Indyla

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    568
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

35 Neutral

3 ακόλουθοι

Περισσότερα για την/τον Indyla

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Ζωή έχεις δίκιο δυστυχώς. Είδαμε έναν γιατρό που ειδικεύεται στις κυήσεις υψηλού κινδύνου εχθές και τον ρώτησα στα ίσια αν θεωρεί ότι θα μπορούσε η εγκυμοσύνη μου να είχε πάει καλύτερα αν με παρακολουθούσε κάποιος με ιδιαίτερες γνώσεις στο αντικείμενο της προεκλαμψίας και πολύ διακριτικά και χωρίς να θέλει να θίξει τον συνάδελφο του (που δεν ήξερε κιόλας ποιος είναι γιατί δεν είπα όνομα) μου είπε το πιθανότερο είναι πως ναι. Το καλύτερα για ᾽μενα σήμαινε όχι ότι δεν θα πάθαινα προεκλαμψία (γιατί αυτή αν είναι να την πάθεις θα την πάθεις) αλλά να είχα καταφέρει να φτάσω σε μεγαλύτερη βδομάδα ώστε να έχει το μωρό μου σοβαρές πιθανότητες επιβίωσης. Mama16 μου τύψεις νιώθω γιατί όπως γράφω και στη Ζωή δεν έψαξα να βρω έναν εξειδικευμένο γιατρό μόλις υποψιάστηκα ότι κάποιο πρόβλημα υπήρχε ακόμη κι αν δεν ήταν έντονο. Και αυτό δεν είναι κάτι που συνηθίζω. Δηλαδή κανονικά παίρνω 3-4 γνώμες σε ιατρικά ζητήματα. Αυτή τη φορά όμως, για πρώτη φορά (που θα είναι και η τελευταία) αποφάσισα να εμπιστευτώ με κλειστά μάτια τον γιατρό μου. Πρέπει όμως να έχουμε στο νου μας ότι οι γιατροί στην Ελλάδα δεν παραπέμπουν εύκολα σε συναδέλφους τους όταν δεν γνωρίζουν καλά ένα θέμα. Ίσως φοβούνται ότι θα τους κρίνουμε ως ημιμαθείς (το οποίο φυσικά είναι λάθος γιατί η Ιατρική είναι ένα τεράστιο επιστημονικό πεδίο όπου κάθε γιατρός κατέχει ένα μικρό κομμάτι γνώσης) ή ίσως έχουν και εγωιστικά ζητήματα καθώς υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ τους. Τέλος σ᾽ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου. Ελπίζω να πάρουμε τη σωστή απόφαση για το μέλλον.
  2. Καλησπέρα σας, Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικές όσες απαντάμε σε άλλες κοπέλες που είναι έγκυες γιατί η έγκυος -όπως γνωρίζουμε πολλές και από δική μας εμπειρία- είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε τόνους που μπορεί να εκληφθούν ως δεικτικοί ή να εμπεριέχουν κάποια επιθετικότητα (αυτό προκύπτει ενίοτε και από παρερμηνείες όπως νομίζω ότι συνέβη εδώ). Επειδή στη δική μου περίπτωση οι πρώτες φορές που ανέβασα πίεση στην εγκυμοσύνη μου ήταν από παρεξηγήσεις με άλλους οι οποίοι είχαν διάθεση για αντιπαράθεση (ή που ο τόνος τους ήταν παρεξηγήσιμος), πλέον όποτε μιλάω σε έγκυο είμαι πολύ προσεκτική και στο ύφος