ΈΝΑ ΜΟΝΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Δεν ξερω που να το βαλω το θεμα αυτο οπότε το βαζω εδω και ας το μετακινησουν οι αντμιν οπου νομιζουν..

Εχετε σκεφτει να μείνενε μονο με ενα παιδι? Πριν παντρευτω ηθελα τρια παιδια... Αφου γεννησα δεν ηθελα να ακουσω για δευτερο, μου περασε όμως και μετα ηθελα παλι τρια... Όσο μεγαλωνει ομως ο μικρουλης μου φαινετε αδυνατον να ανταπεξελθω στις αναγκες ενος δευτερου παιδιου...

ίσως να φταιει το επαγγελμα του συζυγου που αναγκαστικα τον μεγαλωνω μονη μου, ίσως να φταιει το οτι τωρα ειναι σε δυσκολη ηλικία που θελει να εισαι όλη την ωρα από πισω του.. δεν ξερω τι ειναι.. Δε τωρα που αρχισα τη δουλεια (κ δουλευω μονο 2 εβδομαδες..) βλέπω σιγα σιγα τις δυναμεις μου να με εγκαταλείπουν.. Σκεφτομαι ακόμα και να παρατησω τη δουλεια μου.. Πρωτον γιατι τελικα δεν ήμουν συναισθηματικα ετοιμη να τον αποχωριστω, δευτερον γιατι γυρναω στις 5 το απόγευμα και το μονο που θελω ειναι να ξεραθω στον υπνο και δεν εχω εναν ανθρωπο να μου τον κρατησει εστω για μια ωρα... Από την αλλη, αυτο ξυπναει με το που βαζω το κλειδι στην πορτα και εχει κοψει τον απογευματινο υπνο, από τη μερα που πηγα στην δουλεια.. Ακόμα κι αν εχει κοιμηθει μονο ενα τεταρτο το μεσημερι θα ξυπνησει.. Ενω τις μερες που ειμαστε ολη μερα μαζι μπορει να κοιμηθει και 3 ωρες.. Σαν να θελει να αναπληρωσει τον χαμενο χρονο.. τι να πω!

Αισθανομαι λίγο ασχημα από τη μερα που πηγα στη δουλεια..Γιατι το παιδι μου μεγαλωνει μακρυα από τον πατερα του και ταυτοχρονα η μανα του ειναι απούσα σχεδον όλη μερα. Δεν ξερω τι να κανω.. Μου ερχεται να τον παιρνω μαζι μου στη δουλεια.

Ακριβώς τα ίδια dora! Και όσον αφορά το πόσα παιδιά ήθελα πριν και πόσα τώρα και την κατάσταση με τον πατέρα να λέιπει. Ευτυχώς εγώ δεν δουλέυω, προς το παρόν τουλάχιστον γιατί στο μέλλον θέλω να εργαστώ και πάλι! Αλλά με προβληματίζει το αν θα κάνω άλλο παιδί πως θα τα καταφέρνω και με την δουλειά, γιατί δεν έχω απολύτως καμιά βοήθεια μια και η μητέρα μου είναι μακριά και δεν θέλω να το/τα αφήσω σε ξένο άνθρωπο...

Ωχ και σενα λειπει ο αντρας σου? Τι δουλεια κανει?

Έχει μαγαζί με τρελά ωράρια όμως!! Τις καθημερινές είναι στο σπίτι μόνο 1 ώρα. Συνήθως λείπει από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 2 το βράδυ και εννοείται ότι αν κοιμηθεί μετά τις 3-4 και 5 καμιά φορά θα ξυπνήσει μετά τις 11 το πρωί! Μόνο την Κυριακή είναι στο σπίτι...πίκρα αλλά τι να κάνουμε!

Τουλαχιστον τον βλέπετε.... εμεις μονο σε φωτο. Αισθανομαι σαν ανυπαντρη μητερα με παιδι αγνωστου πατρος...

Με πετυχαινεις σε μια περιεργη φαση οσον αφορα το συγκεκριμενο θεμα και γι αυτο να μην ειμαι πολυ αντικειμενικη.

Πάντα ήθελα 2 παιδια. Αντιθετα με τον αντρα μου που παντα ηθελε ενα. Οταν ηρθε το 1 ηταν τοση η κουραση (και τα εξοδα... γιατι θα ηθελα 500 € μονο για παιδικο κακα τα ψεματα) που μου λεγανε 2ο και ελεγα "εγω?δεν υπαρχει περιπτωση". Μαλλον το οικονομικο ήταν το βασικοτερο .

