυνεται τις διαφορες σας οταν τα παιδια σας δεν ειναι μπροστα.

Αφιερωστε περισσοτερο χρονο οι δυο σας και αρχιστε να μιλατε. Ξερω ειναι δυσκολο αλλα ο μονος τροπος για να ξεκαθαρισεται καποια πραγματα ειναι να μιλησετε ξεκαθαρα. Σιγουρα για να φτασετε στον γαμο αγαπιεστε και μην ξεχνας και τις ομορφες στιγμες που περασατε.

Μπορει τωρα να μην καταλαβαινει τιποτα απο ολα αυτα ο αντρας σου μα θα ερθει η στιγμη που θα μετανοιωσει. Αν δεν μπορει αυτος, εχε υπομονη και δεν θα χασεις. Ειναι κριμα να μεγαλωσουν τα παιδια σας χωρις τον πατερα τους. Μπορει να μην ασχολειται τοσο μαζι τους ομως υπαρχει η παρουσια του.

Βοηθησε την κατασταση να ερθουν πιο κοντα ο αντρας σου με τα παιδια πχ να πανε μαζι μια βολτα ή να πανε σουπερ μαρκετ ετσι θα εχεις και εσυ τον χρονο να κανεις κατι αλλο.

Αφηστε τα παιδια σας στην γιαγια και πηγαινετε για καφε ή και για ποτο. Οσο και δυσκολο να ειναι προσπαθηστε.

[Δ+Β]

Καλημέρα! Δεν ζω κάτι ανάλογο, ούτε είμαι παιδί χωρισμένων γονιών, αλλά είμαι παιδί γονιών που δεν τα έβρισκαν ποτέ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι και τους γονείς μου να τσακώνονται (μόνο λεκτικά) και εμείς απλά να κάνουμε τουμπεκί, τον πατέρα μου να λέει πως αν ξαναγεννιόταν δεν θα ξαναπαντρευόταν ενώ η μάνα μου ακόμα και σήμερα να λέει πως μόνο για εμάς (τα παιδιά) έμεινε μαζί του. Εμάς όμως δε μας ρώτησε κανείς! Η απάντησή μας θα ήταν να χωρίσουν, να ηρεμήσουμε! Με την πάροδο των χρόνων δεν άλλαξε τίποτα απολύτως. Τα ίδια άκουγα στα 5 τα ίδια ακούω και στα 25. Θα έλεγα να ξεπεράσεις τις ανασφάλειές σου για το αν θα τα καταφέρεις μόνη σου και να κάνεις δραστικά βήματα. Σκέψου πως περνόντας τα χρόνια όλοι παραξενεύουμε και τότε τα πράγματα θα χειροτερέψουν αλλά θα έχεις χάσει τα καλύτερά σου χρόνια. Έχοντας πλέον γίνει μάνα πιστεύω πως μία ΜΑΝΑ πάντα τα βγάζει πέρα σε οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες. Εννοείτε πως μπορείς να τα καταφέρεις και μόνη σου, ούτε η πρώτη θα είσαι ούτε η τελευταία. Ελπίζω να πάρεις την καλύτερη απόφαση

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Αν χωρίσεις , έχεις δικού σου ανθρώπους να σε στηριξουν τουλάχιστον τώρα στην αρχή? Πχ οι γονείς σου? δουλειά απ ότι κατάλαβα έχεις ,αυτό ειναι καλό. Ισως αν εκανες λιγο υπομονονη να εκανεες ενα κουμάντο κρυφό δικό σου και να τον παραταγες και να εφευγες με τα παιδιά?

[gelina]

