Φανταστικές ιστορίες - αλήθεια ή φαντασία?

[ΜΑΡΥ.Τ]

Να ρωτήσω και εγώ κάτι ………..

Με αφορμή όλα τα παραπάνω,

 

Σημείωση διαχειριστή: τα όσα συζητήθηκαν εδώ: http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=267&sid=e5b0d90c72cff8c5a850d4c35cb13a5b στην ενότητα "Γενικά θέματα ιατρικά και μή" με θέμα την ανάρμοστη συμπεριφορά παιδαγωγού.

 

 

άρχισα και εγώ να ρωτάω τον δικό μου (26 μηνών) πως τα πέρασε με την γιαγιά τι έφαγε και τι έπαιξε, όχι για να ελέγξω αλλά για να το κάνουμε σαν συνήθεια να λέμε πως περάσαμε την ημέρα μας οπότε όταν θα πάει παιδικό να έχει μία άνεση να μου λέει τι έκανε κλπ.

Οι απαντήσεις όμως που παίρνω τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, δηλ. όταν τον ρωτάω τι έφαγες, συνήθως μου λέει κάτι άσχετο το οποίο μπορεί να το φάγαμε τις προηγούμενες μέρες κλπ.

Αν όμως την ώρα που τον ρωτάω βοηθήσει και λίγο η γιαγιά, δηλ. πες την μαμά ποιος ήρθε σήμερα ή με ποιο παιχνίδι παίξαμε και άναβαν τα λαμπάκια, τότε συνήθως μου λέει τα πραγματικά γεγονότα.

Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι από ποια ηλικία μπορείς να κάνεις τέτοιες συζητήσεις με το παιδί και να ξέρεις ότι αυτά που σου λέει είναι η πραγματικότητα?

Πως μπορείς να το προετοιμάσεις καλύτερα?

Μαρία πάλι χρειάζομαι τις πολύτιμες συμβουλές σου.

[ΣΟΦΙΑ]

Απαντώντας από προσωπική εμπειρία και μόνο, επειδή και γω το κάνω αυτό με τον Δημήτρη μάλιστα άπό μωρό, ακόμα και όταν δεν μίλαγε του λέγα πως πέρασες την ημέρα σου εγω έκανα αυτό και αυτό... πιστεύω ότι δεν είναι απαραίτητα θέμα ηλικίας.. Συνήθως ο Δημήτρης μου απαντάει αφήνοντας με να καταλάβω ακριβώς, πολλές φορές όμως βάζει και το φανταστικό μέσα γιατί νομίζω ότι το κάνει σαν παιχνίδι, σαν να θέλει να μου διηγηθεί μια ιστορία και να της βάλει περισσότερο χρώμα.. Βέβαια εγω ως χαζομαμά ξέρω απολύτως τι έκανε (αφου μιλαω 5φορες την ημέρα με την μαμά μου ) οπότε συμμετέχω στην ιστορία του... Π.Χ. Εχει πάει στις κούνιες έχει παίξει με τα παιδάκια μπάλα κλπ Γυρνάω σπίτι Που πήγες μωρό μου σήμερα, ''ΣΤΙΣ ΚΟΥΝΙΕΣ'', είχε παιδάκια έπαιξες ωραία, ''ΟΧΙ ΕΙΧΕ ΠΑΙΔΑΚΙΑ'' Αγόρι μου ήσουνα μόνος σου και δεν έπαιξες... ''Επαιξα μπάλα'' Μπράβο Λεβέντη μου... Σε ποιον έβαζες γκολ ''ΣΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ'' πως το λέγανε το παιδακι και η κουβέντα συνεχίζεται.. Νομίζω ότι είναι απολύτως φυσιολογικο στην ηλικία που είναι τα ζουζούνια μας να εντασσονται και φανταστικά στοιχεία στην αφήγηση τους.. προσωπικά το ευχαριστιέμαι.. Μαρία τι λές?

