Indyla

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    586
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

42 Neutral

3 ακόλουθοι

Περισσότερα για την/τον Indyla

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Γεια σου φίλη και καλή εγκυμοσύνη σου εύχομαι. Θα σου πω το εξής περίεργο. Όταν πήγαμε για β᾽ επιπέδου -όπως καταλάβαμε εκ των υστέρων- το μωρό ήταν ολοφάνερο ότι είχε υπολειπόμμενη ανάπτυξη (ήταν συμμετρικά μικρό) και ότι εγώ πήγαινα ντουγρού για προεκλαμψία. Αντί να μας πει ότι το μωρό υστερεί σε ανάπτυξη γιατί υπάρχει πρόβλημα στον πλακούντα και άρα να έχω τον νου μου για προεκλαμψία (καθώς οι δύο καταστάσεις συνδέονται μεταξύ τους), μας πρότεινε να κάνουμε αμνιοπαρακέντιση, ενώ δεν χρειαζόταν, γιατί το μωρό ήταν από εξωσωματική που είχε προηγηθεί προεμφυτευτικός έλεγχος για χρωμοσωμικές ανωμαλίες με ελαχιστότατο περιθώριο λάθους. Και άλλωστε του είχαμε πει ότι δεν θέλαμε την αμνιοπαρακέντιση αφού και ο γυναικολόγος μας είχε πει ότι δεν χρειάζεται αφού έχουμε κάνει προεμφυτευτικό. Εκείνος μας είπε ότι πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να πάσχει το μωρό από νανισμό! Και την κάναμε με αρκετά μεγάλο κοστός φυσικά. Οπότε η τελική μου εντύπωση είναι 1) ότι έκανε αμνιοπαρακέντιση που δεν χρειαζόταν 2) δεν μας προετοίμασε για την εξέλιξη της προεκλαμψίας ως όφειλε. Συμπερασματικά δεν θα τον συνιστούσα με τίποτα. Η δική μου εξέταση κράτησε μερικές ώρες λόγω του ότι δεν είχε το μωρό ιδανική θέση για να το δει όπως ήθελε και ἐπρεπε να διακόψουμε για να πάω να περπατήσω και να ξανάρθω (που στο μεταξύ είχε πάρει άλλες γυναίκες και πάει λέγοντας). Για να μην απογοητευτείς όμως με όλα αυτά, να σου πω ότι η αυχενική είναι πολύ ευκολότερη συγκριτικά με την β᾽ επιπέδου οπότε όπως και να ᾽χει λογικά δεν θα περάσεις ιδιαίτερη ταλαιπωρία. Καλή επιτυχία!
  2. Όταν δεν έχουμε τέτοια ευρήματα, γιατρέ, που αναζητούμε πιθανές αιτίες; Μία είναι σίγουρα η ηλικία άνω των σαράντα. Η εξωσωματική είναι ανεξάρτητος παράγοντας ρίσκου για την προεκλαμψία; Καλή μου τώρα μάλλον είναι αργά γι’ αυτές τις ερωτήσεις. Όλα με το καλό λοιπόν!
