Η μάνα γεννιέται ή γίνεται?

[Karamelenia]

Καλησπέρα, δεν ξέρω αν το θέμα στο οποίο θα αναφερθώ έχει ξανασυζητηθεί απλά είναι κάτι που σκεφτόμουν και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας,

Σκεφτόμουν πως υπάρχουν δυο ή μάλλον τρεις κατηγορίες μαμάδων, εκείνες που γέννιουνται, εκείνες που γίνονται και εκείνες που ίσως δεν θα έπρεπε να γίνουν πότε.

Η αδερφή μου για παράδειγμα ανήκει στην πρώτη κατηγόρια. Γεννήθηκε γι’ αυτό και φαινόταν πάντα όταν σε κάθε ηλικιακή της φάση περιτριγυριζόταν από μικρότερα παιδία, και σήμερα ακόμη κάνει το σπίτι της παιδικό σταθμό με τα παιδιά των φιλενάδων (συν τα δύο δικά της) και είναι ευτυχής μέσα στην «παιδική χαρά»

Εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγόρια πιστεύω. Πότε εκ των προτέρων δεν ένιωσα έτοιμη να γίνω μάνα (ίσως γιατί στην ιδέα ενός παιδιού ποτέ δεν σκεφτόμουν ένα γλυκό μωράκι αλλά έναν προβληματισμένο έφηβο) . Ούτε τον πρώτο καιρό αφότου γέννησα συναίβη κανένα θαύμα.

Ακόμη νιώθω τύψεις σκεπτόμενη πόσο σκληρά μπορεί να φέρθηκα στην μικρή μου, θυμάμαι πως πέρασε σχεδόν ένα μήνας που έκανα απλώς ρομποτικές κινήσεις για να την φροντίσω, δεν της χαμογελούσα σχεδόν ποτέ, η αλήθεια είναι ότι πέρασα μια ήπια μορφή κατάθλιψης στην ιδέα ότι θα αποχαιρετούσα οριστικά τον τρόπο ζωής μου όπως τον ήξερα μέχρι τότε. (μία κατάσταση τελείως ξένη στον σύζυγό μου για τον οποίο η μόνη λογική στάση θα ήταν να πετάω από χαρά το επόμενο λεπτό της γέννας, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη κουβέντα).

Θυμάμαι μόνο μερικές φόρες την κοιτούσα με θλίψη αυτή την μικρή ψυχούλα που για μάνα της έτυχα εγώ! Καθώς ο καιρός όμως περνούσε κάθε μέρα και λίγο πιο πολύ ένιωθα να δένομαι με αυτό το πλασματάκι, κάθε μέρα να το αγαπώ πιο πολύ και να νοιάζομαι πιο βαθιά. Αυτό εννοώ λοιπόν να γίνεσαι μάνα λίγο λίγο κάθε λεπτό, κάθε στιγμή που περνάς με το παιδί σου λίγο πιο πολύ.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω τύψεις, κι αν ένιωθε τότε στην αρχή κι αν λάμβανε την ψυχρή μου στάση? Άλλες πάλι φόρες νομίζω ότι ήταν λογικό να πάρει λίγο χρόνο το να συνειδητοποιήσω τι συναίβει στη ζωή μου… Τέλος πάντων αυτά… όπως είπα και πιο πάνω απλά ήταν κάποιες σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

 

[ραφαελ]

φιλιώ καλησπέρα.Και εγω έχω σκεφτει πολύ αυτο το θέμα και είμαι μάλλον σαν την αδελφή σου.αΑπό μικρή ειχα ένα μωρο στην αγκαλιά. Έχω άλλα4 αδέλφια, η μαμά μου λέει ότι 1,5 χρόνο κρατούσα το μωρό και του έδινα γάλα. Στο μυαλό μου έχω κάποιες εικόνες.Αυτό που θυμάμε χαρακτηριστικά όμως είναι ότι με την μικρή μου αδελφή που έχουμε 8 χρόνια διαφορά τα έκανα όλα εγώ .Της έφτιαχνα γάλα κρέμα την κοιμιζα....κ.τ. όλα αυτά στο χωριο.Και όταν αρρωσταίναν πήγαινα και μύριζα τα ρούχα τους γιατι οι γονεις μου φευγαν για το νοσοκομειο και εγω φρόντιζα τα άλλα.Αλλά πονούσα γι΄αυτά, φοβόμουν και έκλαιγα. Στα 27 μου απόκτησα τον γίο μου που είναι η ζωή μου...ήθελα να κάνω όσα παιδία μπορούσα.Όταν ο μπέμπης ήταν 9 μηνών ξανα μένω και ήμουν τρισευτυχισμένη, δυστηχως στην 22 εβδομάδα είδαμε ότι έχει πρόβλημα (δισχιδή ράχη και με συνέπεια πρόβλημα στο κεφάλι) και κάναμε διακοπή.Την Δευτέρα θα γεννόυσα για να καταλάβεις.Δεν μπορώ να το ξεπεράσω με τίποτα.Δεν μπορώ να πιστεψω ότι μου έτυχε κάτι τέτοιο σε μένα που το μόνο που θέλω είναι παιδιά.Έστειλα την κόρη μου στην Παναγια και εγώ πονάω.Δεν θα με καταλάβει ποτέ κανεις....και ούτε θα το ξεχάσω.............Ήθελα πολλά παιδιά τωρά φοβάμαι.

