Ο μπαμπάς λείπει ταξίδι... για δουλειές

angy · 25 Φεβρουαρίου,2009

25 Φεβρουαρίου 2009, 10:19

«Όταν έρθει ο μπαμπάς να δεις τι ωραίο και μεγάλο δώρο θα σου φέρει…» Αυτό έλεγε η μαμά μου στον αδελφό μου σαν μικρός που ήταν και ζητούσε τον «μπαμπά»του.

«Μπαμπά, μπαμπά έλα να κάνουμε μπάνιο…», έλεγε η αδελφή μου κάθε φορά που σήκωνε το κεφαλάκι της ψηλά και έβλεπε αεροπλάνο να περνά.

Εγώ το μόνο που ρωτούσα με τις βρεφικές μου λεξούλες ήταν «Πού είναι ο μπαμπάς;»

Η μητέρα μου δάκρυζε και απαντούσε σερβίροντας το φαγητό, «Ο μπαμπάς λείπει ταξίδι για δουλειές για να σας φέρει δώρα πολλά και χρήματα για να ζήσουμε». Αλήθεια τι να θέλαμε να μας φέρει;

Δεν ξέραμε καν τι είχε η Αραβία εκτός από πετρέλαιο. Μήπως ρολόγια; Η αδελφή μου πάλι ξεχώριζε ζητώντας μια περούκα!!!

Και ξαφνικά ερχόταν για μία εβδομάδα το χρόνο. Γινόμασταν οικογένεια για λίγες μέρες, μάλλον ώρες και ξανά ο μπαμπάς έφευγε!

Μας ξεγελούσαν με μια βόλτα στο αεροδρόμιο. Με ένα παγωτό που έλιωνε στο χέρι καθώς βλέπαμε τα αεροπλάνα που απογειώνονταν με τον πατέρα μας μέσα.

Εμείς κατενθουσιασμένα παιδάκια από το μέγεθος των αεροπλάνων που φάνταζαν σιδερένια πουλιά και μέσα στην κοιλιά τους ταξίδευαν ανθρώπους…

Η μητέρα μου πάλι μας εξηγούσε για τα μακρινά ταξίδια που έκαναν αυτά τα «αποδημητικά πουλιά» ενώ προσπαθούσε να κρύψει τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάτια της. Ρουμπίνια δακρυσμένα.

Κι εγώ, η πιο μικρή να της λέω με αφέλεια, «Μαμά, μην στενοχωριέσαι την άνοιξη θα ξανάρθουν τα χελιδόνια και ο μπαμπάς!»

Ο μπαμπάς μας έλειψε σε αυτό το ταξίδι της ζωής για 23 ολόκληρα χρόνια και γύρισε όταν πια ο αδελφός μου ετοιμαζόταν να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο, η αδελφή μου είχε επιλέξει την επαγγελματική της κλίση και εγώ μόλις 12 ετών έβλεπα έναν ξένο να παίρνει την θέση μου στο κρεβάτι της μανούλας.

Με κλάμα και λυγμούς της ζητούσα να κοιμηθώ μαζί της ή να μείνει μαζί μου γιατί φοβόμουν το σκοτάδι, την βροχή ή ήθελα το χάδι της. Δεν μου αρνούνταν, αφού και για εκείνη ο έγγαμος βίος ξεκινούσε από εκείνη τη στιγμή, της επιστροφής του μπαμπά.

Φυσικά όλα αυτά τα ξεπεράσαμε οικογενειακώς χάρις στον αρχαιότερο γιατρό του κόσμου, πιο παλιό και από τον Ιπποκράτη, τον χρόνο.

Αν όμως μια καλή νεράιδα μπορούσε να πραγματοποιήσει μια ευχή στον καθένα μας, στον αδελφό μου, που τώρα έχει τη δική του οικογένεια, στην μαμά μου, που στέγνωσαν πια τα δάκρυά της και πλέον τα πράσινα μάτια της λάμπουν από χαρά, στην αδελφή μου, που ετοιμάζεται να γίνει νυφούλα, αλλά και σε εμένα, όλοι με ένα στόμα και μια φωνή θα ευχόμασταν: «Ο μπαμπάς να μην έλειπε για δουλειές…»

Θα μπορούσε να είναι δίπλα στον αδελφό μου, όταν φοβόταν στην πρώτη επίσκεψη στον κουρέα. Έκλαιγε πολύ και ήθελε τον μπαμπά του. Τώρα προσπαθεί να το αναπληρώσει πηγαίνοντας τον συνονόματο εγγονό του για κούρεμα.

Θα μπορούσε να επηρεάσει την αδελφή μου στην επαγγελματική της κατεύθυνση και να μην φύγει ποτέ για την Ιταλία. Θα έβλεπε το ταλέντο της στην θεατρική παράσταση του σχολείου που αρίστευσε. Θα γινόταν ηθοποιός που τόσο πολύ της άρεσε!

Και περισσότερο από όλα η μαμά μου θα είχε δίπλα της τον άνθρωπο με τον οποίο επέλεξε να κάνει οικογένεια. Θα τα ζούσαν όλα ΜΑΖΙ!

Την γέννησή μου, στην οποία πάλι έλειπε και η μητέρα μου πήγε μόνη της και έφυγε μόνη της με ένα μωρό.

Δυστυχώς αυτά δεν αναπληρώνονται ούτε με τα διαμάντια ούτε με τα χρυσάφια όλου του κόσμου.

Βεβαίως κι εκείνος έχασε το πρώτο χαμόγελό μας, την πρώτη φορά που είπαμε τη λέξη «μπαμπά»! Όσο περιγραφική κι αν είναι η μητέρα μου ή άλλοι οικείοι μας, κανείς δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα εκείνη τη στιγμή!

Το εν λόγω κείμενο είναι για όλα εκείνα τα παιδάκια που μεγάλωσαν με τον «μπαμπά να λείπει ταξίδι για δουλειές….» Αλλά και στους μπαμπάδες που ταξιδεύουν.

Αφιερωμένο κυρίως στον δικό μου μπαμπά ( τον Α.) που δεν μπόρεσα να του πω ότι τον αγαπώ. Εξάλλου ούτε αυτή τη λέξη –μπαμπάς - δεν έχει ακούσει ποτέ από τα χείλη μου.

πηγή : http://www.zougla.gr/news.php?id=26135

christiana08 · 25 Φεβρουαρίου,2009

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΜΟΥ....

ANGY,ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ ΠΟΛΥ...

fistikaki · 25 Φεβρουαρίου,2009

ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

ελεοςςςςςςςςςςςςςςςςςςς

:cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

μιλαμε για κλαμα, οχι αστεια

maria_23 · 25 Φεβρουαρίου,2009

δεν έχω λόγια....μόνο δάκρυα...

:cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

Afroditi D · 25 Φεβρουαρίου,2009

ANGY,ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ ΠΟΛΥ...

κι'όμως κάποιοι πρέπει να κάνουν αυτά τα επαγγέλματα (πιλότοι , ναυτικοί κτλ ) για να μπορουμε εμείς οι υπόλοιποι να ζούμε καλύτερα ...

alcyon · 25 Φεβρουαρίου,2009

Βάλτε με κι εμένα στη λίστα αυτή.... Ναυτικός. Υπήρχαν χρονιές που μετρούσα περίπου 12 μέρες παρουσίας συνολικά (και όχι όλες μαζί). Ούτε γιορτές, ούτε αργίες....

Τότε ένιωθα περήφανη που είχα το "προνόμιο" να μπορώ να τα καταφέρνω μόνη μου και να μη μυξο-κλαίω σα μωρό. Τώρα πια καταλαβαίνω πόσο μεγάλο κενό έχει αφήσει η απουσία του. Τώρα βλέπει κι εκείνος (συνταξιούχος πια) πως η εικόνα που είχε για την οικογένειά του δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα.

Όλοι μας (κι εκείνος κι εμείς) μεγαλώσαμε με την ιδέα ο ένας του άλλου σε μια φωτογραφία, λίγο καφέτιά, λίγο ξεθωριασμένη, με μια-δυο αράδες στο πίσω μέρος που έδειχναν άλλοτε προσμονή, άλλοτε ενθουσιασμό, άλλοτε πίκρα.

Αχ τι μου θυμήσατε...

christiana08 · 25 Φεβρουαρίου,2009

Βάλτε με κι εμένα στη λίστα αυτή.... Ναυτικός. Υπήρχαν χρονιές που μετρούσα περίπου 12 μέρες παρουσίας συνολικά (και όχι όλες μαζί). Ούτε γιορτές, ούτε αργίες....

Όλοι μας (κι εκείνος κι εμείς) μεγαλώσαμε με την ιδέα ο ένας του άλλου σε μια φωτογραφία, λίγο καφέτιά, λίγο ξεθωριασμένη, με μια-δυο αράδες στο πίσω μέρος που έδειχναν άλλοτε προσμονή, άλλοτε ενθουσιασμό, άλλοτε πίκρα.

Αχ τι μου θυμήσατε...

Σε καταλαβαινω.... :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

gavrias · 25 Φεβρουαρίου,2009

Αχ βρε angy ,υπέροχο κείμενο....μακάρι να μη χρειαζότανε να λέιπει ποτέ κανένας γονιός απ' τα παιδιά του.

micnat · 25 Φεβρουαρίου,2009

Αχ βρε angy ,υπέροχο κείμενο....μακάρι να μη χρειαζότανε να λέιπει ποτέ καν΄΄ενας γονιός απ' τα παιδιά του.

Skybeam · 25 Φεβρουαρίου,2009

Συγκινητικό βρε παιδιά....

yiannaf · 25 Φεβρουαρίου,2009

Πωπω.... ανατρίχιασα....Πολύ συγκινητικό μωρέ...

Σοφία Τ. · 25 Φεβρουαρίου,2009

Βρε κοριτσι μου ουτε επιτηδες να το εβαζες για την περιπτωση μου (βλεπε "Ειμαι χαλια..." στο ιδιο θεμα)

vana · 25 Φεβρουαρίου,2009

ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

ελεοςςςςςςςςςςςςςςςςςςς

μιλαμε για κλαμα, οχι αστεια

:cry: :cry: :cry: :cry:

pitsinaki · 26 Φεβρουαρίου,2009

Δυστυχώς η δική μου περίπτωση ήταν διαφορετική...

Ανήκω στην κατηγορία εκείνων που ο πατέρας πέθανε νωρίς -5 μέρες αφότου έκλεισα τα 12 για την ακρίβεια- από τη γνωστή σκατοαρρώστια.

Κ πάλι όμως δεν είναι μόνο αυτό το κακό...

Είναι και ότι όσο ζούσε τα 12 αυτά χρόνια δεν ήταν καλά τα πράγματα...

Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά μακάρι να έλειπε για ταξίδια και να είχα να πολεμήσω μόνο αυτό το κενό...

(αν κ τα έχω αφήσει πίσω όλα αυτά, δεν ξέρω τι με έπιασε τώρα κ τα έγραψα)

Στραβή μέρα σήμερα, θα περάσει...

Christie · 26 Φεβρουαρίου,2009

Αχ, τι μου θυμισες τωρα :oops: :oops: ... Ναυτικος ο μπαμπας μου και μου ελειπε τοσο πολυ οταν ημουν μικρη :cry: :cry:

angel25 · 27 Φεβρουαρίου,2009

pitsinaki σε καταλαβενω απολυτα!!

αυτο το ταξιδι το εχω ζησει κ το ζω ακομα...

μπορει ο αντρας μου να ειναι ναυτικος κ να λειπει ταξιδι ομως τον βλεπουμε τον ακουμε τον αγγιζουμε...

η μαμα μου ομως λειπει τοσα χρονια κ δεν μπορω να την αγγιξω ,να της μιλησω ,να της πω βρε παιδι μου οτι παντρευτικα,, οτι εγινες γιαγια αν κ εισαι μολις 40 ,,οτι θα ξαναγινεις γιαγια,

οτι μου λειπει πιο πολυ απο καθε τι στην ζωη μου,,,

θελω να σε ρωτησω μαμα αν ειμαι κ εγω καλη μανα στην κορη μου οπως εισουν και εσυ για μενα,αλλα καμια απαντηση,,,

αν ησουν εδω... να ειχα κ εγω καποιον δικο μου στο πλαι μου σε αυτο το δυσκολο ταξιδι της ζωης μου που στερισε οτι πιο πολυτιμο ειχα στην ζωη μου.. την μαμα μου!!

θα εισουν η μονη που θα με καταλαβενε στο τι περναω,

θα ησουν η μονη που οταν θα σου ελεγα ειμαι εγκυος θα πανηγυριζες απο την χαρα σου κ δεν θα απαντουσες με ενα < α! μπραβο>

θα εισουν η μονη που θα με καταλαβενε γιατι ποναω οταν με κλοτσαει το μωρο κ θα μου επιανες την κοιλιτσα χωρις να πεις <ε μωρε μονο εσυ εισαι εγκυο?>

θα εισουν η μονη που θα ηταν διπλα μου στο μαιευτηριο να μου κανεις παρεα ,οπως εχει η διπλανη λεχωνα την μαμα της κ γελανε βλεπωντας το μωρο να θυλαζει...

θα εισουν εσυ που αν εισουν ακομα διπλα μου η ζωη μου θα ηταν ονειρεμενη.

οταν χαθει η μανα χανεται η οικογενεια κ ολος σου ο κοσμος! :cry:

christiana08 · 27 Φεβρουαρίου,2009

Δυστυχώς η δική μου περίπτωση ήταν διαφορετική...

Ανήκω στην κατηγορία εκείνων που ο πατέρας πέθανε νωρίς -5 μέρες αφότου έκλεισα τα 12 για την ακρίβεια- από τη γνωστή σκατοαρρώστια.

Κ πάλι όμως δεν είναι μόνο αυτό το κακό...

Είναι και ότι όσο ζούσε τα 12 αυτά χρόνια δεν ήταν καλά τα πράγματα...

Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά μακάρι να έλειπε για ταξίδια και να είχα να πολεμήσω μόνο αυτό το κενό...

(αν κ τα έχω αφήσει πίσω όλα αυτά, δεν ξέρω τι με έπιασε τώρα κ τα έγραψα)

Στραβή μέρα σήμερα, θα περάσει...

Pitsinaki,εμενα η ζωη μου επιφυλλασε εναν σκληρο συνδυασμο.Ο πατερας μου ηταν ναυτικος,ελειπε ολη μου την ζωη,τον εζησα ελαχιστα και δυστυχως αναγκαστηκε να βγει στην συνταξη,επειδη ανακαλυψε οτι πασχει απο την ιδια αρρωστεια με τον δικο σου.

Εχει περασει εναμισης χρονος,συμφωνα με τους γιατρους επρεπε να τον ειχαμε χασει στους 6 μηνες.Παρολο που εκεινος δεν γνωριζει το ποσο σοβαρα ειναι,σιγουρα πρεπει να το νοιωθει,μου υποσχεθηκε οτι θα μεινει μαζι μου μεχρι τα 80 του (ειναι 61 τωρα).Ξερει βλεπεις πολυ καλα,οτι θελω απλα να τον εχω εδω,να τον ζησω λιγο.

Ελπιζω να του δωσει ο Θεος δυναμη να τα καταφερει.

Σε καταλαβαινω απολυτα και λυπαμαι ειλικρινα πολυ για την απωλεια σου,κοριτσι μου.

pitsinaki · 27 Φεβρουαρίου,2009

Μακάρι τα παιδιά μας να μη χρειαστεί να νιώσουν ποτέ τέτοια συναισθήματα...

angel25 στις περισσότερες περιπτώσεις με τη μάνα ειναι αλλιώς τα πράγματα. Πράγματι, είναι πολύ σκληρή η απουσία της...

christiana08 εύχομαι ο μπαμπάκας σου να εκπληρώσει την υπόσχεσή του και με το παραπάνω, να ξεπεράσει και τα 80!

Μακάρι όλα να πάνε καλά!

Τη μισώ τη σκατοαρρώστια, παραλίγο να χάσω κ τη μαμά μου πριν απο 4 χρόνια εξαιτίας της, όμως ευτυχώς τη γλίτωσε.

christiana08 · 27 Φεβρουαρίου,2009

Σ'ευχαριστω πολυ για την ευχη σου,καρδουλα μου.

Και ενα τεραστιο ΜΠΡΑΒΟ για την μανουλα σου,που το ξεπερασε.Της ευχομαι παντα μα παντα υγεια και ευτυχια.

pitsinaki · 27 Φεβρουαρίου,2009

christiana08 σ΄ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

Μακάρι όλο και περισσότεροι άνθρωποι να βγαίνουν νικητές από αυτή τη μάχη...

ria · 5 Μαρτίου,2009

fistikaki · 5 Μαρτίου,2009

η μαμα μου ομως λειπει τοσα χρονια κ δεν μπορω να την αγγιξω ,να της μιλησω ,να της πω βρε παιδι μου οτι παντρευτικα,, οτι εγινες γιαγια

θα εισουν η μονη που θα ηταν διπλα μου στο μαιευτηριο να μου κανεις παρεα ,οπως εχει η διπλανη λεχωνα την μαμα της κ γελανε βλεπωντας το μωρο να θυλαζει...

οταν χαθει η μανα χανεται η οικογενεια κ ολος σου ο κοσμος!

δεν εχω να πω τιποτα αλλο

angy · 5 Μαρτίου,2009

eirini · 6 Μαρτίου,2009

Εγώ έχω να πω κουράγιο σε όσους έχουν χάσει κάποιον γονιό και καλή δύναμη σε αυτούς που τον στερούνται λόγω συνθηκών.

Γνωρίζω μόνο από τον άντρα μου πως έιναι να είσαι παιδί ναυτικού και καταλαβαίνω τη δυσκολία. Το να χάνεις όμως γονέα είναι απερίγραπτο και η καρδιά μου σφίγγεται και μόνο στην ιδέα... Το κενό είναι αναπλήρωτο και η απώλεια σκληρή...

snowwhite · 7 Μαρτίου,2009

Το κενό είναι αναπλήρωτο και η απώλεια σκληρή...

Σύνδεση

Tell a friend

Ο μπαμπάς λείπει ταξίδι... για δουλειές

Recommended Posts

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Σύνδεση/Εγγραφή

Δημοφιλή μέλη