[rike]

Νομίζω ότι δε χρειάζεται να ξέρουμε αν αυτό που μας λέει είναι ή δεν είναι αλήθεια, αρκεί να κάνουμε τη συζήτηση για να μας γίνει συνήθεια. Εγώ συζητάω από πολύ μικρά με τα παιδιά πριν ακόμα μιλήσουν. Τους αναφέρω τι έκανα στη δουλειά και συνήθως ξέρω τι κάνανε εκείνα και άρα τους ρωτάω με βοήθεια όπως λες. πχ.. πέρασες ωραία σήμερα στην παιδική χαρά (που ξέρω ότι πήγαν..). Μάθαινα ακριβώς τα νέα και αφού εγώ τα ήξερα τους ρωτούσα κάτι σχετικό με αυτά. Έτσι πάντα συζητούσα με τα παιδιά.

Το θέμα είναι επιμένω στην προετοιμασία να τα αντιμετωπίσουν γιατί τελικά όσο και να συζητάμε και να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε μερικά πράγματα μπορει να μη μας τα πούνε ποτέ, είτε γιατι δε θέλουν είτε γιατί κρίνουν ότι δεν είναι ανάγκη να μας τα πούνε.

[Μαρια Στυλιανακη]

όταν ανακαλύπτετε ότι το παιδί σας σας είπε κατι που δεν μπορεί να ισχύει ή σας ακούγεται περίεργο, και ακούγεται σαν να μην το εννοεί σοβαρά (όταν φαίνεται δηλαδή οτι υπάρχουν ανακρίβειες):

 

είναι πολύ φυσιολογικό σε αυτές τις ηλικίες (προσχολική ηλικία) να λένε διάφορα πράγματά μέσα απο τη φαντασία τους.

 

Αυτό δεν σημαίνει κάτι, απλώς είναι ένας τρόπος που μπορούν να χρησιμοποιήσουν την φαντασία τους,

αλλά και κάποιες φορές για να ικανοποιήσουν και την επιθυμία του γονιού να ακούσει ένα φοβερό νέο...

έτσι μπορεί να πούν στην ερώτηση τι έφαγες ?

μαμά έφαγα ένα τεράστιο αυγό απο γαλοπούλα /δεινόσαυρο. ο τάδε πήγε να μου το πάρει και εγώ του το άρπαξα απο τα χέρια και μετά το φάγαμε.΄

ή μπορεί να αναφέρουν κάτι που έγινε πρίν 2 μήνες, και να πούν ότι έγινε εκείνη την μέρα

"μαμά ο τάδε φίλος με μαλωσε και μου έσκισε την ζωγραφιά"

 

με σκοπό ίσως το να πάρουν την προσοχή των γονιών (εάν αποδειχτεί μετά απο ερώτηση στην δασκάλα του παιδιού για το αν και πότε έγινε αυτό).

 

Το καλύτερο είναι να γίνονται συζητήσεις χωρίς να υπάρχει προσμονή για να ειπωθεί κάτι φοβερό και τρομερό.

 

Μπορείτε πάντα να ρωτάτε για οτιδήποτε την δασκάλα του παιδιού για να διαβεβαιώσετε ότι αυτό που λέει το παιδί είναι όντως αλήθεια.

 

Χρησιμοποιούν πάντως τα παιδιά αυτή την ιδιότητα, την φανταστική εξιστόρηση για να πετύχουν κάτι. για να καταπολεμήσουν την μοναξιά τους, ή αν είναι θυμωμένα,

ή για να θυμηθούν κάτι που τους λείπει (όπως πχ μετά απο μετακόμιση ιστορίες για το παλιό σπιτι πχ) οτιδήποτε.

 

αυτό είναι υγειές και δείχνει ότι ένα παιδί βρίσκει μηχανισμούς να χειριστεί αυτά τα πράγματα.

 

Ο Δημήτρης πχ προφανώς θέλει να παίξει με άλλα παιδάκια. και βρήκε αυτό το τρόπο για να αισθανθεί πως θα ήταν αν έπαιζε όντως όπως ήθελε - με αλλα παιδάκια.