  3. Καλησπέρα σε όλες, Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει πολύ ελλιπής πληροφόρηση για την σοβαρή επιπλοκή της κύησης που λέγεται "προεκλαμψία". Οι κατ᾽ εξοχήν ειδικοί γιατροί που είναι ειδικευμένοι σε αυτές τις επιπλοκές είναι οι λεγόμενοι "εμβρυομητρικοί" γιατροί οι οποίοι στην Ελλάδα κυρίως αφιερώνονται στους υπερήχους κύησης και τον προγεννητικό έλεγχο. Στο εξωτερικό οι εν λόγω ιατροί παρακολουθούν και τις κυήσεις υψηλού κινδύνου όπως είναι αυτές που περιπλέκονται από επιπλοκές όπως η προεκλαμψία. @Sentir...natureza ως κάποια που έχασε το μωρό της από προεκλαμψία και έχοντας πια μιλήσει με πολλούς ειδικούς και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, θα σου πω ότι αυτό που πρέπει να προέχει για εσάς την οικογένεια αλλά κυρίως το ζευγάρι είναι η υγεία της μητέρας και του μωρού. Με αφορμή την ανάρτηση σου το λέω και για άλλες γυναίκες που μπορεί να τις αφορά το θέμα. Οι προβληματισμοί για τον θηλασμό και τα άλλα ζητήματα ( είδος τοκετού, πόσο θα μείνει το μωρό στη ΜΕΝΝ κλπ) έπονται. 'Οταν κάποιος όταν βρίσκεται σε αυτή την δύσκολη θέση το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να ακολουθεί πιστά τις οδηγίες των γιατρών και των νοσηλευτών ακόμη και αν ιδανικά θα ήθελε κάτι άλλο. Όπως είπε η φίλη παραπάνω το μωρό σας είναι σε προχωρημένη εβδομάδα -ακόμη και με δεδομένη την υπολειπόμενη ανάπτυξη- και αυτό είναι πολύ καλό. Όμως η προεκλαμψία δεν περνάει απαραίτητα μόλις γεννήσει η γυναίκα (πολλές περιπτώσεις γυναικών παρουσιάζουν επιπλοκές και μετά τον τοκετό) οπότε χρειάζεται στενή παρακολούθηση και μετά. Εύχομαι καλή επιτυχία και όλα να περάσουν ανώδυνα για τη νέα μανούλα και το μωράκι της.

  4. Διαφημίσεις


  5. Καλημέρα Μαριαλένα. Λυπάμαι πολύ γι᾽ αυτό που πέρασες. Ξέρω πόσο επώδυνο είναι γιατί το έχω ζήσει κι εγώ. Θέλεις να μου στείλεις με π.μ. δυο λόγια για το τι ακριβώς σου συνέβη; Η δωρεά ωαρίων κανονικά προτείνεται από τους γιατρούς όταν υπάρχουν χρωμοσωμικές ανωμαλίες στα έμβρυα λόγω φτωχής ποιότητας των ωαρίων ή δεν έχει η γυναίκα καθόλου ωάρια. Γράφεις ότι το μωρό σου ήταν μια χαρά άρα χρωμοσωμικές ανωμαλίες δεν υπήρχαν. Επίσης προφανώς έχεις ωάρια γιατί έχεις μείνει αρκετές φορές έγκυος. Το υγιές βάρος είναι κάτι που όλοι οι γυναικολόγοι επιθυμούν για τη γυναίκα που μένει έγκυος αλλά δεν νομίζω ότι το να είσαι υπέρβαρη είναι λόγος για να συμβεί αυτό που συνέβη. Αν θες γράψε μου.
  6. Δεν υπάρχει λόγος για εριστικό και επιθετικό ύφος. Δημοσίευσα ένα σχόλιο σχετικά με την κατάσταση ενός άλλου μέλους με παρόμοια εμπειρία με τη δική μου ακριβώς όπως έκανες εσύ. Θέλησα να υπογραμμίσω ότι η ψυχολογία μίας γυναίκας που έχει περάσει ένα τέτοιο τραυματικό βίωμα είναι ευαίσθητη και καλό είναι στα δημόσια fora να είναι προσεκτικοί οι συμμετέχοντες με τα βιώματα των άλλων μελών. Αν οι διαχειριστές ήταν πιο παρόντες δεν θα υπήρχε αυτή η ανάγκη ίσως. Προσωπικά μου φάνηκε εκνευριστικό το ύφος σου και νιώθοντας κι εγώ την φοβία που εξέφρασε η Ελένη θέλησα να υπερασπιστώ μέσω αυτής το δικαίωμα των γυναικών που έχουν βιώσει μία περιγεννητική απώλεια, στην αγωνία απέναντι σε μία νέα εγκυμοσύνη. Και φυσικά το δικαίωμα στη γνώμη είναι δικαίωμα όλων μας. Ούτε δικό σου ούτε δικό μου.
  7. Σ᾽ ευχαριστώ πολύ καλή μου. Είναι πράγματι δύσκολο να αξιολογήσεις τέτοιες καταστάσεις. Όταν όμως αρκετοί σου λένε εκ των υστέρων ότι θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερη διαχείριση, τότε έχεις σοβαρούς λόγους να υποψιάζεσαι ότι όντως δεν έγιναν τα πράγματα όπως έπρεπε για να αποφευχθεί αυτή η κακή έκβαση. Αλλά ας μην πλατιάσω για να μη βγούμε εκτός θέματος. Ευχαριστώ πάντως. Ναι κατά βάση συμφωνώ. Ακριβώς όμως επειδή είμαστε άγνωστοι στο διαδίκτυο όπως λες κι εσύ, θεωρώ ότι και η αυστηρότητα χρειάζεται μέτρο δεδομένου ότι κανείς μας εδώ δεν γνωρίζει τις ανάγκες και τα όρια του καθενός και της καθεμίας με τους οποίους συνομιλούμε. Το ότι οι προθέσεις σου είναι καλές και στοχεύουν στο να ενθαρρύνεις την άλλη φίλη νομίζω ότι είναι προφανές και δεν χωράει αμφισβήτηση. Και μπορεί πράγματι να είναι χρήσιμη αυτή η στάση αρκεί να μην τρομάζει τον ενδιαφερόμενο. Αυτά από εμένα για να μην κάνω τον δικηγόρο και να μην βγούμε και από το θέμα της θεματοθέτριας.
  8. Αυτό που έχω καταλάβει μετά από πολύ ψάξιμο και συζήτηση με πολλούς γιατρούς είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η έκβαση ενός σοβαρού μαιευτικού προβλήματος εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη διαχείριση που κάνει ο γιατρός. Οπότε @λουκουμαδάκι η δική σου έκβαση ήταν θετική -ευτυχώς για εσένα και το μωράκι σου- ενώ για την @Eleni86 δυστυχώς δεν ήταν όπως δεν ήταν και για εμένα και πολλές άλλες γυναίκες εντός ή εκτός του forum. Η απώλεια ενός παιδιού από επιπλοκή της κύησης -και μάλιστα προχωρημένης κύησης- είναι ένα πολύ τραυματικό γεγονός για τη γυναίκα αλλά και τον άντρα της. Και ένα τέτοιο τραύμα είναι απολύτως λογικό να δημιουργεί φόβο, αγωνία και αβεβαιότητα μπροστά στην προοπτική μίας νέας εγκυμοσύνης. Είναι ανθρώπινο και κατανοητό όταν έχεις περάσει κάτι τόσο δύσκολο (ενδεχομένως και με ευθύνη του γιατρού σου...) να φοβάσαι ότι μπορεί να το ξαναπάθεις. Και από την άλλη, όταν κάποιου η περιπέτεια είχε αίσιο τέλος παρ’ όλα τα όσα τράβηξε, έχει κάθε λόγο να είναι αισιόδοξος στην προοπτική μιας νέας εγκυμοσύνης. Συνεπώς τόσο το δικό σου συναίσθημα όσο και της Ελένης είναι απολύτως σεβαστά και δικαιολογημένα και βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση, θεωρώ, με την κατάληξη της κάθε ιστορίας. Συμφωνώ πως κάθε γυναίκα που φοβάται, χρειάζεται την ενθάρρυνση και την παρότρυνση να προχωρήσει μπροστά αλλά σίγουρα χρειάζεται και κατανόηση γι’ αυτό που νιώθει.
  9. Καλή μου φίλη η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι αντέχουμε πολλά περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Υπάρχει κι ένα ρητό που λέει "Θεέ μου, μη μου δώσεις όσα μπορώ να αντέξω" και το βρίσκω πολύ εύστοχο. Νομίζω ότι όταν θέλεις κάτι πολύ ξεπερνάς τις φοβίες, τα άγχη, τις αδυναμίες και ό,τι άλλο υπάρχει μέσα σου που μπορεί να σε κρατήσει μακριά από τον στόχο σου. Το θέμα βέβαια είναι να διατηρείς μία ισορροπία για να μην καταλήξεις εμμονικός ή απερίσκεπτος μέσα στον αγώνα σου χωρίς να το καταλάβεις. Και αυτό σε ό,τι αφορά την τεκνοποίηση δεν είναι πάντα εύκολο ειδικά σ᾽ εμάς τις γυναίκες. Και αυτό συνδέεται και με την εξωσωματική που έγραψα παραπάνω. Γιατί κακά τα ψέματα πρόκειται για έναν χώρο στον οποίο υπάρχει και εκμετάλλευση και παραπληροφόρηση και άγνοια... ακόμα και ανάμεσα στους γιατρούς. Οπότε χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Σ᾽ ευχαριστώ πολύ για την ευχή σου και σου εύχομαι με τη σειρά μου κάθε καλό!
  10. Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας. @ΧρύσαΜ σ᾽ ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράσταση. Να πω την αλήθεια, δεν είχα τόσο στο νου μου τη διεπιστημονικότητα που πράγματι είναι ένα πρόβλημα αλλά πλέον πολλοί γιατροί, ίσως νεότεροι, την έχουν εντάξει στην πρακτική τους. Τουλάχιστον σε ένα βάθμο. Ο γιατρός που με παρακολουθούσε για παράδειγμα, ο εξωσωματικός, όταν κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά (γιατί πολλές φορές η πρώτη ένδειξη της προεκλαμψίας είναι η υπολειπόμενη ανάπτυξη του μωρού) συμβουλεύτηκε έναν συνάδελφό του που ειδικευόταν στην εμβρυομητρική ιατρική ο οποίος μου έκανε και την αυχενική κλπ. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν ήταν αρκετό για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Ήταν αρκετό μόνο στο να διαγνωστεί η αυξημένη πιθανότητα να πάθω ό,τι έπαθα. Αιματολόγο είχα αλλά παραδόξως αυτό δεν βοήθησε. Μου είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο μόνος τρόπος να είχαν πάει καλύτερα τα πράγματα για εμένα και το μωρό μου θα ήταν η παραπομπή σε έναν γιατρό ο οποίος θα ειδικευόταν στις κυήσεις υψηλού κινδύνου ή θα είχε μεγάλη κλινική εμπειρία σε τέτοια περιστατικά (π.χ. οι γιατροί του δημοσίου βλέπουν συνήθως πολλές τέτοιες ασθενείς). Επιμένω πάντως γιατί η εξωσωματική χρησιμοποιείται από σταθερά αυξανόμενο αριθμό ζευγαριών παγκοσμίως ότι υπάρχουν κίνδυνοι και οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να είναι ενημερωμένοι. Εμείς που καταφύγαμε στην εξωσωματική γιατί είχαμε και οι δύο στίγμα (άρα για να κάνουμε προεμφυτευτική διάγνωση) είχαμε θεωρήσει την εξωσωματική "πανάκεια". Μετά από πέντε χρόνια προσπαθειών κατάλαβα ότι καθόλου δεν είναι έτσι τα πράγματα και πρόκειται για μία επίπονη και καθόλου σίγουρη διαδικασία. Πέρα από το ότι οι πιθανότητες επιτυχίας είναι γύρω στο 30% σε κάθε προσπάθεια, υπάρχουν επιπλοκές όπως ο διαβήτης, η προεκλαμψία και ο πρόωρος τοκετός που είναι σύμφωνα με τις παγκόσμιες μελέτες αυξημένος στις εξωσωματικές σε σχέση με τις εγκυμοσύνες που προκύπτουν από φυσικές συλλήψεις. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι κάθε γυναίκα που κάνει εξωσωματική θα αντιμετωπίσει κάποια επιπλοκή απλά ότι κινδυνεύει περισσότερο από μία γυναίκα που μένει έγκυος χωρίς εξωσωματική. Βλέπω και τη μονάδα εξωσωματικής ιδιωτικού μαιευτηρίου που προέβαλε παντού στα μέσα μαζικής ενημέρωσης την "επαναστατική" της μέθοδο για να κάνει μία γυναίκα με δικό γενετικό υλικό παιδί (αντί για δανεικά) και με πιάνει σύγκρυο γιατί κανείς δεν ενημερώνει τον κόσμο ότι πρόκειται για μία πειραματική μέθοδο από την οποία θα έχουν δεν θα ᾽χουν γεννηθεί δέκα παιδιά παγκοσμίως, και φυσικά οι επιπτώσεις της είναι ακόμη άγνωστες και η ασφάλεια της υπό εξέταση από τους ερευνητές...
  11. Καλησπέρα σε όλες και όλους. Ανοίγω αυτό το θέμα γιατί νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμος ένας χώρος για να μιλήσουμε όσοι χάσαμε ένα μωρό σε προχωρημένη εγκυμοσύνη μετά από εξωσωματική και κυρίως για το τι μάθαμε από την άσχημη εμπειρία μας. Ξεκινώντας από τη δική μου εμπειρία (που την έχω εκθέσει και αλλού μέσα στο forum) χρειάστηκε να γεννήσω πρόωρα τον έκτο μήνα λόγω προεκλαμψίας και δυστυχώς το μωράκι μου κατέληξε μετά από δύο εβδομάδες. Η στάση των γιατρών μου ήταν κάπως μοιρολατρική μάλλον (του τύπου "στην προεκλαμψία δεν μπορεί κάποιο φάρμακο να σε κάνει καλά") όμως είδα εκ των υστέρων ότι πολλοί γιατροί δίνουν αντιυπερτασική αγωγή πέρα της ασπιρίνης που έπαιρνα εγώ. Επίσης φαίνεται ότι η προεκλαμψία όπως και ο διαβήτης κύησης είναι συχνότεροι στις εγκυμοσύνες μετά από εξωσωματική και γενικά όταν μπαίνει κανείς στο χώρο της εξωσωματικής κανείς δεν τον προϊδεάζει για τις πιθανές επιπλοκές. Επίσης ένα άλλο θέμα που τίθεται είναι κατά πόσο ο μαιευτήρας-γυναικολόγος που έχει κάνει την εξωσωματική είναι σε θέση να χειριστεί τέτοιες δύσκολες καταστάσεις δεδομένου ότι είναι ειδικευμένος σε ένα άλλο κομμάτι της μαιευτικής-γυναικολογίας. Από την άλλη πλευρά, αφού οι εξωσωματικές οδηγούν στατιστικά σε πιο δύσκολες εγκυμοσύνες απ᾽ ότι οι φυσιολογικές συλλήψεις (αναλογικά πάντα), οι εξωσωματικοί δεν θα έπρεπε να παρεπέμπουν σε εξειδικευμένους συναδέλφους τους αντί να αναλαμβάνουν και την παρακολούθηση της εγκυμοσύνης; Θεωρητικά ερωτήματα για σκέψη και συζήτηση.
  12. Σ᾽ ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο!
  13. Καλησπέρα joyjoy! Με το καλό να υποδεχτείς το μωράκι σου. Την πίεση σου την μετράς;
  14. Φίλη μου λυπάμαι πολύ γι᾽αυτό που πέρασες. Εγώ πρόσφατα έχασα τον γιο μου που χρειάστηκε να τον γεννήσω στις 26 εβδομάδες λόγω σοβαρής προεκλαμψίας. Έδωσε έναν γενναίο αγώνα στη ΜΕΝΝ για δύο εβδομάδες αλλά κατέληξε από τις επιπλοκές που του προκάλεσε η λοίμωξη που έπαθε στη μονάδα. Ήταν βεβαίως και πολύ μικρούλης λόγω iugr οπότε η μάχη ήταν άνιση. Όπως και να ᾽χει, δεν θέλω να σου δώσω συμβουλές ιατρικής φύσης όχι μόνο γιατί δεν είμαι γιατρός αλλά και γιατί κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Θα σου συνιστούσα να μάθεις ποιοι είναι καλοί γιατροί στη Θεσσαλονίκη για περιστατικά όπως το δικό σου, να συζητήσετε μαζί τους και παράλληλα όπως σου προτείνει και η φίλη παραπάνω δες (ή δείτε ως ζεύγος) έναν καλό ψυχολόγο. Εγώ τουλάχιστον αυτήν την πορεία ακολουθώ. Νομίζω ότι όταν είστε έτοιμοι και με τη σωστή ιατρική φροντίδα θα τα πάτε καλά. Επίσης θα χρειαστείς λογικά και αιματολόγο στην επόμενη κύηση σου αλλά αυτά θα στα πει ο γιατρός που θα επιλέξεις. Καλή επιτυχία!
  15. Χριστός Ανέστη και με το καλό να υποδεχτείς το μωράκι σου. Όταν λες στο στήθος εννοείς ακριβώς εκεί ή κάτω από το στήθος; Η πίεση σου είναι καλή; Επίσης στις αιματολογικές έχεις δει και τα ηπατικά σου ένζυμα (τρανσαμινάσες); Πολλές φορές ένα από τα συμπτώματα της προεκλαμψίας είναι ο πόνος κάτω από το στήθος (στα πλευρά ή στο επιγάστριο) χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για κάτι τέτοιο στη δική σου περίπτωση. Σε κάθε περίπτωση ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ σύμπτωμα μας ανησυχεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μας πρέπει να το αναφέρουμε αμέσως στον μαιευτήρα μας. Να πάνε όλα καλά και αν μιλήσεις με τον γιατρό ενημέρωσε μας :)
  16. Σ᾽ ευχαριστώ πολύ. Μάλλον σου απάντησα στο θέμα που άνοιξες προτού δω την ερώτηση σου εδώ. Μια όμως που το έθιξες και εδώ, οι τρανσαμινάσες μου που σχετίζονταν με το σύνδρομο HELLP που έπαθα είχαν ανέβει κοντά στο 180 και το 300 λίγο πριν μπω για επείγουσα καισαρική. Ξεκίνησαν από πιο χαμηλά βεβαίως και σταδιακά αυξάνονταν. Όπως είπε και ο αιματολόγος του φόρουμ, όταν ο γιατρός που μας παρακολουθεί μας λέει ότι συντρέχει λόγος ανησυχίας, πρέπει να τον ακούμε ακόμα και αν δεν μας είναι ευχάριστο. Οπότε σίγουρα μην πανικοβάλεσαι αλλά ούτε και να εφησυχάζεις. Όλα με το καλό και καλή Ανάσταση! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα λόγια σου. Έχεις απόλυτο δίκιο γι᾽ αυτό που λες για τη ΜΕΝΝ. Ένιωσα πολλές φορές ότι αρκετοί από τους άλλους γονείς δεν είχαν επίγνωση για το που βρίσκονται. Το αποκορύφωμα ήταν η μητέρα που είχε γρίπη και ερχόταν στο επισκεπτήριο. Βέβαια πρωτίστως γι᾽ αυτά τα φαινόμενα ευθύνονται οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου και δευτερευόντως οι γονείς. Επίσης θεωρώ ότι κάνουν μεγάλο κακό που βάζουν σχεδόν όλα τα μωρά στη ΜΕΝΝ ακόμη και αυτά που δεν το χρειάζονται στην πραγματικότητα ή το χρειάζονται για πολύ λίγο (στο συγκεκριμένο μαιευτήριο τουλάχιστον γιατί δεν ξέρω για τα υπόλοιπα) γιατί πρώτον το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό δεν έχει τον απαιτούμενο χρόνο για να αφιερώσει στα μωρά που παλεύουν για τη ζωή τους και δεύτερον τα μικρόβια που συγκεντρώνονται μέσα στη μονάδα πολλαπλασιάζονται σε τρομακτικό βαθμό ενώ το περιβάλλον θα πρέπει να είναι όσο πιο άσηπτο γίνεται. Το δικό μου μωράκι κόλλησε δύο φορές σταφυλόκοκκο εκεί μέσα. Αν μπορούσα να πάω πίσω τον χρόνο δεν θα επέλεγα να γεννήσω στο συγκεκριμένο μαιευτήριο έχοντας πρόωρο μωρό. Σου εύχομαι Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση.