Τελικά που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενος παιδιού;

[nea mamaka]

Αφορμή στο θέμα μου είναι καποιες συζητήσεις των τελευταίων ημερών στην μικρή κοινωνια του parents!

 

Εχω - όπως καποιες ίσως γνωρίζετε - ενα κοριτσάκι 14 μηνών!

Δεν μπορώ να πω οτι καταλαβαίνει και πολλά πράγματα ακόμα ( διαφορετικά θα μου το ειχαν πάρει στη ΝΑΣΑ!) αλλά μπορώ να πω από την αλλη ότι ήμαστε σε εναν καλό δρόμο συνεννόησης!

 

Καταλαβαίνει πότε της απαγορευω κάτι!

Ποτε την μαλωνω!

Ποτε προσπαθώ να την ηρεμήσω!

Προσπαθω συνέχεια με ηρεμο τόνο από την πλευρά μου, ακόμα και αν αυτή κλαίει και χτυπιέται, να της εξηγήσω οτι αυτό που ζητάει είναι λάθος! 'Η ότι δεν είναι δικό της αλλά δικό μου ή κάποιου άλλου παιδιού!

 

Ερχομαι λοιπόν να ρωτήσω τις ποιο εμπειρες μανούλες!

Ποτε μπαίνουν οι βασεις για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας!

 

Και λέω πότε ΄και που γιατι πιστευω οτι ενα παιδάκι πριν ακόμα πάει σχολείο εχει διαμορφωσει τον χαρακτήρα του μεσα απο τα παραδείγματα των γονιών του και του στενού περιβάλλοντός του.

 

'Η μήπως κανω λάθος;

 

Θα ήθελα πολύ την άποψή σας!

 

Ηρεμα όμως!

Χωρίς εντάσεις!

 

Ευχαριστώ πολύ!

[DALIA]

εγώ πιστεύω ότι από πολύ μικρά καταλαβαίνουν ( από τη φάτσα μας, τον τόνο της φωνής μας κτλ.), καλά κάνεις και της βάζεις κάποιο όρια...από μικρούλια μιμούντε συμπεριφορές...

επίσης δεν ξέρω αλλά ενα μεγάλο ποσοστό στο χαρακτήρα τους εκτός από αυτά που θα πάρουν από εμάς παίζει και το " ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται"...

[nea mamaka]

εγώ πιστεύω ότι από πολύ μικρά καταλαβαίνουν ( από τη φάτσα μας, τον τόνο της φωνής μας κτλ.), καλά κάνεις και της βάζεις κάποιο όρια...από μικρούλια μιμούντε συμπεριφορές...

επίσης δεν ξέρω αλλά ενα μεγάλο ποσοστό στο χαρακτήρα τους εκτός από αυτά που θα πάρουν από εμάς παίζει και το " ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται"...

 

Καλημέρα.....δηλαδή μιλάς για κάποια παιδάκια που απο μικρά είναι γκρινιάρικα με το παραμικρό πχ;

Αν σε αυτα τα παιδάκι μιλάς ήρεμα εσύ και όχι με φωνές ή εστω εντονο ύφος ........ δεν γίνεται κάτι;

 

Εχω αγχωθεί!!!!!

Δεν ξερω πολλές φορές πώς να της συμπεριφερθώ!

Προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι ήρεμη!

Και να της δίνω να καταλάβει ότι ακόμα και η Φελια που είναι παιδί εχει τα όριά της!

Ειναι καλό όμως αυτό;

Η μήπως την πιέζω για την ηλικία της;

[DALIA]

όχι γενικά μιλάω..θέλω να πω ότι ακόμη και με τον τόνο της φωνής μας καταλαβαίνουν αν αυτό που κάνουν είναι σωστό ή όχι..

όπως και εγώ είσαι από τις τυχερές που η Φέλια έχει όρια...όταν μεγαλώσει λίγο ακόμη θα δεις τη πλεονέκτημα είναι αυτό...

