αλλαγη συμπεριφοράς μετα το μωρό...

[rita-]

....και ενώ τους πρώτους μήνες δεν είχα προσέξει τίποτα, μάλλον ήμουν πολύ απασχολημένη, εδώ και αρκετές εβδομάδες, διαπιστώνω τεράστιες αλλαγές στη σχέση μας. δεν είμαστε τόσο δεμένοι, έχουμε νεύρα λόγω κούρασης, εντάσεις και ξεσπάσματα...αναρωτιέμαι, χάθηκε η φλόγα; πριν τη μικρή, το κλίμα ήταν τελείως διαφορετικό παρόλα τα χρόνια που είμαστε μαζί (10). είναι δυνατόν να αλλάζει τόσο η σχέση; μερικές φορες σκέφτομαι ότι ακόμα και αν χωρίζαμε (ξέρετε, εκείνες οι σκέψεις που ακολουθούν μια δύσκολη μέρα), δε θα μου έλειπε...μήπως ακολουθούμε το δρόμο του διαζυγίου ή έχουμε αποκρυνθεί λίγο;

[elenik]

Ρε παιδια ειλικρινα απορω. :shock:

Ποσο ευκολα ξεστομιζετε το διαζυγιο.

Ναι δεν λεω κι εγω περασα σχιζοφρενικη φαση (ουτως η αλλως σχιζοφρενης ειμαι) οταν ηρθε ο Βασιλακης αλλα διαβαζοντας τοσα ποστ για το οτι ολοι περνανε φαση κλπ δεν ....

 

Για συνελθετε λιγο

Τον τελευταιο καιρο εχω διαβασει τα αμετρητα ποστ σχετικα με το θεμα και ολα εχουν μεσα την σκεψη του διαζυγιου σαν πρωτη επιλογη.

Ναι ολοι φρικαρουμε , ναι ειναι γεγονος αλλα διαζυγιο ειναι βαρια λεξη και δεν λεγετε επειδη εσβησε μαλλον η φλογα.

 

Δεν ειναι τραλαλα η ζωη, δεν ειναι παιχνιδι η οικογενεια. Δεν φερνουμε ενα παιδι στον κοσμο αυτο με το σκεπτικο καναμε ενα παιδι γιναμε οικογενεια τραλαρι τραλαλα τι ωραια τι καλα. Στην πρωτη αναποδη χωριζω ε και τι εγινε μωρε. Υπαρχει ενα παιδι και αν υπηρχαν συνεφα υπηρχαν πριν απο αυτο. Ισως τωρα φανηκαν γιατι τωρα αναλαβαμε ευθυνες ενω πριν ειμασταν ποτακι, βολτουλα κλπ και τα περνουσαμε στο ντουκου.

Ναι εχει κουραση το πραγμα, ναι εχει ζορια, ξενυχτια. Αλλα και οταν πρωτο παντρευτηκαμε δεν περασαμε περιοδο προσαρμογης? Γιατι τοτε δεν σκεφτηκαμε διαζυγιο?

 

Ενταξει οι γονεις μας ηταν στο ακρο του "δεν χωριζω. αυτον πηρα μ αυτον θα πορευτω". Εμεις πως πηγαμε στο αλλο?

 

Μηπως τελικα ηταν καλυτερα οταν τους ελεγαν "αυτος ειναι παρτον μ αυτον θα ζησεις?" Ποιο στεριωμενοι ηταν αυτοι

[MarcoPolo]

Θα συμφωνησω με την αποκατω μου, μην τρελαινεσαι απλα ειναι μια δυσκολη φαση και ακομη κι αν εχετε απομακρυνθει στο χερι σας ειναι να σωσετε την κατασταση. Ο γαμος δυστυχως δεν ειναι ευκολη υποθεση και τα παιδια ακομη περισοτερο γιαυτο καλο ειναι να περνουμε βαθιες αναπνοες και να προσπαθουμε να χαλαρωνουμε. Υπαρχουν ανθρωποι που εχουν πολυ σοβαροτερα προβληματα απο αυτα της καθημερινης ρουτινας των γονιων. Αλλωστε γιαυτο δεν παντρευομαστε? Για να περναμε μαζι τα δυσκολα και τα ευκολα? Αν με την πρωτη δυσκολια το βαζουμε κατω τοτε σε πιο κρισιμες καταστασεις τι θα γινει? Ηρεμησε και προσπαθησε να πλησιασεις τον ανδρα σου ξανα και να θυμηθεις τους λογους που τον ερωτευτηκες και επελεξες να ειναι ο αντρας της ζωης σου. Φαντασου ποσο παραγκωνισμενοι νιωθουν οι συντροφοι μας οταν πεφτουμε με τα μουτρα στα μωρα? Ξαφνικα χανουν τον κοσμο κατω απο τα ποδια τους και απομακρυνονται και αυτοι.

