Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

συμφωνω κι εγω σε πολλα απο τα παραπανω.

σεβασμος δεν ειναι να εκτιμας παντα την προσωπικοτητα του αλλου και ο,τι κανει για σενα?

εγω καπως ετσι το αισθανομαι και στην σχεση μου με τον αντρα μου. σε σεβομαι για αυτο που εισαι και ο,τι κανεις για μενα. φυσικα παντα και σε ολες τις καταστασεις.

γιαυτο λεω και ο,τι αφορα τα παιδια μας, ειναι πολυ σημαντικο να το καλλιεργήσουμε αυτο απο μικρα.

και επισης συμφωνω οτι τα παιδια μας αντιγραφουν δικες μας συμπεριφορες. που σημαινει πρακτικα, οτι αν τα σεβαστουμε θα μας σεβαστουνε (λεμε τωρα...)

 

σε παραδειγματα καθημερινοτητας πως μεταφραζεται αυτο?

ενα 'μαθημα' σεβασμου που θα εδειχνε οτι εγω σεβομαι την κορη μου, ποιο θα ηταν

ή το αναποδο, ενα παραδειγμα ασέβειας που θα της εδειχνα ποιο θα ηταν?


Διαφημίσεις


Δημοσιεύτηκαν

Σπάω το κεφάλι μου να βρω ένα παράδειγμα όπως ζήτησες και το μυαλό σήμερα δε δουλεύει....

 

Λοιπόν... οκ.... έχεις δίκιο. Σεβασμός είναι να εκτιμάς την προσωπικότητα του άλλου και να την αποδέχεσαι ως οντότητα.

 

Ο σεβασμός εκφράζεται με την αποδοχή.

 

Σέβομαι το φίλο μου, το σύζυγό μου, τον οποιονδήποτε σημαίνει.... (πολλά περισσότερα από αυτά που παραθέτω παρακάτω......)

είμαι ευγενική μαζί του, ακούω πρόθυμα τι έχει να μου πει, συζητάω μαζί του. Στα προβλήματα, διαφωνίες και ότι άλλο ανακύπτει δε του μιλάω απότομα, ούτε τσακώνομαι μαζί του. Προσέχω να μην τον προσβάλω και αν κάτι τέτοιο έχει γίνει ζητώ συγνώμη.

 

Ακριβώς το ίδιο κάνω και στο παιδί όσο μικρό κι αν είναι.

 

- Γρατζούνισα κατά λάθος το μωρό μου (κι ας είναι μόνο 3ων μηνών), ζητώ συγνώμη... σα να μιλάω σε κάποιον ενήλικο. Θα καταλάβει; Μπορεί όχι (ίσως ναι), μα εγώ εκπαιδεύομαι να ζητώ συγνώμη και να το σέβομαι.

 

- Ακούμπησα στον ώμο το μικρό μου 1.5-2 ετών, για να το ωθήσω να προχωρήσει (γιατί άραγε; Ίσως βιαζόμουν... Μα θα έσπρωχνα κάποιον ενήλικο στον ώμο ή το κεφάλι, έστω και απαλά... επειδή βιάζομαι; Όχι βέβαια, είναι ανεπίτρεπτο. Τότε γιατί στο παιδί μου; ) Φυσικά προσέχω να μην το επαναλάβω. Αν δείξει ότι έχει ενοχληθεί από αυτή τη συμπεριφορά μου ... φυσικά του δείχνω πως δεν έχω πρόθεση να το ξανακάνω.

 

- Έχω στο νου μου πως πρέπει να φάμε και να φύγουμε για κάποια δουλειά. Εγώ βιάζομαι. Το παιδί όμως τα βλέπει διαφορετικά. Δεν μπορώ εγώ... να το υποχρεώσω στο δικό μου βιαστικό ρυθμό. Εκείνο αρνείται να συνεργαστεί με την ταχύτητα που εγώ επιθυμώ. Αποτέλεσμα να νευριάσω και να μην ακούω τις όποιες αντιρρήσεις του ή να αγνοήσω κάποια έκκληση για βοήθεια. Μπορεί να του φερθώ και κάπως σαν "κούκλα" που πρέπει να ντύσω και να ετοιμάσω.