όσο αναφορά την πίεση που λες...εγώ συνέχεια του εξηγώ ότι όταν η μανούλα σε μαλώνει το κάνει πάντα για το καλό σου...και όντως αυτό κάνω...

[Μίκα]

Καλημέρα !

 

Όταν τα όρια μπαίνουν με ηρεμία και χωρίς φωνές αποδίδουν. Όμως πόσα να καταλάβει ένα παιδάκι 14 μηνών; Στο μεγάλο μου έκανα λάθη γιατί πίστευα πως από τη στιγμή που καταλάβαινε αυτά που του έλεγα θα τα θυμόταν και δεν θα επαναλάμβανε. Και πολλές φορές θύμωνα γιατί νόμιζα πως το κάνει επίτηδες. :oops: Αν είναι δυνατόν... Αυτό βέβαια το λέω τώρα.

 

Η δική μου πείρα και τα μαθήματα του parents λένε πως με συνεχή επανάληψη και ηρεμία καταφέρνεις να μεγαλώσεις και να διαπαιδαγωγήσεις σωστά ένα παιδί. Όχι φωνές. Τα παιδιά μας αντιγράφουν. Δεν αρκεί να λες κάτι αλλά και να το πράττεις.

 

Η τακτική της ηρεμίας είναι η καλύτερη και αποδοτικότερη!

 

Μπορεί να ξέφυγα λίγο αλλά βγάζω και τις ενοχές μου!!!

 

Και χρησιμοποιώ πάλι τα λόγια της Αλκυώνης " η σημερινή μου κούραση γίνεται επένδυση για την αυριανή μου ξεκούραση"

 

Κάνεις το καλύτερο. Μπράβο μαμάκα!!!!

[nea mamaka]

Ναι αλλά κάποιες φορές ......... να μωρε με πιάνουν οι τύψεις!!!!

Τις προάλλες πχ ήμασταν στην πλατεία, στις κούνιες!

Πολλά παιδάκι και η Φελια μεσα στην τρελή χαρά!

Καποια στιγμή ήθελε να ξανα κάνει κούνια!

Ηταν πιασμενες όμως απο άλλα παιδάκια!

Αρχισαν οι διαμαρτυρίες!

Με ηρεμη φωνή για άλλη μια φορά της εξήγησα οτι κάνουν αλλα παιδακια και οταν τελειωσουν θα κανουμε εμεις!

εεεεεε........τι ήταν να της το πω!

Αρχισε να τσιρίζει! Τοσο δυνατά δεν την εχω ακούσει ποτέ να φωνάζει!!!!!

Προσπάθησα και παλι ηρεμα αλλά τίποτα!

Στο τελος παλι ηρεμα της ειπα οτι αυτο που κανει δεν ειναι καθόλου ωραίο και την πήρα και φυγαμε!

Το καταλαβε!

Το ξερω οτι το καταλαβα γιατι δεν ακούστηκε κιχ μετα!

Άλλά είχε ενα μελαγχολικό βλέμμα μετα ........... και την λυπήθηκα!

Μακακία έκανα;

[νεφελη]

Κ δικια μου απορια ειναι απο ποτε πρεπει εμεις ως γονεις να περιμενουμε τα παιδια μας να εχουν συναισθηση του τι κανουν κ του τι ειναι σωστο κ τι οχι. Το οτι απο πολυ μικρα μωρα καταλαβαινουν απο τη φωνη μας κ τη συμπεριφορα μας το αν κανουν κατι καλο ή κακο το πιστευω. Αλλα απο ποτε πρεπει να περιμενουμε το παιδι να ξερει απο μονο του πριν κανει κατι αν ειναι σωστο ή οχι. Η δικια μου ειναι 20 μηνων τωρα κ τη βλεπω πολλες φορες να κανει κατι που δεν πρεπει κ να με κοιταει ταυτοχρονα πονηρα να δει πως θα αντιδρασω. Αρα εχει συναισθηση τωρα? Ειναι σε θεση μονη της να ξεχωρισει το σωστο απο το λαθος κ ως ποιο σημειο? Κ αν ξερει, αρα τοτε θα πρεπει να υπαρχουν κ συνεπειες για καθε τι που κανει? Ή ακομα πρεπει να λεμε ειναι μωρο δεν καταλαβαινει/ξερει οπτε αστην? Κ εχει νοημα να τη τιμωρησω? Κ τι ειδους τιμωρια αρμοζει σε αυτην την ηλικια?