Καλημέρα! Δεν ζω κάτι ανάλογο, ούτε είμαι παιδί χωρισμένων γονιών, αλλά είμαι παιδί γονιών που δεν τα έβρισκαν ποτέ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι και τους γονείς μου να τσακώνονται (μόνο λεκτικά) και εμείς απλά να κάνουμε τουμπεκί, τον πατέρα μου να λέει πως αν ξαναγεννιόταν δεν θα ξαναπαντρευόταν ενώ η μάνα μου ακόμα και σήμερα να λέει πως μόνο για εμάς (τα παιδιά) έμεινε μαζί του. Εμάς όμως δε μας ρώτησε κανείς! Η απάντησή μας θα ήταν να χωρίσουν, να ηρεμήσουμε! Με την πάροδο των χρόνων δεν άλλαξε τίποτα απολύτως. Τα ίδια άκουγα στα 5 τα ίδια ακούω και στα 25. Θα έλεγα να ξεπεράσεις τις ανασφάλειές σου για το αν θα τα καταφέρεις μόνη σου και να κάνεις δραστικά βήματα. Σκέψου πως περνόντας τα χρόνια όλοι παραξενεύουμε και τότε τα πράγματα θα χειροτερέψουν αλλά θα έχεις χάσει τα καλύτερά σου χρόνια. Έχοντας πλέον γίνει μάνα πιστεύω πως μία ΜΑΝΑ πάντα τα βγάζει πέρα σε οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες. Εννοείτε πως μπορείς να τα καταφέρεις και μόνη σου, ούτε η πρώτη θα είσαι ούτε η τελευταία. Ελπίζω να πάρεις την καλύτερη απόφαση

 

Δυστυχώς έτσι μεγάλωσα και εγώ. Ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι πόση υπομονή μπορεί να κάνει κάποιος άνθρωπος. Γι' αυτό και είμαι τόσο επιφυλακτική στο να προσπαθήσω και άλλο. Φοβάμαι τα χρόνια που έρχονται και το ότι ίσως στο τέλος μου πουν τα παιδιά μου "τι έκανες τόσο καιρό;", οπως κάποια στιγμή είπα εγώ στη μάνα μου.

Δεν μπορώ να ξέρω ποιες θα είναι οι αντιδράσεις των δικών μου σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, παρόλο που ξέρουν κάποια πράγματα. Το σπίτι είναι δικό μου, με δάνειο βέβαια που μου τρώει σχεδόν όλο μου τον μισθό, οπότε δεν παίζει να φύγω εγώ. Έχω κάποια χρήματα στην άκρη που θα με βγάλουν για 1-2 χρόνια, αλλά μετά τι;

Αυτά είναι που σκέφτομαι και δεν μπορώ να πάρω τη σωστή απόφαση. Μένουμε μαζί γιατί το θέλουμε και οι δυο; Ή μένουμε από ανάγκη, ο καθένας για τους δικούς του λόγους; Αν αργότερα όμως τα πράγματα γίνουν χειρότερα; Και θα είναι αυτό καλό για τα παιδιά;

[Morchelina]

Κορίτσια τι το ψάχνετε όλες οι οικογένειες έχουν καβγάδες. Και μένα ο πατέρας μου είναι κουραστικός και γκρινιάρης και μουρμούρης και η μάνα μου έχει κάνει τεράστια υπομονή αλλά βλέποντάς το από τη σκοπιά μου, του παιδιού, δεν θα ήθελα να χωρίσουν οι γονείς μου παρόλο που της έχω πει πολλές φορές το αντίθετο. Όταν κάνεις παιδιά το αν μένεις από ανάγκη ή επειδή το θέλεις γίνεται ένα και το αυτό.

 

Αν δεν τον εμπιστεύεσαι με παιδιά εκτός σπιτιού κάνε εσύ τις εξωτερικές δουλειές ή βόλτες και άσε αυτόν να κάνει τις εσωτερικές. Που θα πάει θα παρακαλάει σε λίγο καιρό να τα βγάλει έξω. Αν σε παρηγορεί, έχω δει πολλά ζευγάρια μετά το σοκ του ερχομού των παιδιών να τα πηγαίνουν καλύτερα όταν τα παιδιά τους αυτονομούνται. Αυτό όταν καταφέρνουν να μείνουν μαζί βέβαια.

[gelina]

Καλημέρα σε όλους,

έχω να πω ότι τα πράγματα αγριεύουν. Εχθές συνέβη κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί μεταξύ μας. Είχα διάφορα χαρτιά πάνω σε ένα τραπέζι, πήρε λοιπόν και τα πέταξε γιατί δεν του άρεσαν εκεί. Του έκανα λοιπόν παρατήρηση ότι δεν πετάμε κάτι που δεν ξέρουμε αν είναι κάτι σημαντικό. Απλά και ωραία, χωρίς ύφος κλπ γιατί ήταν και τα παιδιά μπροστά. Περνάει λοιπόν κανένα πεντάλεπτο ίσως και παραπάνω και ενώ επικρατούσε μια ησυχία στο σπίτι (διαλέγαμε φωτογραφίες με τον μεγάλο μου στο σαλόνι) ξαφνικά έρχεται από πάνω μας φωνάζοντας και απλώνοντας το χέρι του να με χτυπήσει. Εγώ παθαίνω σοκ όπως και ο μικρός όμως ψύχραιμα του ζητάω να ηρεμήσει και να φύγει από τον χώρο.

