ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ '85

[nikoletta123]

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε 2 ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε,2ώρες μεσημεριανό ύπνο να ξεκουραστούμε κ τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, 5 άτομα σε ένα Φιατάκι κ δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη κ προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες

κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα κ μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.

Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί,παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφούείχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει.

Τότε δεν υπήρχαν κινητά.

Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.

Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.

Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.

Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν

πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations , N in tendo 64 , 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες

με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet..

Εμείς είχαμε φίλους.

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.

Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε

κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.

Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,

όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.

Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους

φωνάζαμε από την πόρτα.

Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!

Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο

chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

 

Aπό τα καλύτερα κείμενα που διάβασα ποτέ... Δεν ξέρω αν συμφωνείτε...

[Rosangel]

Ειχα την τυχη να μεγαλωσω σαν παιδι και να ζησω ολα αυτα!

Τα σημερινα παιδια ζουν στην εποχη του γρηγορου,του αυτοματου,

της τεχνολογιας,της εικονικης πραγματικοτητας,της αποξενωσης,της αποχαυνωσης,της χαμενης ταυτοτητας τους...

Ελπιζω ολα αυτα να μην μας βγουν σε κακο...

[maryp]

Είμαι γεννημένη το '66 και ο μικρός μου αδερφός το '70. Νομίζω ότι αυτές γενιές ήταν οι τελευταίες που έπαιξαν στο δρόμο μέχρι να ανάψουν τα φώτα...

[ssidi]

Αυτό είναι που με προβληματίζει κι εμένα...αν το παιδί μου μεγαλώσει σαν παιδί! Ευτυχώς ζούμε στην επαρχία και όταν τρώει το αβγό θα ξέρει ότι το έκανε η κότα και όχι ότι είναι κονσέρβα easy open (όπως συνηθίζει να λέει ο σύζυξ). Αν και δεν είμαστε μακριά από το να είναι όντως κονσέρβα το αβγουλάκι...

[kathjem]

Πολλές αναμνήσεις....Ειδικά για εμάς που μεγαλώσαμε επαρχία και γεννηθήκαμε και πριν το '85!!!

[gavrias]

Πολλές αναμνήσεις....Ειδικά για εμάς που μεγαλώσαμε επαρχία και γεννηθήκαμε και πριν το '85!!!

΄

 

Όντως πολλές, καλές και με μεγάλη ελευθερία

[ελισαβετ]

Αχ τελεια ηταν τον παλιο καλο καιροοοοοο Εγω γεννηθηκα μολις μπηκε το 1970

[ευδοκία]

συμφωνώ απόλυτα! γεννημένη το '82!στο τσακ!

αυτήν την κουβέντα είχαμε με τα κορίτσια στην συνάντηση που είχαμε στο Ηράκλειο και είπα εγώ ότι όταν ήμουν παιδί δεν υπήρχαν παιδότοποι.και μου θύμισαν τα κορίτσια ότι τότε είχαμε αλάνες...πόσο δίκιο...

θυμάμαι μια παρέα παιδιών στο δημοτικό από 5 πολυκατοικίες να παίζουμε "κάτω" από το πρωι ως το βράδυ!!!τέλεια....αχ....

[mimika]

Γεννημενη το 80 και ειχα μια θαυμασια παιδικη ηλικια που θα προσπαθησω οσο πιο πολυ μπορω να περασει και ο πριγκιπας μου!

[ΡΟΥΛΑ]

Είμαι γεννημένη το '66 και ο μικρός μου αδερφός το '70. Νομίζω ότι αυτές γενιές ήταν οι τελευταίες που έπαιξαν στο δρόμο μέχρι να ανάψουν τα φώτα...

 

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου και εγώ της ίδιας γενιάς είμαι και θυμάμαι με πολύυυυυυυυυυυ νοσταλγία αυτές τις ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού στους δρόμους της γειτονιάς με όλα τα παιδιά παρέα!!!!!!!!!!!

[Marilena]

Κι εγω παιδες το λεω αυτο.... γεννήθηκα το 78 και μεγαλωσα σε μια, τοτε, πολυ ωραία περιοχή, τον Χολαργό..... αυτα που θυμαμαι πολυ εντονα ειναι το παιχνιδι στα παρκα και τις πλατειες και στην γειτονια!!!

Τωρα.... τι ειναι αυτα ???

 

Που ναι τα χρονια, ωραια χρονια....

[IOKASTH]

82 στην πστρα μεστην αλανα κ το βραδυ στην πλατεια σκαρφαλωνα στα δεντρα.....αχ θυμησες...

[jodido]

Είμαι γεννημένη το '66 και ο μικρός μου αδερφός το '70. Νομίζω ότι αυτές γενιές ήταν οι τελευταίες που έπαιξαν στο δρόμο μέχρι να ανάψουν τα φώτα...

 

Ακόμη και εγώ που είμαι γεννημένη μια δεκαετία μετά έπαιζα καθημερινά έξω με φίλους, στις αλάνες μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα. Δεν πηγαίναμε σπίτι αν δεν έρχονταν καποιος να μας μαζέψει...