[liana03]

Βάσια όταν ήταν ο γιος μου στην ηλικία της κόρης σου είχα και εγώ τους ίδιους ακριβώς προβληματισμούς........τα όρια λοιπόν πρέπει να μπαίνουν από πολύ μικρή ηλικιά αρχικά για πιο απλά πράγματα και αργότερα για πιο πολύπλοκά.

Στην ηλικία που είναι η κόρη σου θα της βάλεις όρια για παράδειγμα στο τί είναι δικό της και τι όχι, τι είναι επικύνδηνο, ότι υπάρχει κάποιο πρόγραμμα δηλαδή τώρα είναι ώρα για ύπνο , για φαγητό , για παιχνίδι κτλ

Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και ο χαρακτήρας του κάθε παιδιού για τον τρόπο που θα βάλεις τα όρια σε γενικές γραμμές όμως αυτό που λένε είναι ότι πρεπει να ενισχύουμε θετικά δηλαδή να μην λέμε μην κάνεις αυτό αλλά να προτρέπουμε στην επιθυμητή συμπεριφορά ........

Εγώ η αλήθεια είναι ότι έκανα αρκετά λάθη στην θέτηση ορίων στο γιο μου και γι αυτό και είναι αρκετα ζωηρούλης .......τώρα προσπαθούμε να διορθώσουμε κάποια πραγματάκια και ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε σύντομα αποτελέσματα.......

Τέλος αυτό που έχω να πω αν και είναι μικρούλα η κόρη σου και δεν μπορείτε να κάνετε διάλογο μπορεί να καταλάβει τα πάντα εσύ θα της μιλάς συνέχεια και θα την κατευθύνεις με ήρεμο τρόπο και με απλά λόγια αλλά και με αποφασιστικότητα και όλα θα πάνε τέλεια!

[xara4]

Αυτο ειναι το προβλημα πως τα λυπομαστε Βασια μου.........

Αλλα εγω πιστευω πως τα ορια πρεπει να μπαινουν απο τοτε που ειναι μικρα γιατι οταν μεγαλωσουν και φτασουν στην ηλικια της Μαγιας ειναι αρκετα δυσκολο να τα ελενξεις...........Μετα μεγαλωνουν και εχουν πιο πολλες απαιτησεις απο τα μωρα και φυσικα πιο πολλες υποχρεωσεις........

[DALIA]

εγώ πάντως πιστεύω και τα όρια με όριο...αυτό εφάρμοσα εγώ στον δικό μου γιο και προς το παρόν τουλάχιστον δεν αντιμετώπισα πρόβλημα..σπάνια έως ποτέ με έχει φέρει σε δύσκολη θέση

νεφελη μου δες εδώ

http://parents.org.gr/psych/c303/

[nea mamaka]

νεφελη μου δες εδώ

http://parents.org.gr/psych/c303/

 

 

Ντάλια ...... πάω και εγω για διάβασμα!

Ευχαριστουμε πολύ για το Link!

[Λέγκω]

Από τότε που γεννήθηκε ο μικρός μου καννίβαλος του μιλούσα και του εξηγούσα το κάθετι κι όλοι με δουλεύανε... δεν ξέρω αν το έκανα για τον μικρό ή για μένα για να μάθω να του εξηγώ και να το αντιμετωπίζω σαν ανθρωπάκι που είναι.