Σκδφτομε ότι υπα΄ρχουν κοπέλες που πετάνε τα μωρά τους στα σκουπίδια πως μπορούν και το κάνουν αυτ'ό?

[χαρα25]

ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η ΜΑΛΛΟΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΣΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΓΡΗΓΟΡΑ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΞΙΕΣ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΥΣΤΥΧΕΙ? ΤΙΣ ΜΙΣΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΑΜΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΘΑ ΤΙΣ ΣΚΟΤΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

[Olympia99]

Καλησπέρα, εγώ πάλι αντίθετα δεν νομίζω ότι γεννήθηκα μανά έγινα στην διάρκεια.

Ποτέ μου δεν ένιωσα αυτό το μητρικό φίλτρο που λένε, ούτε άκουσα κανένα καμπανάκι να χτυπάει μέσα μου. Πριν κάνω τον γιο μου φυσικά.

Επίσης δεν δέθηκα με το έμβρυο που είχα στην κοιλιά μου παρά μόνο όταν γεννήθηκε και τον αντίκρισα, τον έπιασα στα χέρια μου, τον θήλασα…

Μπορεί να με θεωρήσετε σκληρή αλλά δυστυχώς η ευτυχώς, για μένα, αυτή είναι η αλήθεια όσο και αν φαίνεται περίεργο.

[sweet_february]

Καλησπέρα, δεν ξέρω αν το θέμα στο οποίο θα αναφερθώ έχει ξανασυζητηθεί απλά είναι κάτι που σκεφτόμουν και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας,

Σκεφτόμουν πως υπάρχουν δυο ή μάλλον τρεις κατηγορίες μαμάδων, εκείνες που γέννιουνται, εκείνες που γίνονται και εκείνες που ίσως δεν θα έπρεπε να γίνουν πότε.

Η αδερφή μου για παράδειγμα ανήκει στην πρώτη κατηγόρια. Γεννήθηκε γι’ αυτό και φαινόταν πάντα όταν σε κάθε ηλικιακή της φάση περιτριγυριζόταν από μικρότερα παιδία, και σήμερα ακόμη κάνει το σπίτι της παιδικό σταθμό με τα παιδιά των φιλενάδων (συν τα δύο δικά της) και είναι ευτυχής μέσα στην «παιδική χαρά»

Εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγόρια πιστεύω. Πότε εκ των προτέρων δεν ένιωσα έτοιμη να γίνω μάνα (ίσως γιατί στην ιδέα ενός παιδιού ποτέ δεν σκεφτόμουν ένα γλυκό μωράκι αλλά έναν προβληματισμένο έφηβο) . Ούτε τον πρώτο καιρό αφότου γέννησα συναίβη κανένα θαύμα.

Ακόμη νιώθω τύψεις σκεπτόμενη πόσο σκληρά μπορεί να φέρθηκα στην μικρή μου, θυμάμαι πως πέρασε σχεδόν ένα μήνας που έκανα απλώς ρομποτικές κινήσεις για να την φροντίσω, δεν της χαμογελούσα σχεδόν ποτέ, η αλήθεια είναι ότι πέρασα μια ήπια μορφή κατάθλιψης στην ιδέα ότι θα αποχαιρετούσα οριστικά τον τρόπο ζωής μου όπως τον ήξερα μέχρι τότε. (μία κατάσταση τελείως ξένη στον σύζυγό μου για τον οποίο η μόνη λογική στάση θα ήταν να πετάω από χαρά το επόμενο λεπτό της γέννας, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη κουβέντα).

Θυμάμαι μόνο μερικές φόρες την κοιτούσα με θλίψη αυτή την μικρή ψυχούλα που για μάνα της έτυχα εγώ! Καθώς ο καιρός όμως περνούσε κάθε μέρα και λίγο πιο πολύ ένιωθα να δένομαι με αυτό το πλασματάκι, κάθε μέρα να το αγαπώ πιο πολύ και να νοιάζομαι πιο βαθιά. Αυτό εννοώ λοιπόν να γίνεσαι μάνα λίγο λίγο κάθε λεπτό, κάθε στιγμή που περνάς με το παιδί σου λίγο πιο πολύ.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω τύψεις, κι αν ένιωθε τότε στην αρχή κι αν λάμβανε την ψυχρή μου στάση? Άλλες πάλι φόρες νομίζω ότι ήταν λογικό να πάρει λίγο χρόνο το να συνειδητοποιήσω τι συναίβει στη ζωή μου… Τέλος πάντων αυτά… όπως είπα και πιο πάνω απλά ήταν κάποιες σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

 

 

Στη 2η κατηγορια που εβαλες τον εαυτο σου, προσθεσε κι εμενα ΜΑΖΙ με το πακετακι που περιλαμβανει εκτος απο ψυχρη συμπεριφορα απεναντι στο βρεφος, φωνες, αγανακτηση και αλλα πολλα.. Εσυ στον 1ο μηνα συνηλθες, εμενα το παιδι μου 3 μηνων νοσηλευοταν στο Παιδων κι εγω εξακολουθουσα το ιδιο τροπαριο. Μπορω να πω πως ξυπνησα πριν λιγο καιρο, οταν το παιδι ειχε μπει στον 6ο μηνα. Πηγαμε στο γιατρο για να κανει εμβολιο κι ενω την περισσοτερη ωρα ηταν σιωπηλη, οταν πηγα απο πανω της (ηταν ξαπλωμενη γιατι την εξεταζε ο γιατρος) αρχισε να βγαζει κραυγουλες και να μου τεντωνει τα χερακια της για να την παρω. Οταν εκανα πισω και πηγε στη θεση μου ο αντρας μου (γιατι δεν ηθελα να δω να την τρυπαει ο γιατρος) η μικρη ξαναμουγγαθηκε και ο παιδιατρος ειπε "το παιδι εχει φοβερη χημεια με τη μητερα". Κατι με αγγιξε εκεινη τη στιγμη. Το ειπα στον αντρα μου καθως γυρνουσαμε σπιτι με το αυτοκινητο και εκεινος μου απαντησε "Ξυπνα Φαιη! Το παιδι το κανει εδω και καιρο αυτο. ΕΣΥ γυρνας την πλατη και φευγεις.." Δεν μπορεις να φανταστεις τι χαστουκι ηταν αυτο για εμενα! Ολο το βραδυ δεν κοιμηθηκα.. Εκατσα κατω και θυμηθηκα απο την αρχη τις ημερες μας απο την ημερα που ηρθαμε σπιτι. Το παιδι ζητουσε αγκαλια κι εισεπραττε φωνη. Το παιδι καθοταν ξαπλωμενο στο κρεβατι κι επαιζε με τον μπαμπα, πηγαινα κι εγω κι οταν γυρνουσα την πλατη να φυγω εκεινο σπαραζε. Και παλι δεν γυρισα να το αγκαλιασω. Το παιδι στεκοταν στην κουνια (κουνιστη με μπαταρια) και γκρινιαζε για να το αγκαλιασω κι εγω εφευγα απο το δωματιο. Κι αλλα πολλα. Πηρα τηλεφωνο στο χαμογελο του παιδιου να αναζητησω βοηθεια (τα εχω γραψει κι αλλου). Εδω κι 1 1/2 μηνα ζω το ονειρο! Σαν να ξυπνησα απο ληθαργο.. Δεν την αφηνω απο την αγκαλια μου, ακομα και τουαλεττα πηγαινουμε παρεα. Υπαρχουν στιγμες που με κουραζει ολο αυτο. Τοτε ομως την κοιταζω και τη ρωταω πονηρα "Που ειναι το δοντι σου??" Αυτο το χαμογελο που κανει αυτο το δοντι να φαινεται για εμενα ειναι ο λογος να ζω, να αναπνεω, να λεω "βοηθησε με Θεε μου να ζω να το δω να μεγαλωνει".

Σιγουρα δεν γεννηθηκα μανα, οπως και σιγουρα δεν γεννηθηκα και σωστος γονιος. Απο τη στιγμη ομως που τακτοποιησα μεσα μου ολη αυτη την ανακατωσουρα, εδωσα το λογο μου πως δεν θα ξανακανω το παιδι μου να κλαψει. Ξερω πως ειναι δυσκολο, αλλα εχω χασει τους πρωτους 6 μηνες της ζωης του παιδιου μου κι εκεινο χωρις ανταλλαγμα μου προσεφερε τοση αγαπη που του το χρωσταω! Κι οσο ζω και αναπνεω, οσα προβληματα κι αν εχω, θα κοιταω την ωρα να την παρω αγκαλια να τη ρωτησω "Που ειναι το δοντι σου??", ακομα κι αν εχει φτασει στα 20!

[MarcoPolo]

Eγω ανηκω στην κατηγορια των γυναικων που εγινα στην πορεια μανα και πολυ συνειδητα. Φανταστειτε οτι απο μικρη οταν εβλεπα μωρο μονο πανικο μου προκαλουσε και φοβο,κανενα γλυκο συναισθημα μονο την αισθηση μιας τεραστιας ευθυνης.

 

Το πρωτο μωρο που δεχτηκα να πιασω στην αγκαλια μου ηταν ο γιος μου την πρωτη μερα που τον εβγαλαν απο την θερμοκοιτιδα και μου τον εδωσαν να τον ταισω. Σοκ!!!!!!!!!! Κοντευα να λιποθυμησω απο το αγχος μου αφου για μενα ηταν πρωτογνωρο να κραταω μωρο οχι να ταισω κιολλας ενα προωρο μωρο που πνιγοταν συνεχεια. Αφου δεν επαθα εμφραγμα τοτε δεν θα παθω ποτε. Και η αληθεια ειναι οτι τους πρωτους μηνες λειτουργουσε σε μενα η αισθηση ευθυνης περισσοτερο παρα το συναισθημα. Τωρα βεβαια που εχουμε χαλαρωσει ζουμε εναν ερωτα μεγαλο με τον γιο μου.

Απλα πραγματικα πιστευω οτι υπαρχουν καποιες γυναικες που το εχουν το θεμα απο οταν γεννιουνται και αλλες που το βρισκουν στην πορεια. Σημασια εχει εστω και λιγο καθυστερημενα να βιωνεις απολυτη αγαπη προς στο παιδι σου ασχετα αν αυτο γινεται κατευθειαν η με λιγο περισσοτερη δουλεια.

[ANABELA]

εγω παλι κοριτσια ανηκω στην πρωτη κατηγορια.παρ ολο που απο μικρη δεν επαιζα ποτε με κουκλες αλλα με αυτοκινητακια μεγαλωνοντας παντα επαιζα με τα μωρακια κ τα αγπαουσα πολυ.ο αντρας μου λεει οτι γεννηθηκα μανα!

το κοριτσακι μου το λατρευα πριν ακομη το συλλαβω.μονο με την ιδεα ενιωθα ευτυχισμενη!

