Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ!

[Portishead]

εσυ καλα τα λες αλλα αυτοι που κανουν τους νομους αλλα γραφουν:evil:

αργος θανατος πρεπει σε οσους κανουν κακο σε παιδι.κ για ασελγεια ναι γιατι οχι???θεωρηται πτεσμα η ασελγεια σε ενα παιδι??ακου ενας χρονος.κ με καλη διαγωγη βγαινουν σε 2 μηνες:evil: γιαυτο δε θα γλιτωσουμε ποτε απο αυτα τα βρωμερα σιχαματα

 

Θες να σου πω την πικρη αληθεια.

Απο μια αποψη "βολευει" αυτη η ποινη.

ΓΙατι ετσι , το πολυ σε ενα χρονο , θα μπορει ο καθε γονιος να "περιποιηθει" μονος του και με τους δικους του νομους αυτα τα ατομα.

[sofi 30]

Portishead συμφωνώ απόλυτα για το βασανισμό ζώων που λες παραπάνω. έβλεπα πρόσφατα ένα video με κοινομαχίες κ δέ μπορούσα να κοιμηθώ για μέρες. Μιλάμε για ΤΗΝ αρρώστια. Βέβαια (για να μή ξεφέυγω κ από το θέμα) εδώ γίνονται τόσα κ τόσα σε μικά πιαδιά κ δέ τιμωρούντε από το κράτος τί περιμένουμε μετά για τα ζωάκια.....

Όσο για το ότι μετά θα "περιποιούνται" από τους γονείς, δέ θεωρώ οτι βολεύει. Από την άποψη οτι φαντάζεσαι πόσο ¨βαρή ¨θα είναι για κάποιον γονιό να περιμένει να βγει, να βρει τον τρόπο να, να, να...Το θεωρώ τρομερά ψυχοφθόρω!!!! Εγώ μπορεί να έφτανα κ στη τρέλλα...δέ ξέρω....Ωχ παναγία μου..πολύ βαριά συζήτηση μεσημεριάτικα....

[Portishead]

ΟΚ, ας μην επεκταθουμε στο τι ειμαστε ικανοι να κανουμε ο καθενας για τα παιδια μας γιατι θα ξεφυγουμε.

 

Παντως κραταω μια φραση που ειχε πει καποιος διανοουμενος (δεν θυμαμαι ποιος ητανε γμτ.)

 

"...η συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα και στα παιδιά είναι μέτρο της δικής μας ηθικής ποιότητας..."

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ YODA ΚΑΙ Ο ΠΑΤΈΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΒΊΑΣΕ

(English version - click here)

 

 

 

Βιασμένη από τον πατέρα μου. Προδωμένη από την οικογένειά μου.

 

Μια ιστορία ελπίδας για όλα τα θύματα

 

 

Σας ευχαριστώ που επισκέπτεστε την ιστοσελίδα μου. Θέλω να σας πω την ιστορία μου επειδή πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο θύματα αιμομιξίας αντιμετωπίζονται από την οικογένεια και την κοινωνία γενικότερα προσφέρει μεγαλύτερη προστασία και υποστήριξη στον βιαστή απʼ ότι στο θύμα. Αν και γνωρίζω καλά ότι αυτό είναι σύνηθες σε πολλές κοινωνίες, το επίκεντρο της δικής μου καμπάνιας είναι η ελληνική κοινότητας γιατί εντός αυτής της συγκεκριμένης κοινότητας ήταν και η εμπειρία μου.

 

Βιάστηκα από τον πατέρα μου όταν ήμουν 17 χρονών. Όσο φρικτή ήταν αυτή η απαίσια πράξη, επιδεινώθηκε από την άρνηση της ελληνικής οικογένειάς μου να αναγνωρίσει την κακοποίηση. Δεν είχα υποστήριξη από την ελληνική κοινότητα από τη στιγμή που κατήγγειλα τον βιασμό. Αν και πέρασαν 23 χρόνια από τότε, μόλις τα τελευταία 5 χρόνια είναι που κατάφερα να κόψω κάθε δεσμό με την οικογένειά μου και που επιτέλους ήμουν σε θέση να δεχτώ τις επώδυνες επιδράσεις που ο βιασμός και η μετέπειτα προδοσία από την οικογένειά μου, είχαν στη ζωή μου.

 

Έτσι αποφάσισα να κάνω ό,τι μπορώ για να προσφέρω υποστήριξη και κατανόηση σε άλλα θύματα αυτού του φρικτού εγκλήματος.

 

Ο λόγος που λέω την ιστορία μου

 

Μετά τον βιασμό από τον πατέρα μου προσπάθησα απεγνωσμένα και ασταμάτητα να κατανοήσω τις πράξεις και τη συμπεριφορά της οικογένειάς μου και της άμεσης ελληνικής κοινότητας απέναντί μου. Αργότερα ανακάλυψα ότι η αιμομιξία είναι κάτι σύνηθες στις ελληνικές οικογένειες και κοινότητες. Για 19 χρόνια ποθούσα να έλθει κάποιος από την οικογένειά μου και να μου προσφέρει την αγάπη και την υποστήριξη που απεγνωσμένα ζητούσα. Δυστυχώς αυτοί προτίμησαν να κλείσουν τα μάτια στο βιασμό, διατηρώντας ένα κάλυμα αξιοπρέπειας ως άμυνα στην σοκαριστική πράξη η οποία έλαβε μέρος εντός της οικογένειας. Αηδίασα κυριολεκτικά όταν πληροφορήθηκα από τον παπά της τοπικής ορθόδοξης εκκλησίας ότι «το μεγαλύτερο λάθος μου» ήταν που ανέφερα τον βιασμό στην αστυνομία και ότι «δεν θα έπρεπε να έχω εμπλέξει ξένους». Επίσης ενοχλήθηκα όταν οι Σαμαρίτες της Κύπρου με συμβούλεψαν ότι αυτό είναι πολύ εξαπλωμένο πρόβλημα, ειδικά στα χωριά της Κύπρου που το βρίσκουν δύσκολο να εμφανιστούν και να καταγγείλουν βιασμούς ή αιμομιξίες.

 

Μίλησα επίσης στην εφημερίδα «Cyprus Mail» η οποία ανέφερε ότι δεν υπάρχει στην Κύπρο κανένας άλλος βιασμός εκτός από των τουριστριών που πρώτα συμφωνούν για ερωτική συνεύρεση και μετά καταγγέλουν βιασμό.

 

Απʼ ό,τι κατάλαβα, σύμφωνα με τη τοπική λαϊκή αντίληψη βιασμός δεν υπάρχει, θύματα βιασμού δεν υπάρχουν και εξαιτίας αυτού δεν υπάρχει ανάγκη για υπηρεσίες υποστήριξης θυμάτων βιασμού/αιμομιξίας.

 

 

 

Με οδυνηρό τρόπο έμαθα τις δυσκολίες τις οποίες αντιμετωπίζουν τα θύματα οικογενειακής κακοποίησης και την μετέπειτα προδοσία και απομόνωση και γιʼ αυτούς τους λόγους θέλω να σας πω την ιστορία μου.

 

Η παιδική μου ηλικία

 

Μεγάλωσε σε ελληνική κοινότητα κοντά στο Camberwell Green στο νότιο Λονδίνο με την αδελφή μου που είναι ένα χρόνο μεγαλύτερη και με τον αδελφό μου που είναι τρία χρόνια μικρότερος. Πήγα σε ημερήσιο αγγλικό σχολείο και κάθε Σάββατο πήγαινα στο Ελληνικό παροικιακό σχολείο που στεγαζόταν στην τοπική ορθόδοξη εκκλησία και μάθαινα πώς να διαβάζω και να γράφω ελληνικά μέχρι τα 11. Εκείνο τον καιρό όλοι περίμεναν ότι τα αγόρια θα πηγαίνουν καλά στο σχολείο ενώ τα κορίτσια ενθαρρύνοντο να μαγειρεύουν, να καθαρίζουν και να προετοιμάζονται για γάμο.

 

Ο πατέρας μου δεν πέρναγε και πολύ χρονικό διάστημα στο σπίτι. Όταν δεν δούλευε στο οικογενειακό «φισάδικο» έπαιζε χαρτιά και έπινε καφέ στο τοπικό ελληνικό χαρτοπαικτικό κλαμπ. Ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος που έλεγχε την οικογένειά του εξασφαλίζοντας ότι όλοι φοβόντουσαν μην τον εκνευρίσουν. Είχε έντονη ιδιοσυγκρασία και ήταν γνωστό ότι σήκωνε τη φωνή του και το χέρι του όταν ξεπερνούσαμε τη γραμμή που ο ίδιος έθετε. Δεν θυμάμαι να κτύπησε ποτέ τη μητέρα μου, αν και αρκετά συχνά θα σήκωνε το χέρι του σε μας τα παιδιά, συχνά ζητώντας μας να σκύψουμε ώστε να μας κτυπήσει στα οπίσθιά μας.

 

Ήταν ξεκάθαρα ένας άνδρας που πίστευε ότι οι γυναίκες είναι δεύτερης κατηγορίας άνθρωποι. Κάναμε ό,τι μας ζητούσε, και έκανε ό,τι ήθελε. Είχε για αρκετά χρόνια σχέση με μία από τις υπαλλήλους του, αλλά κανένας στην οικογένεια δεν θα μιλούσε γιʼ αυτό.

 

Προδωμένη στο ίδιο μου το σπίτι

 

Ήμουν 17 χρονών. Αντίθετα με τις σημερινές 17χρονες είχα μια τακτοποιημένη ζωή. Δεν είχα ποτέ αγόρι, ήμουν παρθένα. Σαν κορίτσι που ήμουν, δεν επιτρεπόταν να βγω έξω γιατί, σύμφωνα με τους γονείς μου ο κόσμος ήταν γεμάτος από δολοφόνους και βιαστές και άσχημα πράγματα θα μου συνέβαιναν αν έβγαινα έξω από το σπίτι.