Μερικές φορές (ίσως όλο και πιο πολλές) με πιάνουν τύψεις ότι τα χω κάνει μούτι... είναι σε φάση που καταλαβαίνει τα πάντα που του λέω και πλέον με γράφει συνειδητά. Δεν θέλω να είμαι όμως άδικη κάποια πράγματα που δεν πρέπει με τίποτα να τα κάνει τα έχουμε καταχτήσει (λαϊκες νίκες όχι αστεία) αλλά ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τον πείσουμε ότι δεν τρώμε τα σαλιγκάρια ωμά, δεν κάνουμε μονόζυγο απ'τις κουρτίνες, δεν προσπαθούμε με τα μπρίκια να σπάσουμε τα παράθυρα του σπιτιού (στον επόμενο Δεκέμβρη θα τον ξαμολήσω), δεν ανεβαίνουμε στην ράχη της καρέκλας, δεν πηδάμε απ'το τραπέζι κλπ Η αλήθεια είναι ότι τον χαίρομαι που είναι ζωηρός και κοινωνικός και χαρούμενος και ανεξάρτητος αλλά το άγχος ότι τα κάνω όλα λάθος δεν έχω καταφέρει να το αποβάλλω... Νοιώθω ότι τώρα όσο ζωηρός και να είναι μπορείς να το κουμαντάρεις αργότερα όμως; Δεν είναι ότι δεν του βάζω όρια, δεν είναι ότι τον φλομώνω σε άχρηστα όχι... Χάος κυρίες και κύριοι... Όπως είπε και η φίλη μου η vouraikos μάλλον πρέπει να μάθω να οδηγώ ελιπόπτερο ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται

Χμμμ... μήπως γράφω ότι να ναι; Μαμάκα μπαχάλεψα το θέμα λέει;;; (παλι τον πόνο μου είπα... πωπω απαράδεχτη!)

[nea mamaka]

Οχι βρε Λέγκω......τι λες τωρα!

Τις αποψεις και τις εμπειρίες σας ζηταω γιατί ειμαι και εγω μπερδεμένη!

 

Ευτυχως πάντως (μην παρεξηγηθείς εεεεε...) που η δικιά μου δεν πειράζει τίποτα ..... πωπω........ο δικός σου ειναι Ταρζανακι ........ με την καλή εννοια ετσι;

 

Και εμενα μου αρεσει το παιδι να εχει άποψη!

Να μπορεί να κατακτησει τα θελω του, τα επιτρεπτά έτσι ........ και για αυτό αγχώνομαι και αγωνιώ πως θα το πετύχω αυτό!

[indica]

εμένα η απορια μου ειναι άλλη.... και νομιζω οτι ειναι καπως σχετικη με το θεμα... αν οχι αγνοήστε με!

 

τι γινεται οταν αλλη αντιμετώπιση έχει ο μπαμπας κ άλλη η μαμα?

μπαινουν ορια έτσι? η μαθαινει το παιδι ποια πραγματα "του παιρνανε" με τον μπαμπα και ποια με τη μαμα...

τι χαρακτηρα διαμορφωνει αυτη η αντιμετώπιση?

η μηπως έτσι πρεπει να ειναι γιατι ο καθένας έχει τον "τροπο" του?

[Λέγκω]

Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι αποκλείεται να τα κάνω τόσο χάλια όσο οι δικοί μου αλλά απ'την άλλη δεν με καλύπτει αυτό... δηλαδή άμα τα κάνω λίγο λιγότερο σκ..... θα είναι επιτυχία; Απλά όταν δεν με πιάνει ο πεσιμισμός μου σκέφτομαι ότι όσο δεν θεωρούμε ότι τα κάνουμε όλα τέλεια και όσο προσπαθούμε καθημερινά και προβληματιζόμαστε για την σωστή διαπαιδαγώγιση των μικρών μας είμαστε σε σωστό δρόμο!!!

[nea mamaka]

εμένα η απορια μου ειναι άλλη.... και νομιζω οτι ειναι καπως σχετικη με το θεμα... αν οχι αγνοήστε με!

 

τι γινεται οταν αλλη αντιμετώπιση έχει ο μπαμπας κ άλλη η μαμα?

μπαινουν ορια έτσι? η μαθαινει το παιδι ποια πραγματα "του παιρνανε" με τον μπαμπα και ποια με τη μαμα...