δεν μπορω να πω οτι δεν υπαρχουν στιγμες κουρασης κ εκνευρισμου αλλα οποτε το νιωθω αυτο μετα νιωθω τυψεις!

 

σας διαβασα προσεχτικα κ εχω να σας πω οτι δεν σημαινει αν δεν νιωσατε αυτο το συναισθημα αμεσως ,ειστε κακες μανουλες!αυτο που νιωσατε ειναι φυσιολογικο.ισως να μην νιωθατε τοσο ετοιμες να ανταπεξελθετε στις ευθυνες!

[ραφαελ]

Φαιη συγκινήθηκα με αυτά που έγραψες.

εγώ όταν γεννήθηκε και μου τον φέρναν στο νοσοκομείο τον θήλαζα και μετά όση ώρα μου τον αφήναν τον είχα αγκαλιά και τον χαιδευα (καικάποιες σπαστικές μαμάδες με σχολιάζαν τον έχει αγκαλιά θα μάθεια αγκαλιά και ποιος θα σου κάνει τις δουλειές)....τωρά ο γαιδουράκος μου βέβαια δεν θέλει χαϊδάκια αλλά δεν πειράζει.και τις δουλειές μου τις προλαβαίνω παρόλου που δεν έχω βοηθεια απο κανέναν.Θυμαμε ροχαλίζαν οι άλλες κοπέλες στο νοσοκομείο και εγω δεν μπορούσα να κοιμηθώ και τον είχα στην αγκαλιά μου.ερχόταν οι νοσοκόμες να μου τον πάρουν και μου λέγαν πάλι δεν κοιμάσαι εσύ?4 μέρες δεν κοιμήθηκα.... απο 6 μηνών μέχρι 14 μηνών κοιμόμαστε αγκαλιά το βράδυ. ο σύζηγος κοσοβο και εγω μόνη ήμουν και έγκυος και φοβόμουν.Τον είχα στην κούνια και όταν πήγαινα να κοιμηθώ τον έπερνα στο κρεβάτι μου.Κορίτσια σας πληροφορώ ότι τωρα κοιμάται κανονικά στην κουνια του εδω και 4,5 μήνες (γιατι έχω ακουσει κατι περίεργα του τύπου θα μαθε στο κρεβάτι σας κτλ).Και ο κουκλος μου έρχετε και φιλαέι την κοιλιά μου και ψάχνει την αδελφούλα του και του λεω ότανν θα γινει τεράστιο θα βγει, τώρα είναι σποράκι τοσο δα....(τον είχα ενημερώσει και το είχε καταλάβει)κριμα θα αγαπούσε πολύ την αδελφούλα του μου έμοιασε.

[Aspa]

Στη 2η κατηγορια που εβαλες τον εαυτο σου, προσθεσε κι εμενα ΜΑΖΙ με το πακετακι που περιλαμβανει εκτος απο ψυχρη συμπεριφορα απεναντι στο βρεφος, φωνες, αγανακτηση και αλλα πολλα.. Εσυ στον 1ο μηνα συνηλθες, εμενα το παιδι μου 3 μηνων νοσηλευοταν στο Παιδων κι εγω εξακολουθουσα το ιδιο τροπαριο. Μπορω να πω πως ξυπνησα πριν λιγο καιρο, οταν το παιδι ειχε μπει στον 6ο μηνα. Πηγαμε στο γιατρο για να κανει εμβολιο κι ενω την περισσοτερη ωρα ηταν σιωπηλη, οταν πηγα απο πανω της (ηταν ξαπλωμενη γιατι την εξεταζε ο γιατρος) αρχισε να βγαζει κραυγουλες και να μου τεντωνει τα χερακια της για να την παρω. Οταν εκανα πισω και πηγε στη θεση μου ο αντρας μου (γιατι δεν ηθελα να δω να την τρυπαει ο γιατρος) η μικρη ξαναμουγγαθηκε και ο παιδιατρος ειπε "το παιδι εχει φοβερη χημεια με τη μητερα". Κατι με αγγιξε εκεινη τη στιγμη. Το ειπα στον αντρα μου καθως γυρνουσαμε σπιτι με το αυτοκινητο και εκεινος μου απαντησε "Ξυπνα Φαιη! Το παιδι το κανει εδω και καιρο αυτο. ΕΣΥ γυρνας την πλατη και φευγεις.." Δεν μπορεις να φανταστεις τι χαστουκι ηταν αυτο για εμενα! Ολο το βραδυ δεν κοιμηθηκα.. Εκατσα κατω και θυμηθηκα απο την αρχη τις ημερες μας απο την ημερα που ηρθαμε σπιτι. Το παιδι ζητουσε αγκαλια κι εισεπραττε φωνη. Το παιδι καθοταν ξαπλωμενο στο κρεβατι κι επαιζε με τον μπαμπα, πηγαινα κι εγω κι οταν γυρνουσα την πλατη να φυγω εκεινο σπαραζε. Και παλι δεν γυρισα να το αγκαλιασω. Το παιδι στεκοταν στην κουνια (κουνιστη με μπαταρια) και γκρινιαζε για να το αγκαλιασω κι εγω εφευγα απο το δωματιο. Κι αλλα πολλα. Πηρα τηλεφωνο στο χαμογελο του παιδιου να αναζητησω βοηθεια (τα εχω γραψει κι αλλου). Εδω κι 1 1/2 μηνα ζω το ονειρο! Σαν να ξυπνησα απο ληθαργο.. Δεν την αφηνω απο την αγκαλια μου, ακομα και τουαλεττα πηγαινουμε παρεα. Υπαρχουν στιγμες που με κουραζει ολο αυτο. Τοτε ομως την κοιταζω και τη ρωταω πονηρα "Που ειναι το δοντι σου??" Αυτο το χαμογελο που κανει αυτο το δοντι να φαινεται για εμενα ειναι ο λογος να ζω, να αναπνεω, να λεω "βοηθησε με Θεε μου να ζω να το δω να μεγαλωνει".