[gavrias]

Συμπληρώνοντας την elenik να πώ ότι είναι λάθος να συγκρίνουμε τη ζωή μας πριν το παιδί με τη ζωή μετά.

Πρίν:Ξυπνάμε το πρωί και σκεφτόμαστε,τι θα κανω σήμερα? Θα πιώ καφέ,θα δουλέψω,θα δώ τον καλό/η μου θα πάω για καφέ,να ξεκουραστώ θα βγουμε θα γλεντήσουμε θα ,θα ...Οι δύό μας.

Μετά: Ξυπνάμε και σκεφτόμαστε το παιδί,ασχολούμαστε με το παιδί τις ανάγκες του πρακτικά και συναισθηματικά και ΑΝ προλάβουμε σκεφτόμαστε και μάς.

Και οι δύο!

Όσο πιεστική είναι αυτή η αλλαγή για το ένα μέρος του ζευγαριού είναι και για το άλλο.

 

Είναι ένας άγνωστος κόσμος που πρέπει να τον εξερευνήσει κανείς,με τα θετικά και τα αρνητικά του.Είναι ένας κόσμος που δε μοιάζει με τίποτα προηγούμενο και απαιτεί και προσαρμογή της σχέσης σ'αυτόν.Γιατί σ'αυτόν τον κόσμο ,δε μπορώ να καθίσω στο κρεβάτι και να χουζουρεύω όσο θέλω,ούτε μόνη ούτε με το σύντροφό μου.Δε μπορώ να βγαίνω όποτε θέλω ουτε να λειτουργώ στους ρυθμούς που θα ήθελα ή είχα συνηθίσει.

Όμως τελικά την είσοδό μας σ'αυτό τον κόσμο την επιδιώξαμε όλοι μας .Άρα ίσως πρέπει να δώσεις προτεραιότητα στην ομαλή προσαρμογή κι όχι στο διαζύγιο ούτε κάνοντας συγκρίσεις ανόμοιων καταστάσεων γιατί θα σε πιέζει και θα σε κατευθύνει αλλού αυτό.:D

 

[μαρακικ]

....και ενώ τους πρώτους μήνες δεν είχα προσέξει τίποτα, μάλλον ήμουν πολύ απασχολημένη, εδώ και αρκετές εβδομάδες, διαπιστώνω τεράστιες αλλαγές στη σχέση μας. δεν είμαστε τόσο δεμένοι, έχουμε νεύρα λόγω κούρασης, εντάσεις και ξεσπάσματα...αναρωτιέμαι, χάθηκε η φλόγα; πριν τη μικρή, το κλίμα ήταν τελείως διαφορετικό παρόλα τα χρόνια που είμαστε μαζί (10). είναι δυνατόν να αλλάζει τόσο η σχέση; μερικές φορες σκέφτομαι ότι ακόμα και αν χωρίζαμε (ξέρετε, εκείνες οι σκέψεις που ακολουθούν μια δύσκολη μέρα), δε θα μου έλειπε...μήπως ακολουθούμε το δρόμο του διαζυγίου ή έχουμε αποκρυνθεί λίγο;

 