τι χαρακτηρα διαμορφωνει αυτη η αντιμετώπιση?

η μηπως έτσι πρεπει να ειναι γιατι ο καθένας έχει τον "τροπο" του?

 

Εμείς Κατερίνα μου προσπαθούμε να μην επεμβαίνει ο ενας στον άλλον!

Τι εννοώ ...... αν πχ πω εγω στην Φελια οτι τα γυαλιά είναι της μαμάς και η Φελια καλό είναι να μην τα πειράζει γιατί μπορεί να σπάσουν και να κοπεί στο χεράκι της ......... ή Φελια αυτόματα πάει και τα ζηταει απο τον μπαμπά της.......ο Παντελής της λέει οτι εχει δίκιο η μαμά σε αυτό που σου είπε και καλό ειναι να την ακούσεις ........ ακόμα και αν διαφωνεί πχ με την αντιμετώπισή μου αυτή δεν λεει τιποτα μπροστά της και θα το συζητήσουμε αργότερα οταν θα ήμαστε οι δυό μας!

Ελπίζω να ειναι σωστό αυτό!

[indica]

οταν η τατι χτυπιεται και κλαιει γιατι θελει να ανοιξει πχ το ντουλαπι και να παρει το μιξερ να παιξει....

εγω προσωπικα την αγνοω! προσπαθω κ σε αρκετα μεγαλο βαθμο προσποιούμαι πως δεν ειναι εκει! πως δεν ακουω τιποτα! ειναι πεισματαρα ομως και το κανει για αρκετη ωρα!

οταν είμαστε μονες μας ... καταλαβαίνει (μετα απο ωρα βεβαια) πως οτι μεσο και να χρησιμοποιήσει δεν προκειται να περάσει το δικο της και ασχολείται με κατι άλλο ή επιλέγει να κάνει κάτι μαζι μου ...ηρεμα!

 

το στεφανι μου δεν αντεχει να την ακουει! κανει τα πάντα να την σταματησει , την μιμείται, προσπαθει να της αποσπασει την προσοχή με διαφορους τροπους, της εξηγει ηρεμα (τοτε ειναι που γινεται τουρμπο η μικρη) τη μαλώνει...

το αποτέλεσμα ειναι οτι δεν τον σεβεται! δεν τον ακουει!

 

αυτο δεν δημιουργει κακομαθημένα παιδια?

[indica]

αυτο που κάνετε εσεις βασια νομιζω ειναι το σωστο!

[Μίκα]

ακόμα και αν διαφωνεί πχ με την αντιμετώπισή μου αυτή δεν λεει τιποτα μπροστά της και θα το συζητήσουμε αργότερα οταν θα ήμαστε οι δυό μας!

Ελπίζω να ειναι σωστό αυτό!

 

:!::!::!:

[maria_23]

Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ έχω ήδη αρχίσει να εξηγώ πολλά πράγματα στην μικρή κ νομίζω ότι καταλαβαίνει. Δεν ξέρω βέβαια αν είναι η κατάλληλη ηλικία να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι δεν τραβάμε πχ τα μαλλιά της μαμάς (ή του μπαμπά) διότι αυτό πονάει...αλλά εγώ το εξηγώ. Για οτιδήποτε πώ όχι ή μή, εξηγώ κ τον λόγο κ νομίζω ότι κάποιες φορές καταλαβαίνει. Μπορεί κ να το φαντάζομαι όμως. Πιστεύω ότι δεν είναι κακό αυτό όμως. Ο χαρακτήρας του παιδιού, η γνώμη μου είναι ότι ξεκινάει από την μέρα της γέννησής του κ χτίζεται μέρα με τη μέρα. Στην ηλικία που είναι πχ η δικιά μου, νομίζω ότι έχει αρχίσει κ διαμορφώνει κατά κάποιο τρόπο έναν χαρακτήρα, που ίσως να είναι προσωρινός βέβαια. Από κεί κ πέρα, βάσια, δεν νομίζω ότι κάνεις κάτι λάθος, πάνω-κάτω το ίδιο κάνω κι εγώ κι ας είναι μικρότερη η δικιά μου.