Σιγουρα δεν γεννηθηκα μανα, οπως και σιγουρα δεν γεννηθηκα και σωστος γονιος. Απο τη στιγμη ομως που τακτοποιησα μεσα μου ολη αυτη την ανακατωσουρα, εδωσα το λογο μου πως δεν θα ξανακανω το παιδι μου να κλαψει. Ξερω πως ειναι δυσκολο, αλλα εχω χασει τους πρωτους 6 μηνες της ζωης του παιδιου μου κι εκεινο χωρις ανταλλαγμα μου προσεφερε τοση αγαπη που του το χρωσταω! Κι οσο ζω και αναπνεω, οσα προβληματα κι αν εχω, θα κοιταω την ωρα να την παρω αγκαλια να τη ρωτησω "Που ειναι το δοντι σου??", ακομα κι αν εχει φτασει στα 20![/QUOΣυγκινηθηκα παρα πολυ με εκανες να κλαψω.ολες μας περναμε ασχημες στιγμες σαν μαμαδες το θεμα ειναι να το διορθωνουμε.μπραβο σου!!!

[χαρα25]

. Πηγαμε στο γιατρο για να κανει εμβολιο κι ενω την περισσοτερη ωρα ηταν σιωπηλη, οταν πηγα απο πανω της (ηταν ξαπλωμενη γιατι την εξεταζε ο γιατρος) αρχισε να βγαζει κραυγουλες και να μου τεντωνει τα χερακια της για να την παρω. Οταν εκανα πισω και πηγε στη θεση μου ο αντρας μου (γιατι δεν ηθελα να δω να την τρυπαει ο γιατρος) η μικρη ξαναμουγγαθηκε και ο παιδιατρος ειπε "το παιδι εχει φοβερη χημεια με τη μητερα". Κατι με αγγιξε εκεινη τη στιγμη. Το ειπα στον αντρα μου καθως γυρνουσαμε σπιτι με το αυτοκινητο και εκεινος μου απαντησε "Ξυπνα Φαιη! Το παιδι το κανει εδω και καιρο αυτο. ΕΣΥ γυρνας την πλατη και φευγεις.." Δεν μπορεις να φανταστεις τι χαστουκι ηταν αυτο για εμενα! Ολο το βραδυ δεν κοιμηθηκα..

ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΣΑ...............................................................

[sweet_february]

Ραφαελ το να σου πω να μη στεναχωριεσαι, ειναι ουτοπικο και πολυ λιγο.. Αυτο που ξερω να σου πω ειναι πως θα γινοσουν πολυ καλη μανουλα και με το δευτερο.. Ευχομαι μεσα απο την καρδια μου, οι πληγες να γιατρευτουν και να εισαι σιγουρη πως αν εγινα μανα εγω που φερθηκα οπως φερθηκα στο παιδι μου, τοτε σιγουρα εσυ θα κανεις δευτερο! Ολοι ανταμειβονται οπως τους αξιζει! Κουραγιο κοριτσακι..!

[PatPan]

Καλησπέρα. ΄Πιστεύω ότι το ένστικτο της μητέρας, το δέσιμο δηλαδή με το παιδί, αρχίζει να αναπτύσεται κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και κυρίως αφού η μητέρα "ακούσει" το μωρό. Το ένστικτο αυτό υπάρχει, απλώς βγαίνει στην επιφάνεια και καλλιεργείται όταν αναπτύσονται οι κατάλληλες συνθήκες, ο ερχομός μιας νέας ζωής. Κάποιες τυχερές έχουν αναπτύξει το ένστικτο αυτό νωρίτερα, έχουν "έφεση" σε αυτό.

'Οσο για αυτές που δεν αξίζουν να γίνουν μάνες... βαριά κουβέντα. Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι, ψυχολογικοί, κοινωνικοί, ορμονικοί που οδηγούν μια γυναίκα να φερθεί παράλογα και να εγκαταλείψει το μωρό της ή και ακόμα χειρότερα. Δεν τις δικαιολογώ αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος είναι το χειρότερο τέρας και διακατέχεται απο πολλά ένσικτα. Ποιο θα υπερισχύσει είναι το ζήτημα.Πόσες φορές κουρασμένες δεν αντέχετε τα παιχνίδια των παιδιών σας και πόσες φορές χάρη σε αυτά τα παιχνίδια ξεκουράζεστε και ξεφεύγετε απο τα προβλήματα?

 

Εγώ πάντα αγαπούσα τα παιδιά, έπαιζα μαζί τους, έκανα δωρεάν baby sitting σε παιδιά φιλων μου αλλά αυτό που νιώθω για το δικό μου παιδί δεν συγκρίνεται: τον γιο μου τον λατρεύω. Κι όμως όταν γεννήθηκε καθώς είχα ταλαιπωρηθεί πολλές ώρες στη γέννα δεν ήθελα να τον δω. Δεν μπορώ λοιπόν να βάλω σε κατηγορίες τη μητρότητα. Η ζωή και οι καταστάσεις, η κοινωνία και οι κανόνες που την θεσπίζουν είναι παράγοντες που την επηρρεάζουν, κατά την άποψή μου.

