το κουβαρι ολο παει και μπερδευεται πιο πολυ....

[yasemi]

ειπαμε η μητροτητα δεν ειναι ευκολη υποθεση (αλλα παρα πολυ ευχαριστη ομολογω....)

 

οσο μεγαλωνει ομως το παιδι ερχεσαι αντιμτεωπος με καταστασεις που ουτε το φανταζοσουνα και ξαφνικα βρισκεσαι το βραδυ στο κρεββατι να σκεφτεσαι" εκασνα καλα?τι θασ μπορουσα να κανω??μηπως κιοτεψα??μηπως επρεπε να κανω αυτο?μηπως επρεπε να πω εκεινο?"

 

εινια λιγο ακατονοητα ετσι που τα γραφω συγχωρεστε με αλλλα μπαινω απο το pc της κουνιαδας μου που μενει ακομη με τα πεθερικα μου και η μικρη μπαινοβγαινει συνεχεια....

 

 

απορια πρωτη:

παω με την μικρη στη ξαδερφουλα της που ειναι.ΜΑζι παιζουνε μια χαρα...τα βρισκουνε οσο μπορουν να τα βρουνε τα παιδια αυτων των ηλικιων.Τυχαινει μερικες φορες να ερχεται και ενα αλλο αγορακι περιπου 24 μηνων το οποιο ομως ειναι επιθετικο,θελει ολα τα παιχνιδια δικα του,τραβει μαλλια,σηκωνει χερι και σε μας....η δικια μου ενω στην αρχη χαιρονταε τωρα οποτε ακουει οτι ηρθε αρχιζει και λεει 'Μαμα φοβασαι-φοβαμαι εννοει δε θελω" και δε θελει να παιξει μαζι του γιατι την τραβει απο τα μαλλλια οπως και την ανιψια μου.Οι γονεις του αντε θα πουνε Μη μαι δυο τρεις ισως κια να τον βαλλουν τιμωρια αλλα ειναι γενικοτερα χαλαροι...θα του ριξουν και καμια (οποτε λογικο εινια το παιδι να μαθαινει οτι το ξυλο ειναι κατι φυσιολογικο)

 

 

εγω πια οταν ερχονται την κανω με ελαφρα σε 5 λεπτα...κανω καλα?ή πρεπει να αφηνω την μικρη να παιζει και να μαθει και αυτη να σπρωχνει για να διεκδικησει τα παιχνιδια???γιαιτι απο οττε που συναντηθηκε μα ζι του οποτε τον βλεπει αρχιζει και αυτη κατι σπρωξιματα προς αυτον για να απελευθερωθει (σε συνδυασμο με το κλαμμα για αν τη σωσω).

 

Τι θα κανετε?Σαφως δε μπορω να τους πω να μαζεψουν τι παιδι τους...(αν ημουν αλλος χαρακτηρας ισως και αν το εκανα...

 

 

ΑΠΟΡΙΑ 2η

Το παιδι μου απο παππουδες γνωριζει μονο τα πεθερικα μου και ευτυχως μου στεκονται σαν γονεις γιατι οι δικοι μου τρεις λαλουν και δυο χορευουν....αλλα τωρα που η μικρη οτι ακουει το λεει επειδη γενικοτερα ειναι λιγο οξυθυμοι θα πεταξουν καμια βρισια και εγω δε θελω να τα μαθει ....λενε ε ενταξει λες και δε θα τα ακουσει απο αλλου....τους εξηγω οτι δε μαρεσει να ακουω ενα κοριτσακι να λεει διαφορα αλλα πολλες φορες ξεχνιουνται....το χειριζομαι αραγε καλα???