[DALIA]

Από τότε που γεννήθηκε ο μικρός μου καννίβαλος του μιλούσα και του εξηγούσα το κάθετι κι όλοι με δουλεύανε... δεν ξέρω αν το έκανα για τον μικρό ή για μένα για να μάθω να του εξηγώ και να το αντιμετωπίζω σαν ανθρωπάκι που είναι.

Μερικές φορές (ίσως όλο και πιο πολλές) με πιάνουν τύψεις ότι τα χω κάνει μούτι... είναι σε φάση που καταλαβαίνει τα πάντα που του λέω και πλέον με γράφει συνειδητά. Δεν θέλω να είμαι όμως άδικη κάποια πράγματα που δεν πρέπει με τίποτα να τα κάνει τα έχουμε καταχτήσει (λαϊκες νίκες όχι αστεία) αλλά ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τον πείσουμε ότι δεν τρώμε τα σαλιγκάρια ωμά, δεν κάνουμε μονόζυγο απ'τις κουρτίνες, δεν προσπαθούμε με τα μπρίκια να σπάσουμε τα παράθυρα του σπιτιού (στον επόμενο Δεκέμβρη θα τον ξαμολήσω), δεν ανεβαίνουμε στην ράχη της καρέκλας, δεν πηδάμε απ'το τραπέζι κλπ Η αλήθεια είναι ότι τον χαίρομαι που είναι ζωηρός και κοινωνικός και χαρούμενος και ανεξάρτητος αλλά το άγχος ότι τα κάνω όλα λάθος δεν έχω καταφέρει να το αποβάλλω... Νοιώθω ότι τώρα όσο ζωηρός και να είναι μπορείς να το κουμαντάρεις αργότερα όμως; Δεν είναι ότι δεν του βάζω όρια, δεν είναι ότι τον φλομώνω σε άχρηστα όχι... Χάος κυρίες και κύριοι... Όπως είπε και η φίλη μου η vouraikos μάλλον πρέπει να μάθω να οδηγώ ελιπόπτερο ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται

!

 

Nομίζω ότι αυτό που επισήμανα είναι το κλειδι...όλα τα υπόλοιπα που προανέφερες γιατί και εμείς τα κάνουμε όλα αυτά ( εκτός από τα σαλιγκάρια ) εγώ δεν τα θεωρούσα καν πρόβλημα..

απλά μεγαλώνοντας οι ταλιμπανιές αλλάζουν περνάνε σε άλλο επίπεδο..

[maria2]

Βασια πολυ ωραιο το θεματακι σου!

Θα σου πω τι μου ειπε και εμενα η παιδαγωγος της μικρης στον παιδικο!

 

Μεχρι τα 4-5 το παιδι εχει ηδη διαμορφωσει τον χαρακτηρα του.

Θελει ηρεμο τονο στις συζητησεις μας με το παιδι και υπομονη.

Επισης μην ξεχναμε πως τα παιδια μιμουνται και αντιγραφουν τους μεγαλους.

Γι αυτο πρεπει και οι γονεις να μιλανε ομορφα μεταξυ τους και προς τους αλλους μπροστα στα παιδια!

Επισης μην ξεχασω πως πρεπει να τους λεμε παντα την αληθεια.Καταλαβαινουν τα παντα!

Ή καλυτερα να το πω αλλιως: μην τους λεμε ψεματα.Γιατι καμια φορα ισως να "κρυψουμε" την αληθεια.

Το καθε παιδι εχει τον δικο του χαρακτηρα (οπως εγραψαν και τα κοριτσια παραπανω)απλα εμεις βαζουμε ενα σημαντικο λιθαρακι και τα βοηθαμε.

 

Ολα τα παραπανω δεν εφαρμοζονται παντα στην πραξη.Θα το εχεις δει κι εσυ αλλωστε πως καμια φορα μας φερνουν στα ορια μας και φωναζουμε.