κοριτσι θα συμφωνησω με την elenik και θα σου πω σαφως και αλλαζουν πολλα πραγματα με τον ερχομο ενος παιδιου αλλαζουν οι προτεραιοτητες μας ο τροπος σκεψης μας ακομη και η συμπεριφορα μας.αυτο που νιωθεις ειναι απολυτα φυσικο ολοι περνουν τετοιες φασεις σε μια σχεση οι υποχρεωσεις αυξανονται σε μεγαλο βαθμο και ειναι φυσικο να εχουμε και λιγα νευρα παραπανω και φασεις του τυπου κοιταω το ταβανι και δεν ξερω τι θελω..που παω κτλ κτλ.(ταβανινγκ το λεω εγω)για να εισαι 10 χρονια με εναν ανθρωπο παει να πει οτι αγαπιεστε υπαρχει σεβασμος και υποστηρηξη.σε μια αγαπη ομως παντα θα υπαρχουν εντασεις και μικροκαβγαδακια περιοδους που θα νιωθετε λιγακι αποξενωμενοι δεν σημαινει ομως αυτο αιτια διαζυγιου.ξερεις καμια φορα οταν θεωρουμε κατι δεδομενο επαναπαυομαστε και λεμε αφου ετσι ειναι τι να κανω?γνωμη μου ειναι οτι σε απασχολει να το κουβεντιαζεις με τον αντρα σου μια βολτουλα μαζι με το παιδακι σας στο τελος της μερας ισως σας χαλαρωσει ενα αστειο μπορει να φτιαξει την διαθεση απλα και μικρα καθημερινα πραγματα.δυσκολες μερες παντα θα υπαρχουν και δεν στο λεω για να σε απογοητευσω ενας γαμος θελει κατανοηση (φυσικα και απο τους 2)θελει καθημερινη προσπαθεια ιδιαιτερα την περιοδο που διανυουμε που ολα γυρω μας κρεμονται απο μια κλωστη.

[alcyon]

gavrias... θα μου επιτρέψεις μια μικρή διόρθωση.

Μετά το παιδί..... δεν ξυπνάμε μόνοι μας. Μας ξυπνάει το παιδί. Δεν προλαβαίνουμε να πούμε ότι ξυπνήσαμε γιατί απλά δεν έχουμε "κλείσει" την προηγούμενη μέρα παρόλο που ο ήλιος έχει βγει για τα καλά και δε μας παίρνει να αρνηθούμε πως ξημέρωσε ξανά (άλλη μια μέρα χωρίς ύπνο)!

 

 

-----------

Επίσης... οι σκέψεις περί διαζυγίου δεν είναι επειδή το σκέφτεται κάποιος ως επιλογή αλλά μάλλον εκφράζει φόβο για τις πρωτόγνωρες περιστάσεις τις οποίες βιώνει. Όταν έρθει καμιά ανάσα ξεκούρασης (=λίγες ώρες συμπαγούς και αδιάκοπου ύπνου), τότε βλέπει τα πράγματα με άαααααλλο μάτι και πιο αισιόδοξα. Τότε κατανοούμε πως είναι απλά μια φάση. Μέχρι τότε όμως.... έχουμε τρομοκρατηθεί με την ιδέα του "τι μπορεί να μας συμβαίνει".

[gavrias]

gavrias... θα μου επιτρέψεις μια μικρή διόρθωση.

Μετά το παιδί..... δεν ξυπνάμε μόνοι μας. Μας ξυπνάει το παιδί. Δεν προλαβαίνουμε να πούμε ότι ξυπνήσαμε γιατί απλά δεν έχουμε "κλείσει" την προηγούμενη μέρα παρόλο που ο ήλιος έχει βγει για τα καλά και δε μας παίρνει να αρνηθούμε πως ξημέρωσε ξανά (άλλη μια μέρα χωρίς ύπνο)!

 

:lol::lol: Είπα να μην το πώ απότομα και το σκοτεινιάσω πολύ :lol:

 

[fistikaki]

επισης, να πω εγω, πως για να φτασουμε να σκεφτουμε το διαζυγιο, οντως κατι μας εχει κλονισει...

 

και καλο ειναι που το σκεφτομαστε, να ξερουμε πως υπαρχει, αλλα απο επιλογη, επειδη ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ τελικα δεν χωριζουμε, οχι επειδη καποιος μας αναγκαζει να μεινουμε...

[elenik]

και καλο ειναι που το σκεφτομαστε, να ξερουμε πως υπαρχει, αλλα απο επιλογη, επειδη ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ τελικα δεν χωριζουμε, οχι επειδη καποιος μας αναγκαζει να μεινουμε...

 

 

και τοτε σιγουρα αυτος ο καποιος που μας αναγκαζει δεν ειναι το παιδι.

Ειναι οι ανασφαλειες μας, οι φοβοι μας ,το τι θα πει ο κοσμος, η οικονομικη μας κατασταση αλλα ποτε το παιδι. Το παιδι ειναι η προφαση και ειναι βαρυς ο τιτλος "δεν χωριζω για το παιδι"

Ενα παιδι ειναι πιο ευτυχισμενο με 2 χωρισμενους, ευτυχισμενους, αγαπημενους γονεις παρα μεσα σε καυγαδες κλπ.

