SOS εχει αγχωθει!!

[motherof2]

Χτες ο γιος μου δεν πήγε στον παιδικό (προνήπιο) λόγω κάποιας ίωσης η οποία ξεπεράστηκε ευτυχώς ...

χτες το βράδυ που τον ετοίμαζα για ύπνο μου είπε ότι δεν θέλει να πάει σχολείο αύριο (αναφερόταν στη σημερινή ημέρα)

Τον ρώτησα το λόγο, γιατί το σχολείο το λατρεύει και οι δασκάλες του έχουν να λένε για την άψογη συμπεριφορά του

μου είπε ότι στο σχολείο άρχισαν να μαθαίνουν τα μικρά γράμματα και του φαίνονται τόσο δύσκολα που δεν θέλει να ξαναπάει

1. δυστυχώς την δασκάλα του --η οποία μου έκανε εντύπωση το πόσα πολλά πράγματα μαθαίνει στα παιδάκια , δεν την προλαβαίνω το πρωί για να μιλήσουμε

2. ο γιος μου ξέρει να γράφει την ΑΒ με κεφαλαία γράμματα από το σχολείο και όχι από "δική μας παρότρυνση" (είμαστε ενάντια στο να πηγαίνουν τα παιδιά Πρώτη δημοτικού και να ξέρουν ήδη κανονικά γραφή και ανάγνωση)

3. με τα πολλά χτες και αφού του είπα ότι και εγώ είχα αγχος στο σχολείο και ο μπαμπάς του, του είπε το ίδιο και πως είναι κάτι φυσιολογικό και αρκεί η προσπάθεια σε κάτι και ας μην το καταφέρει στο τέλος, του υποσχέθηκα και φυσικά έκανα, ότι θα γράψω ένα γράμμα στη δασκάλα του στο οποίο θα την παρακαλώ να μην τον πιέσει να μάθει να γράφει τα μικρά γράμματα γιατί τον έχει αγχώσει η όλη διαδικασία

4. στο γράμμα την παρακαλούσα, να βρει έναν άλλον και όσο γίνεται ανώδυνο για τον γιο μου τρόπο, ώστε να τον πείσει να δεχθεί να συμμετάσχει στην συγκεκριμένη εργασία (της άφησα και το τηλέφωνό μου)

 

Τώρα έχω τις εξής απορίες

 

1. έκανα καλά που είπα στον μικρό για το γράμμα ή απλά του έβαλα στο μυαλό ότι για ό,τι πρόβλημα του προκύπτει στο μέλλον θα είναι η μαμά δίπλα και θα του βρίσκει λύση?

2. είναι "φυσιολογικό" να αγχώνεται τόσο πολύ επειδή δεν κατάφερε την πρώτη φορά να γράψει τα γράμματα και θέλει να παρατήσει την προσπάθεια? πώς να τον κάνω να συνεχίσει να προσπαθεί γενικά στη ζωή του γιατί στο τέλος τέλος η προσπάθεια μετράει και είναι κάτι που το λέω και στα δύο παιδιά μου ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

3. Ο μπαμπάς του χτες του είπε "μη στεναχωριέσαι και το ΣΚ θα σε μάθω εγώ όλα τα γράμματα και θα πας τη Δευτέρα και θα τα ξέρεις. Θα τους κάνεις έκπληξη!!" είναι σωστό όμως αυτό?? μήπως μας θεωρήσει "δεκανίκι" στην ζωή του? Γενικά είναι "σωστό" να τα βοήθάμε στα του σχολείου (παρόλο που είναι προνήπιο)

4. Πιστεύω ότι καλά έκανα και τον πήγα σήμερα στο σχολείο (αφού δεν είχε και πρόβλημα πχ γκρίνια ή κλάματα) αλλά μήπως στο μυαλουδάκι του το έλαβε σα να μην "σεβάστηκα" τη δική του θέληση?

5. Ειλικρινά σας το λέω ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΣ!! δεν με ενδιαφέρει να είναι άριστος μαθητής για να περηφανεύομαι δεξιά και αριστερά και γι'αυτό τον λόγο δεν θα τον πιέσω και δεν έχω σκοπό να είμαι πάνω από το κεφάλι του σαν "μπάστακας" ούτε όταν θα διαβάζει για το σχολείο (φυσικά και θα τον βοηθώ όπου μου ΖΗΤΗΣΕΙ). Αλλά από γύρω μου ακούω μανάδες να ασχολούνται με το διάβασμα του παιδιού τους σαν να πηγαίνουν οι ίδιες σχολείο και να δίνουν τουλάχιστον ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ!!! Μήπως τελικά είμαι εγώ λάθος και φανώ σαν να εγκαταλείπω τα παιδιά μου στην τύχη τους...???

Συγγνώμη για το μεγάλο θέμα αλλά τί να κάνω??

θα εκτιμούσα κάθε γνώμη - "κράξιμο" - προτροπή από οποιονδήποτε που έχει ανάλογη εμπειρία.

 

-πιστεύω ότι είναι ένα θέμα συμπεριφοράς και ψυχολογιάς γι'αυτό το έβαλα εδώ

[motherof2]

Τώρα ήρθαν τα παιδιά από το σχολείο και πήρα τηλέφωνο να μου πουν πώς τα περασαν. Ο γιος μου, μου είπε ότι του είπε η δασκάλα του ότι δεν τον πιέζει να γράφει με μικρά γράμματα και αν δεν θέλει μπορεί να γράφει με μεγάλα, όπως τον βολεύει... Τώρα, καλό είναι αυτό