 

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τί είναι και τί δεν είναι αλήθεια,... το θέμα όμως είναι ότι ακόμα και να αισθάνεται καποιος ότι μπορεί να μήν είναι αλήθεια αυτό που του λέει το παιδί του δεν πρέπει με τίποτε να το κατηγορήσει.

Δεν θα ήταν όμως και κακό, όταν ξέρει ότι δεν είναι αλήθεια, να αναφέρει στο παιδί του

"ξέρεις τί είναι πολύ ωραία που έπαιξες με παιδάκια/που έφαγες το αυγό της γαλοπούλας -.. αν ήταν αλλιώς εμενα μάλλον δεν θα μου άρεσε αν δεν ήταν παιδάκια στην παιδική χαρά στα στεναχωριόμουν που δεν είναι κανείς εκεί να παίξω.. και εσύ θα στεναχωριόσουν?"

Ειναι καλό δηλαδή (αν καταλάβουμε τί είναι) να τα ευαισθητοποιούμε για το συναίσθημα που τα έκανε να πούν αυτό το πράγμα. έτσι ώστε στο μέλλον να μπορούν να πούν "στεναχωρήθηκα γιατί δεν ήταν αλλα παιδάκια στο πάρκο σήμερα".

 

αν πούν δηλαδή με θυμό ότι "με χτύπησε ένα παιδί - ή η δασκάλα έίναι κακιά" (όταν αυτό στη πραγματικότητα δεν εχει γίνει)

 

μπορεί απλώς να είναι θυμωμένα (επειδή ζηλεύουν το άλλο παιδί /επειδή η δασκάλα δεν το άφησε να βραχεί πχ ολόκληρο στη βρύση -κάτι που αρέσει σε πολλά παιδιά- ή

να λένε αυτό απλώς για να δώσουν δικαιολογία ύπαρξης αυτών των συναισθημάτων ( που μπορεί να προέρχονται απο αλλού).

 

εκεί, πρέπει να διερευνήσει ο γονέας γιατί νιώθει έτσι το παιδί... αν ζηλεύει πρέπει να του τονωθεί η αυτοπεποίθηση, αν θυμωμένο με την δασκάλα, να του ξεκαθαριστεί ότι

η μαμα, θα μαλωσει την δασκάλα, εάν αυτή αφήσει το παιδί να βραχεί ολόκληρο με κρύο νερό.

(έτσι ώστε να δεί ότι δεν φταίει η έρμη η δασκάλα κτλ αλλά οι κανόνες γενικά )

 

Πάντως γύρω 6 ετών επειδή αρχίζουν οι υποχρεώσεις και πληθαίνουν οι δραστηριότητες οι μαθησιακές, λογω σχολείου η φαντασία πηγαίνει περισσότερο στο περιθώριο.

 

Μέχρι τότε θα χρειαστείτε το ένστικτο της Αγκάθα Κρίστι!!!

..αυτά έχω να πώ απο την εμπειρία που έχω.

 

(βέβαια ίσως μας πούν και οι γονείς μεγαλύτερων παιδιών ότι και εκεί χρειάζεται επίσης )

[ΣΟΦΙΑ]

Ο Δημήτρης πχ προφανώς θέλει να παίξει με άλλα παιδάκια. και βρήκε αυτό το τρόπο για να αισθανθεί πως θα ήταν αν έπαιζε όντως όπως ήθελε - με αλλα παιδάκια.

 

 

Μαρία καλημέρα - καλή βδομάδα,

 

Ο Δημήτρης ενώ είχε παιδάκια και έπαιξε με παιδάκια μου είπε ''ψέμματα'' ότι στην παιδική χαρά δεν είχε παιδάκια.... δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι αυτό..

 

Να διευκρινήσω ότι όταν μου διηγείται κάτι ο Δημήτρης τον ακούω με πολύ προσοχή και είμαι πάντα εντυπωσιασμένη ούτω η άλλως δεν το κάνω ψέμματα ... θεωρώ μεγάλο επίτευγμα οποαδήποτε εξιστόριση του ακόμα και για λεπτομέρειες....

[Μαρια Στυλιανακη]

όπως έγραψα πιό πάνω μπορεί απλώς για να πάρουν περισσότερη προσοχή.