 

Ένα βράδυ Κυριακής ο πατέρας μου με βίασε ενώ η μητέρα μου και ο αδελφός μου κοιμόντουσαν στα κρεβάτια τους. Εκείνο τον καιρό η αδελφή μου είχε ήδη εγκαταλείψει το σπίτι, αμέσως μετά τα 16 της γενέθλια. Το επόμενο πρωί από τον βιασμό, τηλεφώνησα στη θεία μου και της είπα τι μου συνέβη. Με συμβούλεψε να βάλω μια κλειδαριά στην πόρτα του υπνοδωματίου μου (από τότε απολογήθηκε πολλές φορές που δεν με βοήθησε).

 

Στις επόμενες δύο μέρες ο πατέρας μου ήταν ασυνήθιστα προσεκτικός και στοργικός απέναντί μου. Αυτή η συμπεριφορά ήταν τόσο ξένη προς τη φύση του που με αφέλεια τη θεώρησα ως δείγμα μετάνοιας για τη πράξη που έκανε.

 

Δύο βραδιές μετά την αρχική επίθεσή του, ήρθε στην κρεβατοκάμαρά μου ξανά, ενώ η μητέρα και ο αδελφό μου κοιμόντουσαν. Ήξερα τι είχε πρόθεση να κάνει, έτσι προσποιήθηκα ότι κοιμόμουν. Με άγγιξε, συνειδητοποίησε ότι είχα την περίοδό μου και έφυγε.

 

Τότε έγινε ολοφάνερο σε μένα ότι η κακοποίηση θα συνεχιζόταν εκτός κι αν έκανα κάτι. Το να πω στη μητέρα μου το τι έγινε δεν ήταν επιλογή για μένα εκείνη τη στιγμή, γιατί όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ήθελα να την προστατέψω από την ντροπή. Αποφάσισα να πω στην καλύτερη φίλη μου τι έγινε κι αυτή ήλθε και με πήρε από το σπίτι και με πήγε στη γιαγιά της όπου ζούσε. Από εκεί τηλεφώνησα στην αστυνομία. Ο πατέρας μου συνελήφθη στο μαγαζί και προφυλακίστηκε για μερικές εβδομάδες. Στη συνέχεια αποφυλακίστηκε με εγγύηση και με τον όρο ότι θα έμενε στο βόρειο Λονδίνο, αρκετά μακριά από το Camberwell Green, όπου έμενα εγώ.

 

Η αλήθεια δεν ήταν αρκετή

 

Ήμουν σε άλλο κόσμο. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Τώρα, κοιτάζοντας πίσω, ήταν σαν να μην ήμουν εκεί, με κόσμο να παίρνει αποφάσεις αντʼ εμού, αλλά δεν μετανιώνω που τηλεφώνησα στην αστυνομία.

 

Έμεινα μʼ αυτούς τους φίλους για εννιά μήνες. Η αστυνομία και η ομάδα υποστήριξης θυμάτων με βοήθησαν να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Άρχισα συμβουλευτική υποστήριξη και οι κοινωνικές υπηρεσίες μου βρήκαν ένα διαμέρισμα.

 

Δεν μπορούσα να καταλάβω τον τρόπο συμπεριφοράς απέναντί μου. Ένιωσα απομονωμένη και απορριπτέα. Ήμουν πολύ τυχερή που είχα μερικούς πολύ πιστούς φίλους που με υποστήριζαν, αλλά η απώλεια της οικογένειάς μου άφησε ένα μεγάλο κενό στη ζωή μου το οποίο δεν μπορούσα να γεμίσω.

 

Μεγάλωσα μέσα σε αυστηρές αρχές της τοπικής ελληνικής κοινότητας και η προσπάθεια να εξισορροπήσω τη ζωή μου έξω από αυτή ήταν το λιγότερο που μπορώ να πω τρομακτική και μπερδεμένη. Ήμουν μια νέα 17 χρονών που ζούσε μόνη της στο Peckham και ένοιωθα ευάλωτη απέναντι σε κάθε άνδρα που με πρόσεχε. Καθʼ όλη τη παιδική μου ηλικία είχε μπει βαθιά μέσα μου το γεγονός ότι ο «έξω κόσμος» ήταν γεμάτος από «κακούς ανθρώπους» που θα μπορούσαν να με βλάψουν. Η βασική αρχή της ύπαρξής μου, το πιστεύω μου ότι θα ήμουν πάντα προστατευόμενη, θα με αγαπούσαν και θα με φροντίζαν, μόλις είχε θρυμματιστεί. Τίποτα πλέον δεν έμοιαζε αληθινό. Δεν ήξερα πλέον ποια ήμουν ή πού ανήκα.

 

Ήταν πολύ δύσκολο να επεξεργαστώ τα διαφορετικά συναισθήματά μου εκείνο τον καιρό. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η οικογένειά μου με είχε εγκαταλείψει, ακόμη ποθούσα την αγκαλιά της μητέρας μου που θα μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ήρθε να με δει, ούτε αυτή ούτε κανείς άλλος από την οικογένεια ή την κοινότητα. Δεν μπορούσα ούτε να προσπαθήσω να καταλάβω τους λόγους πίσω απʼ αυτό. Κρατήθηκα από την αντίληψη ότι είχα κάνει το σωστό. Ήξερα όμως ότι εάν η οικογένειά μου δεν επρόκειτο να με υποστηρίξει, δεν θα μπορούσα ποτέ να αισθάνομαι ασφαλής στο οικογενειακό μου περιβάλλον με τον πατέρα μου εντός αυτού.

 

Η πρώτη δίκη έγινε το 1987 στο Old Bailey. Η εικόνα αυτού του άνδρα με απλωμένα τα χέρια και τα πόδια κατά μήκος του πάγκου του κατηγορουμένου, σαν να μην είχε καμία έννοια στον κόσμο, θα ενοχλεί τη μνήμη μου για πάντα. Ενεργούσε λες και είχε δικαίωμα από τον ίδιο το Θεό να μου κάνει ό,τι μου έκανε. Η δίκη διήρκησε επτά μέρες και είχε ως αποτέλεσμα την μη έκδοση καμίας απόφασης λόγω ασυμφωνίας των ενόρκων. Η αστυνομία ζήτησε δεύτερη δίκη, η οποία και έγινε στο Wood Green Magistrateʼs Court. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ημερών της δίκης, οι κατηγορίες μειώθηκαν από βιασμό σε προσβολή και στο τέλος ο πατέρας μου αθωώθηκε.

 

Ήξερα ότι κανείς δεν ήθελε να με πιστέψει, αλλά μέσα στην αθωότητά μου, πίστευα ότι εάν έλεγα την αλήθεια η δικαιοσύνη θα έλαμπε, ο πατέρας μου θα τιμωρείτο και θα μπορούσα να επανακτήσω την οικογένειά μου. Το πίστευα αυτό ακράδαντα κατά τη διάρκεια των δύο δικαστηρίων, μόνο και μόνο για να ξανακακοποιηθώ από την ίδια μου την αντίληψη.

 

Ο πατέρας μου έφυγε από την Αγγλία και μετακόμισε σε ένα χωριό της Λάρνακας της Κύπρου το 1991 και η μητέρα μου τον ακολούθησε μετά από ένα χρόνο.

 

Από τη στιγμή που έφυγα από το σπίτι, η πλειοψηφία της άμεσης και της πιο μακρινής οικογενείας μου με απαρνήθηκαν και οστρακοποιήθηκα από την ελληνική κοινότητα. Είχα μόνο περιστασιακή επικοινωνία με τον αδελφό μου και ένα ξάδελφο, η αδελφή μου με είχε κατηγορήσει σε όλους. Τηλεφώνησα στη μητέρα μου αρκετές φορές, αλλά φώναζε ανεξέλεγκτα στο τηλέφωνο και μού το έκλεινε. Προσπάθησα χωρίς επιτυχία να μιλήσω στον παπού μου από τη πλευρά της μητέρας μου μερικές φορές και τελικά το 1991 συμφώνησε να τον επισκεφθώ. Αυτό ήταν μια μεγάλη ανακούφιση για μένα. Εάν ο παπούς μου, ο οποίος ήταν παλαιών αρχών, μπορούσε να δεχτεί τι είχε συμβεί τότε υπήρχε ελπίδα ότι κι άλλα μέρη της οικογενείας θα το δεχόντουσαν επίσης.

 

Δεν συζητήσαμε τον βιασμό κατά τη συνάντησή μας. Δύο εβδομάδες αργότερα του τηλεφώνησα για να κανονίσουμε μια δεύτερη συνάντηση. Ήταν πολύ ευγενικός και συμφώνησε να με ξαναδεί αλλά αργότερα την ίδια μέρα μου τηλεφώνησε κλαίγοντας και λέγοντας ότι δεν μπορούσε να με ξαναδεί γιατί φοβόταν τον θυμό της μητέρας μου. Ενοχλήθηκα τόσο πολύ απʼ αυτό που άκουσα που τού έκλεισα το τηλέφωνο. Ο παπούς μου με ξαναπήρε μετά από πέντε ώρες, ακόμα κλαίγοντας και λέγοντας ότι λυπόταν αλλά ήταν πολύ μεγάλος και δεν ήθελε να αποκλειστεί από την υπόλοιπη οικογένεια. Αυτή ήταν και η τελευταία ανάμνηση που έχω από τον παπού μου.

 

Σε μια προσπάθεια να ξανααποκτήσω πίστη στους ανθρώπους, γράφτηκα σε μια εκκλησιαστική ομάδα, έγινα δασκάλα για τις Κυριακές, παρʼ όλα αυτά εξαιτίας μιας όχι και τόσο υγιούς προσοχής από κάποιον στην ομάδα, σταμάτησα να πηγαίνω.

 

Ξεκίνησα μια αστική υπόθεση με τη βοήθεια της ομάδας υποστήριξης θυμάτων τρία χρόνια μετά τη δεύτερη δίκη. Ο δικηγόρος μου πήρε τα χαρτιά του δικαστηρίου και τα πρακτικά της δίκης αλλά δυστυχώς εκείνη την περίοδο ένας καινούργιος νόμος μπήκε σε εφαρμογή, εμποδίζοντας αστικές υποθέσεις πέραν των έξι ετών να προχωρήσουν.

