Νυχτερινός τρόμος

Κορίτσια καλησπέρα.

Εδώ και 1,5 περίπου χρόνο η μεγάλη μου η κόρη υποφέρει, και εμείς πολύ περισσότερο μαζί της, από μια μάλλον σπάνια διαταραχή ύπνου που ονομάζεται νυχτερινός τρόμος.

Λοιπόν.......από που να αρχίσω...περίπου 1 ώρα αφού την πάρει ο ύπνος το βράδυ ξυπνάει έντρομη, καταιδρωμένη, κλαίει απαρηγορητα, δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, βλέπει και δείχνει πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν, είναι επικίνδυνη να αυτοτραυματιστεί, περπατάει με ανοιχτα τα μάτια, κρύβεται από πράγματα τα οποία τη φοβίζουν, ζητάει συνεχώς εμένα που είμαι πάντα κοντά της αλλά δεν με καταλαβαίνει....και έχει βέβαια τρομερή ταχυπαλμία.

Όπως καταλαβαίνετε ο "εφιάλτης" αυτός είναι πολύ χειρότερος για εμάς που το βιώνουμε όλο αυτό.

Ξέχασα να πω οτι διαρκεί περίπου 10 λεπ., και ξαφνικά....γυρνάει πλευρό και κοιμάται.Δεν θυμάται τίποτα απολύτως την επόμενη μέρα.

Η παιδίατρος λέει οτι δεν είναι και τόσο σπάνιο φαινόμενο, και οτι σταδιακά περνάει.

Η αλήθεια είναι πως από φέτος που ξεκίνησε το σχολειο είναι πόλυ λίγες οι φορές που έχει συμβεί και πόλυ πιο ήπια.

Ξέχασα επίσης να αναφέρω οτι συμβαίνει μόνο μέρες που δεν έχει κοιμηθεί καθόλου το μεσημέρι.Ακόμα και 10 λεπ. ύπνου φτάνουν για να αποφευχθει όοοοοοοολο αυτό.

Α και κάτι ακόμα, η παιδ. μας διαβεβαίωσε οτι δεν έχει καμία σχέση με τα βιώματα της καθημερινότητας του παιδιου γιατί όπως καταλαβαίνετε τρελαθήκαμε μόλις είδαμε το παιδάκι μας έτσι.

Αν έχετε παρόμοια εμπειρία πολυ θα ήθελα μια ακόμα άποψη.

η δικια μου κορη μεχρι τα τρια της ξυπνουσε με φωνες και κλαματα καθε βραδυ χωρις λογο κρατουσε κανενα τεταρτο ολο αυτο και μετα ξανακοιμοταν θυμαμε οτι καναμε μονα ζυγα με τον συζυγο για το ποιος θα κοιμηθη διπλα της μεχρι να συμβει αυτο και ο δικος μας παιδιατρος μας ειπε λιγο πολυ αυτα που σου ειπε ο δικος σου,περασε ετσι απλα.αυτο που εζεισε ομως μια φιλη μου ειναι φοβερο γτ το παιδι το εκανε μεχρι τα 11-12χρ.σηκωνοταν απο το κρεβατι και εκλαιγε περπατουσε γυρω απο το τραπεζι του σαλονιου και φωναζε πιαστον πιαστον ή θα με φαει και διαφορα τετοια κουλα,δεν γινοταν καθε μερα αλλα το παθαινε το παιδι συχνα και σε αυτο σταματησε καποια στιγμη χωρις να κανουν κατι οι γονεις του απλα τον προσεχαν και το εβαζαν στο κρεβατι το πρωι το παιδι δεν θυμοταν τπτ.ο μεγαλος μου γιος μιλαει ακομη και τωρα στον υπνο του ειναι 16χρ.δεν τον καταλαβαινεις παντα τι λεει και μια φορα στα 5 του ξυπνησε πηγε στο τραπεζακι που τον ειχα για να ζωγραφιζει το κατουρισε και ξαναπηγε για υπνο εμεινα α!και μετα γελασα πολυ!ειναι κουραστικο το ξερω αλλα νομιζω οτι καποια στιγμη θα ηρεμηση κουραγιο