Εκείνη τη στιγμή όμως πέρα από το σοκ από το ξαφνικό και την κίνηση του αυτή, έννοιωσα περίεργα. Την ώρα που είχε απλώσει το χέρι του παρακαλούσα βασικά να το κάνει για να μπορώ εγώ μετά πιο εύκολα να το τελειωσω. Του έχω τονίσει ότι είναι κάτι που δεν θα ανεχόμουν σε καμιά περίπτωση και αυτό θα σήμαινε και το τέλος. Είναι φυσιολογικό που πέρασε αυτό από το μυαλό μου;

[anti1980]

Καλά έτσι ξαφνικά… σήκωσε το χέρι του να σε χτυπήσει??? Μετά τι έγινε??? Δε ξαναμιλήσατε? Δε το ρώτησες γιατί έκανε αυτή τη κίνηση?

 

Και εγώ το έχω σκεφτεί αυτό gelina… το να με χτυπήσει δηλαδή για να τελειώσουν όλα… για μένα τουλάχιστον είναι απόλυτα φυσιολογικό να σου περνάει από το μυαλό. Στο ξύλο και στο κέρατο δε χωράει καμιά κουβέντα και καμιά υποχώρηση.

 

Αλλά γιατί τα πήρε έτσι βρε παιδί μου???

 

Μήπως τελικά, ούτε ο δικός σου μπορεί την πολύ ησυχία??? Γιατί από τον δικό μου αυτό έχω καταλάβει. Όταν πετάω χαρταετό και το παίζω αναίσθητη ή για κάποιο λόγο έχουμε ηρεμίσει για λίγο διάστημα, τον βλέπω ότι ψάχνεται και ψάχνει λόγους για καυγά…

[tao]

ειναι πράγματι παράλογο να μην μπορεί ο άνθρωπος να επαναπροσδιορίσει τη ζωή του όταν συμβαίνουν αλλαγές, όπως γάμος, παιδιά, ειδικά τα παιδιά μας αλλάζουν μας ωριμάζουν, αργά ή γρήγορα.... κρίμα που δεν νιώθει την ουσιά της οικογενειακής ζωής αλλά μάλλον δεν πρέπει να καθυστερήσεις άλλο τη συζήτηση ουσίας μαζί του....

[gelina]

Θεωρώ ότι το ξέσπασμα αυτό ήταν αντίδραση σ' αυτήν την ηρεμία που υπήρχε τόσες μέρες στο σπίτι. Είμαι απόμακρη, ασχολούμαι με τα παιδιά και το σπίτι, δεν ασχολούμαι με αυτά που πετάει και κάνει. Οι συζητήσεις μας περιορίζονται στα αναγκαία για τα παιδιά και το σπίτι. Ήταν μάλλον ο τρόπος του να ξεσπάσει.

Το ξέρω ότι δεν θα μπορώ για πολύ να αποφύγω τη συζήτηση για τη σχέση μας και το γάμο μας. Θα περιμένω όμως να περάσουν τα γενέθλια των παιδιών τον άλλο μήνα. Δεν θέλω να χαλάσω το πάρτυ τους που κανονίζω μέρες τώρα.

[anti1980]

ειναι πράγματι παράλογο να μην μπορεί ο άνθρωπος να επαναπροσδιορίσει τη ζωή του όταν συμβαίνουν αλλαγές, όπως γάμος, παιδιά, ειδικά τα παιδιά μας αλλάζουν μας ωριμάζουν, αργά ή γρήγορα.... κρίμα που δεν νιώθει την ουσιά της οικογενειακής ζωής αλλά μάλλον δεν πρέπει να καθυστερήσεις άλλο τη συζήτηση ουσίας μαζί του....

 

Πολύ, πολύ σωστό αυτό που έγραψες…

 

Μόνο που μερικοί άνθρωποι, τα βλέπουν όλα σαν παιχνίδι και δε μπορούν να καταλάβουν τη σοβαρότητα μιας κατάστασης.