[χαρα25]

Σημασια εχει εστω και λιγο καθυστερημενα να βιωνεις απολυτη αγαπη προς στο παιδι σου ασχετα αν αυτο γινεται κατευθειαν η με λιγο περισσοτερη δουλεια.

ΣΥΜΦΩΝΩ Σ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΜΠΡΑΒΟ!!

[sweet_february]

Τωρα ειδα και τις υπολοιπες! Ευχαριστω πολυ βρε κοριτσια!

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

εγω δεν ξερω σε τη κατηγορια ανηκω.πριν μεινω εγκυος εβλεπα μωρα στο δρομο και τα εβρισκα χαριτωμενα.ποτε ομως δεν ειχα ορεξη να ασχοληθω ουτε με τα ανηψια του αντρα μου.απλα βαριομουν δεν ειχα ενδιαφερον.οταν εμεινα εγκυος και ειδα το τεστ θετικο επιασα την κοιλια μου εβαλα τα κλαματα και ειπα "οτι και να γινει εγω θα σ'αγαπω".ασχετα που θυμωσα μετα γιατι δεν με αφησε ο γιατρος να παω Βιεννη που ειχαμε προγραμματισει με τον αντρα μου.οταν γεννηθηκε ο μικρος ειχα πολυ αγχος να μπορεσω να φανω ανταξια μαμα και να ικανοποιω τις αναγκες του γρηγορα πεθαινα οταν εκλαιγε.ασχετα που εκλαιγε συχνα λογω κολικων.νομιζω οτι το πρωτο διαστημα δεν τον ευχαριστιμουν,δεν τον απολαμβανα γιατι ειχα αγχος πολυ αγχος.μερα με τη μερα ομως αρχισα να ασχολουμαι μαζι του σαν να ηταν η κουκλα μου.τον εντυνα τον ταιζα του μιλαγα τον νανουριζα και ο κοσμος ηταν ολος δικος μου.σημερα πια ειναι το νοημα της ζωης μου,ο λογος να ζω να υπαρχω για να τον στηριζω να τον μεγαλωνω.

εγω πιστευω οτι ολες ειμαστε μανουλες απλα λογω αγχους δεν χαλαρωνουμε στην αρχη.υπαρχουν πολλοι παραγοντες...(η περιπτωση μου περιλαμβανει εναν υπερπροστατευτικο μπαμπα και τη δικη μου αγνοια επειδη δεν ειχα επαφη με παιδια)

 

εγω πιστευω οτι μανα εισαι οταν θες να γινεις καλυτερος ανθρωπος για το παιδι σου...

[eleni_k]

Φαίη γράφεις την δική μου ιστορία μόνο που εμένα δεν κράτησε μόνο 6 μήνες αλλά 15!

Ποτέ δεν είχα ευαισθησίες με τα μωρά αντίθετα ενοχλιόμουν όταν τα συναντούσα στην θάλασσα, σε κάποια καφέ ακόμα και σε εστιατόρια! Η μητέρα μου πάντα έλεγε "να παρακαλάς κοπέλα μου να μπορέσεις να γίνεις μανούλα και να μην σε τιμωρήσει ο Θεός για όλα αυτά που λές". Όταν μπήκα στην διαδικασία να μείνω έγκυος την πρώτη φορά (περισσότερο επιθυμία του άντρα μου) μου πήρε 1 χρόνο και 1 μήνα για να τα καταφέρω... Τότε φοβήθηκα, έτρεμα ότι δεν θα τα καταφέρω, ότι όλα εδώ πληρώνονται, έβλεπα παιδάκια και τα ήθελα. Έμεινα έγκυος λοιπόν, όλα πήγαν καλά και γέννησα το κοριτσάκι μου. Στην αρχή κατάθλιψη! Άγχος μην αλλάξει η ζωή μας, μην χαθώ με τον άντρα μου, μην γίνω σαν τις φίλες μου που το μόνο ενδιαφέρον τους ήταν το παιδί τους... Η Μυρτώ με το καλημέρα σε πρόγραμμα! Δεν την έπαιρνα αγκαλιά όταν έκλαιγε, δεν την κούνησα ποτέ (μα ποτέ), την άφηνα να κοιμάται μόνη της στο δωμάτιο της από 22 ημερών. Ευτυχώς ήταν ήσυχο μωρό και δεν έκλαιγε εύκολα αλλιώς μπορεί να της έβαζα και τις φωνές! Έκανα όλα τα άλλα σωστά: την τάιζα στην ώρα της (αυτό το παιδί δεν έκλαιγε ούτε για φαγητό, όταν την τάιζα το έτρωγε όλο αλλά ποτέ δεν γκρίνιαζε για να φάει), τα ρούχα της πάντα καθαρά και σιδερωμένα, εκείνη καθημερινό μπάνιο, μασάζ και ύπνο, δεν της χαλούσα το πρόγραμμά της για τίποτα... μόνο που δεν έβαζα ψυχή σε όλα αυτά. Τα έκανα τόσο επιδερμικά, τόσο γιατί πρέπει.... Στο μεταξύ από όταν ήταν 2 μηνών άρχισαν τα χοντρά προβλήματα με την πεθερά μου... Τι κατάρες είχα ακούσει τότε και πόσο είχα αναλωθεί στο να ασχολούμαι μαζί της! Τώρα μου φαίνονται τόσο γελοία, τότε όμως όλην τη νύχτα ήμουν σε ένα μπαλκόνι, κάπνιζα και έβριζα. Όταν χρόνισε η μικρή, ξύπνησα ξαφνικά και είδα ότι απαραίτητος της είναι ο μπαμπάς της και η μαμά μου! Πήγαινα να την πάρω από την μαμά μου μετά την δουλειά και έκλαιγε απαρηγόρητη, για να ησυχάσει όταν μπαίναμε στο σπίτι και έβλεπε τον πατέρα της! Τότε αντιλήφθηκα πόσο ηλίθια είμαι, πόσο ανάγκη έχω αυτό το παιδί, πόσο ανάγκη με έχει! Εκείνο το καλοκαίρι κάναμε διακοπές 3 εβδομάδες και δεν ασχολιόμουν με τίποτα άλλο εκτός από εκείνη. Έγινε και η βάφτιση (τρομερό άγχος με την πεθερά μου, αλλά ευτυχώς όλα ξεκαθάρισαν εκεί, και δεν καλομιλάμε από τότε) ηρέμησα και από τότε ζούμε έναν έρωτα οι δυο μας.

