Συμπεριφορά γονέα σε ΑΜΕΑ

Θα ήθελα να εκφράσω την ανησυχία μου και να μεταφέρω ένα πρόβλημα που με απασχολεί σχετικά με κοντινό μου πρόσωπο. Η μητέρα (εν απουσία πατέρα) ισχυρίζεται πως αδυνατεί να προσέχει το παιδί (ετών 30+ αλλά με νοητική υστέρηση που το καθιστά να συμπεριφέρεται σαν παιδί) και το έχει σε ίδρυμα καθ'όλη την διάρκεια της εβδομάδας.

 

Πρόσφατα ακόμα και τα Σαββατοκύριακα που το παιδί ερχόταν σπίτι να περάσει λίγες ώρες οικογενειακά, δεν έρχεται πλέον. Το πηγαίνει σε άλλο σπίτι, σε μια κυρία να το προσέχει. Γιατί;

 

Οι λεπτομέρειες πολλές και είμαι διατεθειμένη να τις μοιραστώ μαζί σας. Εγώ είμαι η νύφη της οικογένειας και έχω προσφερθεί πολλές φορές να βοηθήσω αλλά η βοήθεια μου δεν γίνεται δεκτή γιατί "δεν ξέρεις εσύ τι σταυρό κουβαλάω". Ο δε άντρας μου αμέτοχος και απλά ανέχεται τις αποφάσεις που παίρνει η μητέρα χωρίς σχολιασμούς.

 

Εγώ πολλές φορές έχω έρθει σε ρήξη μαζί της και μαζί του γι αυτό το θέμα αλλά δεν έχω βρει ανταπόκριση. Ο λόγος που το αναφέρω είναι γιατί θέλω να το μοιραστώ και να το σχολιάζω εδώ αφού πλέον δεν μπορώ να το συζητώ με τα δικά μου άτομα.

Εισαι πολυ καλος ανθρωπος μπραβο κοπελα μου ....

Εγώ αυτό που θα πω για ακόμη μία φορά είναι ότι "όσοι είναι έξω από το χορό..." είναι πολύ εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα εκ του ασφαλούς και να μην μπορούμε να καταλάβουμε γιατί καποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι.. σαφώς και δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν το έχουμε βιώσει εμείς το πρόβλημα.. γι' αυτό καλό ειναι να μην ανακατευόμαστε εκεί που δεν πρέπει και εάν και εφόσον ζητηθεί η βοήθειά μας να την προσφέρουμε ολόψυχα... η κολλητή μου που είναι ψυχολόγος έχει δουλέψει χρόνια σε ιδρύματα και με γονείς παιδιών ΑΜΕΑ και έχω ακούσει και δει πολλά .. γι' αυτό ας κρατάμε χαμηλούς τόνους και κουβέντες του στυλ "εγώ ποτέ δεν θα το πέταγα το παιδί μου σε ίδρυμα κλπ," καλό ειναι να αποφεύγονται.. να ευχαριστείτε τον Θεό που έχετε υγιή παιδάκια και αφήστε τις κριτικές σε αυτούς που τραβάνε τα δικά τους μαρτύρια...

Εγώ αυτό που θα πω για ακόμη μία φορά είναι ότι "όσοι είναι έξω από το χορό..." είναι πολύ εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα εκ του ασφαλούς και να μην μπορούμε να καταλάβουμε γιατί καποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι.. σαφώς και δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν το έχουμε βιώσει εμείς το πρόβλημα.. γι' αυτό καλό ειναι να μην ανακατευόμαστε εκεί που δεν πρέπει και εάν και εφόσον ζητηθεί η βοήθειά μας να την προσφέρουμε ολόψυχα... η κολλητή μου που είναι ψυχολόγος έχει δουλέψει χρόνια σε ιδρύματα και με γονείς παιδιών ΑΜΕΑ και έχω ακούσει και δει πολλά .. γι' αυτό ας κρατάμε χαμηλούς τόνους και κουβέντες του στυλ "εγώ ποτέ δεν θα το πέταγα το παιδί μου σε ίδρυμα κλπ," καλό ειναι να αποφεύγονται.. να ευχαριστείτε τον Θεό που έχετε υγιή παιδάκια και αφήστε τις κριτικές σε αυτούς που τραβάνε τα δικά τους μαρτύρια...

συμφωνώ αλλα και ενα σ/κ την εβδομαδα δεν βλαπτει....

Δεν με ενδιαφέρει ο κόσμος κορίτσια. Απλά όταν έχει και ο κόσμος την ίδια άποψη με μένα χωρίς κι εγώ να μπορώ να τους πω έχεις δίκιο τότε νευριάζω με τον εαυτό μου.

Επίσης δεν τρέφω αυταπάτες, δεν είπα ότι είναι εύκολο να ζήσει κάποιος 24 ώρες μαζί της ούτε ότι δεν είναι θυσία. Σαφώς και είναι. Δεν με ενοχλεί τόσο που είναι στο ίδρυμα, μπορώ να καταλάβω την ανάγκη της για ανεξαρτησία (ως ένα σημείο). Αλλά βρε κορίτσια 2 μέρες την εβδομάδα ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ αυτό το παιδί ας το ανεχτεί επιτέλους! Αυτό λέω και γι αυτό θυμώνω! Είπα πως και αυτές τις 2 μέρες μπορώ να βοηθήσω με το να έρθει σε μένα να μένει όσες ώρες κάτσει και κάθεται αρκετές άμα την πάρω.

Ας διευκρινήσω και τα προβλήματα του παιδιού που ίσως η φαντασία σας τρέχει όταν ακούτε ΑΜΕΑ. Δεν υπάρχει κινητικό πρόβλημα, αυτοεξυπηρετείται σε όλα (ντύνεται, πηγαίνει τουαλέτα, σκουπίζετε, τρώει κτλ μόνη της), δεν μιλάει και άρα δεν ενοχλεί με φασαρία. Έχει κάποιες κρίσεις θυμού όταν δεν γίνει το δικό της και τρομερή ανασφάλεια η οποία πηγάζει από αυτή την άρνηση. Αν όμως την πας με το καλό δεν ενοχλεί! Επίσης κάνει και ζημιές ορισμένες φορές. Λερώνει όταν τρώει (ψιχουλάκια κτλ). Μπορεί να μείνει εντελώς μόνη της για μερικές ώρες για να βγει να πάρει αέρα η μάνα. Πόσο τραγικά σας ακούγονται;

Εγώ αυτό που θα πω για ακόμη μία φορά είναι ότι "όσοι είναι έξω από το χορό..." είναι πολύ εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα εκ του ασφαλούς και να μην μπορούμε να καταλάβουμε γιατί καποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι.. σαφώς και δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν το έχουμε βιώσει εμείς το πρόβλημα.. γι' αυτό καλό ειναι να μην ανακατευόμαστε εκεί που δεν πρέπει και εάν και εφόσον ζητηθεί η βοήθειά μας να την προσφέρουμε ολόψυχα... η κολλητή μου που είναι ψυχολόγος έχει δουλέψει χρόνια σε ιδρύματα και με γονείς παιδιών ΑΜΕΑ και έχω ακούσει και δει πολλά .. γι' αυτό ας κρατάμε χαμηλούς τόνους και κουβέντες του στυλ "εγώ ποτέ δεν θα το πέταγα το παιδί μου σε ίδρυμα κλπ," καλό ειναι να αποφεύγονται.. να ευχαριστείτε τον Θεό που έχετε υγιή παιδάκια και αφήστε τις κριτικές σε αυτούς που τραβάνε τα δικά τους μαρτύρια...

Εγώ κάθε μέρα ευχαριστώ τον θεό που έχω υγιή παιδιά.

Eμαθα να αναθεωρω καποια πραγματα και να μην ειμαι απολυτη και θα σου πω γιατι.......

Σε πολλα πραγματα πιστευουμε οτι μπορουμε να ανταπεξελθουμε αλλα αν ερθει ποτε εκει η κουφια ωρα, οι δυναμεις μπορει και να μας εγκαταλειψουν...

Γλυκιά μου κοπέλα, τι σχέση έχει ένας με πρόβλημα Αλτζχάιμερ με το καημένο το παιδί που περιγράφω; Κι εμείς είχαμε μια γιαγιά με σοβαρό θέμα και την είχαμε στο διπλανό δωμάτιο αλλά αυτή είχε ζήσει μια φυσιολογική ζωή, δεν καταλάβαινε τον ξεπεσμό της, δεν είχε συναισθήματα, ήταν στα χαμένα και ουσιαστικά εκεί καλύπτεις φυσικές ανάγκες και όχι συναισθηματικές. Δυστυχώς κατέληξε έχοντας ζήσει κοντά στους ανθρώπους της που υπέφεραν. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ίδρυμα ίσως να είναι και καλύτερη λύση.

Το παιδί έχει νου, καταλαβαίνει. Δεν είναι χαμένο. Ξέρει τι θα πει αγάπη, οικογένεια, στοργή. Εγώ θυμάμαι την γιαγιά και δεν ήταν έτσι. Σε έβλεπε και δεν σε έβλεπε! Όταν βλέπει τα παιδιά μου γελάει ως τα αυτιά από την χαρά της. Φυσικά δεν τα ανέχεται και για πολύ ώρα αλλά βλέπεις χαρά στα μάτια της. Δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση.

καλη μου δεν σου λεει κανενας οτι δεν εχει συναισθηματα κοριτσι ουτε οτι ειναι σωστο αυτο που γινεται...αλλα για αυτη την γυναικα εχεις αναρωτηθει ποτε τι αισθανεται αφου δεν αντεχει να ειναι με το παιδι της ουτε αυτες τις 2 μερες?μπορει να μην αντεχει να βλεπει το παιδι της ετσι,δεν λεω οτι ειναι σωστο αλλα ισως δεν αντεχει ,ειναι δικαιωμα της...και δεν καταλαβαινω ποια εισαι εσυ (εγω ,η αλλη ,μην το παρεις προσωπικα) που θα την κρινει και θα την κατηγορησει οτι πεταει το παιδι της στο ιδρυμα?Και ξερεις κατι τα παιδακια με ειδικες ικανοτητες ειναι πολυ δεμενα με τους γονεις τους πολυ μα παρα πολυ....σε αυτους οι κρισεις θυμου ειναι τεραστιες...

και για το τι θα πει η γειτονια ο ενας και ο αλλος που στο σπιτι του μπορει να γινονται τα χιλια δυο αλλα δεν βλεπει την δικια του καμπουρα εμενα προσωπικα δεν με ενδιαφερει καθολου....

και θελω να σε ρωτησω κατι αυτο το παιδι δεν το ειχε ποτε στο σπιτι μαζι της?απο οταν γεννηθηκε στο ιδρυμα το αφησε και δεν το ξαναπηρε ποτε?Δεν το φροντισε ποτε της?

και δεν μπορω να διαβαζω ανοησιες του τυπου η κυρια με την παχυλη συνταξη που κανει την ζωη της!ωραια ζωη.....

Δεν ειναι ενα θεμα που θα βγαλει η καθε μια τον κομπλεξισμο της...ειναι ευαισθητο και σεβαστειτε και τους γονεις που ειναι εδω και εχουν αμεα...

και στο κατω κατω δεν αντεχουμε ολοι οι ανθρωποι τα ιδια!

Γλυκιά μου κοπέλα, τι σχέση έχει ένας με πρόβλημα Αλτζχάιμερ με το καημένο το παιδί που περιγράφω; Κι εμείς είχαμε μια γιαγιά με σοβαρό θέμα και την είχαμε στο διπλανό δωμάτιο αλλά αυτή είχε ζήσει μια φυσιολογική ζωή, δεν καταλάβαινε τον ξεπεσμό της, δεν είχε συναισθήματα, ήταν στα χαμένα και ουσιαστικά εκεί καλύπτεις φυσικές ανάγκες και όχι συναισθηματικές. Δυστυχώς κατέληξε έχοντας ζήσει κοντά στους ανθρώπους της που υπέφεραν. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ίδρυμα ίσως να είναι και καλύτερη λύση.

 

Το παιδί έχει νου, καταλαβαίνει. Δεν είναι χαμένο. Ξέρει τι θα πει αγάπη, οικογένεια, στοργή. Εγώ θυμάμαι την γιαγιά και δεν ήταν έτσι. Σε έβλεπε και δεν σε έβλεπε! Όταν βλέπει τα παιδιά μου γελάει ως τα αυτιά από την χαρά της. Φυσικά δεν τα ανέχεται και για πολύ ώρα αλλά βλέπεις χαρά στα μάτια της. Δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση.

πολυ ασχημη λεξη.....

πολυ ασχημη λεξη.....

Ναι, είναι πάρα πολύ άσχημη αλλά δυστυχώς έτσι ήταν αν αναλογιστεί κανείς πως ήταν και πως έγινε. Και ακόμα χειρότερα, κράτησε χρόνια.

και θελω να σε ρωτησω κατι αυτο το παιδι δεν το ειχε ποτε στο σπιτι μαζι της?απο οταν γεννηθηκε στο ιδρυμα το αφησε και δεν το ξαναπηρε ποτε?Δεν το φροντισε ποτε της?

Όταν ζούσε η γιαγιά του παιδιού το φρόντιζε αυτή και η μαμά εργαζόταν (καμιά 5ετία). Στην συνέχεια το πήγαιναν στο ίδρυμα μόνο την μέρα. Το βράδυ κοιμόταν σπίτι. Αυτό κράτησε πολλά χρόνια και ενώ η μαμά δεν εργαζόταν. Αργότερα πήγαινε όλη την εβδομάδα στο ίδρυμα και όχι τα Σαββατοκύριακα. Και πλέον έτσι συνέχισε ώσπου πρόσφατα δεν την παίρνουμε ούτε και αυτά.

Και επίσης να πω ALIS πως δεν χρειάζεται να βρίζεις κομπλεξισμό την άποψη του καθενός. Το τι πιστεύεις είναι σεβαστό από όλους που συμμετέχουν στην συζήτηση.

αυτο δεν σου λεει κατι εκτος απο το οτι ειναι ολα οσα την στολισατε?

αυτο που θελω να πω ειναι οτι ναι αυτο που λες ειναι σωστο αλλα ισως το λες με λαθος τροπο στους δικους σου...αν το προσεγγισεις απο αλλη πλευρα ισως δεις αποτελεσμα...δες το απο την πλευρα της και ασε στην ακρη αυτα που αισθανεσαι αν θες να βοηθησεις....(δες το απο τον εαυτο σου)αν ερθει καποιος και αρχισει και σου λεει εσυ που κανεις αυτο που κανεις εκεινο ντροπη και μπλα μπλα μπλα ...δεν θα κατσεις να ακουσεις και θα βγαλεις νυχακια.....

και μην ξεχνας οτι ειναι μια πολυ λεπτη κατασταση...

ειχε στη νετ γονεις αμεα που μιλουσαν για την δικια τους ψυχολογια και εμπερια ηταν συγκλονιστικο..δεν ξερω αν μπορεις να βρεις κατι διαδικτυακα να δεις...ισως καταλαβεις λιγο....

Εγώ κατά τα άλλα έχω μαζί της απίστευτα καλή σχέση. Όταν είπα πως έχω έρθει σε ρήξη μαζί της δεν εννοώ πως κάθε μέρα της μιλάω γι αυτό. Η συζήτηση έχει γίνει 1-2 φορές και πάντα έμμεσα, του στυλ όταν χρειάζεσαι βοήθεια εδώ είμαι εγώ, ξέρω σε ζορίζει κάνε κουράγιο, μην ακούς τον κόσμο κοκ. Της μαγειρεύω, της πλένω ρούχα, της τακτοποιώ το σπίτι και άλλα πολλά. Μην φανταστείς δλδ ότι την στόλισα ποτέ. Πάντα διπλωματικά. Εδώ έχω άλλη γλώσσα λόγω ανωνιμότητας. Δεν είμαι γι αυτή ένα ακόμα προβληματικό άτομο στην ζωή της. Δεν της δημιουργώ ούτε άγχος, ούτε επιπλέον προβλήματα.

Ο χαμός γίνεται μέσα μου. Δεν διανοούμε αυτά που γίνονται.

Α ναι και με τον άντρα μου, εκεί είμαι λίγο πιο ειλικρινής θα έλεγα και δεν το δέχεται φυσικά.

βρε σεις ποια ΜΑΝΑ το κανει αυτο στο παιδι της πειτε αν ειναι δυνατον να φερεται ετσι στο παιδι της και να το πασαρι αλλου τι ειναι το παιδι βαλλιτσα? σορρυ αλλα ευχομαι καμια μερα ολα οσα κανει στοπαιδι της να τα βρει μπροστα της

Γλυκιά μου κοπέλα, τι σχέση έχει ένας με πρόβλημα Αλτζχάιμερ με το καημένο το παιδί που περιγράφω; Κι εμείς είχαμε μια γιαγιά με σοβαρό θέμα και την είχαμε στο διπλανό δωμάτιο αλλά αυτή είχε ζήσει μια φυσιολογική ζωή, δεν καταλάβαινε τον ξεπεσμό της, δεν είχε συναισθήματα, ήταν στα χαμένα και ουσιαστικά εκεί καλύπτεις φυσικές ανάγκες και όχι συναισθηματικές. Δυστυχώς κατέληξε έχοντας ζήσει κοντά στους ανθρώπους της που υπέφεραν. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ίδρυμα ίσως να είναι και καλύτερη λύση.

 

Το παιδί έχει νου, καταλαβαίνει. Δεν είναι χαμένο. Ξέρει τι θα πει αγάπη, οικογένεια, στοργή. Εγώ θυμάμαι την γιαγιά και δεν ήταν έτσι. Σε έβλεπε και δεν σε έβλεπε! Όταν βλέπει τα παιδιά μου γελάει ως τα αυτιά από την χαρά της. Φυσικά δεν τα ανέχεται και για πολύ ώρα αλλά βλέπεις χαρά στα μάτια της. Δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση.

Συγνωμη κοριτσι μου αλλα το αλστχαιμερ περναει απο διαφορα σταδια. Δεν ξυπνανε ενα πρωι και πεφτουν σε κωμα.

Και ακομη οταν δεν μιλανε σου λεει κανεις οτι αυτοι οι ανθρωποι δεν εχουν συναισθηματα? Δεν χρειαζονται ενα χαδι? Μην τρελαθουμε τωρα.

Μην κοβεις και ραβεις τα πραγματα οπως εσυ τα θελεις.

Και φυσικες αναγκες να καλυπτεις μονο σου λεει κανεις οτι ολοι οι ανθρωποι εχουν τις ιδιες δυναμεις?

Και με ποια κριτηρια κρινεις ποιος θα παει σε ιδρυμα ή οχι? Ειναι σωστα τα δικα σου κριτηρια?

Ανεφερα την περιπτωση για να τονισω οτι κανεις δεν μπορει να ξερει τι περναει ο αλλος και πως παιρνει τις αποφασεις του.

Αλλα το να κρινουμε ειναι πολυ ευκολο.

Το να βρεθουμε μεσα σε δυσκολες καταστασεις ειναι το δυσκολο.

Και ακομη πιο δυσκολο ειναι να ανταποκριθουμε στις προσδοκιες αυτων που μας κρινουν γιατι παντα για αυτους θα κανουμε κατι λαθος.

Αλλα οπως εχω ξαναπει απο την ασφαλεια του ζεστου μας καναπε και το κλεσιμο της πορτας μας οποτε θελουμε , ειναι πανευκολο να κρινουμε.

βρε σεις ποια ΜΑΝΑ το κανει αυτο στο παιδι της πειτε αν ειναι δυνατον να φερεται ετσι στο παιδι της και να το πασαρι αλλου τι ειναι το παιδι βαλλιτσα? σορρυ αλλα ευχομαι καμια μερα ολα οσα κανει στοπαιδι της να τα βρει μπροστα της

Ακους μονο την μια πλευρα . Μην το ξεχνας αυτο.

Και πραγματικα λυπαμαι πολυ για τις καταρες που ριχνεις χωρις και εσυ να ξερεις την κατασταση.

εμενα αυτη ειναι η γνωμη μου ξερω πολλες μανες που αφηνουν τα παιδια στο ιδρυμα κα μπορω να σου πολλες ιστοριες αληθινες .ο καθενας εκφραζει αποψη του την

αν μεσα στο σπιτι υπηρχε αγαπη και φροντιδα πρς αυτο το παιδι θα γινοταν καλα και με το παραπανω . ευχομαιι τουλαχηστον στα ιδρυματα να περναει καλα

εμενα αυτη ειναι η γνωμη μου ξερω πολλες μανες που αφηνουν τα παιδια στο ιδρυμα κα μπορω να σου πολλες ιστοριες αληθινες .ο καθενας εκφραζει αποψη του την

Και εγω ξερω ενα σωρο με εκτρωσεις και ενω ειμαι κατα δεν εκατσα ποτε να καταραστω καποια που το εκανε.

Οπως εχω ξαναπει, εξω απο τον χορο πολλα τραγουδια λεμε και να βαλει ο θεος το χερι του να μην βρεθουμε ποτε σε παρομοιες καταστασεις γιατι τοτε ξεχναμε αυτα που ειχαμε πει και λειτουργουμε αλλιως .

οι εκτρωσεις που κολανε βρε ζωη με το θεμα μας .τελος παντων ο καθενας αυτο που πιστευει,

Δεν με ενδιαφέρει ο κόσμος κορίτσια. Απλά όταν έχει και ο κόσμος την ίδια άποψη με μένα χωρίς κι εγώ να μπορώ να τους πω έχεις δίκιο τότε νευριάζω με τον εαυτό μου.

Επίσης δεν τρέφω αυταπάτες, δεν είπα ότι είναι εύκολο να ζήσει κάποιος 24 ώρες μαζί της ούτε ότι δεν είναι θυσία. Σαφώς και είναι. Δεν με ενοχλεί τόσο που είναι στο ίδρυμα, μπορώ να καταλάβω την ανάγκη της για ανεξαρτησία (ως ένα σημείο). Αλλά βρε κορίτσια 2 μέρες την εβδομάδα ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ αυτό το παιδί ας το ανεχτεί επιτέλους! Αυτό λέω και γι αυτό θυμώνω! Είπα πως και αυτές τις 2 μέρες μπορώ να βοηθήσω με το να έρθει σε μένα να μένει όσες ώρες κάτσει και κάθεται αρκετές άμα την πάρω.

Ας διευκρινήσω και τα προβλήματα του παιδιού που ίσως η φαντασία σας τρέχει όταν ακούτε ΑΜΕΑ. Δεν υπάρχει κινητικό πρόβλημα, αυτοεξυπηρετείται σε όλα (ντύνεται, πηγαίνει τουαλέτα, σκουπίζετε, τρώει κτλ μόνη της), δεν μιλάει και άρα δεν ενοχλεί με φασαρία. Έχει κάποιες κρίσεις θυμού όταν δεν γίνει το δικό της και τρομερή ανασφάλεια η οποία πηγάζει από αυτή την άρνηση. Αν όμως την πας με το καλό δεν ενοχλεί! Επίσης κάνει και ζημιές ορισμένες φορές. Λερώνει όταν τρώει (ψιχουλάκια κτλ). Μπορεί να μείνει εντελώς μόνη της για μερικές ώρες για να βγει να πάρει αέρα η μάνα. Πόσο τραγικά σας ακούγονται;

Όπως τα λες μου ακούγονται πολύ λογικά όλα αυτά. Εγώ στη θέση σου θα της έλεγα ευθέως τον προβληματισμό μου για να έβλεπα και τον αντίλογο (χωρίς κριτική). πχ "γιατί δεν την παίρνεις σπίτι τα Σαββατοκύριακα?ή έστω κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Θα σε βοηθάω και εγώ και θα νιώθει και η κόρη σου πιο όμορφα που θα είναι με τους δικούς της" για να δεις τι θα απαντήσει. Αν σου πει "δεν ξέρεις τι σταυρό κουβαλάω" γενικά και αόριστα, πες της ότι ενδιαφέρεσαι να μάθεις και να βοηθήσεις όσο μπορείς. Τα ίδια θα έλεγα και στον άντρα μου. Εκτός και αν υπάρχει κάτι που δεν στο έχουν πει.

Βρε κοριτσια, ποια βοηθεια απο τριτο ατομο?

Οταν βλεπουν τα σκουρα την κανουν με ελαφρια πηδηματακια. Τα εχουμε δει και τα ξερουμε.

Εγώ κατά τα άλλα έχω μαζί της απίστευτα καλή σχέση. Όταν είπα πως έχω έρθει σε ρήξη μαζί της δεν εννοώ πως κάθε μέρα της μιλάω γι αυτό. Η συζήτηση έχει γίνει 1-2 φορές και πάντα έμμεσα, του στυλ όταν χρειάζεσαι βοήθεια εδώ είμαι εγώ, ξέρω σε ζορίζει κάνε κουράγιο, μην ακούς τον κόσμο κοκ. Της μαγειρεύω, της πλένω ρούχα, της τακτοποιώ το σπίτι και άλλα πολλά. Μην φανταστείς δλδ ότι την στόλισα ποτέ. Πάντα διπλωματικά. Εδώ έχω άλλη γλώσσα λόγω ανωριμότητας. Δεν είμαι γι αυτή ένα ακόμα προβληματικό άτομο στην ζωή της. Δεν της δημιουργώ ούτε άγχος, ούτε επιπλέον προβλήματα.

Ο χαμός γίνεται μέσα μου. Δεν διανοούμε αυτά που γίνονται.

 

Α ναι και με τον άντρα μου, εκεί είμαι λίγο πιο ειλικρινής θα έλεγα και δεν το δέχεται φυσικά.

Μπραβο μπραβο, μπραβο θα στο ξαναλεω! Εχεις μεγαλη δυναμη και κουραγιο και γενναια καρδιά!

Η μητέρα (εν απουσία πατέρα) ισχυρίζεται πως αδυνατεί να προσέχει το παιδί (ετών 30+ αλλά με νοητική υστέρηση που το καθιστά να συμπεριφέρεται σαν παιδί) και το έχει σε ίδρυμα καθ'όλη την διάρκεια της εβδομάδας.

 

Πρόσφατα ακόμα και τα Σαββατοκύριακα που το παιδί ερχόταν σπίτι να περάσει λίγες ώρες οικογενειακά, δεν έρχεται πλέον. Το πηγαίνει σε άλλο σπίτι, σε μια κυρία να το προσέχει. Γιατί;

 

 

Προφανως γιατι κουραστηκε τοσα χρονια. Και ο αντρας σου που εζησε τοσα χρονια στο σπιτι μαζι με την αδελφη του εχει τις πληγες του. Εαν εχεις εσυ τη δυναμη και την υπομονη να την παιρνεις μια μερα την εβδομαδα στο δικο σου σπιτι καντο για να δειξεις και εμπρακτα το ενδιαφερον σου, διαφορετικα ασε να αναλαβουν εκεινοι που εχουν την επιμελεια της.

Συγνωμη κοριτσι μου αλλα το αλστχαιμερ περναει απο διαφορα σταδια. Δεν ξυπνανε ενα πρωι και πεφτουν σε κωμα.

Και ακομη οταν δεν μιλανε σου λεει κανεις οτι αυτοι οι ανθρωποι δεν εχουν συναισθηματα? Δεν χρειαζονται ενα χαδι? Μην τρελαθουμε τωρα.

Μην κοβεις και ραβεις τα πραγματα οπως εσυ τα θελεις.

Και φυσικες αναγκες να καλυπτεις μονο σου λεει κανεις οτι ολοι οι ανθρωποι εχουν τις ιδιες δυναμεις?

Και με ποια κριτηρια κρινεις ποιος θα παει σε ιδρυμα ή οχι? Ειναι σωστα τα δικα σου κριτηρια?

Ανεφερα την περιπτωση για να τονισω οτι κανεις δεν μπορει να ξερει τι περναει ο αλλος και πως παιρνει τις αποφασεις του.

Αλλα το να κρινουμε ειναι πολυ ευκολο.

Το να βρεθουμε μεσα σε δυσκολες καταστασεις ειναι το δυσκολο.

Και ακομη πιο δυσκολο ειναι να ανταποκριθουμε στις προσδοκιες αυτων που μας κρινουν γιατι παντα για αυτους θα κανουμε κατι λαθος.

Αλλα οπως εχω ξαναπει απο την ασφαλεια του ζεστου μας καναπε και το κλεσιμο της πορτας μας οποτε θελουμε , ειναι πανευκολο να κρινουμε.

ΖΩΗ εγώ μιλούσα για την δική μας γιαγιά και αυτά που πέρασαν οι θείες μου. Σε καμιά περίπτωση δεν εννοούσα να βάλετε εσείς σε ίδρυμα τον άνθρωπό σας. Συγνώμη αν δεν ήμουν σαφής. Σε καμιά περίπτωση δεν ήθελα να σε προσβάλω. Απλά εμάς η περίπτωση αλτζχάιμερ που είχαμε ήταν δράμα για όλους.

Όπως τα λες μου ακούγονται πολύ λογικά όλα αυτά. Εγώ στη θέση σου θα της έλεγα ευθέως τον προβληματισμό μου για να έβλεπα και τον αντίλογο (χωρίς κριτική). πχ "γιατί δεν την παίρνεις σπίτι τα Σαββατοκύριακα?ή έστω κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Θα σε βοηθάω και εγώ και θα νιώθει και η κόρη σου πιο όμορφα που θα είναι με τους δικούς της" για να δεις τι θα απαντήσει. Αν σου πει "δεν ξέρεις τι σταυρό κουβαλάω" γενικά και αόριστα, πες της ότι ενδιαφέρεσαι να μάθεις και να βοηθήσεις όσο μπορείς. Τα ίδια θα έλεγα και στον άντρα μου. Εκτός και αν υπάρχει κάτι που δεν στο έχουν πει.

Αυτό θα γίνει. Θα την παίρνει κάθε 2ο ΣΚ τελικά. Μιλήσαμε. Τώρα εκείνες τις μέρες θα φροντίζω να την έχω στο σπίτι μου να μην την κουράζει μπας και καταφέρει να την παίρνει κάθε ΣΚ. Στην γυναίκα που την πάει φυσικά πληρώνει οπότε αν δει ότι δεν κουράζεται όσο την έχει τότε δεν θα την πηγαίνει (είναι και τσιγκούνα!). Οπότε νομίζω αυτό ή το άλλο ΣΚ θα την έχουμε μαζί μας πρώτα ο Θεός.

Όχι και δεν υπάρχει κάτι που να μην ξέρω. Κάποιο μυστικό ή κάτι άλλο σοβαρό. Μένω μαζί τους πολλά χρόνια.