 

Το θεμα ειναι οτι το παιδι ουτε μας χωριζει ,ουτε μας ενωνει , ουτε χωριζουμε για εκεινο, ουτε μενουμε για εκεινο.

Ειμαστε 2 ενηλικες που αποφασισαμε οτι ταιριαζουμε νοιωθουμε αυτα που νοιωθουμε και προχωρησαμε παραπερα. Ειδαμε οτι ολα βαινουν καλως και αποφασισαμε οτι η ευτυχια μας θα ολοκληρωθει με ενα παιδι. Τι πιο ομορφο τι πιο γλυκο .:D:D

Αν ειχαμε προβληματα πριν δεν σκεφτομαστε το γαμο. Αν ο γαμος δεν καθετε καλα δεν κανουμε παιδι. Αν παλι τα ζορια εμφανιστηκαν μετα το παιδι αυτο δεν ειναι επειδη δεν υπηρχαν αλλα επειδη δεν ειχε χρειαστει να τα αντιμετωπισουμε.

 

Ολοι ξερουμε καλως ή κακως οτι ο έρωτας δεν ειναι αιωνιο συναισθημα εξελισετε και γινεται αγάπη (που προσωπικα το θεωρω υπεροχο και τυχερους οσους το εχουν νοιωσει ). Δεν ειναι κατι προς πανικο.

Πρεπει να εχουμε την ωριμοτητα να κανουμε τα βηματα μας γνωριζοντας τις συνεπειες ειδικα οταν επηρεαζουν αθωες ψυχες.

 

Καταλαβαινω οτι πανω στον πανικο , την κουραση κλπ προβληματιζομαστε και τρομαζουμε αλλα την εκδοχη μαλλον εσβησε η φλογα :confused: = διαζυγιο δεν την καταλαβαινω ειλικρινα.

Και στην τελικη γιατι παντα πρεπει να κανει κατι ο αλλος και εμεις να ακολουθουμε? Ποτε καναμε την τελευταια κινηση εμεις απο αυτες που καναμε παλια ?

Μια αναζητηση στα δικα μας φταιω εχουμε κανει? Εναν διαλογο χωρις κατηγορω με το εταιρον ημιση που ισως καταληξει στο οτι και εκεινος τα ιδια νοιωθει ή εστω στο να καταλαβει πως νοιωθουμε εμεις?

[fistikaki]

συμφωνω απολυτα στο οτι δεν πρεπει ουτε να μενει, ουτε να χωριζει κανεις για το παιδι...

[rita-]

σίγουρα ένα παιδί είναι ευτυχισμένο όταν βλέπει και τους γονείς του ευτυχισμένους. είτε είναι μαζί είτε όχι. καλά θα είναι να είναι μαζί, αλλά μερικες φορές χαλάει το γλυκό.

έχει κάποια απο εσας που μιλάμε χωρίσει;μου δωσατε την εντύπωση ότι περασατε καποιες δυσκολες καταστασεις, αλλά μείνατε μαζί.

συμφωνω ότι το διαζύγιο δεν πρεπει να ξεστομίζεται έτσι απλα. εγω αυτο που θέλω να μάθω μέσα απο το συγκεκριμένο ποστ, είναι αν υπάρχουν πιθανότητες να γίνουν όλα όπως πριν...σκεφτομαι, αν τώρα που είναι καλοκαίρι, έχουμε άδειες κτλ δεν πλησιασουμε ο ένας τον άλλον, πότε θα γίνει;όταν ξεκινήσουμε πάλι τις δουλειες και θα γυρίζουμε πτώμα σπίτι το βράδυ;

του έχω πει τους προβληματισμούς μου, ότι ανησυχω, ότι δεν είμαστε όπως πριν, ότι δε μου αρέσει η συμπεριφορά του, αλλά δεν είδα κάποια αλλαγή στάσης. το αποτελεσμα να παραμενουμε απομακρυσμένοι και να ασχολιόμαστε με τη μικρή που είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί.

[vagos789]

....και ενώ τους πρώτους μήνες δεν είχα προσέξει τίποτα, μάλλον ήμουν πολύ απασχολημένη, εδώ και αρκετές εβδομάδες, διαπιστώνω τεράστιες αλλαγές στη σχέση μας. δεν είμαστε τόσο δεμένοι, έχουμε νεύρα λόγω κούρασης, εντάσεις και ξεσπάσματα...αναρωτιέμαι, χάθηκε η φλόγα; πριν τη μικρή, το κλίμα ήταν τελείως διαφορετικό παρόλα τα χρόνια που είμαστε μαζί (10). είναι δυνατόν να αλλάζει τόσο η σχέση; μερικές φορες σκέφτομαι ότι ακόμα και αν χωρίζαμε (ξέρετε, εκείνες οι σκέψεις που ακολουθούν μια δύσκολη μέρα), δε θα μου έλειπε...μήπως ακολουθούμε το δρόμο του διαζυγίου ή έχουμε αποκρυνθεί λίγο;

 

 

 

Δεν ειναι παραλογο να υπαρχει αλλαγη συμπεριφορας μετα το μωρο...ειναι μια νεα πραγματικοτητα και απαιτει προσαρμογη.

Αλλα αν το προβλημα ειναι παροδικο ή μονιμο,μεγαλο ή μικρο,το ξερεις εσυ μονο.....

[Maya]

Εγώ ξέρω πράγματι δύο ζευγάρια που χώρισαν όταν το παιδί ήταν κάποιων μηνών. Και πάντα αναρρωτιώμουν, πού βρήκαν χρόνο να..... χωρίσουν. Εμείς δεν έχουμε χρόνο ούτε και να τσακωθούμε καλά καλά. Όταν κοιτάζουμε δε τα παιδάκια μας, καταλαβαίνουμε ότι υπήρξαν τουλάχιστον δύο σοβαροί λόγοι να είμαστε μαζί.

[alcyon]

Πόσο είναι το παιδί;

Εμείς περάσαμε αυτή την "απομάκρυνση"... ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.

 

Όμως στην πραγματικότητα είναι κούραση, εξάντληση, επαναπροσδιορισμός ρόλων και ισορροπιών και πολλά πολλά άλλα που έρχονται ως συνέπεια ενός παιδιού.

 

Στη δική μας περίπτωση... μόλις ξεκουραστήκαμε λίιιιιιγο. Μόλις κλείσαμε τα μάτια για 4-5 συνεχόμενες ώρες....... μόλις γίναμε άνθρωποι.... (τόσο δα).... βρήκαμε τις ισορροπίες μας. Και αναγνωρίσαμε πως δεν άλλαξαν οι χαρακτήρες μας.

 

Μην ξεχνάτε πως οποιοσδήποτε άνθρωπος βιώνει μακροχρόνιο ξενύχτι και διακοπτόμενο ύπνο έχει αλλαγές στη συμπεριφορά του! (οι οποίες παρέρχονται μετά το πέρας της κούρασης).

 

Είναι γεγονός. Είτε είναι πιλότος, είτε καπετάνιος, είτε σεκιουριτάς, είτε γονιός με μωρό..... οι επιπτώσεις είναι ίδιες.

 

Επίσης στην κούραση.... δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τον άλλο. Έχεις την ανάγκη να σε πλησιάσει κάποιος και να σου πει πως είναι εκεί και σ'αγαπά και πως θα περάσουν όλα (κτλ), αλλά αυτός ο άλλος είναι τόσο μα τόσο εξαντλημένος που δεν μπορεί. Και ισχύει και αντίστροφα. Ούτε εμείς γνωρίζουμε ποια χρονική στιγμή ακριβώς μας χρειάζεται ο σύντροφός μας. Μπορεί να έχει στείλει χίλια "σήματα" κι εμείς να μην τα αναγνωρίζουμε.

 

Τα παιδιά μου (4 συνολικά) είναι όλα κάτω των 3ών ετών. Βάλε κούραση... για να καταλάβεις.

Επιμένω πως είναι φάση.

 

Αν θες να το ταυτοποιήσεις...... περίμενε λίγο να ξεκουραστείτε. Έτσι κι αλλιώς για σοβαρές αποφάσεις θα πρέπει να έχεις "καθαρό μυαλό". Η ξεκούραση συνήθως είναι σύμμαχος της οικογένειας. Με χαρακτήρες που γενικά "τα βρίσκουν" δεν πιστεύω πως υπάρχει η περίπτωση του διαζυγίου, ακόμα και σε τέτοιες δύσκολες φάσεις.