 

ΑΠΟΡΙΑ 3η

 

πως συμπεριφερεσαι σε ολους εκεινους που συνηθως δεν εχουν παιδια ή μπορει να εχουν και τα μεγαλωνουν με τελειως διαφορετικο τροπο οταν σου λενε οτι ειναι λαθος αυτο που λες στο παιδι και πολλες φορες γελανε ειρωνικα??(πχ εγω καθομαι και της εξηγω τα παντα ,θα τη βαλω τιμωρια με το δικο μου τροπο και δε θα τη χτυπησω σαφως...οπως λενε μερικοι...)

 

πως ενω απο χαρακτηρας σου εισαι ατομο ηπιο και δε θες να μαλωνεις με το παραμικρο για διαφορους λογους εισαι πολλες φορες ετοιμη να εκραγεις και να αρχιζεις να τους τη λες να κοιτανε την δουλιεα τους και τα δικα τους παιδια???

 

 

δε ξερω αν περναω μια φαση αλλα ειλικρινα πολλες φορες αυτα που ακουω γυρω μου με εκνευριζουν (ενω παλιοτερα απλα χαμογελαγα και εκανα τα δικα μου)...γιατι ολοι θεωρουν οτι επειδη εισαι 28 δε ξερεις τι σου γινεται??

 

και τελικα γιατι ενω ειμαι ευτυχισμενη με τις επιλογες μου (γαμος και παιδι)λενε χαζομαρες και προσπαθουν να σε πεισουν για το αντιθετο???ειναι δυνατον να υπαρχει τετοια ζηλια???τετοια κακια???

 

απο αλλου ξεκινησα αλλα πραγματικα ωρες ωρες με επηρεαζουν αυτα και κακως γιατι εδω και χρονια ειχα μαθει οτι ακουω να μη με ακουμπαει...αυτο ειναι δειγμα ανωριμοτητας ?

 

ξερω οτι εδω και πολυ καιρο ειχα μια μορφη ας το πουμε καταθλιψης...(οχι απεναντι στο παιδι το οποιο ητανε το μονο που με εκανε ευτυχισμενη αλλα επειδη ειχαμε λιγα μικροπροβληματα με τον αντρα μου (οικονομικα και επρεπε να συνηδητοποιησηει και αυτος καποια πραγματα και να αλλαξουμε καποιες συνηθειες που ειχαμε πριν το παιδι ) ημουν καπως ,δε ημουνα τελεια νοικοκυρα ....μονο προσπαθουσα να ειμαι τελεια μαμα...ειχα λιγο ξεχασει το καλη συζυγος γιατι και ο αντρας μου ειχε ξεχασει το καλος συζυγος...ειχαμε πεσει και οι δυο στο να ειμαστε καλοι γονεις....

μια μερα λες και εφυγε ενα μαυρο πεπλο απο πανω μου και ειδα τα πραγματα τελιεως διαφορετικα....

 

τελικα το πιο σημαντικο εινια να εισαι ευτυχισμενη με τις επιλογες σου και ασε τους αλλους να σου λενε οτι θελουν....

 

τα γραφω ολα αυτα δε ξερω γιατι...αναρωτιεμαι εσεις γενικοτερα νιωθεται συνεχεια μπερδεμμενες με τους ρολους σας,με το πως να αντιμετωπισεται διαφορες καταστασεις.γενικοτερα απο το πιο μικρο οσο το πιο μεγαλο ή απλα τωρα με το παιδι με εχει πιασει μια μανια να τα αναλυω ολα που δε θα επρεπε.....

 

 

εσεις τι νιωθετε τωρα που γινατε γονεις???εκτος απο την ευτυχια που ολοι νιωθουμε...

[micnat]

Στο ταξίδι αυτό που ξεκινήσαμε και πάμε, έτσι θα είναι πάντα, όλο άγνωστες εμπειρίες, όλο αγωνίες, χαρές, στενοχώριες ίσως... Δεν υπάρχουν οδηγίες, η καρδιά μας μας οδηγεί.

 

Πάντα θα ανησυχούμε αν κάνουμε το σωστό, αν κάνουμε το καλύτερο, θα τρωγόμαστε για αυτά που έχουμε κάνει, γι'αυτά που μας λένε άλλοι που νομίζουν πως ξέρουν καλύτερα...

 

Αυτό που έχω δει αυτά τα χρόνια που είμαι μητέρα είναι πως μόνο η μητέρα και ο πατέρας ξέρουν τι είναι καλύτερο για τα παιδιά τους και κανένας μα κανένας άλλος.

 

Οι άλλοι μπορούν να νομίζουν ό,τι θέλουν αλλά ποτέ μα ποτέ δεν μπορούν να επιβάλλουν στους γονείς τον τρόπο με τον οποίο θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους.

Πολλές φορές είμαστε υπερβολικοί ίσως, αλλά πάντα κάνουμε αυτό που πιστεύουμε πως είναι καλύτερο για τα αγγελούδια μας και τίποτε λιγότερο.

 

Αυτά που νοιώθεις είναι εντελώς φυσιολογικά κατά τη γνώμη μου, κι εγώ τα έχω περάσει αυτά και τα περνάω και με τον άντρα μου καμμιά φορά με τον οποίο διαφωνούμε σε κάποια πράγματα για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών και με πονάει αυτό γιατί κανένας μας δεν κάνει πίσω σε αυτό που πιστεύει... Με τους υπόλοιπους κι εγώ χαμογελάω και κάνω τα δικά μου.

 

Για το άλλο θέμα που λες με το επιθετικό παιδάκι, υπάρχει και ένα σχετικό τόπικ να διαβάσεις

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=11558

[xamogelaki]

καλημερα!

 

τί σημασία εχει η γνώμη των άλλων; δεν καναμε τα παιδια για να μας πουν οι αλλοι αν ειμαστε καλοι γονεις. Σημασία εχει να συμπίπτει οσο γινεται η αποψη σου για το πως πρεπει να μεγαλωνει ενα παιδι με την αποψη του αντρα σου. Τωρα, όταν οι άλλοι ειναι τα πεθερικα αστα να πανε, οτι και να τους λες σεχουνε γραμμενη μην το ψαχνεις. Για μενα κακως τους μιλησες εσυ, πρωτον υπηρχε περιπτωση να παρεξηγηθουν και να εχεις αλλα, δευτερον μην πιστευεις οτι υπολογιζουν τη γνωμη σου! Ο αντρας σου επρεπε να τους μιλησει γιατι εφοσον ειναι παιδί τους εχει και μια ανεση παραπανω και μπορει να τους πει κιολας ή το κοβετε ή κοβονται οι επισκεψεις. (που παλι θα πουν οτι εσυ τον εβαλες)

αυτο το πραγμα παλι που ολα τα παιδια μολις πανε παιδικο μιλανε σαν νταλικερηδες, αναρωτιεμαι πως θα το χειριστω οταν ερθει η ωρα. βλεπω τα ανιψια μου τι κουβεντες λενε και παθαινω μικρα εγκεφαλικα. πως αλλαζουν ετσι οι καιροι βρε παιδι μου ωρες ωρες νιωθω σα γιαγια!!

[L250807]

Να εισαι σιγουρη οτι η καρδιά σου σε οδηγεί σωστα και όλα θα πάνε καλά.

[amaretto]

εγω πια οταν ερχονται την κανω με ελαφρα σε 5 λεπτα...κανω καλα?ή πρεπει να αφηνω την μικρη να παιζει και να μαθει και αυτη να σπρωχνει για να διεκδικησει τα παιχνιδια???γιαιτι απο οττε που συναντηθηκε μα ζι του οποτε τον βλεπει αρχιζει και αυτη κατι σπρωξιματα προς αυτον για να απελευθερωθει (σε συνδυασμο με το κλαμμα για αν τη σωσω).

 

Τι θα κανετε?Σαφως δε μπορω να τους πω να μαζεψουν τι παιδι τους...(αν ημουν αλλος χαρακτηρας ισως και αν το εκανα...

 

Εννοείται ότι σηκώνεσαι και φεύγεις και αν σε ρωτήσουν "γιατί τόσο νωρίς;" μπορείς, αντί να δώσεις κάποια δικαιολογία, να πεις ότι η μικρή τρομάζει με την επιθετική συμπεριφορά και είναι ανήσυχη μετά ή ότι δεν θες να μάθει να χτυπάει (αν και το βρίσκω πολύ υγιές που τον αντιμετωπίζει αμυνόμενη αλλά δεν θέλει πολύ, για να αρχίσει να το κάνει και σε άλλα παιδιά, όταν δει ότι η συμπεριφορά αυτή δεν έχει συνέπειες). Αν θέλουν να κάνουν κάτι, θα το κάνουν. Η κόρη μου έβλεπε εφιάλτες μετά από τέτοια επεισόδια και ξυπνούσε κλαίγοντας.

 

ΑΠΟΡΙΑ 2η

Το παιδι μου απο παππουδες γνωριζει μονο τα πεθερικα μου και ευτυχως μου στεκονται σαν γονεις γιατι οι δικοι μου τρεις λαλουν και δυο χορευουν....αλλα τωρα που η μικρη οτι ακουει το λεει επειδη γενικοτερα ειναι λιγο οξυθυμοι θα πεταξουν καμια βρισια και εγω δε θελω να τα μαθει ....λενε ε ενταξει λες και δε θα τα ακουσει απο αλλου....τους εξηγω οτι δε μαρεσει να ακουω ενα κοριτσακι να λεει διαφορα αλλα πολλες φορες ξεχνιουνται....το χειριζομαι αραγε καλα???

 

 

 

Καλά το πας ... όταν μεγαλώσει το μωρό σου, θα βάλεις και τα απαραίτητα όρια .. δυστυχώς δεν μπορούμε να τα φιλτράρουμε όλα από το περιβάλλον και αν οι παππούδες είναι καλοί κατά τα άλλα, δεν είναι αυτός λόγος για να τοςυ στερηθεί.

 

ΑΠΟΡΙΑ 3η

 

πως συμπεριφερεσαι σε ολους εκεινους που συνηθως δεν εχουν παιδια

 

Εφόσον το παίζουν ξερόλες και έχουν εκνευριστική για σένα συμπεριφορά, απλώς χαμογέλα με το υπονοούμενο "μεγάλη μπουκιά φάε ... " ή "εκεί που είσαι ήμουνα ..." και φυσικά αν σου κολλάνε πολύ, τους λες να κοιτάζουν τη δουλειά τους.

 

ή μπορει να εχουν και τα μεγαλωνουν με τελειως διαφορετικο τροπο οταν σου λενε οτι ειναι λαθος αυτο που λες στο παιδι και πολλες φορες γελανε ειρωνικα??(πχ εγω καθομαι και της εξηγω τα παντα ,θα τη βαλω τιμωρια με το δικο μου τροπο και δε θα τη χτυπησω σαφως...οπως λενε μερικοι...)

 

Βρίσκω το ένστικτο σου σε κατεύθυνση που συμφωνεί με τη δικιά μου, οπότε απλά δεν δίνω σημασία σε αυτά που λένε. Αν άρχιζα να λέω στους άλλους τι θεωρώ εγώ λάθος για εκείνους ... "καλημέρα"

 

 

πως ενω απο χαρακτηρας σου εισαι ατομο ηπιο και δε θες να μαλωνεις με το παραμικρο για διαφορους λογους εισαι πολλες φορες ετοιμη να εκραγεις και να αρχιζεις να τους τη λες να κοιτανε την δουλιεα τους και τα δικα τους παιδια???

Πολύ φυσιολογικό το βρίσκω αλλά μπορείς να βρεις τρόπους να ενισχύσεις την αυτοπεποίθηση σου (η συμφωνία του συζύγου στον τρόπο ανατροφής παίζει πολύ μεγάλο ρόλο) και να μην "ψαρώνεις" ... οι άλλοι αρέσκονται στο να μας τσιγκλάνει, όταν τσιμπάμε

 

 

δε ξερω αν περναω μια φαση αλλα ειλικρινα πολλες φορες αυτα που ακουω γυρω μου με εκνευριζουν (ενω παλιοτερα απλα χαμογελαγα και εκανα τα δικα μου)...γιατι ολοι θεωρουν οτι επειδη εισαι 28 δε ξερεις τι σου γινεται??

 

 

Είτε είσαι 28, είτε είσαι 38, πάντα υπάρχουν ξερόλες που θέλουν να σου την πουν ...

 

και τελικα γιατι ενω ειμαι ευτυχισμενη με τις επιλογες μου (γαμος και παιδι)λενε χαζομαρες και προσπαθουν να σε πεισουν για το αντιθετο???ειναι δυνατον να υπαρχει τετοια ζηλια???τετοια κακια???

 

Ναι, είναι.

 

απο αλλου ξεκινησα αλλα πραγματικα ωρες ωρες με επηρεαζουν αυτα και κακως γιατι εδω και χρονια ειχα μαθει οτι ακουω να μη με ακουμπαει...αυτο ειναι δειγμα ανωριμοτητας ?

 

Όχι. Η μητρότητα ξυπνάει ευθύνες που δεν νιώθαμε νωρίτερα και είμαστε ευάλωτες στο αν κάνουμε καλά ή όχι. Το να αμφισβητούμε τον εαυτό μας είναι καλό και γόνιμο. Το να χαλάμε κάτι που δουλεύει για εμάς, δεν είναι. Το να είμαστε αναποφάσιστες δεν είναι καλό. Το να μαθαίνουμε από τα λάθη μας είναι σοφό.

 

ξερω οτι εδω και πολυ καιρο ειχα μια μορφη ας το πουμε καταθλιψης...(οχι απεναντι στο παιδι το οποιο ητανε το μονο που με εκανε ευτυχισμενη αλλα επειδη ειχαμε λιγα μικροπροβληματα με τον αντρα μου (οικονομικα και επρεπε να συνηδητοποιησηει και αυτος καποια πραγματα και να αλλαξουμε καποιες συνηθειες που ειχαμε πριν το παιδι ) ημουν καπως ,δε ημουνα τελεια νοικοκυρα ....μονο προσπαθουσα να ειμαι τελεια μαμα...ειχα λιγο ξεχασει το καλη συζυγος γιατι και ο αντρας μου ειχε ξεχασει το καλος συζυγος...ειχαμε πεσει και οι δυο στο να ειμαστε καλοι γονεις....

μια μερα λες και εφυγε ενα μαυρο πεπλο απο πανω μου και ειδα τα πραγματα τελιεως διαφορετικα....

Τι τέλειο όταν φεύγουν αυτά τα πέπλα .. και είναι πολλά, πανάθεμα τα, άλλα πιο λεπτά κι άλλα πιο χοντρά!

 

τελικα το πιο σημαντικο εινια να εισαι ευτυχισμενη με τις επιλογες σου και ασε τους αλλους να σου λενε οτι θελουν....

 

τα γραφω ολα αυτα δε ξερω γιατι...αναρωτιεμαι εσεις γενικοτερα νιωθεται συνεχεια μπερδεμμενες με τους ρολους σας,με το πως να αντιμετωπισεται διαφορες καταστασεις.γενικοτερα απο το πιο μικρο οσο το πιο μεγαλο ή απλα τωρα με το παιδι με εχει πιασει μια μανια να τα αναλυω ολα που δε θα επρεπε.....

 

 

εσεις τι νιωθετε τωρα που γινατε γονεις???εκτος απο την ευτυχια που ολοι νιωθουμε...

 

Καλά τα λες ... καλή συνέχεια!

[yasemi]

σε ευχαριστω πολυ.....