Εάν δηλ. ένα παιδί πεί κάτι λυπητερό (ότι δεν ήταν παιδιά) μπορεί να θέλει να το λυπηθείς και να το παρηγορήσεις κτλ. να του πείς τι θα μπορούσε να κάνει ..

και το καλύτερο είναι μετά να τονίσεις και μία θετική έκβαση -

έτσι ώστε όταν σου λέει κάτι θετικό να έχεις πιό έντονη αντίδραση.

πχ.

 

"Αν είχε παιδιά στην παιδική χαρά δεν θα ήταν τέλεια?

Τι θα έκανες με τα παιδιά? Θα τρέχατε?? Θα σκάβατε στην άμμο? Θα κρύβατε τα παιχνίδια?"

και να γελάσετε για αυτό το υποθετικό, -

αυτή η συζήτηση να είναι πιό έντονη απο αυτή που λέγατε για το ότι δεν ήταν τα παιδιά εκεί.

Έτσι την επόμενη φορά ίσως αναφέρει περισσότερο κάτι το θετικό παρά κάτι αρνητικό.

 

Φυσικά όταν λένε τα παιδιά μία ιστορία είναι πολύ ωραίο γεγονός !

 

Όταν γίνεται ένας διαχωρισμός στο πόση προσοχή δίνεται όταν η ιστορία είναι ψεύτικη ή όταν είναι αληθινή είναι ακόμα καλύτερο.

 

(τα παιδιά πάντα κάνουν αυτό που τους φέρνει την μεγαλύτερη προσοχή - είτε αυτή είναι ανησυχία είτε θυμός είτε οποιοδήποτε συναίσθημα)

 

Άρα περισσότερη προσοχή και συναίσθημα για κάτι αληθινό και λιγότερη για κάτι ψεύτικο.

(λιγότερη προσοχή δεν εννοώ φυσικά να το αγνοήσει κανείς ε ? )

[Polina]

και ο Ιωακείμ το κάνει αυτό...δηλ βάζει και λίγη φαντασία στην πραγματικότητα. συνήθως όμως καταλαβαίνω την πραγματικότητα όταν πεί μόνος του ένα γεγονός που έγινε στο σχολείο, χωρίς να τον ρωτήσω εγώ.

για παράδειγμα αυτές τις μέρες που ήταν άρρωστος, όταν τον ρώταγα αν ήταν άρρωστα και άλλα παιδάκια, δεν έλεγε και πολλά. Χθές σε ανύποπτο χρόνο μου είπε οτι ο Στρατής ήταν αρρωστούλης και έκλαιγε και η δασκάλα του εδωσε ροζ φαρμακάκι (μάλλον αντιβίωση ceclor εννοούσε) . Ε αυτό δεν μπορούσα να μην πιστέψω ότι ήταν 100% αληθινό!

[Sofia]

Θα επαναφέρω λοιπόν αυτό το παλιό θέμα...

Μήπως κάποιος (και ειδικά η Μαρία Σ.) μπορέσει να βοηθήσει....

Όπως έγραψα τελευταία η Μαρία (3χρ.) άρχισε πάλι τον παιδικό εδώ και μερικές μέρες.

Αυτήν τη φορά όμως δεν το αντιμετωπίζει με τόσο ενθουσιασμό...

Χθες μάλιστα όταν της είπα να διαλέξουμε τί ρούχα θα φορούσε την άλλη μέρα μου είπε "Πάλι σχολείο θα πάω;;" και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

- Γιατί Μαρία; δεν θέλεις να πας σχολείο;

- οχι

- γιατί;

- γιατί με χτυπάνε τα παιδάκια.

- Ποιο παιδάκι σε χτυπάει;

- Ο αναστάσιος

- Πού σε χτυπάει;

- Στο πρόσωπο, στα μάτια, στη μύτη...

- Με τί σε χτυπάει;

- Με ένα ξύλο.