Ποσο μαλλον οι γονεις που εχουν 2 και 3 παιδακια και μαλωνουν,χτυπιουνται,βριζουν κ.λ.π.

Θελει πολυ προσπαθεια, υπομονη και πανω απ'ολα ΑΓΑΠΗ!

[christiana08]

Maria2,συμφωνω μαζι σου.Πιστευω οτι παιζει ρολο και ο χαρσκτηρας του παιδιου και ο τροπος που το διαπαιδαγωγεις.

Εγω εχω δυο κοριτσακια τα οποια μεγαλωνουν με ακριβως ιση συμπεριφορα απο ολους μας και παρ'ολα αυτα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ σχεση οι χαρακτηρες τους.

Η Σοφια ειναι ηρεμη,καλοψυχη,κλειστος χαρακτηρας.Ιδια ο αντρας μου.

Η Βασια ειναι ανεξαρτητη,χαρουμενη,παρα πολυ ζωηρη,πεισματαρα.Ιδια εγω.

Δεν μπορει δηλαδη καποια στιγμη να με ειδε η μικρη να κοπαναω το κεφαλι μου στον τοιχο και να το εκανε και αυτη (ειμαι σιγουρη πως δεν το εκανα ) και η μεγαλη να μην το εκανε.Ειμαι επισης σιγουρη πως δεν ειναι τυχαιο το οτι ναι μεν δεν εχω κανει κατι τετοιο τωρα,αλλα οταν ημουν μικρη οταν δεν μου εκαναν τα χατηρια καθομουν στο πατωμα και χτυπουσα με δυναμη το κεφαλι μου .

[Jean]

Εγω μεχρι την ηλικια των 2 ετων της μιλουσα παρα πολυ για το τι ειναι καλο να κανουμε και τι οχι. Οταν πηγαινε να κατι κατι επικινδυνο την απομακρυνα τραβωντας της την προσοχη με κατι αλλο ή αν επεμενε για κατι της παρουσιαζα κατι αλλο κανοντας το να φαινεται ακομη πιο ελκυστικο απ' αυτο που ηθελε αρχικα. Αντικαθιστουσα δηλαδη σε ολα αυτο που ηθελε με κατι αλλο. Ετσι δεν ειχα γκρινιες και δεν χτυπιοταν κατω κλαιγοντας για κατι. Γενικα τωρα πια εμαθε να μην επιμενει πολυ οταν κατι της λεω οτι "δεν γινεται" Ολα τα "δεν' της τα επαναλαμβανα πολυ συχνα με ηρεμο τροπο/

 

Μετα τα 2 χρονια αρχισα αυτα τα "δεν" που της εμαθα, να της δειχνω οτι τα ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΛΕΟΝ απο αυτην. πχ" Μαρια τι εχουμε πει για το δαχτυλο στη μυτη;" Ε, μετα απο λιγο θα το βγαλει. Ισως οχι αμεσως για να με "παιξει" λιγο, αλλα θα το βγαλει.

 

Δεν λεω οτι δεν εχει εξαρσεις κι οται δεν κανει γκρινιες, αλλα νομιζω οτι επειδη εχει μαθει πως σεβομαι τις αναγκες της κι οτι ακομα κι αν δεν γινεται να ικανοποιησουμε τις συγκεκριμενες κατι αλλο θα βρουμε να κανουμε, δεν εχει ακραιες αντιδρασεις. (οπως να χτυπιεται κατω για να γινει το δικο της)

 

Νομιζω οτι δεν πρεπει να αγνοουμε τα παιδια οταν γκρινιαζουν, ουτε να προσπαθουμε να τους σπασουμε τον τσαμπουκα πηγαινοντας κοντρα και ελπιζοντας οτι καποια στιγμη θα βαρεθουν να κλαινε/γκρινιαζουν/χτυπιουνται. Ειναι δυστυχως μια διαδεδομενη συνηθεια αλλα νομιζω οτι μαλλον φερει τα αντιθετα αποτελεσματα.

[nea mamaka]

Βρήκα και αυτό : http://mamalydia.wordpress.com/tag/%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC/