Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

[BIZELI]

Σε ένα κόσμο γεμάτο από τέτοιες ειδήσεις πείτε μου, πως θα δώσουμε ελευθερία στα παιδιά μας, για να γίνουν ανεξάρτητα άτομα? έχω προβληματιστεί και στεναχωρηθεί πάρα πολύ!!! :

 

ΤΑ ΝΕΑ

 

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

 

Γελούσε δίπλα στον δολοφόνο του

 

Πριν από το έγκλημα. Θύτης και θύμα από την κάμερα του τραμ

 

ΣΕ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ θα έκλεινε τα δέκα. Και δεν ήθελε να τον αντιμετωπίζουν πλέον ως μωρό. Το πρωί της περασμένης Πέμπτης, λοιπόν, είπε στη μητέρα του: «Τώρα που είμαι μεγάλος, μπορώ να γυρίσω μόνος μου από το σχολείο;» Εκείνη του απάντησε θετικά. Δεν ήθελε να τον στεναχωρήσει - άλλωστε το σχολείο απείχε μόνο δύο στάσεις με το τραμ από το σπίτι. Το απόγευμα λοιπόν, μετά το σχολείο, ο μικρός επιβιβάστηκε μόνος του στο τραμ. Αλλά δεν κατέβηκε στη στάση μπροστά ακριβώς από το σπίτι του. Κατέβηκε τρεις στάσεις μετά. Και δεν ήταν μόνος: ήταν μαζί με έναν 43χρονο Γερμανό, τον Ούβε Κόλμπιγκ, ο οποίος τον κακοποίησε σεξουαλικά και τον στραγγάλισε.

 

Το πτώμα του μικρού βρέθηκε το Σάββατο σε έναν λαχανόκηπο που χρησιμοποιούσε ο Κόλμπιγκ, στα περίχωρα της Λειψίας. Περισσότεροι από 100 αστυνομικοί, εξοπλισμένοι με ειδικούς σκύλους και ένα ελικόπτερο με υπέρυθρους αισθητήρες, έχουν ριχτεί στο κατόπι του 43χρονου, ο οποίος είχε καταδικαστεί το 1998 σε δύο χρόνια φυλάκιση για απόπειρα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκου. Με κάποιον τρόπο, ο Κόλμπιγκ κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του μικρού: στις 16.49 ακριβώς, το απόγευμα της Πέμπτης, η κάμερα ασφαλείας του τραμ κατέγραψε τον εννιάχρονο να κάθεται δίπλα στον μελλοντικό δολοφόνο του γελαστός και ανέμελος...

[ΣΟΦΙΑ]

Σε ένα κόσμο γεμάτο από τέτοιες ειδήσεις πείτε μου, πως θα δώσουμε ελευθερία στα παιδιά μας, για να γίνουν ανεξάρτητα άτομα? έχω προβληματιστεί και στεναχωρηθεί πάρα πολύ!!! :

 

ΤΑ ΝΕΑ

 

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ................................

 

 

Είναι τρομακτικό.. Σοκαριστικό.... Εμείς μεγαλώσαμε στις γειτονιές.. πηγαίναμε για ψώνια μόνα μας...στα σχολεία στα φροντιστήρια μόνα μας και τώρα ζούμε υπο καθεστώς τρόμου με όσα ακούμε και βλέπουμε.... Μόνο στη σκέψη με πιάνει τρέλλα...

Δεν ξέρω πως θα καταφέρουμε να το ισσοροπήσουμε αυτό.... Πολύ μεγάλο θέμα έθιξες BIZELI...

[BIZELI]

Και που να δεις τη φωτογραφία. Μπες στο site στα νέα στο χθεσινό τεύχος και διάβασε το άρθρο. Έχουν δημοσιεύσει φωτογραφία από κάμερα του τραμ με τον μικρούλη να κάθεται δίπλα στον ψυχάκια και να γελάει χαρούμενο. Από το πρωϊ κλαίω...άστα...τί να ισορροπήσεις ρε σοφία....είναι τρέλα.Πρέπει να τα έχουμε μαντρωμένα πλέον και τα μάτια μας όχι 14 αλλά 1004! έτσι όμως δεν θα γίνουν παιδιά υπερπροστατευμένα, με έλλειψη πρωτοβουλίας? Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα!

[maria]

Δυστυχώς αυτό δεν είναι το μοναδικό γεγονός αλλά υπάρχουν πολλά γεγονότα, ακόμα και στην χώρα μας που μας τρομάζουν. Όλοι θυμόμαστε πολύ καλά την περίπτωση του μικρού Alex που ακόμα και τώρα συνεχίζεται.

 

Δυστυχώς δεν μπορούμε να βάλουμε τα παιδιά μας σε κλουβιά, κάποια στιγμή στην ζωή τους θα θέλησουν να κυκλοφορήσουν και μόνα τους. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τα ενημερώσουμε ώστε να μάθουν να είναι πάντα επιφυλακτικά με τους ξένους, όσο καλά και αν τους φέρονται...

[BIZELI]

έχεις δίκιο μαρία.απλά οι φόβοι μου έχουν αρχίσει και θεριεύουν και πρέπει λίγο να τα ηραμήσω τα πράγματα στο μυαλό μου...βεβαια όλο έτσι λέω και όλο και κάτι διαβάζω ή βλέπω και ξανασυγκλονίζομαι! Αυτά τα πράγματα, όσα και αν έχουν δει τα μάτια μας, ειδικά τα τελευταία χρόνια, δεν παύουν να με σοκάρουν και να με θλίβουν

[angela]

Αν αυτό το γεγονός σας φαίνεται τρομερό!!! τότε το γεγονός ότι σε σχολείο και μάλιστα ένας άνθρωπος που εκπαιδεύτηκε για να προσέχει τα παιδιά μας και εμείς θα έπρεπε να του είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη, η δασκάλα!!! που με το ψαλίδι έκοψε την γλώσσα του μόλις 7 χρονου μαθητή της , τι θα έπρεπε να μας προκαλεί;;;

 

 

Το παίρνεις το ντουφέκι στο χέρι και... ή όχι;;;

 

[ΜΑΡΥ.Τ]

Eίναι τραγικό……

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, βλέπετε τι γίνεται στα σχολεία με τα κινητά, ναρκωτικά, σατανιστές………γενικός μπάχαλο……

Πολλές φορές τα σκέφτομαι και πανικοβάλλομαι, πρέπει να κάνουμε τα παιδιά μας να είναι επιφυλακτικά μπροστά σε κάθε ξένο, και κυρίως να μάθουν να αγαπούν τον εαυτό τους και να μπορούν να τον προστατεύουν.

Χρειάζεται πολύ συζήτηση μαζί τους ( αργότερα βέβαια) και με τρόπο φιλικό, να μην αισθάνονται ότι τους γίνεται κήρυγμα γιατί αλλιώς θα κάνουν το ακριβός αντίθετο από αυτό που τους λές.

[BIZELI]

άντζελα το παίρνεις!!! Όπως λένε άλλωστε είναι "λεπτή η γραμμή λογικής και τρέλας" και σίγουρα όταν αφορά τα παιδιά μας δύσκολα δεν την περνάς.

 

Μαρία, ναι θέλει πολύ συζήτηση αλλά και έλεγχο από εμάς σε όλα τα σημεία.

[maria]

Εγώ θα το έλεγα διακριτική παρουσία.

 

Εάν το παιδί (μιλάμε για μεγάλες ηλικίες βέβαια) καταλάβει ότι το περιορίζεις, το έχασες το παιχνίδι...

 

Εμένα οι γονείς μου ήταν και είναι υπερπροστετευτικοί, όπως και άλλοι γονείς συμμαθητών μου πολύ χειρότεροι, όμως πάντα τους ξεφεύγαμε και κάναμε αυτό που θέλαμε εμείς. Το ότι δεν ξεπέσαμε είναι καθαρά θέμα χαρακτήρα.

 

Γι αυτό είναι πολύ δυσκολο να ελέγξεις ένα παιδί. Σίγουρα ως γονιός θα ξεπεράσεις κάποια όρια λόγω της αγάπης και της υπερπροστετευτηκότητας. Το θέμα είναι το παιδί να έχει τέτοιο χαρακτήρα, ώστε να μην φτάση στο άλλο άκρο αντιδρώντας.

[ΜΑΡΥ.Τ]

Νομίζω Μαρία ότι δεν είναι μόνο αυτό, σαν γονείς πρέπει να καταφέρουμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους ώστε να μην φοβούνται να μας λένε διάφορα. Να έχουμε διακριτικά τα μάτια μας ανοιχτά να τους δείχνουμε ότι τους εμπιστευόμαστε ( άσχετα που θα έχουμε εμείς τα μάτια μας 1004….)