 

 

 

edit: Κι ένα τελευταίο.... παρόμοιες φάσεις περνάμε σε κάθε παιδί (η έξαρση του "φαινομένου" γίνεται αντιληπτή στους 4-6 μήνες. Μετά, κοντά στο χρόνο υποχωρεί σταδιακά και όσο μεγαλώνει το πιτσιρίκι αναγνωρίζουμε τους χαρακτήρες μας. Στο 4ο είμαστε πια βετεράνοι στο είδος. Απλά περιμένουμε... εεε ρίχνουμε και λίγο "αλατοπίπερο" στη σχέση... )

[elenik]

μου δωσατε την εντύπωση ότι περασατε καποιες δυσκολες καταστασεις, αλλά μείνατε μαζί.

 

 

Κοιτα...

Μετα απο 18 χρονια σετακι, χτισιμο ενος σπιτιου, θανατο πολυ κοντινου μας ανθρωπου (αφου αντεξαμε αυτο αντεχουμε τα παντα) , και ερχομο 2 παιδιων λογικο ειναι να ειχαμε τα σκαμπανεβασματα μας.

Θεμα απιστιας , προδοσιας κλπ δεν υπηρχε αλλα ζωντας με εναν ανθρωπο 18 χρονια σιγουρα θα υπηρχαν και οι προστριβες.

Παντα υπηρχε ο διαλογος. Παντα ο πρωτος που ηξερε πως νοιωθω ηταν ο συζυγος και παντα ειμασταν διπλα και οχι απεναντι.

Ειχαμε, εχουμε και ευχομαι να εχουμε εναν κοινο στοχο. Να μεγαλωνουμε την αγαπη μας και τα παιδια μας κλεισμενα μεσα σε αυτην.

Δεν ηταν ροδινα , δεν ηταν μαγικα (ειδικα οταν μπαινει στην μεση το πως θα πληρωσω αυτο , πως εκεινο.... σκουραινουν τα πραγματα) αλλα παντα ξεραμε οτι ειμαστε μαζι σ αυτο τον αγωνα.

 

 

Υγ. Επειδη ελαβα ενα περιεργο πμ.... οχι δεν ειμαι σχιζοφρενης . Απλα ειναι ο αυτοσαρκασμος μου που σας μπερδευει :lol:

[rita-]

το μωρό είναι 13μηνών. στην ηλικία των 4-5μηνων δεν είχα συνειδητοποιήσει την κατάσταση. δουλεια, ήμουν και εγω απορροφημένη με μια έρευνα, τα έβλεπα όλα ΟΚ. τώρα όμως στις διακοπες βλέπω ότι υπάρχει τεράστια διαφορα σε σχέση με περυσι. είναι το πρωτο μας "οικογενειακο" καλοκαίρι. είχα συνηθίσει σε τελείως διαφορετικό προγραμμα, όλη την ώρα μαζί κτλ. μου τη δίνει που ακόμα και όταν βρούμε χρόνο, είμαστε τόσο κουρασμένοι που το ρίχνουμε στον ύπνο. φυσικά κατηγορώ και τον εαυτό μου.

τελικά τωρα καταλαβα ότι είναι δύσκολη υπόθεση ο γάμος και το παιδι.

αυτο για χωρισμούς όταν τα μωρα είναι μηνών το εχω πετύχει και εγω πολλές φορες στο φόρουμ και πλεον τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους. αν δεν έχεις ζήσει κάποιες καταστάσεις, δεν μπορείς να κρίνεις....

το "περιεργο" είναι ότι θα ήθελα άλλο ένα μικρο κάποια στιγμή και ας μην έχει αλλάξει η κατάσταση μεταξύ μας. νιώθω σαν να συγκατοικούμε στο ίδιο σπίτι και με προβληματίζει γιατι πάντα στις διακοπες υπήρχε ένα κλίμα ευφορίας και όχι εξάντλησης. θα γυρίσουμε νωρίτερα στη δουλειά, θα σπάσουμε την αδεια. δηλαδη πόσο θα βελτιωθούν τα πράγματα όταν μπούμε ξανα σε "χειμερινούς" ρυθμούς;....

[elenik]

Υπαρχουν ανθρωποι που ειναι ετοιμοι να γινουν γονεις και αλλοι που δεν ειναι.

[rita-]

Υπαρχουν ανθρωποι που ειναι ετοιμοι να γινουν γονεις και αλλοι που δεν ειναι.