Και αυτο το ενα μεγαλωνει, ηρεμει (η μαλλον εγω μπαινω ξανα σε σειρα θα επρεπε να πω). Τα εξοδα σταθεροποιουνται (η χαζομαμα μαζευεται δλδ )Και εγω συνερχομαι και βλεποντας την μοναξια που νοιωθει θελω και 2ο . Και λεω θελω 2ο αλλα το θελω περισι (γιατι σε μεγαλυτερο ποσοστο το θελω για τον Βασιλη και οχι για μενα ). Και τωρα πια σκεφτομαι οτι αν ειχα τα κοτσια, το κουραγιο και πολλα αλλα να παρω αυτην την αποφαση περισι, φετος θα ειχε παρεουλα. Και θα παιζανε μαζι και τοσα αλλα που εχουν ζησει ολα τα παιδακια που εχουν μικρη διαφορα ηληκιας μεταξυ τους. Οσο η διαφορα μεγαλωνει , η πιθανοτητα να παιζουν μαζι μου φαινεται τοσο μικροτερη που με τρομαζει.

Βεβαια υπαρχει και το αλλο. Η πλειοψηφια των μαμαδων (χωρις βοηθεια) που ξερω να εχουν 2. Δεν δουλευουν.

Οσο για το αλλο θεμα (οτι σου λειπει κλπ) σημερα ελιωσα οταν μου ειπε ο Βασιλης για πολοστη φορα "μαμα που ησουν?". "Στην δουλεια". "Ναι αλλα εγω σε ηθελα εδω" ."Και εγω θα ηθελα να ημουνα εδω αγαπη μου αλλα δεν γινεται." "Ναι αλλα εγω ημουν εδω και σε περιμενα... και εκλαιγα που δεν ησουν":cry: Και καθομουνα και ανελυα σε ενα 3χρονο οτι πρεπει να πληρωσουμε ρευμα, να εχουμε να φαμε κλπ (κακουργα μανα) γιατι δεν ηξερα πως αλλοιως να αιτιολογησω την απουσια μου στα ματακια που με κοιτουσαν ολο παραπονο

Αχ dora μου...κι εγώ το έχω πει αυτό πολλές φορές! Ώρες ώρες αισθάνομαι σαν ανύπαντρη μητέρα....Τι δουλειά κάνει ο δικός σου?

Elenik, κι εγώ γι αυτό θέλω πιο πολύ 2ο παιδί! Εντάξει, το θέλω κι εγώ αλλά πιο πολύ σκέφτομαι τον μικρό μου ότι θα είναι καλύτερα με αδερφάκι!

Αρχικά έλεγα ότι στον χρόνο πάνω θα ξανακάνω παιδί ώστε να έχουν μικρή διαφορά μεταξύ τους, γέννησα όμως με καισαρική και μου είπε ο γιατρός να περιμένω 2-3 χρόνια οπότε το κάνει πιο δύσκολο...

Γιατι τοσο πολυ καλε? Μια φιλη μου γεννησε με καισαρικη και στου 18 μηνες εκανε το 2ο? Υπερβολικο τον βρισκω.

καλημερα,dora και εγω στην ηλικια που ειναι το δικο σου μωρακι,δεν σκεφτομουν για αλλο παιδακι με τιποτα,τωρα ομως ειναι 2 και κατι και τα πραγμετα εχουν αλλαξει,δεν λεω ειναι προσκολλημενος πανω μου αλλα οχι σε αυτο το βαθμο που ητανε,δεν μπορουσα να κανω τιποτα,ολο αγκαλιες και γκρινια μολις πηγαινα σε αλλο δωματιο,τωρα μετα απο 2 χρονια τα πραγματα βελτιωθηκα,και εμεις θα προσπαθησουμε για δευτερο,οποτε σου λεω οτι σε καταλαβαινω αλλα δεν χρειαζεται να αποφασισεις τωρα,θα δεις οτι τα πραγματα θα βελτιωθουν και μετα θα αλλαξεις γνωμη !!

Koρίτσια δεν νομίζω πως πρέπει να αισθάνεστε άσχημα για αυτό.Υπαρχει δηλαδή "πρέπει" στο πόσα παιδιά κάνει κανείς.Μερικοί έχουν βοήθεια,άλλοι οικονομική άνεση δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από τους δίπλα.Προσωπικά ειμαι μοναχοπαίδι η μαμά μου δε μπορεσε να κάνει άλλο παιδι και μένα για να με κάνει προσπαθουσε 5 χρονια.Πάντα μου είχε παρέα απο τη γειτονιά σπίτι,τα ξαδέρφια μου και έτσι όποτε γκρίνιαζα θελω αδερφάκι μου φερνε εκεί παιδάκια,παίζαμε κοιμόντουσαν σπίτι κτλ.Δωρα αν νιώθεις πως δεν θα μπορείς να τα βγάλεις περα μην πιέζεσαι κατσε να μεγαλωσει το μωράκι σου και βλέπεις.Iσως να θελήσεις να κάνεις μωρό οταν είναι παράδειγμα 10 χρονών,ίσως να μη θες άλλο.Δεν είναι κακό και προς Θεου μην ακους τι σου λένε γιατί εσυ ξέρεις καλυτερα απο το καθένα ποσο δυσκολο είναι που λείπει ο άντρας σου και πας και δουλειά.Καλυτερα με ενα παιδάκι και να έχεις ενεργεια να του δώσεις ότι ζητάει παρά με 2 και να σου χουν γίνει τα νευρα κρόσια,να εξαντληθεις η ακόμα αρρωστήσεις απο την κουραση.

Τελικά δεν είμαι η μόνη μου φαίνεται. Πριν μείνω έγκυος και γω ήθελα να κάνω τουλάχιστον 2 παιδιά (ίσως και τρία, έλεγα). Όλα καλά μέχρι και τον πρώτο καιρό αφ' ότου γέννησα. Μάλιστα παρακαλούσα να έμενα κατά λάθος έγκυος αμε΄σως (γιατί ο μπαμπάς μας δεν το συζητάει για 2ο ακόμα). Ευτυχώς ΄ομως που δεν έγινε γιατί Από τον 5ό μήνα και μετά, και ειδικά αφού επέστρεψα στη δουλειά δεν μπορώ όχι μόνο να σκεφτώ για δεύτερο αλλά ακόμα και με τη Μαρία, ώρες ώρες είναι δύσκολο να ανταπεξέλθω. Όπως είπε και η dora, το μόνο που θέλω μόλις σχολάσω είναι να ξεκουραστώ λίγο, διότι μέτά με περιμένουν και ένα σωρό δουλειές. Το σπίτι πρέπει να λειτουργεί φυσιολογικά. Δεν μπορώ να το παρατήσω. Και να σκεφτείτε ότι με βοηθάει ο άντρας μου πολύ καθώς έχουμε το ίδιο ωράριο!

Στο μόνο που ελπίζω τώρα είναι ότι κάποια στιγμή -γιατί δεν έχω και πολλά χρόνια μπροστά μου λόγω ηλικίας- θα αρχίσει να το "ζητάει" το βιολογικό μου ρολόι. Ή ότι η Μαρία, μεγαλώνοντας θα είναι λίγο πιο εύκολη!

Πιστεύω ότι πάνω απ' όλα φταίει το γεγονός ότι δεν έχω κάποιο άλλο άτομο να με βοηθάει (πέρα από τη γιαγιά που το κρατάει για όσο δουλεύω και μόνο για τότε). Έχουμε ξεχάσει τα πάντα από την προσωπική μας ζωή με τον άντρα μου. Για καφέ και αυτό μια φορά ίσως το μήνα και για καμιά ώρα.

Εγώ ποτέ μου δεν έλεγα πόσα παιδιά θέλω, ήξερα μόνο ότι θέλω σίγουρα 1 παιδάκι. Ευτυχώς η δικιά μου είναι ανεξάρτητοποιημένη από μωρό μπορώ να πω. Βέβαια περνάει και τις κρίσεις της του στυλ ότι σηκώνεται το πρωί παίρνει τις πυτζάμες μου και τις τρίβει στο μαγουλάκι της, αρκεί να μην καταλάβει ότι την βλέπεις.

Τώρα όμως που την βλέπω μοναχούλα της μου σπαράζει η καρδιά. Δεν έχουμε και πολλές ευκαιρίες να την πηγαίνουμε να παίζει με άλλα παιδάκια και όταν τα βλέπει κάνει σαν τρελλή από την χαρά της... τα αγκαλιάζει , τα φιλάει κλπ.

Έτσι σκέφτομαι για 2ο παιδί αν και έχουμε πολλές "τεχνικές" δυσκολίες, και που έμεινα έγκυος θαύμα ήτανε. Σκέφτηκα επίσης να πάρω ένα παιδάκι ανάδοχο και στην συνέχεις να το υιοθετήσω. 'Αλλωστε προς την υιοθεσία βαδίζαμε μέχρι που "έσκασε μύτη" η μικρή. Το θέμα που με βασανίζει όμως είναι τι θα γίνει εάν κάποια στιγμή οι γονείς του αλλάξουν γνώμη και δεν δεχτούν να γίνει η υιοθεσία? Όχι τόσο για μας τους μεγάλους που φυσικά θα πονέσουμε αν μας πάρουν το παιδί μας, όσο για την μικρή μου που θα της πάρουν το αδερφάκι της.

Δεν ξέρω ειλικρινά τι να κάνω, να ξαναρχίσω προσπάθειες για εγκυμοσύνη -που σιγά μην γίνει το θαύμα 2η φορά- εκτός του ότι θέλει πολυυυυύ τρέξιμο και λεφτά που δεν υπάρχουν ή να πάρω κάποιο παιδάκι ανάδοχο για να το υιοθετήσω?

μην ανησυχείς και μην αγχώνεσαι dora, στην σωστή στιγμή θα δείς αν θέλεις και άλλα παιδιά.

απο εμπειρία του περίγυρου - όταν έχεις φέρει βόλτα τα πρώτα 3 χρόνια, τότε οι περισσότερες μητέρες αισθάνονται ότι τα έχουν καταφέρει και έχουν την αισιοδοξία ότι θα καταφέρουν και με άλλο ένα παιδί.

έχουν την εξάσκηση, και έχουν πάρει το κολλάει τωρα ακόμα λογικό είναι να μην έχεις πάρει το κολλάει, μιάς και τώρα κάπως αρχίζουν τα δύσκολα όπως βλέπεις και απο τις συζητήσεις με θέμα την συμπεριφορά κτλ, και τώρα μπαίνουν οι βάσεις σιγά σιγά. μην αγχώνεις τον εαυτό σου με το τι φανταζόσουν πρίν. Το τώρα είναι άυτό που ζείς αυτή τη στιγμή και αυτό σου επιτάσσει να αφήσεις και λίγο χρόνο για την δική σου χαλάρωση απο αυτές τις αλλαγές. (έλλειψη ύπνου, έλλειψη της παρουσίας του μπαμπά)

στην δουλειά παίζει να κάνεις ημιαπασχόληση? ή δεν αξίζει/δε γίνεται?

(και μαζί να τον παίρνεις, αρχίζουν άλλα όργανα, πάλι δεν θα κοιμάται για να έχει ώρα μαζί σου αποκλειστική - διαπιστωμένο αυτό)

Κορίτσια ξέρω ότι τα δυο παιδιά είναι πάρα πολύ δύσκολο και κουραστικό. Και εγώ όταν έκανα την Κατερίνα είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω άλλο παιδί και αυτό το πίστευα για πολλά χρόνια. Ομως η Κατερίνα μεγάλωσε και κατάλαβα ότι σιγά σιγά μου φεύγει και τότε κατάλαβα ότι ήταν μεγάλο λάθος τόσο για μένα όσο και για την Κατερίνα που δεν έκανα άλλο παιδί. Ειδικά για την Κατερίνα την είχα "καταδικάσει" να μείνει μόνη της χωρίς παρέα και χωρίς κανένα στήριγμα στη ζωή της. Τότε αποφάσισα έστω και αργά να κάνω το δεύτερο, σας πληροφορώ ότι όσο μεγάλη και αν σας φαίνεται η διαφορά μεταξύ τους υπάρχει ένα φοβερό δέσιμο, η Κατερίνα ξέρει τώρα ότι έχει κάποιον δικό της δίπλα της, η μια κοιτάει την άλλη και λιώνουν είναι φοβερές στιγμές.

Και εγώ δουλεύω και κουράζομαι φοβερά γιατί οι δυνάμεις μου πλέον αρχίζουν σιγά σιγά και με εγκαταλείπουν, όμως όταν γυρνάω σπίτι με το μωρό και τις βλέπω και τις δυο μαζί ξεχνάω τα πάντα και βρίσκω το κουράγιο να ασχοληθώ και με τις δυο, έχει βέβαια πολύ γέλιο γιατί με την μία πρέπει να παίξεις με μωρουδίστικα παιχνίδια και με την άλλη να συζητάς τα προβλήματά της και τα "γκομενικά της" όμως τελικά μου αρέσει πολύυυυυυυυυυ.

zana στο θεμα που εθεσες περί αναδοχής θα θελα να σου πω να προσέξεις πολυ.Η πεθερά μου εχει παρει ενα παιδάκι τωρα βεβαια εχει γίνει 18 χρονών .Το πήρε απο το πικπα με πολλά προβλήματα και αφιερώθηκε στην κυριολεξία σε αυτό.Οι γονείς του είναι ο πατέρας φυλακή η μητέρα είναι ενα ατομο που τη νοιάζουν μόνο τα χρήματα.Το παιδί τωρα αρχισε να βλέπει τα αδέρφια του οπου βγήκαν απο το ίδρυμα αλλά πως να σου εξηγήσω είναι μεγάλο πρόβλημα αυτο το παιδί.Ο αντρας μου κι ο αδερφος του παρολο που ήταν μεγάλοι τότε 21 και 23 δεν το συμπαθουν αυτό τώρα αλλαξε το επιθετό του και πως να σου πω έχει καποιες απαιτήσεις.Από την άλλη καποιοι φιλοι του μπαμπά μου εχουν υιοθετήσει ενα κοριτσακι το καλο με την υιοθεσία ειναι πως ναι μεν γίνεται δυσκολα θελει χρήματα,δικηγόρους,χρόνο αλλα δεν έχουν να ανακατευονται με τους γονείς του κοριτσιου.Ενώ το άλλο που βλέπει τους γονείς του επηρεάζεται αρνητικά και πως άλλωστε να μην γίνεται αυτο...

Κάτι τέτοια σκέφτομαι cruelty και λέω να ξαναπροσπαθήσω για 2ο αλλά θέλει πολύ τρέξιμο και πρέπει να κουβαλάω και την μικρή μαζί μου αυτή την φορά στο γιατρό και στα εργαστήρια. Αλλά όπως είπε και η Ρούλα πιο πάνω , να μην μείνει μόνη της στη ζωή.

zana εγώ την δεύτερη την έκανα με εξωσωματική οπότε φαντάσου το τι τρέξιμο είχα και τι εξετάσεις έκανα επώδυνες και μη, βέβαια η Κατερίνα αυτό δεν το ξέρει, όμως όταν τελικά έμεινα έγκυος ερχοταν σχεδόν καθε φορά μαζί στο γυναικολόγο για να δει την αδερφή της στο μόνιτορ και κάθε φορά έφευγε με κλάματα από την συγκίνηση.

dora...ότι και να πεις εχεις δίκιο...καταλαβαίνω απόλυτα τη κούραση και τις σκέψεις που κάνεις, ακριβως τα ίδια σκέφτομαι και εγω (και φαντασου εγω εχω και βοηθεια από τον ηλία)!

εγω ημουν σχεδον κατασταλλαγμενη ότι θα μείνω με ενα παιδί για πολλούς λόγους, ίσως κατα βαση και εγωιστικούς...το ότι "ετυχε" (αν και τίποτα δεν είναι τυχαιο) το 2ο παιδί, με βοηθησε να ξεπερασω λίγο τους φοβους μου και να αρχισω να μετραω τα θετικά αντι για τα αρνητικά!!!σκεφτομαι καταρχην οτι θα εχει το ενα το αλλο, μια παρεα για να παιζει, μια ισορροπία στα "θελω" της αριαδνης, περισσότερα χαμόγελα (και καταστροφες!!!) στο σπιτι, και και και ...

Αλλα όλα τα παραπανω ετυχαν σε μενα,τα σκεφτομαι εγω...δεν θελω να σε επηρρεασω, απλά θελω να σε ξεαγχωσω(αν μπορω) και να σου πω ότι θα κάνεις ότι μπορείς να αντεξεις εσυ σαν οργανισμός αφού σκεφτεις και ζυγιασεις κάποια πραγματα.Μην νοιωθεις "καπως"αν θελεις να μεινεις με 1 παιδί, γιατί για μενα καλύτερα ενα παιδι και ενας "υγιής" (ψυχικά) γονιος παρα 2 και μια τρελλαμενη μανα που εχει συνεχεια νευρα και τραβαζει ζόρια...

Εγώ πάντως ζηλεύω τις μαμάδες που γράφουν στο Parents - και άλλες που βλέπω και κυκλοφορούν έξω βέβαια- και έχουν παιδάκια ενός έτους περίπου και είναι και ήδη έγκυες στο δεύτερο και τις θαυμάζω ταυτόχρονα. Μπράβο σας. Εγώ ώρες ώρες νιώθω λίγο "άχρηστη" που με ένα παιδί και πάλι δυσκολεύομαι.

βρε λία μου....και ποιός δε δυσκολευεται????και εγω τα ίδια είμαι...απλά μαλλον όταν ερχεται και το 2ο προσαρμοζεσαι αναλογα (όσο περισσότερες οι δυσκολίες μάλλον παιρνεις και γαλονια )

φανταζομαι ότι είναι κάπως σαν το σχολείο...στην αρχή έχεις μόνο το σχολειο, μετα πας και αγγλικά(προσαρμοζεις το χρονο σου), μετα πας και χορο (αντε παλι), μετα πας και φορντιστηριο (και παει λεγοντας)---ίδιος χρονος, αυξημενες υποχρεωσεις-πρεπει να τον μοιρασεις σωστα!!!

Lia όλες πιστεύω δυσκολευόμαστε κι εγώ προσωπικά δεν έχω και το τέλειο σπίτι και δεν με νοιάζει. Φροντίζω μόνο να είναι καθαρή και ταϊσμένη η μικρή μου, την καθαριότητα της κουζίνας και του μπάνιου και μερικά άλλα. Τώρα αν έχει λίγο παραπάνω σκόνη το σπίτι ή αν το σαλόνι μου είναι ένας τεράστιος παιχνιδότοπος και υπάρχουν πολλά ρούχα ασιδέρωτα..... ε! τι να κάνω δεν είμαι η super-woman. Σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε.

Σωστή......

Καλά δεν θέλω να μπω στο θέμα του σπιτιού και δε με νοιάζει. Το θέλω μόνο όσο καθαρό χρειάζεται για το παιδί. Αλλά έλα όμως που δεν έχω και την αντίστοιχη στήριξη του συζύγου. Δεν το συζητάει για δεύτερο σε καμμία περίπτωση. Ακομα τουλάχιστον. Μια φορά ανέφερα να πάρω άδεια άνευ αποδοχων για να ασχοληθώ με το παίδί για λίγο καιρό και άρχισε αμέσως τη γκρίνια. (άρχισε να βοηθάει και πιο πολύ στο σπίτι όμως!! )

Εγω πριν απο 2-3 χρονια εβλεπα φιλες στην ηλικια μου με παιδι και ελεγα,μα πως ειναι δυνατον να περνας τη μερα σου με ενα μωρο που κλαιει ή γκρινιαζει και ποτε βρισκεις χρονο να ηρεμησεις κλπ κλπ κλπ και οταν βρισκομουν πολλες ωρες μαζι τους ηθελα να φυγω τρεχοντας!!!Μου φαινοταν βουνοοοοο!Τωρα ομως δεν μπορω να φανταστω τη ζωη μου χωρις το μωρουδελι μου!

Θελω να πω οτι μερικα πραγματα οταν ερχεται η ωρα να τα αντιμετωπισουμε τοτε μονο καταλαβαινουμε και την αξια τους και τη θετικη τους πλευρα.Ωστοσο αν δεν νιωθει καποιος ετοιμος να κανει ενα παιδι ή ενα δευτερο παιδι νομιζω ειναι καλυτερα να μην κανει (εκτος αν του προκυψει βεβαια!)

Όταν είχα μόνο το Σταύρο, γύριζε ο σύζυξ στο σπίτι μίλαγε μαζί του του δίναμε γάλα και όταν κοιμόταν καθόμασταν εμείς και λέγαμε τα δικά μας.

Τώρα γυρνάει να πλύνει τον ένα (διότι εγώ έχω και τη μέση), να πλύνει τον άλλον, να φιάξουμε γάλατα, να ταίσω το μικρό, να κάνει παρέα στο μεγάλο να κοιμηθεί ούτε πως περάσαμε τη μέρα δεν προλαβαίνουμε να πούμε.

Μόνο στα πεταχτά λέμε κανένα νέο.

Δεν μετανιώνω με τίποτα για τα αγγελούδια μου. ΠΟΤΕ. Όμως μου λείπει ο λιγοστός -έτσι και αλλιώς- κοινός μας χρόνος.

Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι: Θα αποφύγω μία νέα εγγυμοσύνη. Αν όμως για κάποιο λόγο προκύψει θα το κρατήσω. Μετά βέβαια θα πω στο γιατρό να τα κλείσει τα υδραυλικά διότι πλημμυρίσαμε!