Είναι πολύ δύσκολο αυτό, δεν ξέρω πως θα τα καταφέρουμε.

Τώρα πλέον καταλαβαίνω και την Μαμά μου, τον αγώνα που έκανε για να είμαστε φίλες ( μέχρι ένα σημείο). Ποτέ δεν την φοβόμουν, πάντα της έλεγα για τις κοπάνες μου στο σχολείο, για το που πάμε κλπ, όμως ακριβώς επειδή αισθανόμουν ότι μου έχει εμπιστοσύνη πρόσεχα πάντα να μην την εκθέσω ή την απογοητεύσω με κάποιο τρόπο.

Ακόμα και όταν της αποκάλυψα ότι κάπνιζα, μου είχε πει ότι το ήξερε καιρό αλλά περίμενε πότε θα της το πω.

Φυσικά τώρα ποια μου λέει τι άγχος και τι αγωνία είχε και ακόμα χειρότερα όταν έγινα 18 και της ανακοίνωσα ότι έρχομαι Ελλάδα μόνη να σπουδάσω, παρά τους φόβους της δεν με σταμάτησε…..αλλά φρόντισε να μου κάνει καλή πλύση εγκεφάλου.

Έχουμε πολύ αγώνα μπροστά μας……….και χρειαζόμαστε γερά νευρα

[ΣΟΦΙΑ]

Το τι σχέση θα αναπτύξουμε με τα παιδιά μας και πως θα τα εξοπλίσουμε κοινωνικό - ψυχολογικά είναι κάτι που με πολύ δουλειά και αγάπη ας πούμε ότι το ελέγχουμε..

Την εγκληματικότητα, την παιδεραστία, τη βία, τα τόσο νοσηρά μυαλά που υπάρχουν στις μέρες μας πως θα τα αντιπετωπίσουμε?? χωρίς να φοβήσουμε τα παιδιά μας , χωρίς να τα ευνουχήσουμε και χωρίς να τους στερήσουμε το απόλυτο δικαίωμα να νιώσουν αυτόνομα.

Αυτό είναι που με προβληματίζει , φοβίζει και πολλές φορές με τρελλαίνει... αυτήν την ισσοροπία Χριστίνα (BIZELI) ψάχνω..

[ΜΑΡΥ.Τ]

χωρίς να φοβήσουμε τα παιδιά μας , χωρίς να τα ευνουχήσουμε και χωρίς να τους στερήσουμε το απόλυτο δικαίωμα να νιώσουν αυτόνομα.

Αυτό είναι που με προβληματίζει , φοβίζει και πολλές φορές με τρελλαίνει... αυτήν την ισσοροπία Χριστίνα (BIZELI) ψάχνω..

 

Μάλλον θα χρειαστεί να τα φοβίσουμε και λίγο Σοφία, για να καταλάβουν τον κίνδυνο.

Εσύ όταν ήσουν μικρή δεν φοβόσουν τους ξένους??

Εγώ θυμάμαι ότι φοβόμουν………..

[ΣΟΦΙΑ]

Μάλλον θα χρειαστεί να τα φοβίσουμε και λίγο Σοφία, για να καταλάβουν τον κίνδυνο.

Εσύ όταν ήσουν μικρή δεν φοβόσουν τους ξένους??

Εγώ θυμάμαι ότι φοβόμουν………..

 

Δεν έβλεπα ξένο και τον φοβόμουν ήμουν επιφυλακτική και προσεκτική, αλλά δεν ένιωθα φόβο π.χ. όταν περπάταγα μόνη μου. Σίγουρα πρέπει να τα έχουμε σε εγρήγορση αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να τα μάθουμε να φοβούνται. Κατ'εμέ ο φόβος είναι ανασταλτικό και βασανιστικό συναίσθημα. Κατά την ταπεινή μου άποψη Ναι στην επίγνωση κινδύνου όχι στον φόβο.

[ΜΑΡΥ.Τ]

Εντάξει, μπορεί να μην εκφράστηκα σωστά, αυτό που λες εννοώ.

 

Ναι στην επίγνωση κινδύνου

[Μαρια Στυλιανακη]

ειχα διαβάσει ένα πάρα πάρα πολύ καλό άρθρο ακριβώς για αυτό το θέμα..

δεν θυμάμαι απο πιό περιοδικό για γονείς, πρίν ένα δύο χρόνια.

αν δεν το βρώ, θα γράψω σχετικό άρθρο απο αυτά που θυμάμαι, έτσι ώστε να κάνετε και εσείς αυτά που είχαν συστήσει εκεί οι ειδικοι.

ήταν δισέλιδο είχε πολλές πληροφορίες, ευτυχώς θυμάμαι ακόμα αρκετές.

Λίγη υπομονή, θα προσπαθήσω να το βγάλω μέχρι την επόμενη εβδομάδα.

[ΣΟΦΙΑ]

ειχα διαβάσει ένα πάρα πάρα πολύ καλό άρθρο ακριβώς για αυτό το θέμα..

δεν θυμάμαι απο πιό περιοδικό για γονείς, πρίν ένα δύο χρόνια.

αν δεν το βρώ, θα γράψω σχετικό άρθρο απο αυτά που θυμάμαι, έτσι ώστε να κάνετε και εσείς αυτά που είχαν συστήσει εκεί οι ειδικοι.

ήταν δισέλιδο είχε πολλές πληροφορίες, ευτυχώς θυμάμαι ακόμα αρκετές.

Λίγη υπομονή, θα προσπαθήσω να το βγάλω μέχρι την επόμενη εβδομάδα.

 

Περιμένουμε!!

[BIZELI]

Πάντως παιδιά δεν ξέρετε πως το φοβάμαι μη γίνω γκεσταπίτισα!!!Θα το παλέψω πολύ με τον εαυτό μου!

[ΣΟΦΙΑ]

Πάντως παιδιά δεν ξέρετε πως το φοβάμαι μη γίνω γκεσταπίτισα!!!Θα το παλέψω πολύ με τον εαυτό μου!

 

me too!!!!

[ΜΑΡΥ.Τ]

Πάντως παιδιά δεν ξέρετε πως το φοβάμαι μη γίνω γκεσταπίτισα!!!Θα το παλέψω πολύ με τον εαυτό μου!

 

xaxaxaxaxa

 

Καμιά φορά του λέω του άντρα μου ότι θα γεμίσω τα τηλ. κοριούς και θα τον παρακολουθώ όταν βγαίνει ( του γιου μας εννοώ όταν μεγαλώσει…..)

και αυτός φρικάρει…..απο τώρα (εννοείτε ότι δεν το εννοώ..... )

[Μαρια Στυλιανακη]

Δημοσιεύτηκαν δύο άρθρα που αφορούν τα θέματα που συζητούσαμε και τους κίνδυνους απο άλλους ανθρώπους.

 

είναι πολύ σημαντικό να μιλήσουμε και για αυτά μιάς και μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι οι έρευνες αυτές έγιναν στην Αμερική - ότι εδώ είναι διαφορετικά..

 

εγώ έχω να πώ ότι όταν ήμουν στο γυμνάσιο είχε γίνει κάποιο περιστατικό και άλλο ένα όταν ήμουν στο λύκειο -!

 

το ένα ήταν κάτι πιό ήπιο αλλά επειδή ήμουν στην πρώτη γυμνασίου και τότε εντελώς αθώα ντροπαλή δεν αντέδρασα ...

γυρνούσα με το λεωφορείο απο το μαρούσι, (όπου πήγαινα Γερμανική) στο Π.Φάληρο που μέναμε τότε (το έκανα αυτό δυόμισυ χρόνια! μετά μετακομίσαμε ευτυχώς)...

 

Στο τρίτο λεωφορείο που έπαιρνα, ήταν ένας κύριος ο οποίος ήταν συνέχεια απο πίσω μου. Στην αρχή που είχε κόσμο, δεν είχα καταλάβει/σκεφτεί κάτι. Μετά όμως άδειαζε το λεώφορείο - δεν δικαιολογούταν να είναι ακόμα πίσω μου!!! ... εγώ ένιωθα όλο και πιό άσχημα γιατι δεν ήξερα τί να κάνω και βλακωδώς δεν είπα κάτι! απλώς περίμενα να φτάσει η στάση που θα κατέβαινα και ευτυχώς ήταν σύντομα.

Άλλαζα θέση πήγαινα λίγο πιό πέρα, άλλαζε και αυτός και ακολουθούσε! Ήταν απαίσιο!

Φανταστείτε ότι κάτι να έλεγα θα το έπερναν χαμπάρι και οι υπόλοιποι του λεωφορείου και θα λυνόταν η κατάσταση!

στο τέλος μία κυρία το πήρε χαμπάρι και κάτι του είπε "μα άς το το κορίτσι τώρα" και ευτυχώς κατέβηκα μιάς και είχα φτάσει κοντά στο σπίτι !!!

 

Ένα παιδί μπορεί να διθαχθεί να αντιδρά σε αυτά τα πράγματα. Χωρίς τη βοήθεια των γονιών του όμως δεν θα τα καταφέρει...

 

η δεύτερη ιστορία ήταν όταν (17 χρονών πιά) σε κάποιο απογευματινό -βραδυνό ραντεβού κοντά σε υπόγεια διάβαση της κηφισίας στο ΟΑΚΑ (πρίν γίνουν όλα ωραία όμως) και ήμουν 17 ετών - αισθανόμουν ασφάλεια εκεί επειδή την ημέρα λόγω του ότι το σχολείο μου ήταν δίπλα, σύχναζα συνέχεια και έπερνα και το λεωφορείο απο κεί. .... που να ξέρω ότι το βράδυ.... υπήρχαν διάφοροι περαστικοί!!

 

Τουλάχιστον εκείνη τη φορά αντέδρασα! περπάταγε κάποιος σαν να πήγαινε προς την διάβαση, αλλά την τελευταία στιγμή κατευθύνθηκε προς εμένα - με ανοιχτό παντελόνι και κατεβασμένο εσώρουχο!!!

Ευτυχώς ήταν λίγο πιό κοντός ή το ίδιο ύψος με εμένα, και εγώ κάτι είχα καταλάβει όπως περπάταγε, και έτσι την ώρα που πηγε να με πιάσει γυρνάω και του χώνω μία αγκωνιά και αρχίζω και τον βρίζω και φωνάζω δυνατά!!! "μ@λ@κ@@@@@@" (και ότι ήξερα τότε απο βρισιές!!)

Φοβήθηκε και άρχισε να τρέχει!!!!! ...

είχα αισθανθεί πολύ καλά τότε που κατάφερα και τον έδιωξα με την αντίδρασή μου.

 

...Ο κίνδυνος είναι λοιπόν εδώ και παραμονεύει!

[almak]

....Εμένα οι γονείς μου ήταν και είναι υπερπροστετευτικοί, όπως και άλλοι γονείς συμμαθητών μου πολύ χειρότεροι, όμως πάντα τους ξεφεύγαμε και κάναμε αυτό που θέλαμε εμείς. Το ότι δεν ξεπέσαμε είναι καθαρά θέμα χαρακτήρα.

Γι αυτό είναι πολύ δυσκολο να ελέγξεις ένα παιδί. Σίγουρα ως γονιός θα ξεπεράσεις κάποια όρια λόγω της αγάπης και της υπερπροστετευτηκότητας. Το θέμα είναι το παιδί να έχει τέτοιο χαρακτήρα, ώστε να μην φτάση στο άλλο άκρο αντιδρώντας.

Eσύ Μαρία πως απέκτησες τον χαρακτήρα που σε βοήθησε να μην ξεπέσεις??????

Το παιδί φαντάζομαι πως θα αποκτήσει τέτοιο χαρακτήρα ώστε να μην φτάσει στο άλλο άκρο με περίπου τον ίδιο τρόπο που μάθατε και εσείς/εμείς να μην φτάνετε / ουμαι στο άλλο άκρο.!!

 

Κίνδυνοι πάντα υπήρχαν απλός αλλάζει η ποιότητα αυτών , όπως αλλάζουν και τα μέτρα που λαμβάνουμε για να προστατευθούμε.

 

Εγώ το μόνο χειροπιαστό που βλέπω για την ώρα είναι , πως όσο περισσότερο μιλάμε μαζί τους τόσο πιο πολύ μας τα λένε όλα.

Όσο περισσότερα μας λένε τόσο πιο καλά στοχεύουμε τις συμβουλές μας ,αντί να συμβουλεύουμε επί παντός επιστητού σε άσχετο χρόνο με αποτέλεσμα να γινόμαστε βαρετοί.

 

Προχθές ο μεγάλος μας είπε πως έγραψαν κάποιο απροειδοποίητο τεστ στο γυμνάσιο…….και επειδή ήταν απροειδοποίητο (και δεν ήταν προετοιμασμένος) έκρινε σκόπιμο – χρήσιμο να ανοίξει το βιβλίο στα κρυφά και να αντιγράψει λίγο για να σώσει την κατάσταση.

Σπίτι που ήλθε μου το ξεφούρνισε αμέσως

[Μαρια Στυλιανακη]

Αλέξη για τα άρθρα τι έχεις να πείς?

Δεν έβαλα και εγώ τα λίνκ

http://parents.org.gr/psych/?sid=201 (απο 3 ετών)

http://parents.org.gr/psych/?sid=200 (απο 6 ετών)

 

Θα ήθελα να ακούσω απο γονείς με μεγαλύτερα παιδιά αν έχουν κάνει κάποια συζήτηση σχετική, σε άλλη στιγμή.

 

Το πιό σημαντικό πράγμα πάντως είναι οι σωστές βάσεις (αυτά που γράφει το άρθρο για τα παιδιά 3 ετών). Εάν υπάρχουν αυτές, τα άλλα είναι λεπτομέρειες.

 

Το θέμα όμως των άρθρων δεν είναι το να βοηθήσουν ένα παιδί -έφηβο απο το να ξεπέσουν (διευκρίνιση ).

αλλά πως να τους δείξει ότι αν βρεθούν σε μία περίεργη κατάσταση να εμπιστευτούν το ένστικτό τους και ότι μπορούν να πούν όχι.

 

Θα ήθελα επίσης να πω το ότι ξεπερνάει κάποιος κάποιες καταστάσεις, είναι πολλές/κάποιες φορές οριακό - και γίνεται μερικές φορές χάρη στη βοήθεια και άλλων ανθρώπων (φίλων, ειδικών) οι οποίοι εάν σε άλλη παρόμοια περίπτωση δεν υπάρχουν - η κατάσταση να μήν έχει καθόλου καλή έκβαση.

Επίσης έχει και σχέση και με το DNA, ιστορικά κατάθλιψης ή κακοποίησης (συναισθηματικής, σωματικής, ψυχολογικής - χωρίζεται σε αυτές τις τρείς κατηγορίες) στην οικογένεια...

 

Δεν είναι δηλαδή και μόνο θέμα χαρακτήρα ή θέμα διαπαιδαγώγησης αυτό -είναι πολλοί πολλοί παράγοντες που συντελούν στο να "σαλτάρει" κάποιος. Απλώς και η διαπαιδαγώγηση είναι ένα λιθαράκι απο τα πολλά.

Εάν δηλαδή ο μπαμπάς κακοποιει σωματικά τα παιδιά ή την μαμά, ενώ η μαμά τα διαπαιδαγωγεί τέλεια - η διαπαιδαγώγηση μπαίνει σε δεύτερη μοίρα... οπότε παίζει η ιδιοσυγκρασία του ατόμου - δυναμικός ή μή. Και αυτός όμως είναι φτιαγμένος και απο την όποια διαπαδαγώγηση...

Πάντως το σίγουρο είναι ότι κάποιος που "σαλτάρει", στρέφεται στα σκληρά ναρκωτικά, στον αλκοολισμό κτλ σε σχέση με κάποιον που δεν το κάνει, είναι ότι προφανώς του πρώτου τα λιθαράκια, δεν ήταν αρκετά......

Το καλό είναι ότι κάποιες φορές τα "λιθαράκια" ακόμα και αργότερα μπορούν να προστεθούν...

 

΄

Όσον αφορά αυτό που λες Αλέξη (almak)

Εγώ το μόνο χειροπιαστό που βλέπω για την ώρα είναι , πως όσο περισσότερο μιλάμε μαζί τους τόσο πιο πολύ μας τα λένε όλα.

Συμφωνώ 1000%... και εννοείται ότι αυτά που μπορει να πεί ένας γονιός δεν έχει νόημα να τα πεί μία φορά όλα μαζεμένα και τελείωσε.

 

Πρέπει μάλλον να τα πεί όλα μαζεμένα 10 φορές πλάκα κάνω..

λίγες λίγες σιγά σιγά οι πληροφορίες "one step at a time" που λένε, με πρώτη την κατάργηση του ότι ο κίνδυνος έρχεται πάντα απο κάποιον ξένο ή άγνωστο!

[almak]

Αλέξη για τα άρθρα τι έχεις να πείς?........

Telika είναι πολλά αυτά που δεν του έχω πει ακόμα

 

ΥΓ. Μόλις τα τύπωσα για να τα έχω πρόχειρα για σκονάκη

[maria]

Eσύ Μαρία πως απέκτησες τον χαρακτήρα που σε βοήθησε να μην ξεπέσεις??????

Το παιδί φαντάζομαι πως θα αποκτήσει τέτοιο χαρακτήρα ώστε να μην φτάσει στο άλλο άκρο με περίπου τον ίδιο τρόπο που μάθατε και εσείς/εμείς να μην φτάνετε / ουμαι στο άλλο άκρο.!!

 

Κοίτα, γενικά οι γονείς μου ήταν υπερπροστατευτικοί...Πολλά κηρύγματα, ενημέρωση κυρίως για ναρκωτικά, αλλά με τον σωστό τρόπο και όχι με τον τρόπο της απαγόρευσης...Επίσης δεν είχαμε σοβαρά προβλήματα και υπήρχαν ενδιαφέροντα.

 

Το μόνο παράπονο που έχω απότους γονείς μου ήταν ότι θεωρούσαν το sex ταμπού, έτσι δεν υπήρχε καθόλου μα καθόλου σχετική ενημέρωση. Αυτό είχα σαν αποτέλεσμα να τα μάθω όλα μόνη μου ή από άλλες συνομίληκες με ότι πείρα είχαμε όλες στα 16..Αυτό μου προκάλεσε πολλά προβλήματα κατά την εφηβία..Τουλάχιστον τώρα ξέρω ότι ειδικά στις μέρες μας καλό είναι να ξεκινάει η ενημέρωση αυτή από τους γονείς αρκετά νωρίς. Τα παιδιά είναι έτοιμα πιο νωρίς από ότι εμείς φανταζόμαστε...Έτσι τουλάχιστον θα ξέρουν που να βαδίσουν ώστε να προστατέψουν τον εαυτό τους και συναισθηματικά

 

Επίσης πιστεύω ότι αυτό που έπεξε ρόλο, ήταν ότι οι γονείς μου όταν έκανα κάποια παραπτώματα, δεν με τιμώρησαν καθόλου, ούτε με μάλωσαν. Φυσικά στεναχωρήθηκαν και μου το έδειξαν αυτό, αλλά με αγγάλιασαν κάνοντας με να σκεφτώ κάποια πράγματα. Εάν αντιδρούσαν άσχημα και προσπαθούσαν να με κλειδώσουν, είμαι σίγουρη ότι από αντίδραση θα έκανα πολύ χειρότερα πράγματα...

 

Αυτό τουλάχιστον νομίζω εγώ κάνοντας ανασκόπιση σε εκείνη την εποχή, με τα μυαλά που έχω τώρα.

[maria]

Για να συμπληρώσω, πιστεύω ότι εκτός από την ενημέρωση που πρέπει να δίνουν οι γονείς στα παιδιά παίζει ρόλο και το πόσο δεμένη είναι μια οικογένεια.

 

Εαν μέσα στην την οικογένεια, εκτός από την αγάπη οι γονείς κάνουν πράγματα με τα παιδιά τους, π.χ. βγαίνουν έξω, πάνε εκδρομές μαζί ασχολούνται με πράγματα που ενδιαφέρουν τα παιδία, τους δημιουργούν ενδιαφέρονται.

 

Προσωπικά πιστεύω πως ένας νέος με ενδιαφέροντα, διοχετέύει μέρος της ενέργειας του σε αυτά, και έτσι είναι πιο δύκσολο να παρασυρθεί..

Φυσικά αυτό είναι προσωπική μου άποψη και επίσης δεν είναι και κανόνας.

 

Επίσης ακόμα δεν έχω αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις ως μητέρα, και έτσι μιλάω ως παιδί, κρίνοντας αυτά που έχουν συμβεί σε εμένα αλλά και σε φίλους/ες μου σε αυτές τις ηλικίες. Έτσι μπορεί να τα λέω τώρα ωραία, αλλά να μην μπορώ να τα εφαρμόσω..Βέβαια νομίζω ότι έτσι θα δράσω και εγώ αλλά και ο άντρας μου, ο οποίος είχε και αυτός τα δικά του προβλήματα στην εφηβία και έχει καταλήξει σε αυτή την άποψη