Αντί γι' αυτό.... μπορώ να προετοιμάσω το παιδί πως θα φάμε και μετά πρέπει να ετοιμαστούμε γρήγορα. (Όπως ακριβώς θα έλεγα π.χ. στο σύζυγό μου ... "Μετά το φαγητό πρέπει να πάω στην τάδε δουλειά"... Φυσικά στο παιδί χρειάζεται πιο πολύ εξήγηση, τι, πώς, γιατί....) Το βοηθώ να ντυθεί, δεν το σπρώχνω, δεν του φαίρομαι σα να είναι άψυχο κουκλάκι.

 

 

Δεν ξέρω αν σκιαγράφησα κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα. Προσπάθησα (και δεδομένης της ώρας και της κούρασης... μπορεί να είναι άστοχα). Προσπάθησα να εστιάσω στην αρνητική έκφραση... Για τη θετική πλευρά, θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα.

 

 

Αν εμείς φερθούμε στα παιδιά μας, όπως ακριβώς αντιμετωπίζουμε κάποιον ενήλικο (που σεβόμαστε), τότε τα παιδιά μας αναγνωρίζουν την προσπάθειά μας και ξέρουν να μιμούνται τον τρόπο και τις συμπεριφορές μας.

 

Ο σεβασμός είναι ένα συναίσθημα που εκφράζεται με ποικίλους τρόπους σε καθημερινή βάση.

 

Και κάτι ακόμα... ο σεβασμός ως προς ένα (οποιοδήποτε) πρόσωπο, φαινεται στη ματιά μας!

 

 

 

Υ.Γ. Θα επανέλθω, όταν πια καθαρίσει το μυαλό μου.... (ελπίζω να μην είναι "ακαταλαβίστηκα" όσα έγραψα παραπάνω. Αν πάλι δε βγαίνει νόημα..... δε φταίτε εσείς... η ώρα φταίει.

Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

"... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

Δημοσιεύτηκαν

Δεν νομιζω οτι υπαρχει λογος να στεναχωρηθει κανεις αν το 4χρονο του πει οτι δεν τον αγαπα.. Και μενα ο Χαρης οταν θυμωσει μου λεει οτι ειμαι "κακια μαγισσα".. Οταν θυμωσω εγω μου λεει "εισαι καλη μου γλυκια μου χιονατη" (για να με καλοπιασει..)

Ειναι κατι σαν το 'σ άγαπω -δεν σ άγαπω" απλα προφανως δεν το εχει μαθει ακομα και το εκφραζει ετσι..

Και στις 2 περιπτωσεις κραταω χαρακτηρα αν και θελω συνηθως να βαλω τα γελια γιατι μου φαινεται πολυ αστειο ετσι οπως το λεει..

Τα μικρα παιδια δεν εχουν ορια καθως ειναι δυσκολο γι αυτα να καταλαβουν τον κινδυνο..

 

Το "ακουω τη μαμα" και το "σεβομαι τη μαμα" ειναι δυο ασχετα πραγματα μεταξυ τους.

Δεν πιστευω πως ο σεβασμος σχετιζεται και τοσο με το αν ακολουθουν τις συμβουλες-οδηγιες μας η οχι.. Νομιζω πως τις περισσοτερες φορες η "ανυπακοη" ειναι αυθορμητη.. δεν ανοιξε την πορτα επιτηδες επειδη της εχεις πει να μην την ανοιγει.. την ανοιξε για να μπει.

Στις μικρες αυτες ηλικιες και προτου το παιδι αρχιζει να αντιλαμβανετε τον κινδυνο και να πρατει με βαση τη λογικη του και οχι με βαση την παρορμηση ουσιαστικα εχεις δυο τροπους να αντιμετωπισεις τις τυχον δυσαρεστες καταστασεις.. Ο ενας ειναι ο "φοβος" (μην κανεις αυτο αλλιως θα γινει αυτο πχ καποιου ειδους τιμωρια) και ο αλλος ειναι απλα να εισαι εκει.. διπλα του να προλαβαινεις.

Ο γονιος επιλεγει τον τροπο που θελει και αναλογως πραττει.. συνηθως οι περισσοτεροι επιλεγουν εναν "μεικτο τροπο".. Για κατι πολυ επικινδυνο θετουν απαγορευσεις με βαση τον "φοβο" και για κατι πιο ακινδυνο απλα προσπαθουν να ειναι εκει..