και στο περιεχόμενο των λεγομένων μου. Γενικά καλό είναι να έχουμε στο νου μας ότι όταν αλληλεπιδρούμε με μία έγκυο αλληλεπιδρούμε κατά μία έννοια και με και το μωρό της. Lotus flower Valley συμμερίζομαι απόλυτα την ανησυχία σου γιατί τα συμπτώματα που περιγράφεις τα πέρασα κι εγώ. Από την άλλη εγώ δεν έφτασα (ούτε καν πλησίασα) την εβδομάδα σου και το μωρό μου γεννήθηκε με πολύ χαμηλό βάρος. Οπότε νομίζω πως πράγματι -όπως είπαν και οι άλλες φίλες- μπορείς να ηρεμήσεις. Η δική μου εντύπωση από αυτά που διάβασα είναι ότι ο γιατρός σου δεν χειρίζεται καλά το θέμα της ψυχολογίας σου. Δεν λέω ότι πρέπει να σου χαϊδεύει τ᾽ αυτιά αλλά θα μπορούσε να είναι πιο συγκεκριμένος σε αυτά που σου λέει. Άλλωστε υπάρχουν στατιστικά που είναι διεθνώς παραδεκτά (π.χ. τα ποσοστά βιωσιμότητας ανάλογα με την ηλικία κύησης). Η ΜΕΝΝ δεν είναι μία ευχάριστη εμπειρία αλλά με την κατάλληλη στήριξη από το περιβάλλον σου θα τα πας μια χαρά. Επίσης καλό είναι να τα έχεις καλά με το προσωπικό εκεί (γιατρούς και νοσηλευτές) οπότε επιστράτευσε όλη σου την ευγένεια και μην ξεχνάς να τους πηγαίνεις που και που κανένα κέρασμα. Και βάλε και τον γιατρό σου να ενημερώνεται γιατί αυτός θα καταλαβαίνει καλύτερα το πως εξελίσσονται τα πράγματα για το μωράκι σου. Που θα εξελιχθούν μία χαρά να είσαι σίγουρη. Καλή γέννα και με το καλό να το πάρεις αγκαλιά!
  3. Mama16 σ’ ευχαριστώ πολύ για το μήνυμα σου. Η αλήθεια είναι ότι η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης συνδέεται με την προεκλαμψία οπότε η γιατρός σου έκανε πολύ καλά που σε παρακολουθούσε στενά. Εμένα αντίθετα ο γιατρός μου μία πίεση δεν μου πήρε ποτέ!! Χρειάστηκε να πάω στα εξωτερικά ιατρεία του μαιευτήριου επειδή πόναγε πολύ η κοιλιά μου ψηλά (σύμπτωμα της προεκλαμψίας) όπου μου πήραν πίεση κι έτσι ανακαλύψουμε το πρόβλημα. Οπότε -αν και δεν ξέρω αν θα είχε κάνει τελικά τη διαφορά- η δική μου παρακολούθηση ήταν πολύ ελλιπής. Και ναι είμαι στην Αθήνα. Μετανιώνω πικρά που δεν είδα έναν εξειδικευμένο γιατρό μόλις είχαμε ενδείξεις ότι υπήρχε πρόβλημα. Θα πρέπει όμως να ζήσω με τις τύψεις μου. Ελπίζω να έχει και ο γιατρός μου τύψεις που δεν μας παρέπεμψε σε κάποιον πιο ειδικό παρά υποβίβασε το πρόβλημα μου μόλις διαπιστώθηκε (έλεγε δεν είναι τίποτα σοβαρό κλπ). Lenia16 σ’ ευχαριστώ κι εσένα πολύ και για τις ευχές σου και για τη σύσταση. Θα τον αναζητήσω τον γιατρό που μου προτείνεις για να κλείσω ένα ραντεβού. Έχω βάλει στο πρόγραμμα να δω αρκετούς γιατρούς οπότε άλλος ένας κακό δεν κάνει :)

  4. Διαφημίσεις


  5. Καλή εβδομάδα σε όλες και όλους, Διαπιστώνω ότι ενώ στα αγγλόφωνα forum υπάρχουν πολλές συζητήσεις πάνω στο θέμα εγκυμοσύνη μετά από προεκλαμψία και σύνδρομο HELLP που είναι μία κλινική υποκατηγορία της προεκλαμψίας, στην Ελλάδα δεν υπάρχει στο διαδίκτυο κάποια σχετική συζήτηση ενώ πρόκειται για ένα θέμα που αφορά πολλές γυναίκες. Οπότε ανοίγω αυτή τη συζήτηση με την ελπίδα να ανταλλάξουμε γνώσεις και εμπειρίες. Εγώ μετά από σύνδρομο HELLP τρεις μέρες αφού έκλεισα την 26η εβδομάδα, γέννησα με επείγουσα καισαρική και δυστυχώς έχασα τον γιο μου μετά από δύο εβδομάδες που νοσηλεύτηκε στη ΜΕΝΝ. Παρ᾽ όλο που δεν είμαι ακόμα έτοιμη για μία επόμενη εγκυμοσύνη γιατί το τραύμα είναι ακόμη φρέσκο, έχω αρχίσει να σκέφτομαι τι θα κάνω στη συνέχεια. Σε αυτό το πλαίσιο μιλάω με διάφορους γιατρούς και απ᾽ ό,τι έχω καταλάβει μέχρι στιγμής οι πιθανοί δρόμοι είναι δύο. Ο ένας είναι στενή παρακολούθηση από γιατρό ειδικευμένο στις κυήσεις υψηλού κινδύνου και ο άλλος παρένθετη μητέρα μετά από εξωσωματική φυσικά. Ο δεύτερος έχει αναμφισβήτητα μεγάλο οικονομικό κόστος αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι δεν κινδυνεύεις να γεννήσεις το μωρό σου πριν από την ώρα του. Ο πρώτος ίσως είναι πιο απλός αλλά η αλήθεια είναι ότι οι γιατροί με ειδίκευση στις κυήσεις υψηλού κινδύνου στην Ελλάδα είναι λίγοι. Και το βασικό είναι ότι ναι μεν μπορούν να βοηθήσουν να πάνε καλύτερα τα πράγματα από την πρώτη φορά , αλλά δεν μπορούν με τίποτα να σου εξασφαλίσουν ότι δεν θα ξαναπάθεις προεκλαμψία στην επόμενη εγκυμοσύνη. Θα ήθελα λοιπόν να ρωτήσω τις φίλες του forum που έχουν περάσει κάτι τέτοιο αν επεδίωξαν κατ᾽ αρχάς μία επόμενη εγκυμοσύνη και πως πήγαν τα πράγματα την επόμενη φορά. Επίσης αν έκαναν κάτι παραπάνω από την πρώτη φορά που έπαθαν την προεκλαμψία για να προστατευτούν. Θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις εμπειρίες σας.
  6. Γεια σου γλυκιά μου και καλή επιτυχία. Σύμφωνα με τις στατιστικές δεν θεωρώ ότι έχεις λόγο να ανησυχείς. Στις 33 εβδομάδες το ποσοστό επιβίωσης ενός πρόωρου είναι πολύ κοντά σ’ αυτό που έχει κι ένα τελειόμηνο μωρό και από τις 34 εβδομάδες και μετά γίνονται ίδιες. Οπότε από αυτό ηρέμησε γιατί η ηρεμία κάνει καλό και σ’ εσένα και στο μωρό. Τώρα για τα πράγματα θα σε ενημερώσουν από τη μονάδα. Ο γιατρός σου δεν ξέρει που είναι πιο πιθανό να στείλουν το μωράκι; Για παράδειγμα αν σου έλεγε Αλεξάνδρα ή Παίδων (τυχαία λέω αυτά τα δύο) θα μπορούσες να πάρεις ένα τηλ. να τους ρωτήσεις. Όλα με το καλό!
  7. Καλημέρα Nat. Δεν βλέπω την ηλικία σου για να σου δώσω την άποψη μου με σιγουριά. Εγώ αποφάσισα για εξωσωματική στα 37 μου μετά από διακοπή της εγκυμοσύνης μου στη 12η βδομάδα λόγω μεσογειακής αναιμίας στο μωρό. Είναι κάτι που ακόμα κουβαλάω μέσα μου σαν πληγή. Αυτό όμως είναι υποκειμενικό και εξαρτάται από τον χαρακτήρα της κάθε γυναίκας. Έχω λοιπόν μακρά εμπειρία από την εξωσωματική για πρόληψη της μεσογειακής αναιμίας οπότε αν χρειάζεσαι πληροφορίες στείλε μου ένα π.μ. και θα χαρώ να σου απαντήσω. Γενικά θα έλεγα ότι για ένα νέο ζευγάρι μέχρι τα 36 η εξωσωματική είναι η καλύτερη επιλογή γιατί: 1) είναι πολύ καλά τα αποτελέσματα της ωοθηκικής διέγερσης στις πιο νεαρές γυναίκες άρα πιο «εγγυημένο» το αποτέλεσμα και 2) δεν θα διακινδυνεύσεις μία ακόμη διακοπή που και σωματικά και ψυχολογικά έχει κάποιες συνέπειες μικρότερες ή μεγαλύτερες. Τώρα για μία γυναίκα από 37 και πάνω θα έλεγα ότι επειδή αρχίζει η ποιότητα των ωαρίων να φθίνει, και με το δεδομένο ότι η προεμφυτευτική διάγνωση προϋποθέτει να έχεις συνήθως τέσσερα έμβρυα που θα στείλεις για βιοψία (για να δουν ποια δεν πάσχουν), εκεί τα πράγματα με την εξωσωματική γίνονται κάπως πιο δύσκολα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις αν είσαι μεγαλύτερη. Χρειάζεται όμως υπομονή στις περισσότερες περιπτώσεις εκτός αν είσαι τυχερή και πιάσει με την πρώτη-δεύτερη. Την εξωσωματική ως διαδικασία μην τη φοβάσαι. Μπορεί να φαίνεται τρομακτική αλλά δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Εμείς δεν ξαναδοκιμάσαμε μόνοι μας. Μόνο με εξωσωματική. Τώρα που έχασα το μωρό μου γιατί γεννήθηκε πρόωρα λόγω προεκλαμψίας που έπαθα στον έκτο μήνα, σκέφτομαι ότι ίσως να έπρεπε να είχαμε ξαναπροσπαθήσει και με φυσιολογική σύλληψη. Παράλληλα πάντα με την εξωσωματική. Μία καλή φίλη από το φόρουμ με το ίδιο πρόβλημα μ’ εμάς, αφού απέκτησε το παιδάκι της με εξωσωματική προσπαθεί και με φυσιολογική σύλληψη και με εξωσωματική. Έτσι αυξάνεις λογικά και τις πιθανότητες να πετύχεις την πολυπόθητη εγκυμοσύνη. Βέβαια όπως προανέφερα σε μία νέα γυναίκα και ειδικά αμέσως μετά από μία διακοπή, θεωρώ ότι αξίζει να δοκιμάσει κάποιος και τη λύση της εξωσωματικής τουλάχιστον μία φορά. Εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία στην προσπάθεια σας.
  8. Ουσιαστικά η προεκλαμψία βασίζεται -όπως το έχω καταλάβει- σε έναν "ανταγωνισμό" μεταξύ μητέρας και μωρού με επίκεντρο τον πλακούντα ο οποίος παίζει τον κεντρικό ρόλο σε αυτή την πάθηση. Γι᾽ αυτό νομίζω ότι η μόνη θεραπεία θεωρείται ο τοκετός (όχι γιατί απομακρύνεται το μωρό από το σώμα της μητέρας αλλά ο πλακούντας). Διαβάζοντας διαπιστώνω ότι δυστυχώς δεν υπάρχει ακόμη διαπιστωμένη αιτιολογία γι᾽ αυτήν. Αντίθετα υπάρχουν πολλές θεωρίες. Και κατἀ συνέπεια δεν υπάρχουν και μέσα πρόληψης ή θεραπείας πέρα από την ασπιρίνη που δίνεται προληπτικά αλλά που όπως αποδείχτηκε στην περίπτωση μου δεν είναι πάντα αποτελεσματική (ίσως βέβαια αυτό να εξαρτάται από τη δόση γιατί άλλοι γιατροί αρκούνται στα 80mg ενώ άλλοι δίνουν 160mg). Νομίζω ότι αφού έχεις ήδη γίνει μαμά η γιατρός σου κάνει καλά που σε αποτρέπει από μία επόμενη εγκυμοσύνη γιατί καλό είναι να μην παίζουμε με την υγεία μας. Εγώ τώρα έχω αρχίσει να βλέπω διάφορους γιατρούς που είναι σχετικοί με το θέμα για να δω πως θα συνεχίσουμε. Οπότε περιμένω να δω τι εξετάσεις θα μου συστήσουν. Ακούω πάντως ότι μερικοί γιατροί προτείνουν ως σίγουρη λύση την παρένθετη μητρότητα... κάτι που ακολούθησε και η Kim Kardashian προφανώς που έκανε το τρίτο της νομίζω παιδί με αυτόν τον τρόπο λόγω προεκλαμψίας στην προηγούμενη εγκυμοσύνη της. Πρόκειται βεβαίως για μία λύση "πολυτελείας"...
  9. Κι εγώ σ᾽ ευχαριστώ γλυκιά μου για τις ευχές σου. Είναι ακριβώς όπως το λες. Αυτές οι καταστάσεις σε βρίσκουν από το πουθενά και εντελώς απροετοίμαστη. Και επειδή η πλειοψηφία των γυναικολόγων δεν γνωρίζει πολλά γι᾽ αυτά τα θέματα χρειάζεται ένας γιατρός που να ειδικεύεται μέσα από την εκπαίδευση και την κλινική του εμπειρία στις κυήσεις υψηλού ρίσκου για να παρακολουθήσει το πρόβλημα σου. Και αυτό γιατί οι παθήσεις σαν την προεκλαμψία αφορούν το "σύστημα" μητέρα-βρέφος και όχι μόνο τη μητέρα που είναι το αντικείμενο του μέσου μαιευτήρα-γυναικολόγου.
  10. Καλησπέρα, αν και δεν απευθύνεται σ’ εμένα η ερώτηση σας, επειδή υποθέτω ότι έχετε επιστημονικό ενδιαφέρον για το θέμα, να πω ότι κι εγώ έκανα ηπαρίνη από την αρχή της κύησης και έπαιρνα σαλοσπίρ (80 και μετά 100mg) επίσης από την αρχή. Σ’ ευχαριστώ πολύ που παρέθεσες τη δική σου εμπειρία από την προεκλαμψία μετά το σχόλιο μου. Νομίζω ότι είναι πολύ χρήσιμο να δημοσιοποιούμε τις ιστορίες μας για να ενημερώνονται κι άλλες γυναίκες. Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου.
  11. Καλησπέρα σε όλες και όλους, Επαναφέρω το θέμα γιατί λόγω σοβαρής προεκλαμψίας γέννησα πρόωρα στους 6,5 μήνες και το μωράκι μου μετά από έναν σύντομο αλλά γενναίο αγώνα στην εντατική έφυγε από τη ζωή. Ομοίως κι εγώ κινδύνευσα λόγω αυτής της επιπλοκής και πέρασα ένα δύσκολο και πολύωρο χειρουργείο. Ενώ έχω αρκετές ιατρικές γνώσεις ήμουν παντελώς αδαής σε ό,τι αφορά την προεκλαμψία και τους κινδύνους που απορρέουν από αυτήν και αφορούν και τη μητέρα και το μωρό. Θέλω να πω λοιπόν σε ΟΛΕΣ τις εγκύους να ενημερωθούν γιατί είναι μία επιπλοκή της κύησης που μας αφορά όλες ακόμη και αν το ποσοστό είναι μικρό στον γενικό πληθυσμό. Εγώ δεν είχα κανέναν άλλον προδιαθεσικό παράγοντα πέρα από το ότι είμαι 41 (μετά τα 40 και πριν τα 25 οι πιθανότητες είναι αυξημένες) και το ανώτερο που έφτασε η πίεση μου ήταν 16 (οπότε δεν χρειάζεται καν να φτάσει σε υπερβολικά επίπεδα η πίεση για να μπει η διάγνωση της προεκλαμψίας). Είναι πάρα πολύ απλό να βρει κανείς πληροφορίες στο διαδίκτυο γκουγκλάροντας τη λέξη και φυσικά ρωτώντας τον γιατρό του. Η πρώτη και βασική ένδειξη για τις πιθανότητες μίας εγκύου για προεκλαμψία δίνεται στην αυχενική αλλά και μετά κατά τη β’ επιπέδου υπάρχει μία ολοκληρωμένη εικόνα για την αιμάτωση του πλακούντα και την φυσιολογική ανάπτυξη του μωρού. Η προεκλαμψία είναι κατά βάση μία παθολογία που αφορά τον πλακούντα αλλά επηρεάζει και τον οργανισμό της μητέρας όσο προχωράει. Δεν τα γράφω αυτά για να πανικοβάλλω τον οποιοδήποτε αλλά είναι σημαντικό να είμαστε ενημερωμένες. Και προς Θεού επειδή την παθαίνει ένα μικρό ποσοστό εγκύων δεν σημαίνει ότι θα την πάθουν όλες. Παρ’ όλα αυτά -και αυτή είναι η βασική μου συμβουλή- στην εγκυμοσύνη πρέπει πάντα να δίνουμε σημασία σε οποιοδήποτε σύμπτωμα μας εμφανίζεται και μας δημιουργεί την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά. Σ’ εμένα ήταν ένας επίμονος πόνος στο πάνω μέρος της κοιλιάς που με οδήγησε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου. Εκ των υστέρων έμαθα ότι είναι ένα από τα συμπτώματα της εν λόγω επιπλοκής της κύησης. Επίσης κάποιες μελέτες λένε ότι οι γυναίκες που έμειναν έγκυες με εξωσωματική διατρέχουν έναν επιπλέον κίνδυνο οπότε καλό είναι να έχει κανείς τον νου του. Με την ευχή να μην συμβαίνει σε καμία γυναίκα και ειδικά νωρίς στην κύηση όπως συνέβη σ’ εμένα αλλά και με την πεποίθηση ότι η γνώση είναι δύναμη οπότε πρέπει να είμαστε πληροφορημένες για τα θέματα που αφορούν εμάς και τα μωρά μας.
  12. Κορίτσια μου σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ θα ήθελα να στείλω την αγάπη και την ελπίδα μου σε κάθε γονιό που παλεύει το μωράκι του στη ΜΕΝΝ με την ευχή να βγει νικητής. Επίσης πολύ κουράγιο στους γονείς και μία συμβουλή στο περιβάλλον τους, συγγενείς και φίλους, να τους στηρίζουν όσο μπορούν γιατί δεν ξέρω τι πιο δύσκολο μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος από το να βλέπει το νεογέννητο μωρό του να παλεύει για τη ζωή του. Ninaki σ᾽ ευχαριστώ και που έχεις παρακολουθήσει την ιστορία μου και για την ευχή σου. Για το Αγία Σοφία μου είπε μία φίλη μου ότι έχει ΜΕΝΝ αλλά εκ των υστέρων. Δεν το γνώριζα αλλά ούτως ή άλλως όταν σκεφτήκαμε να το μεταφέρουμε στη ΜΕΝΝ άλλου ιδιωτικού μαιευτηρίου ήταν αργά γιατί είχαν ήδη αρχίσει οι επιπλοκές και μία πιθανή μετακίνηση μου είχε πει ο γιατρός μου δεν θα ήταν συνετή. Η απάντηση στο ερώτημα σου νομίζω είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί ούτε για τα δημόσια ούτε για τα ιδιωτικά νοσοκομεία. Οπότε η καλή λειτουργία και η συμμόρφωση στους κανόνες επαφίεται στην ευσυνειδησία του κάθε διευθυντή μονάδας ή πρόεδρο ή διοικητή του εκάστοτε νοσοκομείου. Το οποίο φυσικά δεν είναι σχεδόν ποτέ αρκετό. Kotsifikos ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και τη συμβουλή σου με την οποία συμφωνώ. Για να είμαι ειλικρινής στην παρούσα φάση δεν ελπίζω τίποτα αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα ξαναβρώ ελπίδα και κουράγιο για να συνεχίσω. Belleblue και ᾽σενα σ᾽ ευχαριστώ για την συμπαράσταση σου. Η αλήθεια είναι ότι πράγματι υπάρχουν κάποιοι καλοί φίλοι που μας στήριξαν αλλά για τη μητέρα ειδικά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Όταν είμαι μόνη μου και σκέφτομαι το μωράκι μου... τι να σου πω... δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να μου κάνει τίποτα. MagdaP σ᾽ ευχαριστώ για την πολύ σωστή συμβουλή σου. Ήδη έχω κάνει κάποιες κινήσεις έχοντας κλείσει ραντεβού με διάφορους γιατρούς για να δω γιατί συνέβη αυτό που συνέβη. Και σκεφτείτε ότι το μωρό μας είχε περάσει το καημενούλι από εκατό ελέγχους. Με πρώτο την προεμφυτευτική διάγνωση για μεσογειακή αναιμία αλλά και για χρωμοσωμικά προβλήματα πριν την εμβρυομεταφορά του. Και μετά και αμνιοπαρακέντηση. Και όλα ήταν τέλεια. Τι να πω; Η τύχη καμιά φορά. Η᾽ η απουσία της πιο σωστά... ZWH δεν σου είπα το πιο βασικό. Ότι λυπάμαι πολύ γι᾽ αυτό που σου συνέβη. Σε νιώθω απόλυτα. Χαίρομαι πολύ που η άλλη σου κόρη τα κατάφερε και προφανώς πια είναι ολόκληρη κοπέλα. Μην κατηγορείς τον εαυτό σου για το ότι τις πήρες από το ιδιωτικό γιατί κι εμείς σε ιδιωτικό ήμασταν και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ήταν. Εγώ είχα τρομάξει στο πρώτο επισκεπτήριο με το πόσο χύμα ήταν τα πράγματα στη μονάδα και δυστυχώς οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Και να σκεφτείτε ότι ο γιατρός μου και κάποιοι άλλοι έλεγαν για να με καθησυχάσουν ότι είναι από τις καλύτερες μονάδες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Δεν νομίζω όμως ότι ήταν έτσι δυστυχώς.
  13. ZWH καλησπέρα. Σίγουρα δεν θέλουμε να τρομάξουμε κανέναν. Οι λοιμώξεις όμως είναι ο νούμερο ένα κίνδυνος ειδικά για τα πρόωρα μωράκια στη ΜΕΝΝ. Το δικό μας ήταν πολύ καλά παρ᾽ όλη την προωρότητα και το χαμηλό του βάρος μέχρι που έπαθε τη λοίμωξη. Μετά άρχισαν όλες οι επιπλοκές. Αρκετοί από το προσωπικό στη μονάδα ήταν ευσυνείδητοι και έδειχναν ενδιαφέρον αλλά σίγουρα όχι όλοι. Κάποιες γιατροί νεογνολόγοι ήταν εντελώς αδιάφορες και αγενείς. Επίσης οι συνθήκες αντισηψίας για μονάδα εντατικής νοσηλείας ήταν απαράδεκτες. Το ότι άφηναν μέσα στο επισκεπτήριο γονείς με συμπτώματα γρίπης ήταν ένα μόνο από τα εξωπραγματικά πράγματα που ζήσαμε. Ένα άλλο ήταν το πιάσιμο του μωρού από νοσηλεύτρια χωρίς γάντια. Χωρίς να είμαστε Θεοί για να ξέρουμε τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν η μονάδα τηρούσε τους κανόνες που οφείλει να τηρεί μία μονάδα εντατικής νοσηλείας και αν υπήρχε ενδιαφέρον από το σύνολο των γιατρών, μπορώ να πιθανολογήσω ότι ίσως (και τονίζω το ίσως γιατί η προωρότητα είναι πράγματι πολύ δύσκολος παράγοντας) να τα είχε καταφέρει το μωρό μας. Tzenaki σ᾽ ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σου. Η συμπαράσταση είναι πολύ σημαντική τέτοιες στιγμές. Το να σε ακούει κάποιος δε είναι πολύ βοηθητικό και θέλω να πιστεύω και χρήσιμο για όποιον έχει ένα ανάλογο βίωμα ή στηρίζει κάποιον άλλον που το έχει. Lisbet σ᾽ ευχαριστώ κι εσένα από καρδιάς για τα παρηγορητικά σου λόγια. Μακάρι η ευχή σου να βγει αληθινή. Χρειάζεται χρόνος αλλά θα προσπαθήσω να βρω δύναμη για να συνεχίσω την προσπάθεια μου. Τέλος, θέλω να πω σε άλλες μανούλες που βιώνουν ή έχουν βιώσει ένα πένθος σαν το δικό μου, να μιλάνε γι᾽ αυτό. Να μην κρύβονται, να μη σκεπάζουν τον πόνο τους και ούτε να ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά για τα συναισθήματα τους και τις δυσκολίες τους που πολλές φορές κρατάνε καιρό. Το μοίρασμα με τους συνανθρώπους μας είτε από το φιλικό-οικογενειακό περιβάλλον μας είτε εδώ από το φόρουμ, απαλύνει τον πόνο.
  14. Καλησπέρα Zina και τις ευχές μου για μία καλή εγκυμοσύνη. Η μείωση για την οποία ρωτάς νομίζω ότι είναι πιο σωστό να τεθεί σε ένα topic που να αφορά το συγκεκριμένο θέμα. Εδώ δεν έχουμε μπει σε τέτοιες συζητήσεις και προσωπικά δεν θα μου άρεσε να τα μπερδέψουμε εδώ. Σίγουρα υπάρχει κάτι σχετικό, ενδεχομένως εκεί που μιλούν για διακοπή εγκυμοσύνης.
  15. Καλησπέρα σε όλες και όλους, Ανοίγω αυτό το post γιατί διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει στο φόρουμ ένας χώρος για εμάς που τα μωράκια μας δεν τα κατάφεραν. Εγώ έπαθα σύνδρομο HELLP, μία σοβαρή μορφή προεκλαμψίας στην οποία δεν κάνεις απαραίτητα πολύ υψηλή πίεση αλλά σου ανεβαίνουν οι τρανσαμινάσες (επηρεάζεται δηλαδή το συκώτι σου), μπορεί να έχεις επιγαστραλγία (πόνο στο πάνω μέρος της κοιλιάς), ημικρανίες και τελικά παθαίνεις αιμόλυση (καταστρέφονται τα αιμοπετάλια από μόνα τους). Αναγκαστικά μου πήραν το μωρό στις 26 εβδομάδες και δύο μέρες και το μικρούλι μας πάλεψε στη ΜΕΝΝ ιδιωτικού μαιευτηρίου των βορείων προαστίων για δύο εβδομάδες αλλά δυστυχώς, ενώ ξεκίνησε πολύ καλά, οι επιπλοκές που ακολούθησαν τη λοίμωξη που έπαθε κατά τη νοσηλεία του το πήραν από κοντά μας. Κρατάμε ως ευλογία και μεγάλη τύχη το ότι μας δόθηκε η ευκαιρία να το γνωρίσουμε και να το δούμε έστω γι᾽ αυτές τις λίγες μέρες που πέρασε από αυτόν τον κόσμο. Οι γονείς αγαπάνε τα παιδιά τους για όλη τους τη ζωή κι έτσι κι εμείς ακόμα και αν δεν τον έχουμε τον όμορφο γιο μας πια κοντά μας, θα τον αγαπάμε το ίδιο όπως εάν είχε μείνει στη ζωή.
  16. Νομίζω ότι η καλύτερη πηγή πληροφόρησης πάνω στο συγκεκριμένο θέμα είναι μία συζήτηση με έναν εξειδικευμένο γιατρό. Αυτός θα σου εξηγήσει όλες τις παραμέτρους του θέματος. Γενικά πάντως αυτό που ακούγεται είναι ότι μπορεί να παρουσιάζουν κινδύνους για γυναίκες με βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό καρκίνου και όταν ξεπερνούν έναν λογικό αριθμό προσπαθειών. Περισσότερα όμως από τους ειδικούς!