 

Πως θα μπορέσουμε λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους να τους κάνουμε να συνειδητοποιήσουν τη πραγματικότητα και να γίνουν ποιο υπεύθυνοι άνθρωποι??

 

Πραγματικά είναι πολύ κρίμα που δεν νιώθουν την ουσία της οικογενειακής ζωής…

[Morchelina]

Μην απορείτε που έγινε αυτό. Για μένα ήταν αναμενόμενο. Ο άνθρωπος είναι βίαιος και σε τρομοκρατεί για να γίνει το δικό του. Απορώ με την ψυχραιμία σου αλλά εύχομαι να μην την εκλαμβάνει ως αδυναμία ότι τον φοβάσαι. Εγώ θα του άστραφτα ένα χαστούκι αν μου πετούσε τα πράγματα και θα γινόμασταν μπίλιες μία και καλή και γεια σας.

 

Τι να συζητήσετε βρε παιδιά, όταν τα πράγματα φτάσουν στη βία δεν σηκώνουν συζήτηση. Όταν εσύ προσπαθείς για την οικογένειά σας και αυτός το μόνο που βλέπει είναι ο εγωισμός του γιατί σήκωσες ανάστημα πού θα βρείτε σημείο επαφής; Μην μπεις στο τριπάκι να του κάνεις την ψυχολόγο και να του λύνεις τα θέματά του, δηλ. να ανέχεσαι τη συμπεριφορά του παίζοντάς το καλή Σαμαρρείτισσα. Αυτά τα άτομα έτσι βρίσκουν κανένα καλό άνθρωπο να τους ανέχεται και τον πατάνε γιατί όλοι οι άλλοι τους κάνουν πέρα.

 

Μην συζυτάς τα θέματά του (anti1980 ισχύει και για σένα αυτό). Αν θες βάλτου ένα μήνα πλήρους μεταμέλειας με δικούς σου όρους. Αν περάσει τις εξετάσεις, άλλον ένα μήνα, μπας και μάθει πώς φέρονται οι άνθρωποι. Αν κυλήσει με οποιοδήποτε τρόπο, γεια.

 

Ότι άλλο σου έγραψα πριν ήταν με την προϋπόθεση ότι δεν πέρασε κάποιες γραμμές γιατί δεν είχες αναφέρει βίαιο περιστατικό. Αν και μου είχε κάνει εντύπωση βέβαια ότι δεν είχε ξανακάνει κάτι παρόμοιο.

[marron]

Το ξέρω ότι δεν θα μπορώ για πολύ να αποφύγω τη συζήτηση για τη σχέση μας και το γάμο μας. Θα περιμένω όμως να περάσουν τα γενέθλια των παιδιών τον άλλο μήνα. Δεν θέλω να χαλάσω το πάρτυ τους που κανονίζω μέρες τώρα.

 

Θα σου πω την προσωπική μου γνώμη, αλλά εγώ είμαι έξω απ' το χορό και ξέρω πολλά τραγούδια.

 

Χμ! Με προβληματίζει η παραπάνω φράση σου γιατί : "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" ! Μην αποφεύγεις. Δώσε αλλού τα παιδιά για λίγο, και στρίμωξέ τον. Μισή ζωή; Να ζεις με αγωνία και φόβο ; Ούτε τα παιδιά σου δεν θα μπορείς να χαρείς.

[rani]

Kαλησπερα και απο εμενα.Διαβασα με μεγαλη προσοχη ολα τα ποστ.Αν και δε γραφω συχνα τωρα τελευταια λογω ελλειψης χρονου και διαθεσης θα ηθελα να σου πω μερικα πραγματα.