 

 

τι εννοεί ο ποιητής;

[alcyon]

Μάλλον τίποτα

 

Η κούραση παίζει ρόλο. Αφού σου "βγαίνει" επιθυμία για άλλο παιδί σημαίνει πως στην πραγματικότητα, πέρα από την κούραση δεν υπάρχει άλλος σημαντικός παράγοντας που να δημιουργεί πρόβλημα. Αυτά βέβαια τα λέω με επιφύλαξη αφού δε σας γνωρίζω από κοντά.

 

Κατά τη γνώμη μου.... μη δίνεις "τροφή" για τέτοιες σκέψεις στον εαυτό σου. Δώστε χρόνο και οι δύο .... και όταν ξεκουραστείτε... θα τα δείτε όλα με άλλο μάτι.

 

[rita-]

θα είναι καλή ιδέα να ζητήσω απο τη μαμά μου να κρατήσει τη μικρή το σκ για να κανονίσω μια μινι εκδρομή. κατι σαν "τσιμεντοένεση"!!που τον θυμήθηκα αυτόν τον όρο, εχω να τον ακούσω απο τότε με τους σεισμούς.

και εγώ πιστεύω ότι αφού μου "βγαίνει" η επιθυμία για ένα ακόμη μωρο, η κατάσταση μπορεί να σωθεί. πρέπει να τονωσω την σχέση. τουλάχιστον να το προσπαθήσω.

[alcyon]

Καλή ιδέα η εκδρομούλα, χωρίς το παιδί. Ευκαιρία για ανανέωση. Όμως να θυμάσαι πως η πραγματική κούραση είναι συσσορευμένη. Θέλει το χρόνο της για να παρέλθει μαζί με τις συνέπειές της. --Καμιά φορά δε φεύγει "κατά παραγγελία". --

Υπομονή και.... αισιοδοξία....

Σας εύχομαι να περάσετε υπέροχα.

[elenik]

Oταν λες "χειμερινους ρυθμους" ποσες ωρες δουλευετε την ημερα και ποσες ειστε μαζι?

 

Οσον αφορα αυτο:

Παράθεση:

Αρχικό μήνυμα απο elenik

Υπαρχουν ανθρωποι που ειναι ετοιμοι να γινουν γονεις και αλλοι που δεν ειναι.

 

τι εννοεί ο ποιητής;

 

Στον γραπτο λογο υπαρχουν καποια πραγματα που ισως εσυ θελεις να γραψεις αλλοιως και εγω αλλοιως κατανοω.

Αυτα που κατανοω λοιπον μου βγαζουν ασχημα συναισθηματα και γι αυτο και δεν θα ηθελα να αναλυσω.

Ισως η ολη κατασταση ειναι τελειως διαφορετικη απο αυτο που εγω αντιλαμβανομαι οποτε δεν σχολιαζω.

 

Παντως το να σκεφτεσαι χωρισμο και 2ο παιδι παραληλλα εμενα μου βγαζει οργη και θυμο. Δεν ειναι σανιδα σωτηριας το μωρο ρε σεις και αν δλδ λαλησατε με το 1ο πως περιμενεις να αντεξετε ενα 2ο? Δεν ξερω ισως να ειμαι εγω λαθος αλλα δεν μου αρεσουν αυτα που διαβαζω.

[alcyon]

elenik ... η κούραση τα έχει αυτά. Επειδή έχω περάσει την ίδια φάση (όσο μπορώ να το συγκρίνω διαδικτυακά) γι' αυτό μου έκανε "κλικ". Σίγουρα είναι πολλά περισσότερα που θα χρειαζόταν να μας πει η φίλη μας για να μας περιγράψει όλη την κατάσταση και να μας δώσει την πλήρη εικόνα.

 

Ένας άνθρωπος που πραγματικά έχει στο μυαλό του το διαζύγιο ...

-δε σκέφτεται για άλλο παιδί (κι αν το σκέφτεται το λέει με εντελώς διαφορετικό τρόπο)

-δεν προβληματίζεται για τη σχέση του με γνώμονα το "πώς έφτασε ως εδώ" αλλά βγάζει οργή και θυμό και προσπαθεί να αποδείξει πως έχει δίκιο και ο άλλος άδικο.

-αρχίζει και μπαίνει σε πιο πρακτικά ζητήματα (π.χ. οικονομικά, διαμονής κτλ κτλ)

 

Κανένα από αυτά δεν τα είδα στα γραπτά της rita-. Αυτό είναι που με κάνει να πιστεύω σε μεγάλο βαθμό, πως η κούραση την έχει λυγίσει λίγο (και το σύζυγό της προφανώς) και την έχει κάνει να "ψάχνεται".

 

Επίσης σε τέτοιες φάσεις.... το καλοκαίρι και η χαλαρότητα μας κάνουν να αναζητούμε την ξεγνοιασιά παρελθόντων ετών και ατυχώς να τη συγκρίνουμε με το παρόν (ενώ δε συντρέχουν οι ίδιοι παράγοντες στην καθημερινότητά μας). Είναι κάτι αντίστοιχο με την "κατάθλιψη" των γιορτών για όσους είναι μόνοι. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση (της κούρασης) έχουμε να κάνουμε με ανησυχία "απομάκρυνσης" λόγω έλλειψης ξεγνοιασιάς.

[koukounaki]

Κι εγω νομιζα οτι ειμαι η μονη που εχω τετοια συναισθηματα. Ολες εχετε καποιο δικιο σε αυτα που λετε, αλλα νομιζω οτι καταλαβαινω τι θελει να πει η rita. Εκτος απο μητερα δεν σταματας να νοιωθεις και γυναικα, και περιμενεις καποια επιβεβαιωση απο τον ανθρωπο σου. Σιγουρα ο ερωτας και το παθος φευγει αλλα η τρυφεροτητα? Η ζεστη αγκαλια? Χανεται κι αυτη?

[rita-]

καταρχην να συμπληρώσω στην ελενικ: "καποιοι είναι έτοιμοι να γίνουν γονείς (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν), κάποιοι δεν είναι (αρά γίνονται κατα λάθος) και κάποιοι μαθαίνουν να γίνουν γονείς έχοντας το μωρό που τους οδηγεί.

εγω κατατάσω τον εαυτό μου στην 3κατηγορία. το προτυπο γονεων που είχα ήταν των δικών μου. ωραία παιδικά χρόνια, ωραίες αναμνήσεις....όταν ήρθε η μικρή δεν ήξερα που πάνε τα τέσσερα!όταν μου την έφερναν στο μαιευτήριο έτρεμε η καρδια μου για το τι θα έκανα αν έκλαιγε, πως θα την κράταγα, θα την τάιζα κτλ. με τον καιρό όμως έμαθα. έχω διαβάσει και ένα σωρό βιβλια σχετικά με την ανατροφή των παιδιών προσπαθώντας το καλύτερο.

χειμερινούς ρυθμούς εννοώ: ο σύζυγος δουλευει και κάποια απογεύματα εγω έχω συνήθως πρωινό. δηλ οι καθημερινές είναι δύσκολες. βρισκόμαστε κυρίως σκ, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι. άσχημο αυτό. οι δικοι μου δούλευαν μόνο πρωί και είχαμε τα απογεύματα τη μαμα και το μπαμπα σπίτι...

επίσης, όπως είπα και στο πρώτο μηνυμα, αναρωτιέμαι για την πορεία της σχέσης. οδηγεί σε χωρισμό;δεν είπα θέλω διαζύγιο, ΟΚ; έπρεπε να ήμουν πιο σαφής.

 

αυτό που είπε η ελισαβετ είναι ακριβώς το πρόβλημα που έχω! νιώθω παραμελημένη. ίσως φταίει και το ότι αυτους τους μήνες δεν δούλευα, όλη μέρα σπίτι. αλλιως είναι όταν λείπεις καποιες ώρες. το γεγονός και μόνο ότι θα ντυθείς, θα πας κάπου αλλού σε κάνει να ανυπομωνείς να γυρίσεις στη θαλπωρή του σπιτιού και να εκτιμήσεις κάποια πράγματα...

 

αλκυον, αυτό με τις γιορτες πολύ πετυχημένο. μάλλον δεν πρέπει να συγκρίνω ανόμοια πράγματα. τις διακοπες προ- και μετά-οικογενειας. το καθε ένα έχει τα + και -.

ο σκοπος του ποστ είναι να δω αν νιωθουν και άλλοι έτσι ή αν περασαν αντίστοιχες φάσεις. να δω τι θα μπορούσα να κάνω (κάνουμε) για να νιώσω καλύτερα.