[jodido]

Το κείμενο ειναι φανταστικό. Απο την μια με κάνει να νοσταλγώ εκείνα τα πανέμορφα χρόνια και απο την άλλη όμως με λυπεί απίστευτα η κακοτυχία του παιδιού μου να μη ζήσει ποτέ κάτι ανάλογο. Αυτο θα παίζει και θα διασκεδάζει μόνο σε περιορισμένους χώρους (παιδότοπο) και με δυο μάτια καρφωμένα συνεχώς πάνω του (υπάρχουν και ανώμαλοι άνθρωποι)...

[Afroditi D]

 

πριν το '85!!!

 

Όντως πολλές, καλές και με μεγάλη ελευθερία

 

πριν το '85 gavrias ???

[Νίκη]

Λυπάμαι που δεν έζησα τόσο όμορφες στιγμές εγώ και δε θα τις ζήσει ούτε και η κόρη μου.

[angela]

αξέχαστες εποχές με πολύ όμορφες αναμνήσεις... !!!

[gerkon]

Πριν το 85... Πολύ πριν το 85. Γεννήθηκα το 68 στην Θεσ/νίκη και από το 70 στην ΑΘήνα, μια άλλη πόλη με αλάνες, ελάχιστα αυτοκίνητα, άπλα, αυλές και γειτονιές πολύ διαφορετικές από τις σημερινές. Ωραία χρόνια πράγματι με ξεγνοιασιά. Βγαίναμε παιδιά να παίξουμε χωρίς φόβο το πρωί και γυρνούσαμε το βράδυ, με τους γονείς να μην ανησυχούν. Τώρα είναι αλλιώς. Πιο "εύκολα" με μεγαλύτερη πρόσβαση σε πληροφορία και ερεθίσματα του μυαλού, αλλά πιο στενά και περιορισμένα.

[gavrias]

 

πριν το '85!!!

 

Όντως πολλές, καλές και με μεγάλη ελευθερία

 

πριν το '85 gavrias ???

 

 

Για την ακρίβεια το '71 νεαρή μου

[mata]

Το συγκεκριμένο κείμενο μου το είχαν στείλει με μέιλ προ ημερών μια φίλη μου συνοδευόμενο και από κάποιες φωτογραφίες δεκαετίας 80.Όντως είναι πολύ καλό και καλά έκανες και μας το έγραψες εδώ Νικολέτα για να το βλέπουμε και να θυμόμαστε όλα όσα ζήσαμε. Κάποιοι από εμάς δεν τα έζησαν και όλα, αλλά εστω και ένα από αυτά να έχεις ζήσει το νοσταλγείς.......

[elenik]

Ax!! θελεις να με κανεις να παθω καταθλιψη? Οσο σκεφτομαι πως θα μεγαλωσει το παιδι μου τρελαινομαι :

Σε 4 τοιχους . Με την μανα να τρεμει αν γυρισει χωρις το νεφρο του ή αν γυρισει γενικα, με φοβο για ολους και για ολα και χωρις εμπιστοσυνη σε κανεναν. Με παρεα την τηλεοραση και τον Η/Υ.

 

Χριστε μου πρεπει να μετακομισω στο χωριο μου.Απαπα.

[jodido]

Ax!! θελεις να με κανεις να παθω καταθλιψη? Οσο σκεφτομαι πως θα μεγαλωσει το παιδι μου τρελαινομαι :

Σε 4 τοιχους . Με την μανα να τρεμει αν γυρισει χωρις το νεφρο του ή αν γυρισει γενικα, με φοβο για ολους και για ολα και χωρις εμπιστοσυνη σε κανεναν. Με παρεα την τηλεοραση και τον Η/Υ.

 

Χριστε μου πρεπει να μετακομισω στο χωριο μου.Απαπα.

 

Άσε δεν παίζει... Και στο χωριό έχει αλλάξει η κατάσταση κατα πολύ... Οι γονείς μου μένουν σε χωριό και έχω και πολλές φίλες που μένουν εκεί... Όσες φορές πάνω δεν βλεπω ούτε ένα παιδί να παίζει στην γειτονιά...

[maryp]

Το θέμα είναι ένα: ΠΙΠΙΝΙΑ είσαστε οι περισσότεροι!

[ssidi]

Εν τω μεταξύ διαβάζοντας τις απαντήσεις με τις αλάνες, τα πάρκα κλπ κλπ...σκεφτόμουν πως θα τα λέμε στα παιδιά μας και αργότερα στα εγγόνια μας σαν τις ιστορίες που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας για τα δικά τους χρόνια! Οι επόμενες γενιές τα πάρκα και τις αλάνες θα τα έχουν ακούσει μόνο, δεν θα τα έχουν δει, και το χειρότερο δεν θα τα έχουν ζήσει...

[gerakina]

Αχ πόσο μου έλειψε ο πόλεμος με την πάνω γειτονιά, το κυνηγητό για να φάμε το αυγό, οι εξερευνήσεις με τα ποδήλατα μετά την "απαγορευμένη ζώνη" το σχοινάκι κορίτσια!!Το κρυφτό, το ψηλοκούμητο, το 1 2 3 κόκκινο φώς...

Πόσες εικόνες με αυτό το κείμενο!

Η αδελφή μου είναι 10 χρονών και δεν την αφήνουμε ούτε στο σπίτι μόνη της, πόσο μάλλον να τριγυρνάει.Για να μη μιλήσω για τα κάλαντα..

Υπέροχα παιδικά χρόνια!