Να ξερεις οτι υπαρχουν και χειροτερα.Εγω π.χ. ειμαι εγκυος και εχω μαι κορη 2 χρονων και περνω κι εγω το δικο μου γολγοθα.Ειμαστε ακριβως στην ιδια φαση αλλα εγω ειμαι πολυυυυ χειροτερα.Με εχει χτυπησει αρκετες φορες και εχουμε αρπαχτει πολλες.Σχεδον καθε εβδομαδα τους 5 πρωτους μηνες κατι γινοταν και εβγαινε εκτος οριων(μου πετουσε πραγματα, με εχει χτυπησει(και εγω βεβαια ανταπεδοσα)και μπροστα και στο παιδι.Δεν μπορω να σου περιγραψω πως αισθανομαι,συχνα νιωθω πως τον μισω, δεν μου εχει σταθει ποτε,ολο προβληματα δημιουργει.Εφτασα ενα βημα πριν το χωρισμο αλλα δεν το εκανα.Δεν το εκανα για πολλους λογους.Για τα παιδια, για να του δωσω μια ακομα ευκαιρια, για να εμενα να μην στρεσαριστω και παθω τπτ στην εγκυμοσυνη.Ο λογος που φερεται ετσι ειναι οτι δε θελει το 2ο παιδι γιατι η μαμα του δεν το εγκρινει!Γιατι θελει να φτιαξει το σπιτι του που μετακομισαμε πριν 1 χρονο περιπου και τωρα μπηκαμε σε νεα εξοδα και δεν μπορει να κανει τις ανακαινισεις που θελει.Περσασε καιρος να καταλαβω το τερας που παντρευτηκα.

Τωρα ειμαι 6 μηνων εγκυος και ειμαστε στη φαση που οταν αρχισει την ιστορια εγω απλα δε δινω σημασια .Εχω παραιτηθει, τον εχω γραμμενο, ειμαι ενταξει σε ολες τις υποχρεωσεις μου στο παιδι και στο σπιτι και κανω την κινεζα.

Μεσα μου ομως ΒΡΑΖΩ.Αν ειχα ενα σπιτι και γονεις να στηριχτω θα τον ειχα σουταρει.Ειναι αχαριστος, γαιδουρι, δε με βοηθαει πουθενα,θελει να δινω ολα τα λεφτα μου στο σπιτι να περναμε και αυτος μονο να φτιαχνει, με το παιδι δεν ασχολειται καθολου .

Αυτο λοιπον που φιλοσοφησα μεσα απο το μαρτυριο που περναω ειναι οτι δεν αξιζει να στεναχωριεμαι.Θα τον εκμεταλλευτω μεχρι εκει που δεν παει αλλο και οταν θα ειμαι ετοιμη μετα απο καιρο (και εφοσον δεν εχω δει αλλαγη)θα παρω τα παιδακια μου και αντιο!

Αυτο που θελω να σου πω ειναι οτι για να τελειωσεις μια τετοια κατασταση θα πρεπει να εχεις εξαντλησει ολα τα περιθωρια και επισης να βρεις την καταλληλη στιγμη , εκει που δεν θα το περιμενει ο αλλος.Με αξιοπρεπεια, χωρις τσακωμους...Και εκει ποναει 100 φορες περισσοτερο απο τα να κανεις κατι εν βρασμω ψυχης.

[gelina]

Καλημέρα

Όλο αυτό το διάστημα από την τελευταία φορά που έγραψα δοκίμασα διάφορα. Πρώτον δεν έδινα αφορμές για τσακωμούς. Φρόντιζα λοιπόν να είναι όλα καλά ώστε να μην έχει λόγο να αντιδράσει. Σταμάτησα να ασχολούμαι με τα οικονομικά του. Μέχρι που κανόνισα να βγούμε βράδυ μαζί χωρίς τα παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Δεν χαμπαριάζει. Τα ίδια και τα ίδια. Έμεινα και μόνη μου ένα σαββατοκύριακο με τα παιδιά και κατάλαβα ότι μπορώ και μόνη μου και ότι ήταν το πιο ήρεμο σαββατοκύριακο που έχουμε περάσει. Υπήρχε μια ηρεμία και σε μένα αλλά και στα παιδιά. Όλα αυτά λοιπόν με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ο γάμος μας έχει τελειώσει και ότι το καλύτερο είναι να πάρει ο καθένας τον δρόμο του. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι σίγουρη για το τι θέλω, το θέμα όμως είναι πως θα γίνει αυτό χωρίς παρατράγουδα.

[JENIA]

καλη μου αφου πηρες την αποφαση σου κανε αυτο που πιστευεις καλητερα. εσυ ξερεις πως θα κεινηθεις για να εχεις το καλητερο αποτελεσμα για τα παιδια σου. σου ευχομαι μεσα απο την καρδια μου να τελειωσουν ολα οπως θελεις χωρις να εχεις παρατραγουδα μονο και μονο για τα αγκελουδια σου .με ολοι μου την ψυχη σου ευχομαι τα καλητερα.

[anti1980]

Συζητήσατε καθόλου για τη σχέση σας??? Έχετε αναφερθεί ποτέ στο θέμα του διαζυγίου??? Και αν ναι, τότε εκείνος πως αντέδρασε???

 

Εμείς π.χ. μιλάμε συχνά για τη σχέση μας (άσχετα άμα γινόμαστε μετά από καιρό πάλι κουλουβάχατα) και όταν αναφέρω τη λέξη διαζύγιο, γίνεται χαμός, γιατί δε θέλει… έτσι ξέρω από τώρα, ότι άμα φτάσω να πάρω την απόφαση(γιατί όλο την παίρνω και τελικά με ρίχνει και κάνω πίσω…) δε θα ξεμπερδέψω εύκολα μαζί του…

 

Αν το έχεις λοιπόν αποφασίσει και είσαι 100% σίγουρη, μίλα με έναν δικηγόρο (το πώς θα τον βρεις και να είναι και οκ. είναι ένα θέμα…)να σου πει τι πρέπει να κάνεις…

 

Αν και εγώ θα σου πρότεινα, να επισπευτείς πρώτα ένα σύμβουλο γάμου… και άμα μπορούσες να πείσεις και τον άντρα σου να πάτε μαζί, τότε ακόμα καλύτερα…

[gelina]

Έχουμε πει τα παράπονα μας ο ένας στον άλλο. Έχουμε τσακωθεί πολλές φορές. Του έχω εξηγήσει πως όλα αυτά τα πράγματα εμένα προσωπικά με έχουν απομακρύνει αφάνταστα. Τον έχω απειλήσει πολλές φορές ότι είμαστε κοντά στο τέλος. Η σεξουαλική μας σχέση είναι ανύπαρκτη εδώ και 2 χρόνια. Η λέξη όμως "διαζύγιο" δεν έχει αναφερθεί. Άλλά από την άλλη αυτή η λέξη θα αλλάξει και θα διορθώσει τα πράγματα;

Δεν αισθάνομαι ερωτευμένη ή αγάπη όπως θα έπρεπε να αισθάνεσαι για τον σύντροφό σου. Ναι με νοιάζει αν είναι καλά ή όχι. Θέλω να ξέρω ότι είναι καλά, αλλά ως εκεί.

Λόγω δουλειάς είμαι μέσα σε δικηγόρους και ψιλοξέρω τι παίζεται και τι να περιμένω.

Όμως κορίτσια όσο αποφασισμένος και να είσαι δεν είναι εύκολο. Δυσκολεύομαι λίγο, αλλά και πνίγομαι σ' αυτήν την κατάσταση.

[anti1980]

Τι είναι αυτό που σε κρατάει σε αυτόν το γάμο, εκτός φυσικά από τα παιδιά???

 

Τι είναι αυτό που σε κάνει και διστάζεις να κάνεις την κίνηση για το διαζύγιο???

[gelina]

Αυτό που με κρατάει είναι οι αντιδράσεις του ίδιου και όλων των άλλων. Πως θα το δεχτούν, πως θα αντιδράσουν και όλα τα σχετικά. Είμαι έτοιμη να τους αντιμετωπίσω;

[anti1980]

Αν είναι αυτό που θέλεις και πρέπει να αποφασίσεις… τότε πρέπει να σταθείς γερά στα πόδια σου και να το κάνεις.

 

Αν μπορείς και αντιμετωπίζεις τόσο καιρό αυτή τη συμπεριφορά από τον σύζυγο σου, τότε μπορείς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε συμπεριφορά… είναι δύσκολο… το ξέρω. Αλλά κάθε αρχή και δύσκολη λένε…

 

Όσο για τους άλλους που γράφεις… δε ζουν μαζί σας. Δε ξέρουν αυτοί τι περνάς… Και αν υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπάνε και νοιάζονται για σένα, σε αυτή τη φάση θα φανούν ποιοι είναι αυτοί και πόσο μπορούν να σου σταθούν.

 

Πάντως πρώτα, πριν κάνεις οτιδήποτε, πρέπει να συζητήσεις το θέμα του διαζυγίου με τον σύζυγο σου. Έτσι θα ξέρεις την άποψη του και πως θα κινηθείς στη συνέχεια…

[gelina]

Τα ξέρω όλα αυτά και ξέρω πως έτσι είναι τα πράγματα. Όμως οι περισσότεροι δεν μπορούν να καταλαβουν τον άλλο και τους λόγους που αποφασίζουν πράγματα. Βλέπουν μόνο αυτό που θεωρούν σωστό και αποδεκτό. Έχω σταματήσει να το συζητάω και με φίλες μου ακόμα γιατί βλέπω ότι προσπαθούν να με πείσουν ότι είναι λάθος και ότι πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο, κάνοντας υποχωρήσεις. Δεν θέλουν να δουν πραγματικά πως νοιώθω εγώ.

Πλέον γι' αυτό το θέμα μιλάω μόνο στο forum και με τον εαυτό μου. Η επόμενη συζήτηση μαζί τους θα είναι για να τους το ανακοινώσω.

[anti1980]

Το ότι προσπαθούν να σε πείσουν, να προσπαθήσεις περισσότερο και να κάνεις υποχωρήσεις δεν είναι κακό. Να χαίρεσαι που έχεις τέτοιες φίλες. Θα σου ήταν ποιο εύκολο αν σου έλεγαν ότι ο άντρας που παντρεύτηκες δεν είναι για σένα και καλύτερα να χωρίσεις??? Νομίζω ότι οι φίλες σου, σου τα λένε αυτά γιατί ίσως σε έχουν δει ευτυχισμένη στο παρελθόν και ίσως να πιστεύουν ότι αξίζει το κόπο να προσπαθήσεις. Στο κάτω-κάτω δεν είναι στη θέση σου για να ξέρουν πως νιώθεις πραγματικά. Όπως και να έχει όμως, αν είναι πραγματικά φίλες, θα πρέπει να σε υποστηρίξουν όταν θα πάρεις την τελική σου απόφαση.

 

Δική σου είναι η απόφαση γιατί δική σου είναι η ζωή. Και όλα αυτά που πιθανών να ακούσεις στην αρχή από φίλους και συγγενείς, κάποια στιγμή θα κοπάσουν…

[NITSA30]

Νομίζω ότι αυτό που με κρατάει αρχικά είναι το άγχος αν θα τα καταφέρω οικονομικά μόνη μου. Δεν παίρνω και τα τρελά λεφτά και τα έξοδα είναι πολλά. Δεύτερον δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω όλους αυτούς που θα θελήσουν να μπουν στη μέση και να προσπαθήσουν να με μεταπείσουν. Και πάνω από όλα, πως θα κάνω τον άνδρα μου να καταλάβει επιτέλους τους λόγους που πήρα αυτήν την απόφαση και να αντιμετωπίσω ίσως την επιμονή του να ξαναπροσπαθήσουμε. Το έχω ξαναζήσει αυτό, όχι ως παντρεμένη βέβαια, και είναι αρκετά ψυχοφθόρο.Ξέρω ότι θα στεναχωρηθεί γιατί είχε ήδη έναν αποτυχημένο γάμο που πλέον πιστεύω ότι διαλύθηκε για τους ίδιους περίπου λόγους.

Δεν μπορώ άλλους τσακωμούς, θέλω να γυρίζω σπίτι μου με χαρά, θέλω ηρεμία.

 

GELΙNA ΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΔΕΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΤΟ ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΩΡΑ ..........ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ, ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΑ!!

ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΘΑ ΜΙΛΑΓΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΛΗΤΗ ΜΟΥ!!

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ. Η ΑΛΛΑΓΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΣΤΑ ΙΔΙΑ. ΠΑΡΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ?

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΝΕ!!

ΔΕΝ ΣΟΥ ΚΡΥΒΩ ΟΤΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΝΑΩ ΕΓΩ!!! ΑΛΛΑ ΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΠΟΥ ΖΩ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΤΙ ??? ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΙΜΑΙ ΗΡΕΜΗ!!

ΠΡΟΧΩΡΑ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΕΣ ΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΩ!!

ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΑ ΚΑΝΕΝΟΣ!!

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΙΣ ΜΑΝΑΔΕΣ ΤΟΥΣ!!!