Να την κυνηγάω από πίσω ή να την αφήσω να δω πού θα φτάσει;

[katerina2]

Η μικρή μου είναι 17 μηνών και περπατάει καλά εδώ και 5 μήνες. Είναι αρκετά ζωηρή και όλο τρέχει (σχεδόν ποτέ δεν την έχω δει να περπατάει με κανονικό ρυθμό, παρά μόνο όταν της κρατάω το χεράκι). Κάθε κυριακή πρωί πηγαίνουμε με τη μικρή και το μπαμπά για καφέ στην πλατεία της περιοχής μας. Φανταστείτε μία πολύυυυυυυυυ μεγάλη πλατεία όπου δεν περνούν αυτοκίνητα (παρά μόνο σπάνια κάτι κάφροι αλλά με χαμηλή ταχύτητα) και στην οποία καθόμαστε στο κέντρο της, άρα οι δρόμοι με τα αυτοκίνητα είναι αρκετά μακριά μας. Αυτή η πλατεία έχει και κάτι στέρνες (πλατεία Ν. Σμύρνης για όσους γνωρίζετε) στις οποίες μπορείς πολύ εύκολα να πέσεις μέσα αν είσαι παιδάκι που όλο αναζητάς τα όριά σου.... Επίσης έχει και αρκετά διάσπαρτα σκαλιά.

Τη μικρή τη βγάζουμε από το καρότσι με το που φτάνουμε και καθόμαστε. Ο προβληματισμός μου είναι ο εξής: Τρέχει συνέχεια και απομακρύνεται πολύ από εμάς. Και πηγαίνει και σκαρφαλώνει στα πεζούλια της στέρνας. Και πηγαίνει τρέχοντας προς τα σκαλιά χωρίς να αναγνωρίζει -νομίζω- ότι εκεί ξεκινάει ένα άλλο επίπεδο. Είτε εγώ είτε ο μπαμπάς της είμαστε συνέχεια από πίσω της άλλοτε σε απόσταση, άλλοτε δίπλα της (στις περιπτώσεις που φτάνει στη στέρνα ή σε σκαλιά). Φοβόμαστε ότι είτε θα πέσει και θα χτυπήσει, είτε ότι θα πέσει μέσα στη στέρνα με το νερό είτε ότι θα τη χάσουμε από τα μάτια μας.

Και ρωτάω: είναι καλό να την ακολουθούμε συνέχεια έστω και από μακριά ή θα ήταν καλό πότε πότε να την αφήνουμε μόνη της να δούμε μέχρι πού θα φτάσει προκειμένου να νιώσει πιο ανεξάρτητη;

[DALIA]

Kατερίνα μου από τη στιγμή που υπάρχουν κίνδυνοι όπως αναφέρεις σίγουρα θα πρέπει να την κυνηγατε. Αν δεν υπήρχαν κίνδυνοι θα σου έλεγα αφησε την αλλά με στενή παρακολούθηση και ετοιμοπόλεμη, με τοσες αρπαγές ανηλικων που γίνοντε.Φυλαγε τα ρουχα σου..που λενε.Εξάλου ειναι πολυ μικρούλα.

Παντως από πειρα σου λέω ότι δεν έχουν όρια διότι ο δικός μου τουλάχιστον από μικρος έως και σήμερα δεν έχει καθόλου μέσα του το αίσθημα του φοβου κατάσταση που με προβλημάτισε πολλές φορές

[elenasteraki]

Εγώ προσωπικά, γνωρίζοντας και την πλατεία στην οποία αναφέρεσαι, θα την ακολουθούσα. Αρχικά για το φόβο να μην πέσει, άλλωστε είναι πολύ μικρή, αλλά κυρίως για το λόγο που αναφέρει η DALIA, για να μην την αρπάξει κανείς....Ειλικρινά πιστεύω ότι είναι πολύ εύκολο να συμβεί κάτι τέτοιο ειδικά στους καιρούς που ζούμε....

[nnm004]

Κουκλα μου φυσικα και δεν θα την αφησετε απο τα ματια σας και απο τα χερια σας θα ελεγα εγω στις εποχες που ζουμε , απαπαπαπαπα καλυτερα λιγακι περιορισμενη και προστατευμενη και μαζι σας παρα ανεξαρτητη και Παναγια μου να την παρει κανεις . Φοβαμαι υπερβολικα παιδια εγω σε τετοια θεματα δεν εμπιστευομαι ουτε τα ματια μου , μονο τα χερια μου .

[katerina2]

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα αυτό κάνουμε. Είμαστε συνεχώς από πίσω της. Έτσι μας λέει το ένστικτό μας. Συγχρόνως όμως εγώ νιώθω ότι ίσως να μην είναι καλό να νιώθει συνέχεια την επίβλεψή μας, γιατί πώς θα αρχίσει να νιώθει υπεύθυνη και να τηρεί από μόνη της κάποια όρια;

Θα ήθελα και τη γνώμη της Μαρίας Στυλιανάκη επ' αυτού.

[Eliza]

Νομίζω ότι στην ηλικία που αναφέρεις είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν την έννοια της υπευθυνότητας.

Ακόμα και αν δεν υπήρχαν οι κίνδνοι που αναφέρονται πιο πάνω νομίζω ότι το να χάσεις το παιδί από τα μάτια σου σε δημόσιο χώρο είναι τεράστιο λάθος.

Το καλοκαίρι, στις διακοπές, σε περιβάλλον απόλυτα φιλικό προς το παιδί και ασφαλές -υπήρχε κίνδυνος να πέσει αλλά τίποτα άλλο- δοκίμασα να αφήσω τον Κωστή -18 μηνών τότε- να απομακρυνθεί ακολουθώντας τον κρυμένη. Σε πληροφορώ ότι ούτε μια φορά δεν γύρισε προς τα πίσω, συνειδητοποιώντας ότι δεν είμαστε κοντά. Όλες τις φορές αναγκάστηκα να τον μαζέψω σηκωτό πριν βγει στο δρόμο , ενώ προ πολλού είχε χάσει οπτική επαφή με το μέρος στο οποίο καθόμασταν

Ξέρω πολύ καλά το πρόβλημα καθόμαστε οι 3 μας για καφέ -ο ένας πίνει καφέ και ο άλλος κυνηγάει...λύνεται μόνο παίρνοντας πάντα κάποιον ακόμα για παρέα και εναλλάσοντας τους ρόλους

[Γατουλα]

και εγω ειμαι σιγουρη οτι αν αφησω το Βασιλη δε θα ...ξαναγυρισει

ψαχνει την περιπετεια

[lefi]

Νομίζω ότι κανένα δεν θα γυρίσει αν τα αφήσουμε.

 

Τα δικά μου πάντως όχι.

 

Και εμείς το ίδιο πρόβλημα έχουμε σε μια ανάλογη πλατεία στη Σαλαμίνα.

Να είμαι ειλικρινής περισσότερο με τρομάζει η αρπαγή παρά κάποιο πιθανό ατύχημα.

 

Πάντως αυτό που κάνουμε με τον πατέρα τους είναι να παίζουμε και εμείς μαζί τους κρυφτό, κυνηγητό, καβάλες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε στην πλατεία. Τον καφέ στο χέρι και τρεχάλες πίσω τους.