Γειά σας,

σας παραθέτω τα παρακάτω λινκ αφορούν διαφορετικές

ηλικίες αλλά ίσως να περιέχουν πληροφορίες που μπορεί να σας είναι χρήσιμες

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=30840&highlight=%ED%F5%F7%F4%E5%F1%E9%ED%FC%F2+%F4%F1%FC%EC%EF%F2

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=38058&highlight=%ED%F5%F7%F4%E5%F1%E9%ED%FC%F2+%F4%F1%FC%EC%EF%F2

εμενα ο μεγαλος μου ο γιος στα 2,5 ηταν στην αθηνα με την μαμα μου και τησ ξεφυγε μια εικονα που καιγοτανε εναςανθρωπος στην τιβι και το παιδι το ειδε.απο εκεινο το βραδυ και για 2 περιπου μηνες την ιδια παντα ωρα γυρω στις 1 με 2 το παιδι φωναζε και τεντωνε τα χερακια του και ηθελε να πηγαινουμε στην μπανιερα και να τον βρεχουμε ολο και φωναζε οτι καιγεται μεσα του.ολα αυτα κοιμισμενος.μετα ηρεμουσε και συνεχιζε τον υπνο του.την αλλη μερα τιποτα.το τι εξετασεις καναμε δεν λεγεται τελικα ηταν ψυχολογικο και σταματησε μονο του

Εγώ θα γράψω για προσωπική εμπειρία όταν εγώ ήμουν μικρή. Πέρασα κι εγώ αυτό το στάδιο, θα ήμουν γύρω στα 5-6-7 δεν θυμάμαι ακριβώς. Ξυπνούσα έντρομη στον ύπνο μου και ήθελα να πάω να πέσω με την μαμά και τον μπαμπά, ασφαλώς αυτοί μετά από λίγο καιρό με γύριζαν στο κρεββάτι μου και οι εφιάλτες συνεχίζονταν. Θυμάμαι πως έβλεπα ένα χέρι να με πλακώνει και δεν μπορούσα να ξεφύγω, ή έπεφτα από ψηλά, ή με κυνηγούσαν, τα κλασσικά. Δεν ξέρω τι προκαλούσε τα όνειρα αλλά σταμάτησαν. Ακόμα και σήμερα σκέφτομαι τι τρομάρες έπερνα και αν και έχουν περάσει χρόνια δεν θα ήθελα να ξαναδώ κανένα από αυτά τα όνειρα. Φαίνεται πως ήταν της ηλικίας και πέρασε σταδιακά χωρίς να κάνουμε κάτι το ιδιαίτερο. Πιστεύω ότι οι γονείς μου έκαναν πολύ σωστά που τελικά με άφηναν να κοιμάμαι στο κρεββάτι μου και δεν με έπερναν να κοιμάμαι μαζί τους γιατί ίσως ακόμα και σήμερα να είχα ανασφάλειες στον ύπνο, ενώ τώρα ούτε το σκοτάδι δεν φοβάμαι. Αυτά από μένα. Ελπίζω να το ξεπεράσετε.

καλησπερα σε ολους, ειμαι η Ελιζα και ειμαι μητερα δυο παιδιων. Διαβασα τα παραπανω και θα ηθελα και εγω να σας πω τι συμβαινει στο δικο μου σπιτι. Η κορη μου 4 ετων τωρα απο μωρο ειχε ανησυχο υπνο , μεσα στον υπνο της εκλαιγε και μετα κοιμοτανε αμεσως ...αυτο που μας λεγανε ειναι οτι μπορει να βλεπει ενα ασχημο ονειρο. Οσο ομως μεγαλωνε και ειδικα απο 2 ετων και μετα τα πραγματα δυσκολευανε με αποτελεσμα τωρα που ειναι στα 4 σε καθημερινη βαση πλεον να φωναζει , να κλαιει , να ουρλιαζει , να κλωτσαει , να χτυπαει μεσα στον υπνο της. Τις περισσοτερες φορες δεν εχει επικοινωνια με το περιβαλλον ξεσπαει και ξανακοιμαται χωρις να συμβαινει τιποτα και μετα απο λιγο παλι τα ιδια. Μπορει μεσα στο ιδιο βραδυ να συμβει και 5-6 φορες αυτο , μπορει και λιγοτερες μπορει και περισσοτερες.

Μας εχει διαλυσει ολο αυτο , αρχικα γιατι δεν ξερουμε τι ειναι αυτο που συμβαινει και εχει τετοιες αντιδρασεις και στη συνεχεια γιατι εχουμε χασει τον υπνο μας, εχουμε χωριστει σαν οικογενεια σε ολα τα δωματια του σπιτιου γιατι ξυπναει και το μωρο απο τη φασαρια και δεν ξερουμε τι να κανουμε. Η παιδιατρος λεει οτι απλα ειναι παιδι με πολυ ενταση και της βγαινει στον υπνο της μααααα τοοοσο πολυ πια??? Εχουμε τρελαθει εμεις, μηπως συμβαινει κατι χειροτερο, μηπως πρεπει να απευθυνθω σε καποιον παιδοψυχολογο ή παιδοψυχιατρο? Πραγματικα δεν ξερω...

Λυπαμαι πολυ αν σας κουρασα αλλα εχω χασει τον εαυτο μου με ολη αυτη την κατασταση και δεν ξερω πως να βοηθησω το παιδι μου να βρει λιγη ηρεμια...

Αν καποιος γνωριζει κατι θα εκτιμουσα την αποψη του.

Ευχαριστω πολυ

Στο μικρό μου που είναι 3.5χρ συνέβει φέτος πρώτη φορα. Σηκώθηκε τρομαγμένος από το κρεββάτι του, ήρθε στο σαλόνι και περπατούσε τριγύρω χωρίς να καταλαβαίνει. Ηταν τρομαγμένος και δεν είχαμ εκαθόλου βλεμματική επαφή και επικοινωνία, δεν μας καταλαβαινε που του μιλούσαμε και έτσι τον πήραμε αγκαλια και τον ξαναβάλαμε στο κρεββάτι του όπου κοιμήθηκε ήρεμα. Ξύπνησε μετά από μια ωρίτσα για τσίσα, φυσιολογικός και επέστρεψε παλί στο κρεββάτι του.

Τυχαία την ίδια βδομάδα είδα την εκπομπή mommy στο mega και μιλούσε για αυτό το θέμα και στο οποίο μία παιδοψυχολόγος νομίζω έλεγε ότι ο νυχτερινός τρόμος δεν έχει σχέσει με τα βιώματα των παιδιών στη διάρκεια της ημέρας ούτε καταλαβαίνουν τίποτα, φόβο, πόνο κλπ. Συνήθως παρατηρείτε από τα 2 μέχρι τα 6-7 χρόνια και ότι πρέπει να μας ανησυχήσει και να απευθυνθούμε σε ειδικό όταν αυτό συμβαίνει καθημερινά για διάστημα 6 μήνων και άνω.

Να σας πω μερικές από τις δικές μου εμπειρίες σε σχέση με αυτό! Καθώς είναι και πολλές και θα ξημερώσω. Από πολύ μικρή 3-4 χρονών είχα πολύ ανήσυχο ύπνο. Πολύ συχνά φώναζα στον ύπνο μου πολύ δυνατά, και παραμιλούσα. Συχνά μπορεί να είχα ανοιχτά τα μάτια και να απαντούσα στην αδερφή μου που απορημένη με ρώταγε "τι έχεις" αλλα την άλλη μέρα δεν θυμόμουν τίποτα. Αυτό συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, πολλές φορές βλέπω κάτι στον ύπνο μου και είναι τόσο ζωντανό που πετάγομαι και φωνάζω!!! Ο άντρας μου λέει ότι θα πάθει καρδιά κάποια φορά από αυτές, δεν την γλιτώνει! Αυτά είναι τα εύκολα. Γιατί όταν ήμουν μικρή υπνοβατούσα κανονικά! Εχω σηκωθεί και έχω πιάσει τα κάγκελα του κρεββατιού και χτυπιόμουν φωνάζοντας, έχω σηκωθεί και προσπαθούσα να σκάψω το πλακάκι για να πάρω λέει μία εικονίτσα από κάτω, και το κορυφαίο..έχω σηκωθεί, έχω βγει έξω από το σπίτι και έχω πάει στις κότες για να κοιμηθώ (μεγάλωσα σε επαρχιακή πόλη και είχαμε κοτέτσι)!!!!!!!!