 

Οι νομικοί μου σύμβουλοι εκείνο τον καιρό μου είπαν ότι ο πατέρας μου αθωώθηκε γιατί ήμουν ανίκανη να χρησιμοποιήσω τη λέξη «βιασμός» σε όλα τα στοιχεία μου. Ήταν πολύ οδυνηρό και ντρεπόμουν να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη σε σχέση με τον ίδιο μου τον πατέρα. Μπορούσα μόνο να αναφερθώ στην πράξη του βιασμού ως «προσπαθούσε να κάνει σεξ μαζί μου».

 

Από το 1993, ο νόμος περιορισμού των έξι χρόνων, ο οποίος εμποδίζει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης να ξεκινήσουν αστικές υποθέσεις εναντίον των βιαστών τους μετά από έξι χρόνια (ή έξι χρόνια από τότε που έγιναν 18χρονών), αυτός ο νόμος πολεμήθηκε στα ανώτατα δικαστήρια τον Ιανουάριο του 2008. Ο νόμος άλλαξε επιτρέποντας στα δικαστήρια να αποφασίσουν αναλόγως με τις υποθέσεις των θυμάτων εάν μπορούν να ζητήσουν δικαιοσύνη ακόμα και πολλά χρόνια μετά την προσβολή. Αναγνωρίστηκε ότι πολλά θύματα ειδικά παιδικής κακοποίησης χρειάζονται πολύ χρονικό διάστημα πριν να δηλώσουν την κακοποίηση.

 

Δύο γάμοι και μια κηδεία

 

Μετά τη δίκη και την αποτυχημένη μου προσπάθεια για δικαιοσύνη μέσω των αστικών δικαστηρίων, συνειδητοποίησα ότι όλη αυτή η υπόθεση δεν είναι μια σύντομη υπόθεση. Ακόμη ποθούσα την οικογένειά μου αλλά οι ελπίδες μου για επανένωση αρχίσαν να σβήνουν. Ακόμη δεν είχα δει κανένα άλλο μέλος της οικογένειάς μου από τη στιγμή του βιασμού. Είχα διακρίνει τη μητέρα μου αρκετές φορές περπατώντας στους δρόμους του Peckham, αλλά πάντα διέσχιζε τον δρόμο και πήγαινε από την άλλη πλευρά του πεζοδρομίου.

 

Ο παπούς μου, ο μόνος από την οικογένειά μου που απολογήθηκε για το γεγονός ότι δεν έκανε κάτι να με βοηθήσει, πέθανε το 1994 και ένοιωσα μεγάλη ανάγκη να παρευρεθώ στην κηδεία του.

 

Ο αδελφός μου μού είχε δώσει στοιχεία για την κηδεία, η οποία θα γινόταν στις 11 το πρωί στην ίδια εκκλησία που είχε γίνει και η κηδεία της γιαγιάς μου. Το βράδυ πριν την κηδεία γευμάτιζα με μία φίλη μου και την παρακάλεσα να πάμε παρέα μέχρι την εκκλησία. Ήθελα να εξοικειωθώ με την εκκλησία και να βρω ένα δρόμο ώστε να μην αργήσω την επομένη το πρωί. Ήθελα η άφιξή μου να είναι όσο το δυνατόν πιο διακριτική και να αποφύγω οποιαδήποτε προβλήματα.

 

Βρήκαμε την εκκλησία και σημείωσα το τηλέφωνο επικοινωνίας σε ένα χαρτί. Το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στην εκκλησία και μου είπαν ότι δεν είχαν καμία κηδεία προγραμματισμένη για εκείνο το πρωινό. Του τηλεφώνησα τρεις φορές για να βεβαιωθώ και τελικά προσφέρθηκε να τηλεφωνήσει σε όλες τις άλλες ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες της περιοχής για να βρει που θα γινόταν η κηδεία του παπού μου.

 

Πήρα τα στοιχεία της εκκλησίας στις 9.30, μετά έπρεπε να πάρω τα λουλούδα και τη φίλη μου και να είμαστε στο βόρειο Λονδίνο πριν τις 11π.μ.

 

Έφτασα στη κηδεία πιο νωρίς και κάθισα στο πίσω μέρος της εκκλησίας σαν το μαύρο πρόβατο. Δεν περίμενα κανέναν να μου μιλήσει ή να με χαιρετίσει. Μετά την εκκλησία ήμουν έτοιμη να φύγω όταν με πλησίασε ένας ξάδελφός μου ο οποίος επέμενε να παρευρεθώ και στο νεκροταφείο. Συμφώνησα με δισταγμό. Δεν ήθελα να σταθώ σε ένα μικρό μέρος με άλλα μέλη της οικογένειάς μου και δεν ήθελα προβλήματα.

 

Μετά την τελετή στο νεκροταφείο, οι γυναίκες των ξαδέλφων μου πρόσφεραν σε μένα και στη φίλη μου κρασί και ψωμί, συνηθισμένη πράξη στις ελληνικές κηδείες. Ένας από τους ξαδέλφους μου πρότεινε να πάμε πίσω στο σπίτι που ζούσε ο παπούς μου, μαζί με τους υπόλοιπους που παρευρίσκοντο στην κηδεία. Αποφασίσαμε να κάτσουμε στο αυτοκίνητο έξω από το σπίτι και να περιμένουμε να έρθουν όλοι πριν να μπούμε μέσα. Εκείνη τη στιγμή μόνο η μητέρα μου και μερικοί άλλοι ήταν μέσα, ο πατέρας μου δεν ήρθε στην κηδεία.

 

Ο ξάδελφός μου ήρθε έξω και με ρώτησε γιατί μέναμε στο αυτοκίνητο. Εξήγησα ότι θα ένοιωθα πιο άνετα να πάω στο σπίτι όταν θα υπήρχε περισσότερος κόσμος. Εξαφανίστηκε γυρνώντας μετά από λίγα λεπτά για να μου πεί ότι ήταν το οικογενειακό του σπίτι και ότι θα έπρεπε να πάω μέσα. Η θεία μου του είχε πει ότι αν η μητέρα μου είχε κανένα πρόβλημα με την παρουσία μου εκεί, αυτή θα έπρεπε να φύγει.

 

Σοκαρίστηκα από αυτή την τοποθέτηση. Πήγα στο σπίτι, η πλειοψηφία των παρευρισκομένων με χαιρέτισαν, με ρώτησαν τι κάνω και μετά, απόλυτη σιωπή, σαν να μην ήξεραν τι άλλο μπορούσαν να μου πουν. Παρʼόλα αυτά δύο από τους συγγενείς μου μού είπαν απευθείας ότι ξέραν ότι έλεγα την αλήθεια για τον βιασμό μου από τον πατέρα μου.

 

Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι όλοι στην οικογένειά μου πιστεύαν ότι έλεγα ψέματα. Περίπου τρεις εβδομάδες μετά την κηδεία εξοργίστηκα τόσο πολύ μόλις συνειδητοποίησαν ότι, παρόλο που γνώριζαν την αλήθεια, μέλη της οικογένειάς μου με είχαν εγκαταλείψει για όλα αυτά τα χρόνια.

 

Μετά από λίγα χρόνια ο ξάδελφός μου με κάλεσε στο γάμμο του όπου και παρευρέθηκα μόνη μου. Πολύ γρήγορα, εντός λίγων λεπτών αισθάνθηκα πόνο και λύπη και έφυγα.

 

Τον Νοέμβριο του 2001 πήγα στην Κύπρο για πρώτη φορά για να παρευρεθώ στο γάμο του αδελφού μου. Η παρουσία μου στο γάμο ξεκάθαρα ήταν μια έκπληξη για πολλούς ανθρώπους. Με προειδοποίησαν πριν τον γάμο ότι δεν έπρεπε να δημιουργήσω προβλήματα και ήμουν στη σκιά παρακολουθώντας τα χαιρετίσματα του ενός και του άλλου.

 

Με σύστησαν σε μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνώστους θεία και θείο οι οποίοι και με ρώτησαν τι είχε συμβεί και γιατί η υπόλοιπη οικογένεια με απέφευγε. Δεν μπορούσα να τους πω «με βίασαν» έτσι τους είπα απλά: «Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί κάποιος να κάνει» και το άφησα έτσι. Ήξεραν τι εννοούσα. Με προσκάλεσαν να μείνω στο σπίτι τους για το υπόλοιπο της επίσκεψής μου. Το πρωί μετά τον γάμο η αδελφή μου ήρθε στο σπίτι για να τους πει ότι είμαι «μια πειστική ψεύτρα». Η παρουσία μου ξεκάθαρα απειλούσε την κατάσταση των γονιών μου στην Κύπρο.

 

Διαγνώστης ψεύδους

 

Ενώ ήμουν στην Κύπρο είπα στον αδελφό μου να ζητήσει από τον πατέρα μας να κάνει ένα τεστ διάγνωσης ψεύδους, μιας κι αυτό θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της αλήθειας. Μετά από πολλές μέρες αναμονής πήγε στο καφενείο του χωριού με σκοπό να ξεμπροστιάσω τον πατέρα μου. Μόλις με είδε να παρκάρω έτρεξε έξω από το καφενείο, πήδηξε μέσα στο αυτοκίνητό μου και μου είπε να ξεκινήσω να οδηγώ αμέσως. Ήταν ολοφάνερα ανήσυχος και ήθελε να αποφύγει δημόσια διαπόμπευση. Αρνήθηκε την πράξη του, πράγμα το οποίο με εξόργισε, και μετά από μια έντονη διαφωνία συνειδητοποίησα ότι ένας μικρός αριθμός ανθρώπων είχε μαζευτεί γύρω από το αυτοκίνητο. Πήδηξε έξω από το αυτοκίνητο, φανερά φοβισμένος με ιδρώτα στο πρόσωπό του και περπάτησε γρήγορα προς το σπίτι του. Τον ακολούθησα για λίγο με το αυτοκίνητό μου και μετά έφυγα. Μετά από αυτό το συμβάν οι γονείς μου έφυγαν από το σπίτι του χωριού μέχρι τη μέρα που έφυγα από την Κύπρο μιας και φοβόντουσαν ότι οι συγχωριανοί τους θα ανακάλυπταν τι είχε συμβεί στην Αγγλία.

 

Συνήθιζα να λέω «ένας από εμάς ψεύδεται» και ήθελα και οι δυό μας να κάνουμε το τεστ διάγνωσης ψεύδους. Κατά τη διάρκεια ενός από τους καβγάδες μου με την αδελφή μου μού είπε: «Γιατί δεν κάνεις εσύ το τεστ διάγνωσης ψεύδους;». Αυτό και έκανα, δύο χρόνια μετά. Ερωτήθηκα δύο ερωτήσεις σχετικά με την προσβολή και οι δύο ερωτήσεις απέδειξαν ότι έλεγα την αλήθεια.

 

Σημάδια και επιδράσεις

 

Ήταν αδύνατο να προβλέψω τις επιδράσεις στη ζωή μου μετά την επίθεση και την μετέπειτα εγκατάλειψη από την οικογένειά μου. Ένοιωθα κενή και αποκομμένη μέχρι την κηδεία του παπού μου που κάτι με ταρακούνησε, με ξύπνησε. Ήταν το γεγονός ότι η οικογένειά μου «είχε καλύψει» ό,τι είχε συμβεί.

 

Παρʼόλη την ψυχολογική υποστήριξη που έλαβα τα πρώτα δύο-τρία χρόνια από το συμβάν δεν είχα καταλάβει πόσο βαθιά είχα σημαδευτεί. Ήμουν συνεχώς αυτοκριτική, γεμάτη από ανασφάλειες και συνεχώς ανέλυα και ξανα-ανέλυα τη συμπεριφορά μου και τις απαντήσεις μου προς τους άλλους. Αυτό δυσκόλεψε όλες τις σχέσεις μου, όλων των ειδών.

 

Το να είσαι θύμα βιασμού σημαίνει ότι πάντα θα υπάρχει ένα μέρος στη ζωή σου που δεν μπορείς να κρύψεις τα σημάδια. Όσο σκληρά κι αν προσπαθείς , με οποιονδήποτε άνδρα κι αν σχετίζεσαι, ενστικτωδώς ξέρει ότι έχεις υπάρξει κάποιου είδους θύμα.

 

Συχνά είμαι μπερδεμένη – διαχειρίζομαι τις σχέσεις μου όπως την επιχείρησή μου, συναισθηματικά αποκομμένη και πάντα υπό έλεγχο. Συχνά δεν μπορώ να διαφοροποιήσω το πρόσωπό μου από το πρόσωπο του θύματος και ακόμα αισθάνομαι μπλοκαρισμένη και κατά κάποιο τρόπο κακοποιημένη.

 

Η οικογένειά μου μού έκανε δύο πράγματα. Έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν ώστε να αισθάνομαι ντροπιασμένη γιʼ αυτό που μου συνέβη ελπίζοντας ότι δεν θα έλεγα την ιστορία μου και διασφάλισαν το γεγονός ότι προσπάθησαν να με κάνουν όσο το δυνατόν πιο αναξιόπιστη ώστε να μην με πίστευε κανείς έναν ποτέ εύρισκα το κουράγιο να μιλήσω.

 

Η οικογένειά μου περίμενε ότι θα περνούσα την υπόλοιπη ζωή μου με το κεφάλι σκυμένο, ντροπιασμένη γιʼ αυτό που μου συνέβη. Υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να μιλήσω για την εμπειρία μου γιατί αυτό θα ντρόπιαζε όλη την οικογένεια. Θα έπρεπε να το «κρατήσω εντός οικογένειας» και να συνεχίσω τη ζωή μου σαν να μην συνέβη τίποτα.

 

Η οικογένειά μου και η ελληνική κοινότητα με αντιμετώπισαν σαν χαλασμένο εμπόρευμα και με χρώματισαν με ονόματα όπως «τρελή πόρνη». Μου βάλαν αυτή την ετικέτα πάνω μου το λεπτό που έφυγα από το σπίτι και έγινε γνωστό τοπικά ότι είχα βιαστεί.

 

Ήξερα ότι ο βιασμός ήταν ένα ποινικό αδίκημα και δεν δέχτηκα να δω τον εαυτό μου με τον ίδιο τρόπο που με είδε η οικογένειά μου. Δεν μπορούσα να δεκτώ ότι ήμουν δεύτερης κατηγορίας άνθρωπος και ότι οι άλλοι με αντιμετώπιζαν με αυτό τον τρόπο. Η αποφασιστικότητά μου να μην συμβιβαστώ με τον τρόπο σκέψης τους και έτσι να εξευτελιστώ περισσότερο χειρότερεψαν το φάσμα μεταξύ μας. Μετά από πολλά χρόνια αντιμετώπισής μου με αυτό τον τρόπο, τον οποίο μπορώ να περιγράψω βρώμικο και σατανικό, αποφάσισα να κόψω κάθε δεσμό με ολόκληρη την οικογένειά μου. Ήξερα ότι ποτέ δεν θα με δεχόντουσαν πίσω στην οικογένεια αλλά ήξερα ότι ούτε εγώ θα τους δεχόμουν πια. Συνειδητοποίησαν ότι ήταν αφελές να συνεχίσω να κυνηγώ το παραμύθι «ευτυχισμένοι μετά». Τώρα ξέρω ότι έχω καλύτερες πιθανότητες να ξεπεράσω το παρελθόν και να κοιτάξω το μέλλον μου έτσι, παρά να «κτυπάνε» συνεχώς με τις βαρβαρικές αντιλήψεις τους.

 

Τι θέλω να πετύχω

 

 

Ελπίζω ότι λέγοντας την ιστορία μου θα καταφέρω να κλείσω αυτό το κεφάλαιο στη ζωή μου και να ολοκληρώσω τη θεραπεία μου, ώστε να μπορέσω να προχωρήσω στη ζωή μου. Δεν ελπίζω να επανακτήσω τις σχέσεις μου με την οικογένειά μου ή την ελληνική κοινότητα. Η ζημιά που έχει προκληθεί από την έλλειψη πράξεων εκ μέρους τους, είναι τόσο βαθειά που πραγματικά δεν μπορεί να αλλάξει για μένα. Ελπίζω όμως ότι η πράξη μου θα ενθαρρύνει άλλα θύματα να πουν την ιστορία τους αλλά και άλλες οικογένειες και η πιο ευρεία κοινότητα να σκεφθούν τις πράξεις τους επίσης.

 

Από την εμπειρία μου η ελληνική κοινωνία μεγαλώνει μέσα στο κουτσομπολιό, τις φήμες και τα σκάνδαλα, η διασκέδαση αξίζει περισσότερο από το υπογεγραμμένο θέμα. Εγώ ονομάστηκα «τρελή πόρνη» μεταξύ άλλων πραγμάτων. Αυτή η συμπεριφορά δεν προσφέρει υποστήριξη ή ελπίδα στα θύματα και αναμφισβήτητα βοηθάει τον βιαστή να νορμαλοποιήσει τη συμπεριφορά του.

 

Σκοπεύω να κάνω πολλά περισσότερο από το να μοιραστώ αυτή την ιστοσελίδα. Έχω συμπεριλάβει ένα έγγραφο διαμαρτυρίας για να υπογράψεις, εάν αισθάνεσαι όπως κι εγώ ότι θα έπρεπε να γίνονται πιο πολλά για να βοηθηθούν άλλα θύματα. Επίσης χρειάζομαι μερικές πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος του προβλήματος εντός της ελληνικής κοινότητας και προσκαλώ οποιονδήποτε έχει σχετικές πληροφορίες να επικοινωνήσει μαζί μου στο [email protected] , να αφήσει ένα μήνυμα στο .................................. ή αλλιώς να χρησιμοποιήσει το guestbook της ιστοσελίδας.

 

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι όπως εγώ που έχουν βιαστεί, αλλά, αντιθέτως με μένα, φοβούνται να πουν την ιστορία τουης. Καταλαβαίνω απόλυτα τη δυσκολία των θυμάτων να ξαναμιλήσουν για την εμπειρία τους, ειδικά αν έχουν περάσει αρκετά χρόνια, παρόλα αυτά είναι πολύ σημαντικό εμείς τα θύματα να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλο και να είμαστε ενωμένοι στις προσπάθειές μας να εμφανίσουμε το πλήρες μέγεθος του προβλήματος καθώς και τις δραματικές συνέπειες που έχει στις ζωές των θυμάτων και των οικογενειών τους.

 

Γυρίζοντας πίσω στα πρώτα χρόνια μετά τον βιασμό μου θυμάμαι κοίταζα όλους τους ενήλικές γύρω μου και αναρωτιόμουν γιατί δεν έκαναν τίποτε για να με προστατέψουν, να με βοηθήσουν ή να με υποστηρίξουν. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που μεγάλωσα μαθαίνοντας να τους σέβομαι. Τώρα είμαι ενήλικη και δεν θέλω το παιδί μου κάποια μέρα να με κοιτάξει και να αναρωτηθεί γιατί απέτυχα να το βοηθήσω όταν με χρειαζόταν.

 

Εάν υπήρξες, ή ξέρεις κάποιο θύμα οποιουδήποτε εγκλήματος και θέλεις να μοιραστείς κάτι από την εμπειρία σου, σε παρακαλώ άφησε τα σχόλιά σου ή επικοινώνησε.

 

Εάν δεν μιλήσουμε, συνεχίζουμε την αντίληψη ότι τίποτε δεν συμβαίνει στην ελληνική κοινότητα και η έλλειψη κάποιας ενέργειας από μέρους μας δεν θα βοηθήσει τα θύματα του χθες, του σήμερα, του αύριο.

 

Ξέρω ότι για να μιλήσω για την εμπειρία μου ήταν πολύ δύσκολο, μου πήρε περίπου 23 χρόνια. Θέλουμε να κρατήσουμε αυτά τα γεγονότα στη προσωπική μας ζωή και ποιος μπορεί να μας κατηγορήσει, εξάλλου δεν είναι και κάτι που το φωνάζεις από τις ταράτσες. Είμαι ένα πολύ κλειστό άτομο και εκτός από πολύ λίγους φίλους κανένας δεν ήξερε ότι είμαι θύμα βιασμού.

 

Ξέρω τώρα ότι δεν υπάρχει κάποιο μέρος στην ελληνική κοινότητα, ή και σε πολλές άλλες κοινότητες, όπου θύματα βιασμού/αιμομιξίας μπορούν να στραφούν. Ξέρω επίσης ότι πολλές οικογένειες δεν έχουν θέση στην καρδιά τους για ανθρώπους σαν κι εμένα. Μας βλέπουν ως χαλασμένο εμπόρευμα και μας κάνουν να αισθανόμαστε φτηνές και βρώμικες εξαιτίας του τι περάσαμε.

 

Ξέρω ότι ανέλαβα ένα δύσκολο έργο και αν και δεν με τρομάζει ο όγκος της δουλειάς που έρχεται για αυτή τη διαμαρτυρία δεν έχω πολλές επαφές μέσα στην ελληνική κοινότητα. Οποιαδήποτε πληροφορία ή βοήθεια πιστεύεις ότι μπορείς να μου δώσεις θα είναι εξαιρετικά χρήσιμη για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

 

Πώς αισθάνομαι τώρα

 

Πραγματικά, νοιώθω πιο γαλήνια τώρα. Είμαι πιο δυνατή και έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Δεν χρειάζομαι πλέον την έγκριση και την αποδοχή της οικογένειάς μου. Δεν θέλω τίποτε από αυτούς και δεν αισθάνομαι πλέον ως θύμα. Οι βρώμικες ματιές τους και οι χαρακτηρισμοί που μου δόθηκαν κατά καιρούς δεν θα με εμποδίσουν από το να συνεχίσω να κάνω τα πράγματα με τα οποία έχω παθιαστεί. Ελπίζω αυτή η κίνηση θα καθαρίσει το όνομά μου από πολλές φήμες και σκάνδαλα σχετιζόμενα με την υπόθεσή μου και ελπίζω ότι το κουράγιο μου να μιλήσω θα ενθαρύνει κι άλλα θύματα να μιλήσουν επίσης. Ξέρω ότι δεν μπορώ να αλλάξω ότι συνέβη σε μένα και εάν ζήσω ακόμα εκατό χρόνια πάλι δεν θα ξεχάσω την συμπεριφορά που δέχτηκα από όλους γύρω μου, οι οποίοι, πάντα σύμφωνα με το τι πιστεύω, έπρεπε να με προστατέψουν.

 

Εάν η ιστορία μου εμποδίσει έστω κι έναν βιαστή από το βιάσει ένα παιδί ή εμποδίζει ένα θύμα να αισθανθεί μόνο του, όπως αισθάνθηκα εγώ για πολλά χρόνια, τότε όλη αυτή η προσπάθειά μου θα αξίζει τον κόπο.

 

Άσχεται με το παρελθόν μου πάντα θα είμαι ευγνώμων για την αγάπη και την υποστήριξη της οποίας έτυχα από τους φίλους μου. Είναι λόγω αυτών που βρήκα τη δύναμη να το κάνω. Πάντα θα μείνει στη σκέψη μου το ποια θα μπορούσα να είμαι σήμερα εάν δεν είχε συμβεί αυτό το απαίσιο γεγονός στη ζωή μου, αλλά εξίσου υπάρχει και η αντίληψη ότι ο βιασμός μου ήταν ο καταλύτης ο οποίος μου επέτρεψε να πετύχω περισσότερα απʼ ό,τι θα μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ.

 

Πάντα θα είμαι ευγνώμων για την ευλογία, το κουράγιο και την εξυπνάδα να φύγω από ένα περιβάλλον το οποίο ποτέ δεν θα με έκανε ευτυχισμένη.

 

Αυτό που θέλω τώρα είναι ο κόσμος να συμμετάσχει, να μιλήσει για τον «βιασμό» και να με συντροφέψει στην προσπάθεια να κάνουμε κάτι γιʼ αυτό...

 

 

 

http://www.yoda.org.uk/page_1248541078625.html

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Ελεύθερος 62 χρόνος Ηρακλειώτης που είχε καταδικαστεί για βιασμό 13 χρόνης!

 

Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε προχθές ο 62χρονος Ηρακλειώτης ο οποίος πέρυσι είχε προκαλέσει σοκ στο πανελλήνιο, όταν αποκαλύφτηκε ότι εξανάγκαζε τη 13χρονη κόρη του να συνευρίσκεται ερωτικά τόσο με τον ίδιο όσο και με ηλικιωμένους συγχωριανούς του.

Ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου υπέβαλε αίτηση στο δικαστήριο για την αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους, η οποία έγινε δεκτή.

Ο 62χρονος Κρητικός πριν από μερικά χρόνια εγκατέλειψε τη σύζυγό του για να παντρευτεί την κόρη της, με την οποία στη συνέχεια απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Πριν από δύο χρόνια η 13χρονη κόρη του (το προτελευταίο από τα τέσσερα παιδιά) κατέφυγε στην αστυνομία και κατήγγειλε ότι είχε πέσει θύμα βιασμού από τον πατέρα της και από δύο ακόμη ηλικιωμένους συγχωριανούς της, περιγράφοντας μάλιστα τους βιασμούς με χαρακτηριστικές και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Πλέον, ο 62χρονος έχει την υποχρέωση να εμφανίζεται κάθε 1η και 16η του μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.

Πηγή:Espresso

 

SofosCrete: Μετά μου λένε για δικαιοσύνη, άλλοι για ψήλου πήδημα είναι μέσα και αυτός ο ελεεινός είναι έξω! Να σαπίσει στα υπόγεια έπρεπε και όχι να κυκλοφορά σαν να μην έγινε τίποτα.. και αυτός και οι «άντρες» συγχωριανοί του…

...........................................

 

http://sofoscrete.blogspot.com/2009/11/62-13.html

 

:twisted::twisted::twisted::twisted::twisted::twisted:

[gavrias]

Φανταζομαι είναι αυτός που η γυνάικα έκλαιγε και έψαχνε την κόρης της στα κανάλια και φώναζε ότι τη βίασε και είναι ανήλικη και....και...και...φωνή βοώντος...:oops:

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

«Πώς είναι το κορμάκι σου;»

- «Σου είπα ότι είμαι μόλις 12 και εσύ 27. Δεν σε ενοχλεί αυτό;»

«Εσένα σε ενοχλεί;».

 

Αυτή είναι η συνέχεια της αρχικής γνωριμίας ανάμεσα σε έναν 27χρονο ιδιωτικό υπάλληλο από τη Θεσσαλονίκη και σε ένα υποτιθέμενο 12χρονο κορίτσι που εκείνη τη στιγμή έψαχνε παρέα σε ένα από τα δεκάδες δωμάτια ανοικτής επικοινωνίας (chatrooms) του Διαδικτύου. Η συνέχεια της διαδικτυακής συνομιλίας είναι ακατάλληλη για δημοσίευση...

 

Πίσω από το 12χρονο κορίτσι με το ψευδώνυμο Roz12 βρίσκονται «ΤΑ ΝΕΑ».

Το προφίλ της Roz12 που δημιουργήσαμε δεν παρέπεμπε από την αρχή σε ανήλικη, καθώς για να εισέλθει κάποιος σε ένα chatroom οι όροι συμμετοχής απαιτούν να έχει κλείσει το 18ο έτος της ηλικίας του. Έτσι, οι περισσότεροι που την προσέγγισαν, βλέποντας προηγουμένως το προφίλ της, νόμιζαν ότι συνομιλούν με μια 19χρονη- όσο είχαμε δηλαδή δηλώσει στην αρχική φόρμα εγγραφής.

 

Η πραγματική ηλικία της Roz12 γνωστοποιούνταν στους άλλους χρήστες του chatroom με την αρχή της συνομιλίας.

 

Μέσα σε μόλις πέντε ώρες την είχαν κλικάρει περισσότεροι από είκοσι άντρες ηλικίας 19- 45 ετών.

 

Δύο από αυτούς εξέφρασαν την επιθυμία να κάνουν διαδικτυακά σεξ, ρωτώντας την ανήλικη αν βρίσκεται μόνη της στο σπίτι, πώς είναι το κορμί της, τι φοράει και αν έχει κάνει ποτέ σεξ. Ένας άρχισε τη συνομιλία με βρισιές, και ακόμα και όταν έμαθε την πραγματική ηλικία της Roz συνέχισε να βωμολοχεί, ενώ ένας 30χρονος δεν δίστασε να δώσει τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου για γνωριμία από κοντά, λέγοντας μάλιστα ότι του αρέσει που θα βγει με μια δωδεκάχρονη.

Οι περισσότεροι χρήστες μόλις έμαθαν ότι η Roz ήταν μόλις 12 ετών διέκοψαν τη συνομιλία. Ωστόσο κάποιοι- παρ΄ όλο που ήταν ανήλικη- προσπάθησαν να πιάσουν κουβέντα μαζί της για αρκετή ώρα.

 

Το Διαδίκτυο έχει εξελιχθεί στον πλέον κατάλληλο χώρο για να δράσουν οι παιδόφιλοι, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι ιδιαίτερα τα δωμάτια επικοινωνίας (chatrooms) που επιτρέπουν τη διατήρηση της ανωνυμίας και δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας παγιδεύουν μικρά παιδιά.

 

Για να ερευνήσει το φαινόμενο της παιδοφιλίας στην Ελλάδα, ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Ευστράτιος Παπάνης και οι φοιτήτριες Ελπίδα Γιαννακού και Λεμονιά - Ελένη Μαλκογιώργου δημιούργησαν σε δωμάτια ανοικτής επικοινωνίας στο Διαδίκτυο δύο ψεύτικα προφίλ.

Ενός δεκάχρονου αγοριού από τη Μυτιλήνη και ενός κοριτσιού από την Αθήνα, τα οποία καλούσαν τους συνομιλητές τους σε προσωπική συνομιλία.

Στόχος τους η καταγραφή των κοινωνικών και ψυχολογικών χαρακτηριστικών των ατόμων που προσεγγίζουν ανήλικα παιδιά, η θετική και αρνητική πρόθεσή τους να έρθουν σε επαφή με αυτά, η θεματολογία της συνομιλίας και ο βαθμός διακίνησης πορνογραφικού υλικού.

 

Άσεμνες εκφράσεις

 

Τα αποτελέσματα της έρευνας που είναι σε εξέλιξη εδώ και περίπου έξι μήνες είναι αποκαλυπτικά.

Τα «παιδιά» προσεγγίστηκαν από εκατοντάδες χρήστες.

Σε πενήντα από αυτούς που φάνηκαν πιο πρόθυμοι να μιλήσουν ιδιωτικά οι ερευνητές συνομίλησαν μέσω του ΜSΝ Μessenger- πρόγραμμα ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων.

Αποδείχθηκε ότι το 16% αυτών των χρηστών εμφάνισαν παιδοφιλικά χαρακτηριστικά.

Το προφίλ του δεκάχρονου αγοριού προσεγγίστηκε από έναν ομοφυλόφιλο 26χρονο άνδρα, ο οποίος διέκοψε τη συνομιλία όταν έμαθε την ηλικία του παιδιού.

Αντίθετα, το κορίτσι προσεγγίστηκε από 49 συνομιλητές μεταξύ 20 και 45 ετών.

 

Οι εκφράσεις των ατόμων που παρουσίασαν παιδοφιλικά χαρακτηριστικά ήταν άσεμνες (περιγραφή γεννητικών οργάνων, σεξουαλικής πράξης κ.ά.), ενώ συνήθως ξεκινούσαν με έναν « γλυκό» τρόπο, ζητώντας στη συνέχεια τη χρήση κάμερας.

Ακολουθούσαν ερωτήσεις σεξουαλικού περιεχομένου ή αποστολή πορνογραφικού υλικού.

 

πηγή:ΤΑ ΝΕΑ

------------------------------------

:evil::evil::evil:

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

"ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ"

ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ,ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ, ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΩΝ

Τα ένοχα μυστικα κάθε κοινωνίας...

 

 

Ορισμός:

Ο όρος “παιδοφιλία” χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά στο DSM-III (American Psychiatric Association, 1980). Περιέγραφε μία ειδική κατηγορία ατόμων, τα οποία κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά,ενώ παρουσιάζουν και κάποια άλλα ειδικά χαρακτηριστικά. Τόσο το DSM-III όσο και το DSM-III-R (American Psychiatric Association, 1987), όριζαν την παιδοφιλία σαν “επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις και φαντασιώσεις που αφορούν σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά”. Πρέπει να τονιστεί ότι δεν έιναι απαραίτητη η σωματική δραστηριότητα για την διάγνωση της ασθένειας.

Κριτήρια διάγνωσης:

 

*

Επαναλαμβανόμενες και επίμονες σεξουαλικές τάσεις, φαντασιώσεις ή συμπεριφορές που περιλαμβάνουν σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά (μικρότερα των 13 ετών)”.Αυτές οι τάσεις, φαντασιώσεις ή συμπεριφορές υποδεικνύουν παιδοφιλία μόνο εάν:

*

Προκαλούν κλινικά σημαντική δυσφορία ή διαταραχή στην κοινωνική, εργασιακή ή άλλη σημαντική περιοχή της λειτουργικότητας. Ο παιδόφιλος επιπλέον θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών και τουλάχιστον 5 έτη μεγαλύτερος από το παιδί.

 

Σημαντική σημείωση:

 

Μεγάλη έρευνα στις ΗΠΑ (American Humane Association, 1988), έδειξε ότι 2 εκατομμύρια παιδιών στη χώρα αυτή έχουν κακοποιηθεί, ενώ το 16% αυτών έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά. Αυτό σημαίνει ότι 300.000 περίπου περιπτώσεις παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης συμβαίνουν κάθε χρόνο. Τα θύματα υπολογίζονται ότι στο 77% είναι κορίτσια μέσης ηλικίας 9,2 έτη. Οι δράστες στο 82% υπολογίζεται ότι είναι άνδρες.Έρευνα στον Καναδά (Committee on Sexual Offenses against Children and Youths, 1984), έδειξε ότι το ένα τρίτο των ανδρών και πάνω από τις μισές γυναίκες στη χώρα αυτή ανέφεραν ότι είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά, ενώ σε πάνω από τα τέσσερα πέμπτα το γεγονός αυτό συνέβη πριν τα 18.

 

Χαρακτηριστικά του παιδόφιλου:

 

* Μεγάλο ποσοστό παιδοφίλων βρίσκονται στην ηλικία των 20 με 50. Η οικογενειακή τους κατάσταση δεν παίζει ρόλο, εφόσον μπορεί να λειτουργήσεικαι ως "μάσκα", προκειμένουν να μην γίνεται η ιδιαιτερότητά τους εύκολα αντιληπτή.Στις περισσότερες περιπτώσεις (66%) έχει καταγραφεί ότι ο παιδόφιλος είναι κάποιος γνωστός της οικογένειας ή συγγενής ή γενικά έχει κάποια σχέση με το παιδί ή/και την οικογένειά του.

* Η παιδοφιλική δραστηριότητα δεν περιέχει απαραίτητα σωματική βία αλλά κυρίως ψυχολογική. Ο άνθρωπος που ασκεί παιδοφιλία μπορεί συχνά να έχει μεγάλη υπομονή και δεξιότητα στο να χρησιμοποιεί την εξουσία και τη δύναμη του ενήλικα για να πείσει ή να αναγκάσει το παιδί ή τον έφηβο να συμμετάσχει σε σεξουαλικές δραστηριότητες.

* Αρκετοί παιδόφιλοι εργάζονται ή προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες σε μέρη όπου συχνάζουν παιδιά. Παράδειγμα σε αθλητικές δραστηριότητες, κατασκηνώσεις, σχολεία κλπ. Είναι δηλαδή άνθρωποι που φαίνεται να αγαπάνε ιδιαίτερα τα παιδιά.

 

Στοιχεία της χώρας μας:

 

* Σεξουαλική και σωματική κακοποίηση έχει υποστεί το 15% των μαθητών ηλικίας 8-12 ετών στη χώρα μας

* Σε ποσοστό άνω του 50% δράστης ήταν πρόσωπο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, που είχε προηγουμένως άριστη σχέση με το θύμα.

 

Χρεάζεστε βοήθεια ή θέλετε να κάνετε καταγγελίες

 

* Tηλεφωνήσετε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (197)

* Στο Χαμόγελο του Παιδιού (1056)

* Στην ΕΠΙΨΥ (801-801-1177),

* Στον Συνήγορο του Παιδιού, προκειμένου να λάβετε χρήσιμες και έγκυρες συμβουλές (800-11-32000)

 

"Αθώα" σχόλια...

 

Λάθη και σκοτεινές πλευρές τις κοινωνίας:

 

Στατιστικές αποδεικνύουν ότι ακόμα και αν πέσει κάτι στην αντίληψή μας, δύσκολα θα το καταγγείλουμε. Εξαιτίας της δειλίας, των ταμπού και της έλλειψης κοινωνικής συνείδησης, οι πιθανότητες είναι πάνω από 70%, να ξεχάσουμε το περιστατικό εντός ολίγων λεπτών και να το προσπεράσουμε, χωρίς να κάνουμε την καταγγελία. Το ποσοστό διορθώνεται λίγο αν το παιδί ανήκει στο στενό μας οικογενιακό ή φιλικό περιβάλλον. Ένα ποσοστό πάνω από το 60% των περιπτώσεων παιδεραστίας δεν καταγγέλεται ποτέ. Αυτό συμβαίνει διότι κυρίως οι γονείς φοβούνται την αντίδραση της κοινωνίας, τα σχόλια του κόσμου, τις διακρίσεις και τον χλευασμό που θα υποστούν τόσο οι ίδιοι ως οικογένεια, αλλά πάνω από όλα το παιδί τους. Προκειμένου λοιπόν να αποφύγουν τη διαδικασία αυτή που θα πληγώσει ακόμα περισσότερο το παιδί και που προφανώς θα το απομονώσει περισσότερο από το κοινωνικό σύνολο, προτιμούν να αφήσουν ατιμώρητο τον δράστη και να προσπαθήσουν να επουλώσουν μόνοι τους τα τραύματα του παιδιού τους. Όσον αφορά τις περιπτώσεις που οι ίδιοι οι γονείς βιάζουν τα παιδιά τους, μια και συχνά η παιδοφιλία συνδυάζεται με αιμομικτικές τάσεις, ακόμα και αν κάποιοι συγγενείς, φίλοι ή γείτονες αντιληφούν κάτι , προτιμούν να σιωπήσουν, πρικειμένου να μην "μπλεχτούν". 'Ετσι δεν είναι καθόλου περίεργο που περιστατικά παιδεραστίας αποκαλύπτονατι σε μικρές περιοχές και μένουν όλοι υποκριτικά να αναρωτιούνται, πώς κανένας δεν είχε καταλάβει τίποτα.

 

"Εκτακτο δελτίο¨: Οι γονείς δράστες!

 

Στα χέρια της Αστυνομίας βρίσκονται από το Σάββατο οι γονείς των δύο παιδιών από την Ορεστιάδα. Τα παιδιάεξαφανίστηκαν την περασμένη εβδομάδα και υπήρξε άμεση κινητοποίηση από Το Χαμόγελο του Παιδιού.

 

Από ότι δείχνουν τα μέχρι στιγμής στοιχεία οι γονείς έδωσαν τα παιδιά τους σε ζεύγος του οικογενειακού περιβάλλοντος, με σκοπό αυτό το ζεύγος να βρει οικογένεια για υιοθεσία.

 

Επιπλέον, αναζητούνται τα ανήλικα αδέρφια, όπως και η σύζυγος του άλλου άνδρα που συνελήφθη μαζί με τους γονείς των παιδιών.

 

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΑΠΌ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ:

 

* 28 παιδιά που εξαφανίστηκαν το 2008.

* 14 ήταν ελληνικής εθνικότητας (5 αγόρια-9 κορίτσια)

* 9 αλβανικής (5 αγόρια-4 κορίτσια),

* ένα κορίτσι ρουμανικής

* δύο βουλγαρικής εθνικότητας

* ένα από τη Σομαλία

* ένα από τη Νιγηρία

* ενώ πέντε παιδιά ήταν από 0-6 ετών (3 αγόρια-2 κορίτσια)

* πέντε παιδιά από 7 έως 12 ετών (2 αγόρια-3 κορίτσια)

* 17 παιδιά από 13 έως 18 ετών (4 αγόρια-13 κορίτσια)

* ένα αγόρι από 18 ετών και άνω.

 

* κατά το χρονικό διάστημα από 1/1/07 έως 31/12/07 το «Χαμόγελο του Παιδιού» χειρίστηκε 124 .

* τα 90 παιδιά εντοπίστηκαν

* τα 14 συνεχίζουν να αναζητούνται

* για τα 20 οι διαδικασίες αναζήτησής τους δεν συνεχίζονται, καθώς υπήρξαν σοβαρά νομικά ζητήματα.

* Από τα 124 παιδιά που εξαφανίστηκαν, 75 ήταν ελληνικής εθνικότητας (23 αγόρια-52 κορίτσια)

* 20 αλβανικής (8 αγόρια-12 κορίτσια)

* 29 άλλης εθνικότητας (10 αγόρια-19 κορίτσια),

* ενώ 19 αφορούσαν παιδιά ηλικίας 0 έως 6 ετών (12 αγόρια-7 κορίτσια), 17 παιδιά ηλικίας 7 έως 12 ετών (8 αγόρια-9 κορίτσια), 83 παιδιά ηλικίας 13 έως 18 ετών (18 αγόρια-65 κορίτσια), και 5 παιδιά ηλικίας 18 ετών και άνω (3 αγόρια-2 κορίτσια).

 

Τα στατιστικά στοιχεία ΣΙΓΟΥΡΑ κουράζουν, αλλά θεωρώ ότι μπορούν να μας δώσουν μία ρεαλιστική εικόνα της πραγματικότητας,χωρίς ίχνος υποκειμενικότητας. ΣΙΓΟΥΡΑ κάτι δεν παέι καλά. Το τι το αφήνω στη δική σας κρίση.

 

"Κλισέ" επίλογος:

 

Το πώς φερόμαστε στους συνανθώπους μας και ακόμα περισσότερο στα παιδιά, αποτελεί αδιαμφισβήτητο δείγμα πολιτισμού. Το λιγότερο λοιπόν που έχουμε να κάνουμε όταν αντιληφθούμε κάτι, έιτε αυτό είναι μεγάλο, είτε μικρό (αφήστετο αυτό να το κρίνουν οι ειδικοί), είναι να το καταγγείλουμε. Όσο πιο γρήγορα δράσουμε , τόσο γρηγορότερα μπορεί να βγάλουμε ένα παιδί από την κόλαση που βιώνει. Ένα τηλεφώνημα. Αυτό μόνο χρειάζεται. Και τέλος, μία συμβουλη. Να πάψουμε να εθελοτυφλούμε ως κοινωνία. Δεν υπάρχουν καθαρές και βρώμικες, υγιείς και άρρωστες κοινωνίες. Υπάρχουν μόνο συνειδητοποιημένεοι και ενεργοί πολίτες και το αντίθετο. Ας επειλέξουμε στρατόπεδο.

 

 

 

Πηγές: Paper-Pedoph-Tetr-Psychiatrikis,http://www.iatronet.gr ,wikipedia,http://http//www.hamogelo.gr/

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

ΜΑΜΑ, ΑΛΛΟΣ ένας άνθρωπος πονάει σήμερα... ». Τα λόγια της 17χρονης κόρης της που μαζί με την ίδια έπεσαν θύματα βιασμού ενός άγνωστου άνδρα που τις απειλούσε με ένα κατσαβίδι μετέφερε η μητέρα της κοπέλας στους δικαστές που πέντε χρόνια μετά την αποτρόπαιη πράξη του έκριναν ένοχο τον κατηγορούμενο. Η περιγραφή της μάνας και τα αποδεικτικά στοιχεία δεν άφησαν καμία αμφιβολία στους δικαστές του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών που ομόφωνα καταδίκασαν σε κάθειρξη 32 ετών (σ.σ.: κατά συγχώνευση 25) τον κατηγορούμενο, Αλβανό υπήκοο, χωρίς να του αναγνωρίσουν κανένα ελαφρυντικό για το διπλό έγκλημά του.

 

Οι δικαστές άκουσαν συγκλονισμένοι τη μαρτυρία της γυναίκας που ήταν υποχρεωμένη για άλλη μια φορά να περιγράψει στο ακροατήριο όσα εδώ και πέντε χρόνια σημάδεψαν τη ζωή της και κυρίως τη ζωή της κόρης της.

 

«Ήρθε δίπλα στο παιδί και του έβαλε το κατσαβίδι στην κοιλιά. Πίστεψα ότι ήταν ληστεία και του είπα "Πάρε την τσάντα και άσε το παιδί μου. Μην το πειράξεις". Η μικρή με κοίταγε στα μάτια κι εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτε για το παιδί μου. Ήταν αποφασισμένος. Με έπιασε από τα μαλλιά και μας πήγε σε μια οικοδομή. Άρχισε να με χτυπάει. "Θα σε βιάσω" μου είπε. Τον παρακαλούσα "Όχι μπροστά στο παιδί". Ξεκίνησε ο βιασμός."Δες, έλεγε στο παιδί". "Μην κάνεις κίνηση, την πέταξα από κάτω". Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Με έδεσε σε κάτι σίδερα με μια μπαλαντέζα που είχε ρεύμα. Κατάλαβα ότι χάνω το παιχνίδι, θα μου πάρει το παιδί. Λύθηκα με τα δόντια, αλλά δεν ήξερα πού είχε πάει την κόρη μου. Έψαχνα στα δωμάτια της οικοδομής. Όταν τον βρήκα είχε μια φανέλα στο λαιμό γεμάτη αίματα. Και το παιδί μου ήταν μέσα στα αίματα. Ο χρόνος για μένα είχε χαθεί....», είπε η μητέρα εξιστορώντας τον εφιάλτη.

 

Ο κατηγορούμενος απολογούμενος όχι μόνο αρνήθηκε τις πράξεις του, αλλά ισχυρίστηκε ότι με τη μητέρα γνωρίζονταν και πως ό,τι συνέβη έγινε με τη θέλησή της. «Ακόμη και τώρα με την απολογία του πλήγωσε τα θύματά του» αντέτεινε αγορεύοντας ο εισαγγελέας κ. Εμμ. Ρασιδάκης ζητώντας την ενοχή του κατηγορουμένου, η οποία λίγη ώρα αργότερα σφραγίστηκε με την ετυμηγορία του δικαστηρίου.

[bouboukakia]

Το θυμάμαι αυτό το περιστατικό, το άκουσα στις ειδήσεις όταν είχε γίνει. Η μητέρα ήταν έξω με το παιδί στις 9 το βράδι(!) όταν τους επιτέθηκε ο ανώμαλος. Μου είχε κάνει εντύπωση που ήταν σχετικά νωρίς.

Δεν μπορώ να φανταστώ τι έζησε αυτή η μάνα και φυσικά το κοριτσάκι της...

Ας μαζέψουν όση δύναμη μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή τους και ιδίως η κοπελίτσα. Καλό κουράγιο.

[sofi 30]

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Ελεύθερος 62 χρόνος Ηρακλειώτης που είχε καταδικαστεί για βιασμό 13 χρόνης!

 

Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε προχθές ο 62χρονος Ηρακλειώτης ο οποίος πέρυσι είχε προκαλέσει σοκ στο πανελλήνιο, όταν αποκαλύφτηκε ότι εξανάγκαζε τη 13χρονη κόρη του να συνευρίσκεται ερωτικά τόσο με τον ίδιο όσο και με ηλικιωμένους συγχωριανούς του.

Ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου υπέβαλε αίτηση στο δικαστήριο για την αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους, η οποία έγινε δεκτή.

Ο 62χρονος Κρητικός πριν από μερικά χρόνια εγκατέλειψε τη σύζυγό του για να παντρευτεί την κόρη της, με την οποία στη συνέχεια απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Πριν από δύο χρόνια η 13χρονη κόρη του (το προτελευταίο από τα τέσσερα παιδιά) κατέφυγε στην αστυνομία και κατήγγειλε ότι είχε πέσει θύμα βιασμού από τον πατέρα της και από δύο ακόμη ηλικιωμένους συγχωριανούς της, περιγράφοντας μάλιστα τους βιασμούς με χαρακτηριστικές και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Πλέον, ο 62χρονος έχει την υποχρέωση να εμφανίζεται κάθε 1η και 16η του μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.

Πηγή:Espresso

 

SofosCrete: Μετά μου λένε για δικαιοσύνη, άλλοι για ψήλου πήδημα είναι μέσα και αυτός ο ελεεινός είναι έξω! Να σαπίσει στα υπόγεια έπρεπε και όχι να κυκλοφορά σαν να μην έγινε τίποτα.. και αυτός και οι «άντρες» συγχωριανοί του…

...........................................

 

http://sofoscrete.blogspot.com/2009/11/62-13.html

 

:twisted::twisted::twisted::twisted::twisted::twisted:

 

 

 

ΣΕ ΤΙ ΧΩΡΑ ΖΟΥΜΕ ΠΙΑ??? ΕΛΕΟΣ! ΝΤΡΟΠΗ!!!!!!!! ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΑΦΗΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ??? ΔΕ ΤΟ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΒΡΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ......

[Portishead]

ΣΕ ΤΙ ΧΩΡΑ ΖΟΥΜΕ ΠΙΑ??? ΕΛΕΟΣ! ΝΤΡΟΠΗ!!!!!!!! ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΑΦΗΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ??? ΔΕ ΤΟ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΒΡΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ......

 

Μακαρι καποιος κρητικος/κρητικια να βρει το κουραγιο και να "εφαρμοσει το νομο" οπως του αξιζει του καρ@#^&% !!!

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

Εγώ πάλι εύχομαι να μπορούσα να βρω να ανεβάσω μια φωτογραφία του και να την στείλω παντού............έτσι.......απλά........ενημερωτικά!

[mor@ki_K]

ΑΗΔΙΑ

ΕΜΕΤΙΛΑ

ΣΙΧΑΜΑΡΑ

ΚΑΙ ΠΝΙΞΗΜΟ

 

σε ΟΛΟΥΣ αυτούς τους σιχαμένους! 'Εχω και γω κοριτσάκι και η αλήθεια είναι πως πονηρεύομαι τους πάντες και τα πάντα!

Προσπαθώ να έχω τα μάτια μου 14 γιατί αν μάθω κάτι, αν μου πειράξουν την κόρη, θα τους σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!!!

 

Όταν είμουν 12 χρονών έκανα παρέα με 1 κοπέλα που θυμάμαι μου τα έριξε ο αδερφός του παππού της!!!!:evil::evil::shock::shock:

 

Τον βρωμόγερο γμτ τον θυμήθηκα και συγχίστηκα!

Είμασταν έξω στο δρόμο και περπατούσαμε και μας είδε και μας πλησίασε.

Θυμάμαι ήταν περιποιημένος και είχε το χαμόγελο της crest (ποια crest δηλ, η μασέλα να λέω).

Φιλικότατος, γλυκομίλητος, μας άρχισε το μπουρου-μπουρου, και ξαφνικά εκεί που είμασταν πιο οικεία, με αγκάλιασε και έβαλε τα χέρια του μέσα από το μπουφάν μου και έπιασε το στήθος μου!:shock:

Τραβήχτηκα αμέσως αλλά αυτός τα ξαναέβαλε!

Ε τότε τον σπρόχνω με δύναμη και φεύγω!!!!

 

Δεν ήξερα τι να κάνω, δεν ήθελα να προσβάλλω τη φίλη μου τότε αλλά όταν το συζητήσαμε μετά μου είπε πως την πιάνει και αυτήν πολλές φορές!:shock: Βέβαια απ'οτι κατάλαβα, τριβόταν και η κοπελιά και την έκανα πέρα.

 

Ουστ απο δω, συγχίστηκα με τους βρωμιάρηδες!:evil:

[elisabeth]

φρικη αισχος και ντροπη...αυτα ειναι τα συναισθηματα μου υστερα απο το διαβασμα του θεματοσ....δεν ειναι οτι δε τα ηξερα-6 χρονια ασχολουμαι εντατικα με το διαδικτυο και τους κινδυνους που αυτο κρυβει εχω δει κ εχω ακουσει τα απιστευτα....

τελικα πως μπορουμε να προστατευσουμε τα παιδια μας αλλα και τους εαυτους μας?η καλυτερη λυση σιγουρα ειναι η συζητηση με τα παιδια μας-στην καταλληλη ηλικια-αλλα κ παλι-δυστυχως η ευτυχως-τα παιδια παντα θα ειναι ενα βημα μπροστα απο μας....εχω ακουσει για λογισμικα φιλτρα ξερει καμια τι ειναι πως λειτουργουν κ απο που μπορουμε να τα κατεβασουμε?

[DEMS]

ΣΕ ΤΙ ΧΩΡΑ ΖΟΥΜΕ ΠΙΑ??? ΕΛΕΟΣ! ΝΤΡΟΠΗ!!!!!!!! ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΑΦΗΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ??? ΔΕ ΤΟ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΒΡΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ......

 

Έλα μου ντε

Εγώ πάλι εύχομαι να μπορούσα να βρω να ανεβάσω μια φωτογραφία του και να την στείλω παντού............έτσι.......απλά........ενημερωτικά!

Ναι η διαπόμπευση είναι μια καλή ιδέα.

[Μαριρενα]

ΑΗΔΙΑ

 

 

'Εχω και γω κοριτσάκι και η αλήθεια είναι πως πονηρεύομαι τους πάντες και τα πάντα!

Προσπαθώ να έχω τα μάτια μου 14 γιατί αν μάθω κάτι, αν μου πειράξουν την κόρη, θα τους σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!!!

 

 

τρεμω και μονο στην σκεψη να συμβει κατι τοιο στο δικο μου παιδι

μεχρι ενα σημειο ξερω οτι μπορω να το προστατευσω οσο ειναι καθε μερα διπλα μου οταν θα αρχισει ομως το σχολειο και τα φροντιστηρια ?????

απο τωρα σκεφτομαι οτι με το που θα πατησει τα 5 χρονια θα την γραψω σε σχολη ταε κβο ντο τουλαχιστον να μαθει να αμυνετε απεναντι σε οποιονδηποτε και θα τις μαθω να μην αγνοει το ενστικτο της αλλα θα μπορεσω ννα την προστατευσω απο ολους τους κινδινους και πως?????

[θεοδώρα3]

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

 

Στον εισαγγελέα ο εκπαιδευτικός που συνελήφθη για κατοχή πορνογραφικού υλικού

 

Στον εισαγγελέα οδηγήθηκε ο 40χρονος καθηγητής γυμνασίου, που συνελήφθη χθες στη Θεσσαλονίκη για κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας.

 

Σε βάρος του ασκήθηκε ποινική δίωξη για κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας σε βαθμό κακουργήματος και παραπέμφθηκε να απολογηθεί σε ανακριτή...

 

 

Ύστερα από έρευνα και ανάλυση ηλεκτρονικών αποτυπωμάτων από αστυνομικούς του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας, στο σπίτι του καθηγητή, στον Αγιο Παύλο Θεσσαλονίκης, βρέθηκαν περισσότερα από 3.000 αρχεία με άσεμνο υλικό, που ήταν αποθηκευμένα σε 42 οπτικούς δίσκους, 5 σκληρούς δίσκους κι έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.

 

Το υπουργείο Παιδείας, σε ανακοίνωσή του αναφέρει ότι δόθηκε εντολή στον αρμόδιο Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης να κινήσει άμεσα τη διαδικασία Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ).

 

Καθʼ όλη τη διάρκεια της ΕΔΕ και έως ότου διαλευκανθεί η υπόθεση ο εν λόγω εκπαιδευτικός δεν θα διδάσκει στο σχολείο του. πηγη τροκτικο.

[AngiCat]

Αηδιάζω...

[PENIBA2]

εχω να ανατριχιασει.δεν μπορω να ηρεμισω.αν ειναι δυνατον να υπαρχουν τετοια κτηνη λεω απο τη μια και ναι ... υπαρχουν λεω απο την αλλη.

εγω κοριτσια την κορη μου απο την ωρα που αρχισε να καταλαβαινει της μηλαω και εγω και ο μπαμπας της για το πως να φυλαγεται πως να μαθει να ξεχωριζει το καλο και το κακο.ειναι παιδι θα μου πεις αλλα πρεπει να μαθει να φυλαγετε.εμεις δεν μπορουμε να ειμαστε συνεχεια μαζι τους δυστυχως.οριστε φετος παμε πρωτη δημοτικου.και τα βραδυα οταν σκεφτομαι κατι τετοια περιστατικα τρελλενομαι.χανω τον υπνο μου εννοειται και πηγαινω σαν χαζη και την αγκαλιαζω και την φυλαω και της ψυθιριζω τραγουδακια.πιστευω πως οση περισσοτερη αγαπη παρει απο τους γονεις και μηλαμε για την αγνη και ανειδιωτελεις αγαπη των γονιων τοσο πιο ευκολα θα ξεχωρισει και θα καταλαβει τις προθεσεις καποιου ανωμαλου ανθρωπομορφου κτηνους που (ο θεος να φυλαει παναγια μου) ισως καποτε βρεθει στο δρομο της.εγω συνεχιζω ακαθεκτη το μπιρι μπιρι και το ιδιο εχω σκοπο να κανω και στον γιο μου και ισως και περισσοτερο γιατι τα αγορια απο τη φυση τους πιστευουν οτι τα ξερουν ολα δεν φοβουνται γιατι ειναι "αντρακια" και την πατανε.

κακως παντως που καταργηθηκε η θανατικη ποινη.για τετοιες και μονο τετοιες περιπτωσεις θα επρεπε να ισχυει.στην αντιθετη περιπτωση κατι τετοιους να τους αφηνουν σε μια πλατεια μιας μεγαλης πολης και η συνεχεια δικια μας...

[Baby A]

πλακωθηκε η καρδια μου παλι

μωρε ας ηταν να πεσει ενας στα χερια μου και σιγα μην προλαβαινε τον εισαγγελεα..................

[elena 79]

Δεν τα μπορώ αυτά με τρελαίνουν.........δεν ξέρω αν νιώθετε το ίδιο αλλά έτσι μου έρχεται να τους φάω........

[konstantinaki]

Εγώ γενικά θεωρούμαι ένα πολιτισμένο ον από τους γύρω μου. Ανοιχτόμυαλη βλέπω τα πράγματα και από τις 2 πλευρές κτλ. ΟΜΩΣ σε αυτό το θέμα γίνομαι τόσο απολίτιστη που σκοτώνω πολύ μα πολύ ευχαρίστως. Ωρες ώρες περνάει από το μυαλό μου το σενάριο κάποιος να προσπαθήσει να κάνει κακό στο παιδί μου. Και τότε βρε κορίτσια το ορκίζομαι. Θα τον σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια και ας έρθει όποιο δικαστήριο θέλει να μου ζητήσει το λόγο.

[Danielaki]

Ενας καλος λογος για να ψηφιστει νομος για θανατικη ποινη στην Ελλαδα..Δεν εχω να πω τιποτα παραπανω αυτο μονο αρκει και το οτι οταν πανε φυλακη "καλοπερνανε" απο τους συγκρατουμενους τους..γιατι ως γνωστο στη φυλακη τους παιδεραστες-παιδοφιλους τους εχουν για τις βιολογικες αναγκες(βλ.σεξ)

[sissy82]

Εγώ γενικά θεωρούμαι ένα πολιτισμένο ον από τους γύρω μου. Ανοιχτόμυαλη βλέπω τα πράγματα και από τις 2 πλευρές κτλ. ΟΜΩΣ σε αυτό το θέμα γίνομαι τόσο απολίτιστη που σκοτώνω πολύ μα πολύ ευχαρίστως. Ωρες ώρες περνάει από το μυαλό μου το σενάριο κάποιος να προσπαθήσει να κάνει κακό στο παιδί μου. Και τότε βρε κορίτσια το ορκίζομαι. Θα τον σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια και ας έρθει όποιο δικαστήριο θέλει να μου ζητήσει το λόγο.

 

Μα πόσο ίδια σκεφτόμαστε...σαν να τα εγραψα εγώ ελικρινα!