 

Και επειδη ισως ξεφυγα λιγο επανερχομαι στον "σεβασμο".

Ο σεβασμος πιστευω ειναι μια εννοια που το παιδι θα κατακτησει αργοτερα.. Δεν νομιζω οτι σε αυτη την ηλικια μπορει να αντιληφθει την εννοια η την ουσια της λεξης αυτης και σαφως να συμπεριφερθει αναλογα.

Και θα σταθω λιγο στο τελευταιο παραδειγμα της Αλκυον.

Αυτο που περιγραφει ειναι κατι που το εχω βιωσει αρκετες φορες. Συνηθως οταν ξυπναμε το πρωι ο μικρος δεν θελει να βγει απο το σπιτι.. θελει να παιξει , να δει παιδικο στην τηλεοραση, να κατσει ξαπλωμενος στο κρεβατι του κλπ κλπ..

Και φυσικα σεβομενη την αναγκη του αυτη καταληγω να βγαινω απο το σπιτι στις 1 το μεσημερι για να παω για τις δουλειες μου κα τα ψωνια μου. Ομως υπαρχουν φορες που αυτο δεν ειναι εφικτο. Γιατι εχω καποια δουλεια η οποια δεν μπορει να γινει στις 1 το μεσημερι και πρεπει να γινει στις 10 το πρωι. Και ο Χαρης ενω ειναι ξυπνιος δεν ειναι διατεθιμενος να φαει, να ντυθει, να βαλει παπουτσια .. και στο σπιτι γινεται μαχη. Αρχικα προσπαθω φυσικα με καλο τροπο, του εξηγω, τον καλοπιανω, πολλες φορες του ταζω και πραγματα. Αυτος δεν θελει. Οποτε τι κανω? Περιμενω μεχρι τις μια? Προσπαθουσα μιαμιση βδομαδα να παω στο λογιστη ο οποιο στις 12 φευγει για την εφορια και μετα δεν τον βρισκω. Τελικα με σαφως "βιαιο" τροπο για τα δεδομενα του ανισχυρου παιδιου(σε αρπαζω σε ντυνω και σε χωνω στο καροτσι) πηγαμε.

Δεν πιστευω πως αυτο δειχνει οτι δεν σεβομαι το παιδι μου. Ουτε φυσικα οτι αυτο δεν εχει ιχνος σεβασμου προς εμενα (εγω που κανω τοσες θυσιες για σενα και συ δεν θες να ντυθεις..:lol:).

 

Το αν σεβομαι τις αναγκες του και την προσωπικοτητα του φαινεται απο την σφαιρικη καθημερινοτητα μου με το παιδι και οχι απο μεμονομενα περιστατικα.. καποιος μπορει να πει οτι δεν σεβομαι το παιδι μου επειδη με βλεπει σε μια ταβερνα στις 2 τη νυχτα.. αυτος ο καποιος δεν ξερει αν αυτη η φορα ειναι η πρωτη που βγαινω μετα απο 3 χρονια στο σπιτι.

 

Επισης ο "σεβασμος" οπως οι περισσοτερες εννοιες ειναι υποκειμενικος..

Αλλο θεωρω εγω σεβασμο, αλλο εσυ, αλλο η μαμα μου , αλλο η γιαγια μου.

Καποιος μπορει να θεωρει οτι το παιδι του ειναι "ευσεβη" επειδη λεει καλημερα κυρια, καληνυχτα κυρια.. Ασχετα αν αυτο το παιδι σου αλλαζει τα φωτα ολη την ημερα και δεν ακουει τιποτα.

 

Και πραγματικα σαν παιδαγωγος πολλες φορες εχω αναρωτηθει για την εννοια του "σεβασμου".. κατεληξα ομως οτι δεν μπορει να προσωποποιηθει κατα τη διαρκεια της σχολικης ηλικιας..

Θυμαμαι στο Λυκειο.. ειχαμε δυο καθηγητες (κουμπαροι μου πλεον ) που ολοι τους σεβομασταν. Δεν καναμε ποτε φασαρια στο μαθημα τους, δεν καναμε κοπανες ,μας αφηναν μονους στα διαγωνισματα και δεν αντιγραφαμε :shock:. Ακομα και τα πιο "δυσκολα" τμηματα του σχολειου δεν παρουσιαζαν προβληματα στις ωρες τους.Γιατι σεβομασταν τη δουλεια τους, την προσπαθεια τους, την προσωπικοτητα τους. και ο σεβασμος προς αυτους μεταφραζοταν σε φιλοτιμο.