Τώρα στον γιό μου? Και τον κούνησα και τον φιλάω (αρχικά μόνο μεταμεσονύχτια γιατί η άλλη τρελαίνεται) και του μιλάω συνέχεια και δεν τρελλαίνομαι που ακόμα δεν μπορώ να τον βάλω για ύπνο στις 21:00! Θα γίνει και αυτό!

Όπως καταλαβαίνεται, ήμουν μια μαμά που έγινε και όχι που γεννήθηκε!

[Karamelenia]

Αυτο το χαμογελο που κανει αυτο το δοντι να φαινεται για εμενα ειναι ο λογος να ζω, να αναπνεω, να λεω "βοηθησε με Θεε μου να ζω να το δω να μεγαλωνει".

Σιγουρα δεν γεννηθηκα μανα, οπως και σιγουρα δεν γεννηθηκα και σωστος γονιος. Απο τη στιγμη ομως που τακτοποιησα μεσα μου ολη αυτη την ανακατωσουρα, εδωσα το λογο μου πως δεν θα ξανακανω το παιδι μου να κλαψει. Ξερω πως ειναι δυσκολο, αλλα εχω χασει τους πρωτους 6 μηνες της ζωης του παιδιου μου κι εκεινο χωρις ανταλλαγμα μου προσεφερε τοση αγαπη που του το χρωσταω! Κι οσο ζω και αναπνεω, οσα προβληματα κι αν εχω, θα κοιταω την ωρα να την παρω αγκαλια να τη ρωτησω "Που ειναι το δοντι σου??", ακομα κι αν εχει φτασει στα 20!

 

Φαίη, είναι πολύ συγκινητική η ιστορία σου, σε κάποια σημεία ταυτίστηκα απόλυτα μαζί σου. Να είσαι καλά και συ και το μωρό σου

[sweet_february]

Κοριτσια σας ευχαριστω παρα πολυ ολες! Δεν ηξερα πως υπηρχαν τοσες πολλες γυναικες που νιωθουν οπως ενιωθα κι εγω! Ειναι μεγαλη ανακουφιση να ξερεις πως δεν εισαι μονος.. Ευχομαι τα καλυτερα και για εσας αλλα και για τα "βασανακια" σας!

[aleca]

Εγώ πιστεύω ότι όλες μας γεννηθήκαμε μανούλες απλά άλλες το ήξεραν πριν γεννήσουν, άλλες με το που γέννησαν και άλλες το συνειδητοποιησαν αργότερα. Ίσως το μητρικό ένστικτο που χαρακτηρίζει τις γυναίκες, να εκδηλώνονταν με άλλο τρόπο πριν γίνουμε μανούλες, για αυτό ίσως κάποιες από εμάς (εγώ σίγουρα) δεν ένιωθαν την έλλειψη ενός παιδιού πριν αυτό μπει στη ζωή τους.

Από την ημέρα που έμεινα έγκυος, διέγραψα κάθε τι από την ψυχή μου για να ετοιμασω τον πιο όμορφο θρόνο για αυτό το πλασματάκι. Σταμάτησα οποιαδήποτε συνήθεια θα μπορούσε να του κάνει κακό. Όταν γέννησα ένιωσα ότι όλη η ομορφιά που είχα, εξαφανίστηκε... πήγε όλη σε εκείνον!!!

Τώρα περιμένω το δεύτερο παιδάκι μου και ενώ δεν έχω το ίδιο έντονα συναισθήματα, είμαι ευτυχής που από την αρχή έχω συνειδητοποιήσει πόσο πολύ το αγαπάω και αυτό!!!

Οι γονείς μου ήθελαν να με κάνουν δυναμική, μορφωμένη, καριερίστρια. Η κοινωνία ήθελε να με κάνει εντυπωσιακή, κοινωνική , επιτυχημένη... από την ημέρα που ήρθαν τα παιδιά μου στη ζωή μου ξέχασα ό,τι ήμουν και πάνω από όλα είμαι η μαμά τους... και είμαι πολύ ευτυχισμένη.

Και ευχαριστώ κάθε μέρα τον θεό για αυτό!

[gavramid]

Kοριτσια συγκινηθηκα με ολες σας...!Εγω ειμαι καπου στη μεση.Τα παιδια παντα με αγχωναν.ηθελα να κανω παιδια αλλα παντα το ανεβαλα.Φοβομουν οτι ειναι βαρυ σπορ για μενα αυτο.Μετα απο 2 χρονια γαμου και καμια συζητηση για παιδι εφαγα τη φλασια..να γινων μαμα..δεν πετυχε αμεσως και φανταστηκα οτι δεν ειμαι αξια γιατι τοσο καιρο δεν ηθελα μωρα ,δεν αγγαλιαζα μωρα συχνα εως καθολου(το πρωτο μωρο κατω απο 6 μηνων που επιασα ηταν η ακορη μου)και σταματησα να ελπιζω ωσπου εμεινα εγκυος...Απο κει και περα η ζωη μου ηταν εγω και αυτο το μωρο.Δεν ηξερα τι να το κανω πως να το πιασω ,πως να τιο ταισω..Ρωταγα τον αντρα μου τι κανουν με ενα μωρο οταν γεννηθει.Δεν ηξερα τι να κανω αλλα το λατρευα..Γεννηθηκε ζοριστικα αλλα δεν γκρινιαξα ουτε μια στιγμη αλλα τουλαχιστον γαι ενα χρονο ημουν σαν ζομπι προς τον εξω κοσμο,προς τον αντρα μου προς ολους...Σε καθε μια μας χτυπαει διαφορετικα η ψυχολογια αυτης της αλαγης..Σιγουρα ομως τα λατρευουμε οσα λαθη κι αν κανουμε...

[maan]

Εγώ πάντως σίγουρα γεννήθηκα για μαμά...

Χαρά25 τι υπέροχη κοιλίτσα είναι αυτή;;;;

Sorry που είμαι εκτός θέματος αλλά ήθελα να το πω, θα έσκαγα!!! τρελάθηκα!!!

[melina_g]

Κι εγώ πιστεύω πως υπάρχουν αυτές οι τρεις κατηγορίες. Εγώ ανήκω στην πρώτη και δυστυχώς έχω κάνει και λάθη απο αυτό... Κλασικά πάντα με κυνηγούσαν τα παιδάκια γιατί έπαιζα πολύ μαζί τους, ήμουν πολύ πολύ τρυφερή κι είχα αυτιά να τα ακούσω. Οι ανηψιές του άντρα μου ακόμα μαλλιοτραβιούνται "εμένα αγαπάει η Μελίνα- όχι εμένα αγαπάει":razz: Τα δικά μου ανήψια όμως επειδή ήταν πιο κοντά μου, επειδή τα έπαιρνα τα καλοκαίρια και στις διακοπές σπίτι απομακρύνθηκαν απο την αδερφή μου. Η μικρή μου ανηψιά για πολλά χρονια με φώναζε "μαμά" και εγώ καμάρωνα κιόλας. Μόνο τώρα που έγινα μάνα κατάλαβα την αδερφή μου και πόσο την έχω πονέσει με αυτό, μόνο και μόνο γιατί εκείνη έγινε μάνα δεν γεννήθηκε αλλα έγινε μια τέλεια μάνα. Άλλο λάθος ήταν πως πριν να παντρευτώ τον άντρα μου έκανα λανθασμένες και γρήγορες κινήσεις με ανθρώπους που δεν μου ταίριαζαν γιατί ήθελα να κάνω παιδιά.

Τελικά έγινα μάνα και ησύχασα!!!!

[sweet_february]

Εγώ πάντως σίγουρα γεννήθηκα για μαμά...

Χαρά25 τι υπέροχη κοιλίτσα είναι αυτή;;;;

Sorry που είμαι εκτός θέματος αλλά ήθελα να το πω, θα έσκαγα!!! τρελάθηκα!!!

 

Οντως η κοιλιτσα της ειναι υπεροχη! Αν δεν ειχα κανει καισαρικη, θα εβαζα πλωρη για το επομενο!! Τοσο πολυ μου εχει λειψει εκεινη η εποχη.. Οσο ειναι εκει μεσα ειναι ενταξει, οταν βγουν αρχιζει......το καλο....!!!!!

Χαρα25 με το καλο το μωρακι σου!

[casperαki]

Εγώ πιστεύω ότι όλες μας γεννηθήκαμε μανούλες απλά άλλες το ήξεραν πριν γεννήσουν, άλλες με το που γέννησαν και άλλες το συνειδητοποιησαν αργότερα.

 

 

Πρωτα να πω οτι δεν γεννιεσαι γινεσαι στην πορεια.

Δευτερον οτι δεν συμφωνω καθολου με αυτο που εγραψες!Μερικες γυναικες δεν ειναι και ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να ειναι μαμαδες απο επιλογη τους και για αυτο δεν τεκνοποιουν κιολας και μενουν με τον συντροφο τους μονο η και ελευθερες ολη την ζωη τους.

[gavramid]

Πρωτα να πω οτι δεν γεννιεσαι γινεσαι στην πορεια.

Δευτερον οτι δεν συμφωνω καθολου με αυτο που εγραψες!Μερικες γυναικες δεν ειναι και ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να ειναι μαμαδες απο επιλογη τους και για αυτο δεν τεκνοποιουν κιολας και μενουν με τον συντροφο τους μονο η και ελευθερες ολη την ζωη τους.

Υπαρχουν ομως και αυτες που γιναν καταλαθος μανες...με οτι μπορει να συμαινει αυτο.Οι περισσοτερες το εκτιμισανκαι αγγαλιασαν τα παιδια τους..καποιες αλλες ομως οχι