- Κι εσύ τί έκανες;

- Το είπα στην δασκάλα

- Και δεν σταμάτησε;

- όχι

 

και μετά συμβουλές δικές μου σχετικά με το πως να αντιδράσει την επόμενη φορά (γιατί σίγουρα θα υπάρξει).

 

Χθες το απόγευμα λοιπόν η Μαρία ήταν ιδιαίτερα γκρινιάρα με αποκορύφωμα το βράδυ, που άρχισε να τρέχει η μύτη της μύξες και όλη τη νύχτα να ξυπνάει κάθε μισή ώρα να ξυπνάει και να ουρλιάζει. Φαντάστηκα ότι είναι από το μπούκωμα (αν και σε παρόμοιες περιπτώσεις, γκρίνιαζε πάλι τα βράδια αλλά όχι με αυτόν το ρυθμό και την ένταση).

Το πρωί αποφασίσαμε να μην τη στείλουμε σχολείο λογω της "αρρώστιας" και ήρθε η γιαγιά της να την πάρει. Μόλις είδε την γιαγιά η μικρή δήλωσε ότι προτιμάει να πάει στο σχολείο. Εν τέλει έμεινε με τη γιαγιά της, η οποία σε κάποια φάση παρατήρησε ότι η μύτη της μικρής είναι σκληρή και πρησμένη και με φόβο μήπως έχει βάλει τίποτα μέσα (και κατόπιν συννενόησης με τον παιδίατρο) την πήγε σε ΩΡΛ. Ο ΩΡΛ διέγνωσε χτύπημα στην μύτη με κάτι αμβλύ !!!!

Και την ρωτάει πάλι η μαμά μου αν την χτύπησε κανένα παιδάκι και λέει ναι αλλά αναφέρει άλλο όνομα... (μάλλον είχε ξεχάσει το Αναστάσιος). όταν της έβαλε να διαλέξει ανάμεσα στα δύο ονόματα, είπε πάλι ότι την χτυπάει ο Αναστάσιος με ένα σπαθί (το οποίο το περιέγραψε με λεπτομέρειες).

Συμπέρασμα: Το παιδί όντως πονούσε γι' αυτό δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ...

Ερώτηση: Πόσα από αυτά που λέει είναι αλήθεια;;;

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να μπερδεύει περισσότερο την αλήθεια με την φαντασία!!! Είναι φυσιολογικό αυτό;; Εννοώ σε αυτήν την ηλικία δεν θα έπρεπε σιγά σιγά να το αποβάλλει;;;

 

Συγγνώμη αν κούρασα με τα πολλά λόγια... αλλά νομίζω ότι έπρεπε να είμαι κατατοπιστική για να καταλάβετε πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα...

[ΣΟΦΙΑ]

Σοφάκι σ'αυτό που περιεγραψες δεν βλεπω να μπερδεύει τίποτα!! Ηταν απολυτα ειλικρινής και περιγραφική απο ότι φάνηκε τελικά από την διάγνωση του γιατρού..Τωρα δεν νομίζω ότι παίζει κάποιο ρόλο για το αν ήταν Σπαθι ή ξύλο ή το παιδάκι το λέγανε Αναστάσιο ή Αγγελο.. Απο αυτά που έγραψες (ισως εσύ να χεις αλλα παραδείγματα στο μυαλό σου) διακρίνω ένα παιδί που ξέρει απολύτα οτι αυτό που συμβαίνει δεν είναι σωστό και διεκδικεί το δίκιο του το λέει στη δασκάλα του και πολύ περισσότερο σε σενα.. Νομίζω ότι πρεπει να χαίρεσαι αντι να ανησυχείς.. Συγχωρεσε με αν δεν έχω καταλάβει κάτι..

[Sofia]

Το θέμα είναι ότι αν την ζορίσεις λίγο για να μάθεις λεπτομέρειες αρχίζει και σου λέει πράγματα που δεν κολλάνε.

Ας πούμε όταν τη ρωτάω γενικά για τον παιδικό παίρνω μερικές φορές απίστευτες απαντήσεις. Ας πούμε χθες όταν τη ρώτησα πως πέρασε και τί έκανε, μου είπε ότι όλη μέρα έβλεπε παιδικά (το οποίο ξέρω ότι δεν συνέβη).

Απλά στην συγκεκριμένη ιστορία έχω την μόνη αμφιβολία μήπως μόνη της χτύπησε και προσπαθεί να το ρίξει σε άλλο παιδάκι... Κι η δασκάλα της δεν μας είπε τίποτα...

Βέβαια, προσπαθώ πάντα οι ερωτήσεις που της κάνω να μην περιέχουν μέσα κανενός είδους απάντηση ώστε οι απαντήσεις της να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αλήθεια (ή τουλάχιστον σ' αυτό που πιστεύει αυτή ότι είναι αλήθεια).

Δεν ξέρω βρε παιδί μου... το βρίσκω λίγο χοντρό στα καλά καθούμενα να την χτυπάνε τα παιδάκια... Το δικό μου το παιδί γιατί δεν συμπεριφέρεται έτσι ποτέ;;; Γιατί εμείς να μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι δεν κάνει να χτυπάνε και οι άλλοι γονείς να μην δίνουν δεκάρα...

Ίσως όλη μου η αμφιβολία να προκύπτει επειδή δεν μπορώ εγώ να χωνέψω ότι πραγματικά υπάρχουν και παιδάκια που χτυπάνε... (είναι το σύνδρομο του "όλος ο κόσμος είναι καλός" που έχω και με δουλεύει ο άντρας μου...).

Θα ξαναπροσπαθήσω σήμερα το απόγευμα να μάθω με ακρίβεια τί συνέβη και θα δω τί θα κάνω... Να σημειωθεί ότι και την προηγούμενη φορά που πήγε στο σχολείο μου είχε έρθει με ένα δάγκωμα !!! Το άλλο παιδάκι είχε κοντέψει να της κόψει κομμάτι!!! Και πάνω από τη μπλούζα παρακαλώ!!!

[angela]

Για να καταλάβω, sofia κάποιο άλλο παιδάκι χτυπάει την μικρή στο σχολείο και έχεις και αποδείξεις ότι λέει την αλήθεια η μικρή πονάει και δεν θέλει να πάει στο σχολείο και ... δεν έχεις αγριέψει ακόμη να γίνει χαμός στο σχολείο;;;;;

Η κάτι δεν κατάλαβα σωστά;;;

[mama]

Sofia, Πολλες φορές τα παιδάκια χτυπάνε τα άλλα για διάφορους λόγους...Και τα δικα μου περασαν φάσεις -τον πρωτο καιρό στον παιδικο- που δεχονταν και έδιναν (ειχα καταντραπει οταν το εμαθα!!!) χτυπήματα, όχι τίποτα τρομερο αλλα ειχε συμβει..Μπορεί να τσακωθουν για κάποιο παιχνίδι, να σπρώχνονται ή να χτυπιούνται όπως βλεπουν σε κάποια βιαια παιδικα DVD (δυστυχως διαπιστωνω οτι υπαρχουν και τετοια..) χωρίς να συνειδητοποιουν ότι κάνουν κακό στο άλλο παιδάκι!

Η δασκάλα πάντως του σταθμου νομιζω πως οφειλει να τα βλεπει αυτά, και αν δεν τα προλαβαίνει και κάτι συμβεί, και να ενημερώνει τους γονείς. Γιατί δεν τη ρωτάς αν συμβαινει κάτι?

[IRINI]

SOFAKI

Ο κοσμος δυστυχως δεν ειναι αγγελικα πλασμενος.Και ο δικος μου που του κανω πληση εγκεφαλου για να μην χτυπαει τον εχω τσεκαρει τις τελευταιες ημερες που ζεστανε ο καιρος και παμε καθε βραδακι στην παιδικη χαρα οτι μαλωνει συχνα με τα παιδακια ,τους φωναζει και σηκωνει χερι.Καποιες φορες το κανει για να υπερασπιστει τον εαυτο του αλλα αλλες φορες γινεται επιθετικος οταν δεν γινεται το δικο του.

Εχω και παραδειγμα στον παιδικο σταθμο που το παιδακι που οπως μου λεει ο μικρος κανει παρεα και λεει οτι ειναι φιλος του ειναι ο μεγαλυτερος ταραξιας και γιος της δασκαλας που εχει τα νηπια.Ως παιδαγωγος μαμα νομιζω οτι εχει μαγαλυτερη εμπειρια απο εμας αρα ο γιος της θα επρεπε να ειναι υποδειγμα.Και ομως (τον εχω δει κανα δυο φορες) και απο οσα μου λεει ο γιος μου ειναι ο καπετ φασαριας.Μαλιστα για ενα διαστημα μου ελεγε συνεχως το ονομα του οταν το πρωι δεν ηθελε να πηγαινει στο σταθμο γιατι ο μικρος υποστηριζε οτι τον χτυπαει.

Οταν το επεσημανα στη δασκαλα μου ειπε οτι δεν εχει πεσει κατι τετοιο στην αντιληψη της και οταν τον ρωτησε του ειπε οτι ειναι φιλοι.

Ωστοσο εχω την αισθηση οτι για καποιους λογους που δεν εχω κατανοησει ακομη εχει ανταγωνιστικη σχεση μαζι του .Σχεση αγαπης και μισους μαζι.

[Sofia]

Σήμερα έγιναν τα αποκαλυπτήρια... Γι' αυτό λέω ότι δεν το έχω διασταυρώσει ακόμη!!! Καταρχήν δεν έχω μάθει αν όντως υπάρχει παιδάκι με το όνομα Αναστάσιος στον παιδικό...

Θα μάθω όμως... Και αν μάθω την αλήθεια και είναι όντως αυτή που μου λέει η μικρή τότε θα απαιτήσω να την προσέχουν περισσότερο.

Πάντως σήμερα όταν την ρώτησε η γιαγιά της, είπε ότι θέλει να πηγαίνει σχολείο...

Κατανοώ ότι στο σχολείο τα παιδάκια και τρώνε και δίνουν ξύλο καμιά φορά, και ίσως (μάλλον) είναι και ένα απαραίτητο στάδιο που πρέπει να περάσουν για να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους... Από την άλλη δεν θέλω να είμαι και υπερπροστατευτική... Αλίμονο κι εμείς ως παιδάκια και φάγαμε και δώσαμε ξύλο...

Θα μάθω τί έγινε και θα ενημερώσω...

[Μαρια Στυλιανακη]

Το θέμα είναι ότι αν την ζορίσεις λίγο

 

ναι όταν τα παιδιά περάσει το όριο αυτών που θέλουν και έχουν διάθεση να πούν, αρχίζουν και λένε διάφορα. πολύ φυσιολογικό.

 

για το χτύπημα.

θεωρείται κάτι εντελώς φυσιολογικό στην διαδικασία που τα παιδιά μαθαίνουν να διεκδικούν, να χτυπανε άλλα παιδιά.

Ειδικά εάν ακόμα δεν έχουν μάθει να διεκδικούν λεκτικά.

Αυτή η διαδικασία, διαρκεί αρκετό καιρό δεν σημαίνει δηλαδή ότι επειδή μπορούν να μιλάνε ότι μπορούν και σε μία φάση έντασης να εκφραστούν με λόγια σε άλλο παιδάκι.

 

Αυτά συμβαίνουν συνέχεια.

Τώρα μπορεί να μήν το είδε η παιδαγωγός - ή να μήν το πίστεψε πχ ή να μήν πρόλαβε να επέμβει.

Αν το είχε δεί έπρεπε να στο πεί για να μπορέσεις να μιλήσεις με την κόρη σου. Ευτυχώς το έμαθες και έτσι μπορείς να συζητήσεις με την κόρη σου για το πώς να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά.

 

Μην τρελλαίνεσαι πάντως είναι κάτι συνηθισμένο... ακόμα και το δάγκωμα συμβαίνει... αλλά θέλει φυσικά άλλη αντιμετώπιση απο τους παιδαγωγούς απο ότι απλώς ένα χτύπημα.

Ξέρεις είναι και το πως είναι η παιδαγωγός - αλλά και τέλεια να είναι, πάλι τα παιδιά θα χτυπιούνται όταν γυρίσει λίγο την πλάτη της. Είναι μία διαδικασία διεκδίκησης που τα περισσότερα παιδιά την περνούν.

 

Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι και υγιές -

πχ - όταν ένα παιδί εκπαιδεύεται στο να είναι συνέχεια/πάντα ευγενικό, πιό δύσκολα θα χρησιμοποιήσει και την βία για να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

(σε αυτή την ηλικία ακόμα δεν μπορούν εύκολα να διαχωρίσουν το πότε να νευριάσουν ή πότε να δεχτούν κάτι....και άρα δύσκολο να επιλέξουν και την κατάλληλη μέθοδο αντίδρασης..)

πάντως είσαστε σε καλό δρόμο απο τη στιγμή που το συζητήσατε .

[Sofia]

Λοιπόν, μίλησα στο τηλέφωνο με την δασκάλα γιατί η Μαρία έχει πυρετό χθες και σήμερα και δεν πήγε στο σχολείο.

Μου είπε ότι όντως υπάρχει παιδάκι που το λένε Αναστάσιο (αλλά συνήθως δεν χτυπάει παιδάκια). Επίσης μου είπε ότι η δικιά μου δεν της είπε τίποτα ότι την χτύπησε κάποιο παιδάκι ή κάτι τέτοιο.

Αυτό εννοούσα αν μου λεέι αλήθεια ή ψέματα. Το θέμα δεν είναι ότι τη χτύπησε κάποιο παιδάκι (αυτά συμβαίνουν), το θέμα είναι πως το αντιμετωπίζει εκείνη. Δεν έκανε τίποτα.

Τώρα συννενοηθήκαμε με τη δασκάλα, να της μιλήσει κι εκείνη για να πηγαίνει η μικρή να της λέει ότι πρόβλημα έχει. Σιγά σιγά θα προσπαθήσουμε να της μάθουμε πως να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις.

Μαρία, συμφωνώ με αυτά που γράφεις...

Δεν τρελαίνομαι, το ξέρω ότι θα φάει ξύλο (και θα δώσει κάποια στιγμή)...

Επίσης θεωρώ ότι ο παιδικό που την πηγαίνω είναι καλός και η κοπέλα είναι πολύ καλή παιδαγωγός... Καταννοώ επίσης ότι όλο και κάτι θα ξεφύγει από τις δασκάλες... τόσα παιδιά είναι -λίγο να γυρίσεις το κεφάλι σου και μπορεί να πλακωθούν- ... εδώ εμείς ένα το έχουμε ακόμη και δεν το προλαβαίνουμε....

Απλά το θέμα είναι τί απ' όλα όσα μου λέει πρέπει να πιστεύω κάθε φορά (στην συγκεκριμένη περίπτωση μου είπε 3 διαφορετικά ονόματα για το παιδάκι που τη χτύπησε και μου είπε ότι το είπε στη δασκάλα ενώ δεν το είχε πει).

Και επίσης πότε θα σταματήσει να μπλέκει την αλήθεια με τη φαντασία (τώρα ας πούμε συνέχισε την ιστορία με έναν τρόπο που θα ήθελε να είχε γίνει ή θα ήθελα εγώ να ακούσω)...

[Μαρια Στυλιανακη]

την αλήθεια θα την μαθαίνεις διασταυρώνοντας πληροφορίες και με τις παιδαγωγούς.

πάντως συμβαίνει πάρα πολύ συχνά και είναι καλό, είναι θεραπευτικός τρόπος επεξεργασίας διαφόρων πραγμάτων...να λένε ιστορίες.

αυτό περίπου σταματάει στην ηλικία των 5-6 ίσως και λίγο νωρίτερα, αλλά μέχρι τότε η φαντασία είναι στο μάξιμουμ. (αυτό είναι σημαντικό να το εκμεταλλευτείτε με δραστηριότητες που χρειάζονται φαντασία). Μετά όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τόσο λιγότερο την χρησιμοποιούν...