Τώρα τα λέω και γελάω, αλλα φαντάζομαι τον τρόμο της μαμάς μου όταν με είδε στις κότες..

Και εννοείται δεν θυμόμουν τίποτα την επόμενη μέρα ετσι? Απλά εκείνη με ρωταγε καθε φορά,

" Τι θέλεις αγάπη μου, τι κάνεις εδω?"

Και εγώ της απάνταγα κανονικά ενώ κοιμόμουν και περπατούσα με ανοιχτά μάτια!!

Μεγάλα γλέντια λέμε...

Πάντως για να μην ανησυχείτε, εμείς δεν κάναμε κάτι γι' αυτό, εκτός του ότι κλείδωναν την πόρτα μετά από το περιστατικό με το κοτέτσι. Πέρασε μόνη της η υπνοβασία, έχω να το κάνω από το δημοτικό, και απλά σε περιόδους στρες έχω τις φωνές στον ύπνο και τα παραμιλητά...

Περαστικά μας..

Κορίτσια καλησπέρα.

Εδώ και 1,5 περίπου χρόνο η μεγάλη μου η κόρη υποφέρει, και εμείς πολύ περισσότερο μαζί της, από μια μάλλον σπάνια διαταραχή ύπνου που ονομάζεται νυχτερινός τρόμος.

Λοιπόν.......από που να αρχίσω...περίπου 1 ώρα αφού την πάρει ο ύπνος το βράδυ ξυπνάει έντρομη, καταιδρωμένη, κλαίει απαρηγορητα, δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, βλέπει και δείχνει πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν, είναι επικίνδυνη να αυτοτραυματιστεί, περπατάει με ανοιχτα τα μάτια, κρύβεται από πράγματα τα οποία τη φοβίζουν, ζητάει συνεχώς εμένα που είμαι πάντα κοντά της αλλά δεν με καταλαβαίνει....και έχει βέβαια τρομερή ταχυπαλμία.

Όπως καταλαβαίνετε ο "εφιάλτης" αυτός είναι πολύ χειρότερος για εμάς που το βιώνουμε όλο αυτό.

Ξέχασα να πω οτι διαρκεί περίπου 10 λεπ., και ξαφνικά....γυρνάει πλευρό και κοιμάται.Δεν θυμάται τίποτα απολύτως την επόμενη μέρα.

Η παιδίατρος λέει οτι δεν είναι και τόσο σπάνιο φαινόμενο, και οτι σταδιακά περνάει.

Η αλήθεια είναι πως από φέτος που ξεκίνησε το σχολειο είναι πόλυ λίγες οι φορές που έχει συμβεί και πόλυ πιο ήπια.

Ξέχασα επίσης να αναφέρω καοτι συμβαίνει μόνο μέρες που δεν έχει κοιμηθεί θόλου το μεσημέρι.Ακόμα και 10 λεπ. ύπνου φτάνουν για να αποφευχθει όοοοοοοολο αυτό.

Α και κάτι ακόμα, η παιδ. μας διαβεβαίωσε οτι δεν έχει καμία σχέση με τα βιώματα της καθημερινότητας του παιδιου γιατί όπως καταλαβαίνετε τρελαθήκαμε μόλις είδαμε το παιδάκι μας έτσι.

Αν έχετε παρόμοια εμπειρία πολυ θα ήθελα μια ακόμα άποψη.

Μια ευγενική καλησπέρα και από μένα.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει εδώ και δύο χρόνια στον 5 χρονο γιό μου.Πήγαμε σε παιδοψυχολόγο , γιατί δεν ξέραμε τι να κάνουμε είχαμε τρελαθεί.Ειδικά στις αρχές κόντευα να πάθω συγκοπή.Τρόμαζα που τον έβλεπα σε αυτή την κατάσταση και δεν μπορούσα να τον βοηθήσω.Η παιδοψ/γος μου είπε ότι έκανα σωστά που τον έπαιρνα αγκαλιά και τον χάιδευα και του μιλούσα ψυθιριστά.Στις αρχές βέβαια επειδή είχε τα μάτια ανοιχτά , νομιζα ότι με έβλεπε και του μιλούσα κανονικά για να τον ηρεμήσω.Μάλιστα την πρώτη φορά τον ταρακούνησα κιόλας...που να ξέρω...

Διάβασα όμως μία έρευνα όπου έλεγε ότι εκέινη την ώρα δεν του μιλάμε , δεν ανάβουμε φως και προπάντων δεν το ακουμπάμε....Η έρευνα αυτή είναι στα γερμανικά.Τώρα τι να πω...Τι είναι σωστό και τι λάθος...Εγώ πάντως συνεχίζω και τον παίρνω αγκαλιά και τον πηγαίνω βόλτα γύρω γύρω στο δωμάτιο χαιδεύοντάς του το κεφαλάκι.

Και όποτε δεν κοιμηθεί το μεσημέρι ξέρω ότι θα έχουμε <πάρτυ> το βράδυ , έτσι λέμε με τον άντρα μου.Και τον βάζω για ύπνο το μικρουλη και κάθομαι και περιμένω ναπεράσει η φάση και μετά να πηγαίνω εγώ για ύπνο.

Ελπίζω να περάσει γρήγορα...γιατί στεναχωριέμαι πολύ ...

Κορίτσια καλησπέρα.

Εδώ και 1,5 περίπου χρόνο η μεγάλη μου η κόρη υποφέρει, και εμείς πολύ περισσότερο μαζί της, από μια μάλλον σπάνια διαταραχή ύπνου που ονομάζεται νυχτερινός τρόμος.

Λοιπόν.......από που να αρχίσω...περίπου 1 ώρα αφού την πάρει ο ύπνος το βράδυ ξυπνάει έντρομη, καταιδρωμένη, κλαίει απαρηγορητα, δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, βλέπει και δείχνει πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν, είναι επικίνδυνη να αυτοτραυματιστεί, περπατάει με ανοιχτα τα μάτια, κρύβεται από πράγματα τα οποία τη φοβίζουν, ζητάει συνεχώς εμένα που είμαι πάντα κοντά της αλλά δεν με καταλαβαίνει....και έχει βέβαια τρομερή ταχυπαλμία.

Όπως καταλαβαίνετε ο "εφιάλτης" αυτός είναι πολύ χειρότερος για εμάς που το βιώνουμε όλο αυτό.

Ξέχασα να πω οτι διαρκεί περίπου 10 λεπ., και ξαφνικά....γυρνάει πλευρό και κοιμάται.Δεν θυμάται τίποτα απολύτως την επόμενη μέρα.

Η παιδίατρος λέει οτι δεν είναι και τόσο σπάνιο φαινόμενο, και οτι σταδιακά περνάει.

Η αλήθεια είναι πως από φέτος που ξεκίνησε το σχολειο είναι πόλυ λίγες οι φορές που έχει συμβεί και πόλυ πιο ήπια.

Ξέχασα επίσης να αναφέρω οτι συμβαίνει μόνο μέρες που δεν έχει κοιμηθεί καθόλου το μεσημέρι.Ακόμα και 10 λεπ. ύπνου φτάνουν για να αποφευχθει όοοοοοοολο αυτό.

Α και κάτι ακόμα, η παιδ. μας διαβεβαίωσε οτι δεν έχει καμία σχέση με τα βιώματα της καθημερινότητας του παιδιου γιατί όπως καταλαβαίνετε τρελαθήκαμε μόλις είδαμε το παιδάκι μας έτσι.

Αν έχετε παρόμοια εμπειρία πολυ θα ήθελα μια ακόμα άποψη.

Το πάθαμε και εμείς αυτό με τον γιο μου όταν ήταν 3 χρονών ξυπνούσε κλαίοντας και τον βρίσκαμε ιδρωμένο να κοιτάζει το άπυρο και να μας δείχνει το ερμάρι ή να στριγκλίζει και μετά να κοιμάται σαν να μην έγινε τίποτα .Την επομένη δεν θυμόταν τίποτα .

Χεστηκαμε από τον φόβο μας και συμβουλευτήκαμε αμέσως ψυχολόγο.

Μας είπε ότι αυτό είναι συνηθισμένο φαινόμενο σ' αυτή την ηλικία και ότι θα φύγει έτσι απότομα όπως ήρθε.

Και σιγά σιγά άρχισαν να αραιώνουν οι εφιάλτες μέχρι που ησυχάσαμε όλοι ,αυτό κράτησε περίπου 3 εβδομάδες αν θυμάμαι καλά(συνήθως δεν θυμάμαι χε χε).

καλησπερα σε ολους, ειμαι η Ελιζα και ειμαι μητερα δυο παιδιων. Διαβασα τα παραπανω και θα ηθελα και εγω να σας πω τι συμβαινει στο δικο μου σπιτι. Η κορη μου 4 ετων τωρα απο μωρο ειχε ανησυχο υπνο , μεσα στον υπνο της εκλαιγε και μετα κοιμοτανε αμεσως ...αυτο που μας λεγανε ειναι οτι μπορει να βλεπει ενα ασχημο ονειρο. Οσο ομως μεγαλωνε και ειδικα απο 2 ετων και μετα τα πραγματα δυσκολευανε με αποτελεσμα τωρα που ειναι στα 4 σε καθημερινη βαση πλεον να φωναζει , να κλαιει , να ουρλιαζει , να κλωτσαει , να χτυπαει μεσα στον υπνο της. Τις περισσοτερες φορες δεν εχει επικοινωνια με το περιβαλλον ξεσπαει και ξανακοιμαται χωρις να συμβαινει τιποτα και μετα απο λιγο παλι τα ιδια. Μπορει μεσα στο ιδιο βραδυ να συμβει και 5-6 φορες αυτο , μπορει και λιγοτερες μπορει και περισσοτερες.

Μας εχει διαλυσει ολο αυτο , αρχικα γιατι δεν ξερουμε τι ειναι αυτο που συμβαινει και εχει τετοιες αντιδρασεις και στη συνεχεια γιατι εχουμε χασει τον υπνο μας, εχουμε χωριστει σαν οικογενεια σε ολα τα δωματια του σπιτιου γιατι ξυπναει και το μωρο απο τη φασαρια και δεν ξερουμε τι να κανουμε. Η παιδιατρος λεει οτι απλα ειναι παιδι με πολυ ενταση και της βγαινει στον υπνο της μααααα τοοοσο πολυ πια??? Εχουμε τρελαθει εμεις, μηπως συμβαινει κατι χειροτερο, μηπως πρεπει να απευθυνθω σε καποιον παιδοψυχολογο ή παιδοψυχιατρο? Πραγματικα δεν ξερω...

Λυπαμαι πολυ αν σας κουρασα αλλα εχω χασει τον εαυτο μου με ολη αυτη την κατασταση και δεν ξερω πως να βοηθησω το παιδι μου να βρει λιγη ηρεμια...

Αν καποιος γνωριζει κατι θα εκτιμουσα την αποψη του.

Ευχαριστω πολυ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΜΟΥ ΚΕΝΤΡΙΣΕ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ. ΕΙΜΑΙ ΜΑΜΑ ΔΙΔΥΜΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ 5 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΥΝΕΒΗ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΡΙΝ 6 ΜΗΝΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ. ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΠΑΘΕΙ ΤΟ ΕΝΑ ΘΑ ΤΟ ΠΑΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΥΧΝΑ, ΔΗΛ. ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΓΥΡΩ ΣΤΙΣ 4-5 ΦΟΡΕΣ ΜΕΣΑ Σ΄ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ 6 ΜΗΝΕΣ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΤΟ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ 2 ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ. ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΟ ΕΝΑ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ. ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΤΣΙ. ΜΗΠΩΣ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΟΝΕΙΡΑ-ΕΦΙΑΛΤΕΣ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΨΟΥΝ Ή ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ;

Την γλυκιά μου καλημέρα και απο εμένα αν και έχω γράψει το ανόλογο θέμα σε άλλο topic θα σας παραθέσω και την δική μου εμπειρία. Εχω ένα γιο περίπου 3,5 χρόνων και τον Ιανουάριο το έπαθε πρώτη φορά να ξυπνά μουσκεμα στον ιδρώτα με τα μάτια ανοιχτα αλλά να μην έχει καθόλου επαφή με το περιβάλλον αυτό κρατα 10 περιπου λεπτά μάλιστα ο δικός μου έκλαιγε τόσο πολύ που στο τέλος δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. Εγω πάντα τον παιρνω αγκαλία και του μιλάω ή του σιγοτραγούδαω μέχρι να ηρεμήσει και να ξανακοιμηθεί. Τον Ιανουαριο και τον Φεβρουάριο το έπαθε πάρα πολλές φορές αφου έφτασα στο σημειο να τις σημείωνω στο ημερολογιο και να γράφω τα συμπτώματα, η αλήθεια είναι ότι ήθελα να πάω σε παιδοψυχολόγο αλλα τελικά δεν πήγα. Ξέρω και έχω καταλάβει ότι το παθαίνει απο υπεράνταση δηλ. αν δεν κοιμηθεί το μεσημέρι ξέρω ότι το βράδυ θα έχουμε show οπότε φροντιζω να κοιμάται πάντα το μεσημέρι αν και τις περισσότερες φορές δεν θέλει για να είμαστε σίγουροι ότι το βράδυ δεν θα το πάθει. θελέτε να μάθετε τη ώρα κοιμάται το βράδυ? γύρω στις 12 με 01.00 κάνει πολύ ώρα για να κοιμηθεί στιφογυρίζει συνέχεια με φωνάζει συνέχεια άλλα τελικά κοιμάται!!! Αφου σε οποίον το λέω μου λέει κοψτε το μεσημεριανό ύπνο και τι να του πώ? ότι παθαίνει νυχτερινο τρόμο? προτιμάω να κοιμόμαστε κατά τις 01,00 παρά να βλέπω το βλάσταρι μου έτσι δεν μπορω μου κόβονται τα πόδια.

καλησπερα σε ολους, ειμαι η Ελιζα και ειμαι μητερα δυο παιδιων. Διαβασα τα παραπανω και θα ηθελα και εγω να σας πω τι συμβαινει στο δικο μου σπιτι. Η κορη μου 4 ετων τωρα απο μωρο ειχε ανησυχο υπνο , μεσα στον υπνο της εκλαιγε και μετα κοιμοτανε αμεσως ...αυτο που μας λεγανε ειναι οτι μπορει να βλεπει ενα ασχημο ονειρο. Οσο ομως μεγαλωνε και ειδικα απο 2 ετων και μετα τα πραγματα δυσκολευανε με αποτελεσμα τωρα που ειναι στα 4 σε καθημερινη βαση πλεον να φωναζει , να κλαιει , να ουρλιαζει , να κλωτσαει , να χτυπαει μεσα στον υπνο της. Τις περισσοτερες φορες δεν εχει επικοινωνια με το περιβαλλον ξεσπαει και ξανακοιμαται χωρις να συμβαινει τιποτα και μετα απο λιγο παλι τα ιδια. Μπορει μεσα στο ιδιο βραδυ να συμβει και 5-6 φορες αυτο , μπορει και λιγοτερες μπορει και περισσοτερες.

Μας εχει διαλυσει ολο αυτο , αρχικα γιατι δεν ξερουμε τι ειναι αυτο που συμβαινει και εχει τετοιες αντιδρασεις και στη συνεχεια γιατι εχουμε χασει τον υπνο μας, εχουμε χωριστει σαν οικογενεια σε ολα τα δωματια του σπιτιου γιατι ξυπναει και το μωρο απο τη φασαρια και δεν ξερουμε τι να κανουμε. Η παιδιατρος λεει οτι απλα ειναι παιδι με πολυ ενταση και της βγαινει στον υπνο της μααααα τοοοσο πολυ πια??? Εχουμε τρελαθει εμεις, μηπως συμβαινει κατι χειροτερο, μηπως πρεπει να απευθυνθω σε καποιον παιδοψυχολογο ή παιδοψυχιατρο? Πραγματικα δεν ξερω...

Λυπαμαι πολυ αν σας κουρασα αλλα εχω χασει τον εαυτο μου με ολη αυτη την κατασταση και δεν ξερω πως να βοηθησω το παιδι μου να βρει λιγη ηρεμια...

Αν καποιος γνωριζει κατι θα εκτιμουσα την αποψη του.

Ευχαριστω πολυ

συμβαίνει και σε μας μια τέτοια περίπτωση έχω ένα κοριτσάκι 4 χρονών που ξυπνάει τα βράδια με κλειστά μάτια κλαίει και τσιρίζει και απλά τη χαιδεύω και την αγκαλιάζω και σε 10 λεπτά ηρεμεί και κοιμάται το επόμενο πρωί δε θυμάται τίποτα διάβασα ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένα αίτια που συμβαίνει αυτό και ότι πρέπει να μην κάνουν τα παιδιά έντονες δραστηριότητες πρίν την ώρα του ύπνου είναι τρομακτικό βέβαια σε καταλαβαίνω γιατί το βιώνω συχνά πυκνά όμως δεν είναι ψυχολογικά τα αίτια γιατί και εγώ σκεφτομουν να επισκευφτώ έναν παιδοψυχολόγο θέλει υπομονή πολύ αγάπη και μόνο του θα φύγει αυτό το δυσάρεστο γεγονός που μας αναστατώνει τα βράδια

Το ιδιο συνεβη στο παρελθον με την κορη μου, περασαμε σαν οικογενεια δυσκολες στιγμες με το μωρο, και ετσι πηγαμε την κορη μου σε ψυχολογο. Τοτε ηταν 4,5 ετων. Η ψυχολογος μας ειπε οτι αν ηταν νυχτερινος τρομος (night terrors), θα συνεβαινε σε μια συγκεκριμενη ωρα καθε βραδυ - πραγμα το οποιο ισχυε στην δικη μας περιπτωση. Αυτο εχει να κανει με τις φασεις του υπνου, δηλαδη οταν το παιδι το παιρνει ο υπνος, εχει διαφορες φασεις, και ο νυχτερινος τρομος ερχεται σε μια απο αυτες. Μας ειπε η ψυχολογος οτι βοηθαει αν "διακοψουμε" την ροη αυτων των φασεων, πολυ απλα μιση με μια ωρα πριν απο την συνιθισμενη ωρα που το παιδι αρχιζει να κλαιει, να υπνοβατει στην δικη μας περιπτωση, κλπ, με το να το ξυπναμε λιγο. Ετσι διακοπτεται η ροη του υπνου, και ισως να μην περασει αυτη την φαση που περιλαμβανει τον νυχτερινο τρομο.

Σας το αναφερω γιατι μας το ειπε η ψυχολογος, και ισως να βοηθησει στην δικη σας περιπτωση. Παντως νομιζω οτι αν αυτη η κατασταση κραταει πολυ καιρο, και ανησυχειτε ιδιαιτερα για το παιδι, ισως το καλυτερο θα ηταν να επισκεφτειτε καποιον ειδικο, μηπως μπορει να βοηθησει ή να δει αν αυτο ειναι ενδειξη καποιου βαθυτερου προβληματος.

Θα μιλησω απο την μερια του παιδιου...το παθαινα κι εγω οταν ημουν μικρη,δεν θυμαμαι βεβαια τιποτα απο εκεινες τις στιγμες,θυμαμαι ομως πολυ καλα τον πανικο της μαμας μου την επομενη μερα που με τρομαζε οσο δεν παει!Δεν ειμαι και τοσο μεγαλη(28 ειμαι)αλλα μαλλον τοτε δεν ηξεραν τι εχω και με ειχαν τρελανει στις εξετασεις,εγκεφαλογραφηματα και αλλα διαφορα!τελικα κατελιξαν σε νυχτερινο τρομο!Μου εκαναν πολυ κακο που με αφησαν να καταλαβω τι μου συνεβαινε στον υπνο μου με αποτελεσμα πολυ αργοτερα σε μια δυσκολη εφηβεια να υποφερω απο αυπνοιες με τον φοβο μην μου συμβει κατι τετοιο!Οποτε νομιζω οτι τοκαλυτερο που μπορειτε να κανετε ειναι να μην αφησετε τα μωρα σας να νομιζουν οτι κατι δεν παει καλα!Καλο κουραγιο σε ολες τις μανουλες!