ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΘΑΛΑΜΟ

[kiko]

kai ego koritsia imoun iper tis apopsis na exei i mitera konta tis to moro sinexeia , alla distixos ego gennisa me kaisariki kai mporo na po pos gia mena itan poli epiponi empeiria me synepeia na min exo kouragio oute ton eafto mou na voithiso alla oute kai to moro mou.Tin proti mera zitisa na mi mou ton feroun to vradi gia na iremiso ligo apo ton pono , vevaia meta to skilometaniosa pou den ton eida.Ti na sas po den xero i kathemia mana na kanei afto pou thelei kai analoga me tin ekvasi tou toketou na praxei.

[Iride]

Ίσως σε κάποια συγγενικά πρόσωπα να είναι δύσκολο να το πεις, πάντως εγώ και στους δύο τοκετούς, που ήταν καισαρικές, είχα δηλώσει ότι δέχομαι επισκέψεις από την τρίτη ημέρα και μετά. Και να πω την αλήθεια, όταν ερχόντουσαν οι επισκέψεις και τύχαινε και έφερναν τα μωρά, έβγαιναν έξω ή τους πήγαινε ο άντρας μου στο μπαρ για καφέ. Έχω το άγχος των επισκεπτών, αλλά είχα το περιθώριο λόγω μεγάλης κατανόησης όλων να το φέρω στα μέτρα μου, κάτι που δυστυχώς δεν γίνεται πάντα. Παρόλα αυτά, όταν φέρνουν τα μωρά και πρέπει η μητέρα να θηλάσει ή να ταίσει τέλος πάντων με το μπουκάλι δεν έβγαιναν οι επισκέπτες έξω? Σε εμένα έτυχε (μάλλον) να βγαίνουν. Το έβλεπαν μόνο για ένα δευτερόλεπτο όταν το έπαιρνε πίσω η νοσοκόμα με το πυρεξάκι. Εξαρτάται βέβαια και από το σόι. Κάποιες πεθερές, ή θείες δύσκολα θα ακούσουν την επιθυμία να βγουν έξω. Τι να κάνουμε όμως, πρέπει να βγουν!

[ΜΑΜΑ ΘΟΔΩΡΗ ΑΛΙΚΗΣ]

Σίγουρα μετά από 2 παιδιά απαντώ θετικότατα γιατί είναι άλλη εμπειρία να έχεις το μωρό σου κοντά σου όλη την ώρα. Στον Θοδωρή μου θα είχα βέβαια τρομοκρατηθεί γιατί έκλαιγε όλη την ώρα, αλλά με τη μπέμπα μου ήταν ανεπανάληπτες οι στιγμές που μου την έφερναν στο μαιευτήριο. Βέβαια χρείαζεται και ξεκούραση η μαμά αλλά έτσι και αλλιώς οι πρώτοι μήνες με μωρό είναι πάντα δύσκολοι.

Είναι μοναδική εμπειρία να κρατάς το μόλις λίγων ωρών μωρό σου στην αγκαλιά σου συνέχεια. Ειδικά όταν την πρωτοθήλασα. Έκλαιγα από χαρά που ρούφαγε το στήθος μου τόσο πολύ. Νομίζω ότι θα θυμάμαι πάντα αυτή την πρώτη δική μας επαφή. Στον Θοδωρή λόγω απειρίας δεν το έζησα και θα μου λείψει.

[Dimitra_13]

Εννοείται πως ναι...9 μήνες την περιμένω!

[NADIMOR]

Και βέβαια θα προτιμήσω να έχω το μωρό μου, μαζί μου συνέχεια....!

Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που, όταν με το καλό μείνω έγκυος, θα γεννήσω σε δημόσιο νοσοκομείο, που το επιτρέπει.

[MAROU]

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΩΣ & ΠΩΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΣΥΝΕΧΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ.

[Venus75]

Σαφως και το θελω διπλα μου 24 ωρες το 24ωρο (ειδικα αν ημουν σε μονοκλινο ή δικλινο).

[βαλιαπ]

Εννοείται ναι. Εγώ τη Μυρτώ μου την είχα δίπλα μου όταν γέννησα και την κοιτου΄σα συνέχεια. Αφήστε που έμαθα γρήγορα να ικανοποιώ τις ανάγκες τις(άλλαγμα,τάισμα) Χωρίς να πελαγώνω. Φιλιά

[stella 1979]

ΝΑΙ ΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[italy]

εννοειταιαν και γεννησα με καισαρικη,λογω επιπλοκων,την ειχα μαζι μου στο δωματιο πριν ακομα συνελθω καλα καλα!!!!!μπορει να ηταν πολυ κουραστικο στην αρχη για μενα λογω αυπνιας,θηλασμου κλπ αλλα αυτες τις μερες δεν θα τις ξεχασω ποτε!!!!!

[bloublou]

Nαι το θέλω μαζί μου και ευτυχώς το είχα.

[Διδυμακι81]

Κι εγω θα ηθελα να εχω τα μωρα μαζι μου συνεχεια.Συμφωνω απολυτα στο οτι δεν θα πελαγωσω στο σπιτι με το ταισμα και το αλλαγμα τους αν ηδη εχω εξικειωθει μαζι τους απο την κλινικη !!! Αλλα αγχωνομαι !!!!!!!Μου φαινεται πιο ευκολο για ενα μωρο.Αλλα 2 ??????? Υπαρχει καποια μανουλα με διδυμα που τα ειχε μαζι της συνεχεια στο δωματιο?????? Πως ηταν??????:roll:

[efitsa]

στο νοσοκομειο που γεννησα τα μωρα τα εχουν με τη μητερα τους προκειμενου να θηλαζουν οποτε χρειαζεται το παιδι μια κ γινεταιφιλοτιμη και αξιολογη προσπαθεια απο τις μαιες για να εδραιωσουν το θηλασμο.ετσι λοιπον με βοηθησαν κ μενα παρα πολυ σε αυτο το θεμα παρα τον πολεμο των παιδιατρων του νοσοκομειου και τις ακαρπες προσπαθειες τους για εισαγωγη προσθετου. οι μαιες αλλωστε ηταν εκει ολο το 24ωρο χα!

[v.polina]

οπωσδηποτε...ημουν σε μονοκλινο,ειχε μεινει και ο αντρας μου μαζι μας και οι στιγμες που ζησαμε ηταν μαγικες...δεν ηθελα να χασω ουτε λεπτο απο τις πρωτες ωρες της ζωης του!!!!

[Smouts]

Κι εγω γεννησα σε Δημοσιο και την ειχα στο δωματιο απο την ωρα που μπηκα μεχρι και την ωρα που εφυγα. μονο το πρωι την επαιρναν για μπανιο. Μονη μου την αλλαζα, μονη μου τη θηλαζα, οτι ωρα ηθελα, οπως ήθελα. Γυρισα σπιτι και δεν μου φυγαν τα σαγονια. Ήξερα τι να κανω.

Στους συγγενείς ειχα πει απο πριν γεννησω, οτι θα εχω το μωρο στο δωματιο και να μην ερθουν στο μαιευτηριο, αλλα στο σπιτι.

Κι εγω στην αρχή, δεν ηξερα πως θα ειναι με το μωρο συνεχως μαζι μου, αλλα κοριτσια, ηταν ΤΕΛΕΙΑ. Και μενα, εμεινε ο αντρας μου ολες τις μερες και νυχτες, και ηταν πολυ ωραια.

Βεβαια για να ειμαι και ειλικρινής, ημουν σε μονοκλινο. Δεν ξερω αν ημουν σε δωματιο με περισσότερα ατομα πως θα ηταν.

[v.polina]

Μονη μου την αλλαζα, μονη μου τη θηλαζα, οτι ωρα ηθελα, οπως ήθελα. Γυρισα σπιτι και δεν μου φυγαν τα σαγονια. Ήξερα τι να κανω.

 

μεχρι τωρα που το διαβασα απο σενα δεν το ειχα συνειδητοποιησει...ακουγα αλλες μανουλες να λενε οτι δεν ηξεραν τι να κανουν μολις γυρισαν σπιτι,ειχαν φωναξει τις μητερες τους ή και μαιες για να τις βοηθησουν,και δεν αναρωτηθηκα το γιατι εγω δεν χρειαστηκα.προφανως ηταν επειδη το μωρο δεν το ειχαν στο δωματιο μαζι τους.

ΔΕΝ κατακρινω οσες μανουλες επιλεγουν να μην εχουν το μωρο μαζι τους,για να μην παρεξηγηθω...απλα ειδα ποσο σημαντικες ηταν εκεινες οι μερες και για μενα και για τον αντρα μου,και το συνιστω ανεπιφυλακτα...

παρολο που γεννησα με καισαρικη και πονουσα πολυ,ουτε για ενα λεπτο δεν σκεφτηκα να μην εχω το μωρο μου εγω.οταν δεν μπορουσα να κανω κατι λογω πονων,ειχα διπλα μου ΒΡΑΧΟ τον αντρα μου-εβαζε το αγορακι μας να ρευτει,μου τον εφερνε να τον θηλασω,τον αλλαζε...

[peper]

Συμφωνώ μαζί σου olg@, δεν ειναι μόνο οι επισκέπτες αλλα και το προσωπικό του μαιευτηρίου (καθαρίστριες, τραπεζοκόμοι κλπ). Γι' αυτό και μόνο το λόγο δεν θα ήθελα το παιδί μου στο μαιευτήριο μαζί μου. Ναι! λοιπόν στον αποκλειστικό θυλασμό, αλλά μετά να πάει μέσα στην αίθουσα νεογνών που είναι πιο προστατευμένο. Άλλωστε πηγαίνοντας στο σπίτι είσαι 24 ώρες το 24ωρο μαζί με το μωρό σου.

[Morchelina]

Στo δεύτερο μωρό μου πήρα μονόκλινο και το είχα δίπλα μου δύο μέρες. Δυστυχώς παρουσίασε ίκτερο και ήταν πολύ νωθρό για να θηλάζει και το πήραν στην αίθουσα νεογνών για να το ταϊζουν και να το βάλουν στη λάμπα. Φυσικά καμία πρόνοια για τη θηλάζουσα μητέρα. Έβγαζα το γάλα για να διατηρήσω το θηλασμό και έκανα υπομονή κάνα δυό μέρες μέχρι να πάω στο σπίτι.

 

Επομένως, ναι το μωρό μαζί με τη μαμά αλλά να μπορούμε να αναγνωρίσουμε και το πρόβλημα και να ζητάμε βοήθεια.

[Lora2]

Δε ξέρω αν με πείτε κακιά ή όχι, αλλά εγώ ψηφισα ΟΧΙ!

Δε το θέλω το μωρό στο ίδιο δωμάτιο με εμένα για τους εξης λόγους:

1) Για τους επισκεπτες.

Είπα σε όσους ήθελαν να με δουν να ερθουν στην κλινική και οχι στο σπίτι για να μη κολλήσει κανενα μικρόβιο το μωρό, γιατί ήξερα πως στην κλινική δεν επιτρεπόταν να δουν το μωρό. Οι νοσοκομες ερχοντουσαν να πάρουν το μωρό με μάσκα. Εξ' άλλου το μωρό κοιμόταν συνέχεια τις πρωτες μέρες.

2) Ημουν απο καισαρική, πονούσα δεν είχα κοντά μου άτομα 24 ωρες το 24ωρο και εκτός του ότι θα δυσκολευόμουν πολύ στο άλλαγμα κ.τ.λ. ήθελα να ξεκουραστώ για να αναρρώσω γρήγορα.

Είχα ζητήσει όμως να μου τη φέρνουν ανα 3 ωρες για θηλασμό ακόμα και τη νυχτα.

Οπότε δε θεωρώ ότι της στέρησα κάτι με το να μην την έχω κοντα μου συνέχεια. Ίσα ϊσα που άφησα τη φροντιδα της στα χερια ειδικών. Βεβαια κανεις δεν ειναι πιο ειδικός απο τη μάνα, αλλά τι να κάνουμε όταν η μανα είναι εγχειρισμένη;

Μετά βεβαια στο σπίτι δε την άφηνα λεπτό απο την αγκαλιά μου με αποτελεσμα να έχει μάθει στις αγκαλιές και στα χάδια. Το πρώτο βράδυ σπίτι δε κοιμήθηκα για να την προσέχω, μήπως κάνει κάτι και δε την ακούσω στον υπνο μου.

[Lora2]

Το να έχεις το μωρό δίπλα σου συνέχεια δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα!

Αν τα νοσοκομεία θέλουν να προστατεύουν τα νεογέννητα από τα μικρόβια, δεν θα ήταν πιο απλό να απαγορεύουν τις επισκεψεις? Τρεις τεσσερεις μέρες μένουν τα μωράκια στο μαιευτήριο, δεν είναι τόσο τραγικό να μην παρελάσουν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι από εκεί. Θα μπορούσαν να καθορίζουν οι γονείς δυο ή τρια άτομα που εκ περιτροπής θα μπορούν να έρχονται (πχ καμια γιαγια για βοήθεια) και τέρμα. Οι υπόλοιποι μετά από τρεις μέρες στο σπίτι.

Ναι, αλλά όταν έρχονται στο σπίτι πως μπορείς να τους πεισεις ότι ειναι ένα μικρο πλασματάκι, ευαισθητο στα μικροβια, και να ΜΗΝ το παιρνουν αγκαλιά, να μην το φτύνουν (φτου φτου σκόρδα), να μην έρχονται αν έχουν την υποψία ότι είναι άρρωστοι, απλά να το κοιτάνε και αυτό απο μακριά;

Δε γινεται γιατί θα παρεξηγηθουν. Οποτε και εγώ δε δέχτηκα καμία επίσκεψη σπίτι. Όποιος ήρθε στο μαιευτήριο να δει ΕΜΕΝΑ ηρθε. Τελος. Οι υπολοιποι μετά από κανένα 6μηνο όταν θα βγει απο την αποστείρωση το μωρό. Είμαι απόλυτη γιατί κανένας δε θα μου πει μπράβο αν κάνω το αντίθετο. Αντιθετα αν καταφερω να κρατησω υγιειες το μωρό μου για το πρωτο εξάμηνο τουλάχιστον θα είμαι πολύ υπερήφανη.

[Smouts]

Ναι βρε κοριτσια, δεν λεμε οτι παντα ειναι το καλυτερο.

Και παντα παιζει ρολο και η πολιτικη του μαιευτηριου. Εγω τι ήθελα, τι δεν ηθελα, ημουν σε δημοσιο, και θα το ειχα ούτως ή αλλως.

Απλα, κι εγω ημουν πολυ καλα γιατι ειχα γεννήσει φυσιολογικα και ευκολα, χωρις πολλες ταλαιπωριες, δεν εχουμε και αλλο παιδι και ο αντρας μου ηταν συνεχως μαζι μου και μου αρεσε πολυ. Και φυσικα πρεπει η μαμα να αντεχει.

Εννοειται πως δεν συμβαινει το ιδιο σε ολα τα μαιευτηρια. Ειπαμε πως παιζει και ρολο το δωματιο (μονοκλινο, δικλινο κλπ) Κι εγω ειπα οτι μου αρεσε γιατι ημουν μονη μου. Σε κανα 6κλινο δεν νομιζω οτι θα ειχα την ιδια αποψη. Και επισης εννοειται, οτι πρεπει παντα να κοιταμε την υγιεια του νεογνου οταν χρειαζεται. Αλλα δεν ξερω αν στην αιθουσα νεογνων, με αλλα 50 μωρα να τσιριζουν ολη την ωρα, θα ειναι ηρεμο ή θα ειναι εκνευρισμενο?

Εγω ειπα σε ολο τον κοσμο να μην ερθει στο μαιευτηριο, αλλα σπιτι, γιατί πρωτον στο σπιτι οι περισσότεροι μη κοντινοι το αποφευγουν, δευτερον, υπαρχει περισσότερος χρόνος για να μοιρασεις τον κοσμο, συν οτι εμας, οταν γυρισαμε σπιτι, ηταν τελος Ιουλιου και μετα Αυγουστος, οπου ολοι φευγαν για τις διακοπες τους και δεν ηρθε ψυχή σπιτι. Μετα οταν γυρισανε, κι εμεις ειχαμε σαραντισει, και σε ΠΑΡΑ πολλούς ειχε φυγει η καουρα του να ερθουν να μας δουν.

[Lora2]

εμας, οταν γυρισαμε σπιτι, ηταν τελος Ιουλιου και μετα Αυγουστος, οπου ολοι φευγαν για τις διακοπες τους και δεν ηρθε ψυχή σπιτι. Μετα οταν γυρισανε, κι εμεις ειχαμε σαραντισει, και σε ΠΑΡΑ πολλούς ειχε φυγει η καουρα του να ερθουν να μας δουν.

Τι κακό και αυτό να θέλουν να δουν ολοι το μωρό ; Τι ειναι αξιοθέατο;

Ο καθένας ξέρει πως να προστατέψει το παιδί του, η κάθε οικογένεια είναι διαφορετική περιπτωση. Εμεις γυρισαμε π.χ αρχες Σεπτεμβρίου, ήταν καλός ο καιρός και θέλανε να δουνε το μωρό "αξιοθέατο" το οποίο ήταν στην πιο ευαισθητη στιγμή της ζωής του. Ηταν και προωράκι και άστα...

Μέχρι και άτομο που δουλευει σε γκισε, σε δημοσιο οργανισμό, μου είπε να έρθει επισκεψη την επομενη μέρα που γυρίσαμε σπιτι. Εγώ φταιω μετά που έγινα κακιά; Δε πειράζει, τιμή μου και καμάρι μου και σ' αυτό είμαι απόλυτη.

[Bunny]

 

Εγώ προσωπικά ΔΕΝ θα ήθελα τα μωρά μου 24 ώρες στο δωμάτιο και θα σας πω τον λόγο. (εννοείτε ότι τα μωρά τον διπλανών κρεβατιών δεν με πειράζουνε, μιλάω για τα δικά μου). Την ώρα που οι μαίες περνούν το μωρό έχεις την ευκαιρία να κάνεις ένα μπάνιο, να ξεκουραστείς, να πας να πιείς καφέ ή αν θέλετε στην δική μου περίπτωση να πάω κάτω να δω τον πρώτο μου μπόμπιρα που κάθε μέρα με περίμενε στην καφετέρια.

 

Πιστεύω ότι οι 4 αυτές μέρες είναι μέρες προσαρμογής για την μητέρα και θα πρέπει να έχει και λίγο χρόνο για τα βασικά. Αυτή είναι η γνώμη μου.

 

Φιλικά

 

Συμφωνώ...

[Bunny]

Δεν μπορείς να απαγορεύσεις τα επισκεπτήρια..Εγώ θα χαρώ πάρα πολύ να έρθουν οι συγγενείς και οι φίλοι να μου ευχηθούν, στο μαιευτήριο. Εκτός κι αν υπάρχει πρόβλημα υγείας..

[Smouts]

Δεν διαφωνω με αυτο. Κι εγω σας λεω, ήθελα δεν ήθελα, αυτή ηταν η πολιτική του μαιευτηρίου και δεν μπορουσα να κανω αλλιως. Απλα, τελικα, κι ετσι όπως ηταν οι συνθηκες, μου αρεσε.

Αλλα κι εγω, ξεροντας, οτι θα ειναι ετσι, ειπα σε παρα πολυ κοσμο που δεν με ενδιεφερε, να μην ερθει π.χ. στους συναδέλφους μου (που χεστηκα να τους δω), στα πεθερικα της αδελφής μου ή στα σογια των γονιων μας που δεν εχουμε πολλα πολλα. Εννοειται πως αυτούς που ήθελα και τους είπα να ερθουν και ηρθαν βεβαια, απλα ηταν λιγοι. Το μωρο ήταν στο κουνακι του, στο παραθυρακι για να το βλεπει φως, οποτε ίσα που το κοιταζανε, δεν το ενοχλουσανε. Και ναι, σιγουρα, θες να κατεβεις να πιεις κι ενα καφε ή να δεις και το αλλο σου παιδακι (εγω δεν ειχα), και να ξεκουραστείς. Αλλα εγω χαιρόμουν πολυ που την ειχαμε μαζι μας συνεχως.