Στα παιδια προσχολικης ηλικιας δεν ξερω αν μπορει να υπαρξει η εννοια αυτη αν τη μεταφρασουμε σεβομαι= συμπεριφερομαι με εναν τροπο ο οποιος δεν θα σε θυμωσει, δεν θα σε πληγωσει, δεν θα σε ταραξει, δεν θα σε προσβαλει.

Πχ αν το παιδακι δει μια πολυ χοντρη κυρια και το φωναξει "ααα μαμα κοιτα αυτη ειναι χοντρη" δεν το κανει επειδη δεν σεβεται η για να προσβαλει τον αλλο και κατ επεκταση εσενα που εισαι μανα του και δεν του εμαθες καλους τροπους. :oops: Μπορει να το κανει επειδη του κινησε το ενδιαφερον με την ιδια παιδικη αφελεια που θα πει "μαμα κοιτα ενα γατακι".

Δεν ξερω κατα ποσο η παρορμητικοτητα, η περιεργεια, η αναγκη για εξερευνηση, η αγνοια του κινδυνου και ολα τα αλλα στοιχεια που συνθετουν την προσωπικοτητα του παιδιου αυτης την ηλικιας μπορουν να συνηπαρξουν με την εννοια σεβασμος με βαση το πως αυτη μεταφραζεται στην ενηλικη ζωη μας. Η ιδια η φυση του παιδιου δεν του επιτρεπει να "σεβαστει" τις δικες σου αναγκες κ την δικη σου προσωπικοτητα.

O5Lop2.png

kIP3p2.png

Δημοσιεύτηκαν

Καλημέρα , κάπου έχω διαβάσει πως τα παιδιά αρχίζουν ν' αγαπούν από τα 10-12 χρόνια τους, μέχρι τότε υπάρχει η ανάγκη τους για τους γονείς. Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει, αλλά έχει κάποια βάση. Όταν η 6 χρονη κόρη μου θυμώνει μαζί μου, της εξηγώ πως δεν μπορεί να γίνεται πάντα το δικό της. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν καλώς ή κακώς. Πριν 2 μήνες περίπου, δεν ξέρω για ποιο λόγο μου μιλούσε επί 1 εβδομάδα πολύ άσχημα. Αντιδρούσα ανάλογα με τις καταστάσεις. Ένα βράδυ λοιπόν τις μίλησα και της είπα, πως δεν έχω επιτρέψει ποτέ σε κανένα να μου μιλάει έτσι και δεν πρόκειται να το κάνω τώρα. Την αγαπάω πάρα πολύ, αλλά όπως προσπαθώ να της φέρομαι με τον καλύτερο τρόπο, έτσι περιμένω να κάνει κι αυτή. Αν δεν το επιθυμεί θ'αρχίσω να φέρομαι κι εγώ διαφορετικά. Δε θα της διαβάζω το βιβλίο της το βράδυ που το κάνω όσο κουρασμένη κι αν είμαι γιατί ξέρω πως της αρέσει πολύ, ούτε θα κάνω τα χατηράκια της. Της εξήγησα πως κάποιες φορές είμαστε και οι μεγάλοι κουρασμένοι και εκνευρισμένοι και μπορεί να μην φερόμαστε με τον καλύτερο τρόπο. Το ίδιο θα συμβεί και στα παιδάκια, υπάρχει όμως ένα όριο που δεν πρέπει να ξεπερνάμε. Μπορώ να της επιβληθώ με το φόβο. Όμως δεν το θέλω καθόλου και δε θα το κάνω. Την επόμενη μέρα τα πράγματα επανήλθαν στα κανονικά τους. Πιστεύω πως τα μικρά κάτω από τα 3 ετών απλώς δοκιμάζουν τις αντιδράσεις μας. Όταν μεγαλώνουν υπάρχει ο σεβασμός και η κατανόηση. Η ειλικρίνεια και ο αλληλοσεβασμός είναι απαραίτητα για να υπάρξει υγιεία σε όλες τις σχέσεις.

74Qtp3.png2SeRp3.png
  • 1 month later...

Διαφημίσεις

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...