Διαλύεται ο γάμος μου ή "φάση είναι θα περάσει";

[Anastasia.V]

Νεφέλη καλημέρα!

 

Όρκο δεν παίρνω γιατί φυσικά μέσα στο σπίτι σου δεν είμαι, αλλά από τα γραφόμενά σου μου φαίνεται ότι ουσιαστικά προβλήματα δεν υπάρχουν, υπάρχει μεγάλη φθορά από την καθημερινότητα και μια συνεχόμενη ένταση με την παραμικρή αφορμή που επιδεινώνει φυσικά την κατάσταση, φέρνει μεγαλύτερη φθορά, μεγαλύτερη ένταση κλπ, κλπ....φαύλος κύκλος.

 

Εγώ θα σου πρότεινα να ρίξεις τους τόνους, να επικεντρωθείς στα καλά του άντρα σου, στον βασικό σου στόχο που είναι να μην χωρίσεις και να χαλαρώσεις λίγο...δεν μπορώ να σου πω τί να κάνεις ακριβώς, απλά γίνε λίγο ζεν ;)

 

Το θέμα με τα πεθερικά ξέχνα το, την πεθερά με την σοκοφρέτα δεν την νίκησε κανείς!!! Κρατάω ότι οι άνθρωποι είναι καλοπροαίρετοι και με γνήσια καλή διάθεση απέναντί σου, κάνε τα στραβά μάτια σε κάποια πράγματα που σε ενοχλούν, όλα τα παιδιά άλλωστε είναι λίγο ή πολύ "ανεξέλεγκτα" όταν είναι με τους παππούδες!!!

 

Γενικά πιστεύω πολύ στο καλό κλίμα μέσα στο σπίτι ακόμα κι όταν υπάρχουν δυσκολίες, όχι ως κουκούλωμα των προβλημάτων φυσικά, αλλά ως μια σταθερά που δίνει τον τόνο της ζωής της οικογένειας...ευτυχώς ή δυστυχώς σχεδόν πάντα το μεγαλύτερο βάρος διατήρησης αυτού του κλίματος πέφτει στην μητέρα...ίσως αν κάνεις -αρχικά μόνη σου- την προσπάθεια να ηρεμήσεις και να δεις θετικά τα πράγματα, "παρασύρεις" και τον άντρα σου.

 

Είναι η λογική του καρότου αντί του μαστιγίου :-P:-P

 

Deena πιο πολυ δεν μπορώ να συμφωνήσω.

Αυτή την συμβουλή μου έδωσε η μαμά μου πριν παντρευτώ. Κανεις δεν ειναι τέλειος κάθε άνθρωπος έχει τα καλά του και τα κακά του. Για να μην βασανίζεσαι άδικα επικεντρωσου στα θετικά και τα αρνητικα προσπέρασε τα.

[less_serious]

Από τη δική μου εμπειρία, τα 2 πρώτα χρόνια ενός παιδιού είναι αρκετά δύσκολα για τα ζευγάρια. Θες η κούραση, η ευθύνη, η απειρία... Πάντως οι περισσότεροι νέοι γονείς ζορίζονται αρκετά.

 

Όλοι μας σχεδόν παθαίνουμε μια μετάλλαξη μόλις γινόμαστε γονείς. Ξεχνάμε ότι υπήρξαμε ζευγάρι και πια οι νέοι μας ρόλοι είναι μαμά-μπαμπάς. Η γυναίκα και ο άντρας πέφτουν σε λήθαργο. Όπως η σχέση χτίστηκε από έναν άντρα και μια γυναίκα όχι από μια μαμά και ένα μπαμπά. Και μπορεί οι νέοι ρόλοι να απορροφούν τον χρόνο και την ενέργειά μας αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους παλιούς. Άλλωστε, χάρη σε αυτούς αποκτήσαμε και τους νέους...!

 

Αν στο όλο σκηνικό προσθέσεις και το ανακάτωμα από τους δικούς μας γονείς που δεν έχουν χωνέψει ότι τα παιδιά τους είναι πια υπεύθυνα για την ανατροφή των παιδιών τους κι όχι οι ίδιοι, τότε το μείγμα είναι εκρηκτικό.

 

Δεν μου κάνουν εντύπωση αυτά που γράφεις Νεφέλη, τα 'χω ζήσει και τα 'χω δει σχεδόν σε όλες τις φίλες μου να συμβαίνουν. Δεν αντιδρούν όλες άσχημα ή τελοσπάντων δεν τις νοιάζει όλες.

 

Δεν θα σου πω να ντύνεσαι και να βάφεσαι. Ωραία είναι αυτά αλλά δεν θα σου λύσουν κανένα πρόβλημα. Θα σου πω όμως να σταματήσεις να φέρεσαι στον άντρα σου σαν να είναι το τρίτο σου παιδί. Τι εννοώ... Αναλαμβάνεις τα πάντα όχι απλώς να τα εκτελέσεις αλλά και να τα οργανώσεις (πες μου ότι του ψωνίζεις και τα ρούχα... ), παρεμβαίνεις στον διαπληκτισμό του άντρα σου με το παιδί σου για να εξομαλύνεις τα πράγματα όπως ακριβώς θα έκανε μια μαμά με τα παιδιά της.

 

Όμως ο άντρας σου δεν είναι παιδί σου. Είναι ενήλικας. Είναι ο άντρας σου που γνώρισες, αγάπησες, έκανες έρωτα μαζί του και ότι άλλο κάνουν τα ζευγάρια. Δεν είσαι η μαμά του. Αν επιλέξεις να είσαι θα υποστείς και την συνέπεια... Κανένας λογικός άντρας δεν βλέπει τη μαμά του σαν γυναίκα...! Αν μαλώσει με τον μικρό, είναι δικό τους θέμα, δική τους επικοινωνία, δική τους σχέση, μην ανακατεύεσαι. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο απλά μην παίρνεις θέση κι αν δεν μπορείς άλλαξε δωμάτιο. Άστον να έρθει αντιμέτωπος με την συμπεριφορά του, αν τον "σώζεις" κάθε φορά στο τέλος θα βρεθείς με τα νεύρα κρόσσια και θα σου ζητήσουν αμφότεροι τα ρέστα (πατέρας και γιος εννοώ) που ανακατεύεσαι. Θα στο πω κι αλλιώς: Αν χώριζες αύριο με τον άντρα σου θα μπορούσες να παρεμβαίνεις διορθωτικά όταν θα ήταν ο μικρός στο σπίτι του για ΣΚ? Μάλλον όχι... Να θυμάσαι ότι μόνο όταν λουζόμαστε τις συνέπειες τις συμπεριφοράς μας διορθωνόμαστε, όχι όταν μας το λένε οι άλλοι.

 

Οι δουλειές που αφορούν ένα σπίτι δεν είναι μόνο οι πρακτικές, σίδερο, πλύσιμο κοκ. Υπάρχουν και άλλα - όπως η πληρωμή των λογαριασμών - που μπορούν να γίνουν από τον καθέναν, εύκολα. Αν αυτό ταιριάζει στην ρουτίνα σας τότε εφαρμόστε το. Αναλαμβάνει τους λογαριασμούς. Δεν ρωτάς "πλήρωσες?" δεν μαλώνεις "πότε θα φιλοτιμηθείς να τους πληρώσεις επιτέλους!?" γενικά δεν ασχολείσαι. Θα είναι μια ΔΙΚΗ του ευθύνη. Όσο αφορά τα προσωπικά του, ραντεβού με γιατρούς και λοιπές υποχρεώσεις ΤΟΥ να θυμάσαι πως είναι δικές του. Άστον να τις διαχειριστεί. Μπορεί. Δεν είναι ανήλικο. Μην ρωτάς, μην μαλώνεις, μην υπενθυμίζεις.

 

Τώρα για τον μικρό και τα γλυκά και τους παππούδες... ΟΚ γουστάρουν να φέρνουν γλυκά. Και ναι, είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι δεν πειράζει να τα κακομαθαίνουν λιγάκι οι παππούδες. Αν θέλετε όμως να βάλετε φρένο σ'αυτό μπορείτε να το κάνετε εντέχνως χωρίς να παρεξηγηθεί κανείς. Συμφωνήστε με τον άντρα σου και βάλτε ένα καλάθι σε ένα ψηλό μέρος στην κουζίνα. Πείτε του μικρού ότι για κάθε γλυκό που βάζει μέσα θα βάζει ένα αυτοκόλλητο σ' έναν πίνακα επιβράβευσης που θα φτιάξετε παρέα. Όταν μαζέψει 10 θα τον περιμένει μια μικρή έκπληξη (μικρό δωράκι, βόλτα στο Λούνα παρκ κλπ). Όταν έρχονται γλυκά στο σπίτι θα τα παίρνει ευγενικά, χωρίς σκηνικά τύπου πέφτω και κλαίω και θα τα βάζει στο καλάθι. Κάθε Τετάρτη και Σάββατο πχ θα μπορεί να τρώει ένα ή δύο (εσείς το αποφασίζετε) αλλά καμία άλλη μέρα. Έτσι και θα τρώει το γλυκό του που του αρέσει, και οι παππούδες δεν θα φάνε την απαγόρευση και θα μετριάσετε και την κατανάλωση του γλυκού. Τονίστε του όμως ότι το παιχνίδι αυτό έχει κανόνες. Λέμε ευχαριστώ όταν μας φέρνουν γλυκά και δεν ζητάμε άλλο και δεν τρώμε γλυκά άλλες μέρες εκτός από τις συμφωνημένες. Αν παραβεί τους κανόνες χάνει ένα αυτοκόλλητο. Θυμήσου να μένεις σταθερή. Τονίστε του ότι θα βγει διπλά κερδισμένος, και τα γλυκά θα τρώει τις μέρες της εβδομάδας που συμφωνήσατε και το extra δωράκι του θα παίρνει.

 

Στα έγραψα όλα μαζί και ίσως φαίνεται και σαν να στα χώνω λίγο. Δεν είναι έτσι. Απλά σε καταλαβαίνω όσο δεν φαντάζεσαι...!

 

Θα βαλω το post σου στο ψυγείο (που λέει ο λόγος) να το διαβάζω κάθε μερα!

 

Όπως καταλαβαίνεις και εγω μπαρούτι με τον άντρα μου, αλλα ας πρόσεχα.

Ο δικός μου μάλιστα το λέει και μόνος του οτι ειναι "παιδι" μεταξύ σοβαρού και αστείου και θελει να εχει το ακαταλόγιστο

 

Λάθη, μεγάλα λάθη και να δω πως θα τα στρώσω...

 

Nefeli δεν εχω κατι να προσθέσω... Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς μονο, δεν είσαι μονη, ειμαστε πολλές στο ίδιο καζάνι!

[Deena]

Καλημέρα και πάλι!

 

Θα προσθέσω και την παράμετρο δεύτερο παιδί...αυτή την στιγμή Νεφέλη είσαι στην μέση του τούνελ :wink:...είναι πολύ δύσκολη περίοδος, υπήρξα κι εγώ με τρίχρονο και μωρό 1 έτους και είναι μια φάση που ακόμα και χωρίς άλλα προϋπάρχοντα προβλήματα μπορεί να σε τρελλάνει.

 

Δεν λέω ότι είναι η κούραση που ευθύνεται για όλα αυτά που νιώθεις, αυτό που λέω είναι ότι για κάποιους μήνες ακόμα δεν είναι καλή περίοδος για αποφάσεις, μόλις πατήσει το δεύτερο παιδάκι σου τον 1,5 χρόνο και οδεύει προς τα 2, τα πράγματα θα αρχίσουν να φαίνονται πιο εύκολα...κάπου εκεί είμαι εγώ τώρα, την βλέπω την άκρη του τούνελ!!!!:p:p

[Niki81]

Deena πιο πολυ δεν μπορώ να συμφωνήσω.

Αυτή την συμβουλή μου έδωσε η μαμά μου πριν παντρευτώ. Κανεις δεν ειναι τέλειος κάθε άνθρωπος έχει τα καλά του και τα κακά του. Για να μην βασανίζεσαι άδικα επικεντρωσου στα θετικά και τα αρνητικα προσπέρασε τα.

 

Δε συμφωνω στο να προσπερνάς τα αρνητικα...συμφωνω όμως στο ότι είναι βασικο να εικεντρωνεσαι στα θετικα του αλλου.Οπως είναι και βασικο να επικεντρωνόμαστε στα αρνητικα τα δικα μας.Εγω εχω δει ότι όταν μονη μου αναγνωρίζω και ομολογω τα δικα μου λαθη και προσπαθω να τα διορθωσω ακολουθει και ο αντρας μου και με ηρεμια αναγνωριζεικαι αυτος τα δικα του.Επισης είναι βασικο βασικοτατο να συζητάς με τον αλλον και να μιλας.Να λες τι σε ενοχλεί.Το να κρατας μουτρα στον αλλον και να τον κοιτας με μισο ματι δε βοηθαει πουθενα.Υπαρχουν φορες που καποια πραγματα εμας μας ενοχλουν αλλα ο άλλος δεν τα καταλαβαινει.Ειναι προτιμοτερο λοιπον με ευγενια και ηρεμια να εληγεις στον αλλον τι σε ενοχλεί και γιατι ζητωντας του να προσπαθησει να το αλλαξει.Ναι βεβαια αν τα νευρα σου γινονται κροσσια είναι δυσκολο να κρατησεις την ψυχραιμια και τους ευγενικούς σου τροπους όμως αν θες να δεις αποτελέσματα αξιζει να το προσπαθήσεις.

[Niki81]

Καλημέρα και πάλι!

 

Θα προσθέσω και την παράμετρο δεύτερο παιδί...αυτή την στιγμή Νεφέλη είσαι στην μέση του τούνελ :wink:...είναι πολύ δύσκολη περίοδος, υπήρξα κι εγώ με τρίχρονο και μωρό 1 έτους και είναι μια φάση που ακόμα και χωρίς άλλα προϋπάρχοντα προβλήματα μπορεί να σε τρελλάνει.

 

Δεν λέω ότι είναι η κούραση που ευθύνεται για όλα αυτά που νιώθεις, αυτό που λέω είναι ότι για κάποιους μήνες ακόμα δεν είναι καλή περίοδος για αποφάσεις, μόλις πατήσει το δεύτερο παιδάκι σου τον 1,5 χρόνο και οδεύει προς τα 2, τα πράγματα θα αρχίσουν να φαίνονται πιο εύκολα...κάπου εκεί είμαι εγώ τώρα, την βλέπω την άκρη του τούνελ!!!!:p:p

 

Πολύ σωστα...οσο το μικρουλι μεγαλωνει τοσο πιο ευκολη θα γινεται η καθημερινοτητα σας.Εμενα πλεον που ο μεγαλος είναι 5 και ο μικρος 3,5 παροτι ολη μερα τρεχω από δω κι από κει μαζι με τα παιδια ωστόσο όλα μου φαινονται παιχνιδακι σε σχεση με την εποχη που ο ενας ηταν μωρο και τον κουβαλαγα αγκαλια και θηλαζα και δε μπορουσα να κανω ουτε ένα μπανιο με την ησυχια μου.

[livinath]

Νομίζω πως όλοι οι άντρες κρύβουν ένα παιδί μέσα τους. Κι αυτό δεν είναι κακό, μη σαν πω πως τους ζηλεύω ώρες ώρες....!

 

Νεφέλη, ανέφερες ότι πρόσφατα ο άντρας σου έμεινε άνεργος. Στην κοινωνία που μεγαλώσαμε οι άντρες είναι καταξιωμένοι - στα μάτια των άλλων - μόνο όταν εργάζονται και στηρίζουν επαρκώς την οικογένειά τους. Όπως την εποχή των σπηλαίων ήταν ο καλύτερος κυνηγός... Όταν χάνουν την δουλειά τους, δεν είναι μόνο το πρακτικό κομμάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουν αλλά και το ψυχοκοινωνικό. Αυτό μπορεί να έχει σχέση άμεσα με την απομάκρυνσή μεταξύ σας.

 

Κάτι ακόμα...

 

Ένας ενήλικας συμπεριφέρεται σαν παιδί (αποποιείται τις ευθύνες του) όταν του το επιτρέπουμε. Αν τα σκουπίδια μείνουν στην ίδια θέση θα το πάρει το μήνυμα. Όπως επίσης αν δεν του θυμίσεις τα ραντεβού του δεν θα πάει. Και τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες (να κλείσει άλλο ραντεβού πχ). Κι επειδή πολλά "κακομαθημένα" παιδιά μπορεί να αφήσουν τα σκουπίδια μια εβδομάδα επίτηδες, μέχρι να λυγίσεις και να το κάνεις εσύ, μπορείς να κάνεις άλλα, ανώδυνα για τους υπόλοιπους πράγματα.

 

Για να σου δώσω να καταλάβεις, είχα φτάσει στο σημείο να του υπενθυμίζω να φοράει τη ζώνη ασφαλείας στο αμάξι ... Όταν σταμάτησα να του το λέω, απλά δεν την φορούσε. Κάποια στιγμή βλέπουμε την τροχαία και πλακώνεται να τη βάλει γρήγορα. Την γλύτωσε αλλά αρχίζει μετά τη μουρμούρα "δεν λες κι εσύ τίποτα" κλπ. Του απάντησα ότι δεν είναι δική μου δουλειά να του θυμίζω τις υποχρεώσεις του. Αυτό και τίποτα άλλο. Άλλωστε μετά την 15η λέξη οι άντρες σταματάνε να ακούνε. Να δεις πως άρχισε να τη φοράει....

 

Γκρίνιαζα συνέχεια για τους γιατρούς. Έχει ένα μικρό πρόβλημα υγείας που θέλει όμως παρακολούθηση. Σταμάτησα να ασχολούμαι. Πήγε μετά από 1 1/2 χρόνο περίπου στον γιατρό. Τον ξε..σε πατόκορφα γιατί άργησε να πάει. Να δεις πως κοπήκανε τα παιδιαρίσματα... Μην φανταστείτε και τελείως βέβαια...! Ευτυχώς που η κόρη μας έχει αναλάβει μέρος από τις δικές της ευθύνες σιγά σιγά και σώζεται η κατάσταση λίγο.

 

Αν σου ζητήσει τα ρέστα μπορείς να του εξηγήσεις όμορφα και χωρίς εντάσεις ότι συνειδητοποίησες ότι είχες αρχίσεις να τον βλέπεις σαν παιδί κι όχι σαν άντρα και αυτό δεν είναι καλό γιατί κάποια στιγμή φτάνεις να απαξιώσεις τον άλλο χωρίς να το έχεις καταλάβει. Κι επειδή σ'αρέσει ως άντρας κι όχι σαν παιδί αποφάσισες να τον αντιμετωπίζεις κι έτσι. Νομίζω πως όλοι κολακεύονται όταν τους τονίζεις το αντρικό στοιχείο, αν δε υπερθεματίσεις και υπέρ του δυναμικού προτύπου ανδρός που θα προβάλει στους γιους του...!

 

Γενικά, ήμουν πάντα της ευθείας αντιπαράθεσης, όμως διαπίστωσα μετά από πολλές καταστάσεις ότι δεν είναι πάντα η ενδεδειγμένη λύση...!

[Nefeli_13]

Ομως κοιτα να δεις...η αναλαμβανεις να κανεις κατι και τελος η δε το αναλάμβανες.Να αναλαμβανεις και μετα να μουρμουρας δεν εχει νοημα.

Για να μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, μου αρέσουν σχεδόν όλα όσα έχω αναλάβει και δε μουρμουράω μετά γιατί πραγματικά τη βρίσκω να καθαρίζω, να σιδερώνω, να μαγειρεύω (όχι τόσο...), να πληρώνω λογαριασμούς κλπ. Με ενοχλεί όμως που δεν το αναγνωρίζει!!! Όσες φορές το έχω αναφέρει μου λέει ότι φυσικά και το αναγνωρίζει και το συζητάει με τους φίλους/ συναδέλφους του και του λένε "μπράβο ρε συ" αλλά εμένα δε μου αρκεί! Θέλω αναγνώριση από τον άντρα μου απευθείας σε μένα όχι μέσω τρίτων!

 

Επισης δεν παρακαλας τον αλλον απλα αναθέτεις δουλειες.

Αυτό το εφαρμόζω τον τελευταίο καιρό που είναι σπίτι και πραγματικά κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από πριν! Βέβαια πάντα συνοδεύονται με ένα ειρωνικό σχόλιο τύπου "δούλα με έχεις κάνει" και μου γυρνάνε τα λαμπάκια αλλά προσπαθώ να μη δίνω πολλή σημασία... Όταν όμως δούλευε, πάντα εγώ είχα περισσότερο ελεύθερο χρόνο οπότε τα προλάβαινα πριν καν αντιληφθεί ότι πρέπει να γίνει κάτι και πολύ φοβάμαι ότι όταν ξαναβρεί δουλειά πάλι το ίδιο θα γίνει...

 

Να του κλεινεις εσυ ραντεβου για κουρεμα δε σου φαινεται λιγο ντροπιαστικο?Και να πρεπει να πας και μαζι του στο κομμμωτηριο?Αν δε θελει ας μη παει.Τον παρανταντευεις.Φορτωθηκες ένα τριτο παιδι αλλα κι εσυ του φερεσαι λες και είναι παιδι.Αυτος γιατι να αλλαξει?Για βλακα τον εχεις?Αυτος μια χαρα βολευεται.Εσυ πρεπει να αλλαξεις.

:oops: Κορίτσια, ειλικρινά μέχρι να το γράψετε εσείς δεν το είχα αντιληφθεί αλλά τώρα μου φαίνεται ότι ενώνονται πολλά κομμάτια του παζλ... Για να αποποιηθώ λίγο τις ευθύνες μου, η πεθερά μου σταμάτησε τη δουλειά όταν τα παιδιά ήταν 15 χρονών γιατί ένιωθε τύψεις που έλειπε από το σπίτι () κι έτσι μέχρι τα 30+ που έμενε στο πατρικό του εκείνη έτρεχε συνέχεια από πίσω τους και φυσικά μόλις έφυγε από τη μανούλα του και συγκατοικήσαμε τα περίμενε όλα από μένα!! Και για τις προσωπικές του δουλειές, π.χ. ψώνια, δεν είναι ότι θέλει να τα κάνω εγώ ή απλά θέλει τη γνώμη μου, αλλά "έλα μωρέ για παρεούλα" κι εκεί κάπως με ρίχνει... Αλλά έχεις απόλυτο δίκιο: εγώ πρέπει να αλλάξω κι εκείνος θα αναγκαστεί να βρει τρόπο!

 

Αυτα που αναφερεις για τα πεθερικα σου ειναι πταισματα...δεν αξιζει καν να δινεις σημασια. [...]Το θεμα ειναι να μην επεμβαινουν στα του ζευγαριου.

Απλά τα αναφέρω για να πω κάπου τον πόνο μου... Δε δίνω τόση σημασία γιατί οι άνθρωποι είναι καταπληκτικοί και σαν πεθερικά και σαν παππούδες και φυσικά ΔΕΝ ανακατεύονται σε ότι αφορά τη ζωή μας, την οικογένειά μας κλπ.

 

Τελος και εμενα θα με προβληματιζε το οτι βρισκεστε ερωτικα μι φορα το μηνα.Και μαλιστα το οτι ειναι αυτος που δε θελει...αυτο θεωρω πως πρεπει να το συζητησετε.

Συμφωνώ αλλά δε βγάζουμε άκρη... Δεν είναι ότι δε θέλει, απλά θέλει όταν δε γίνεται για τεχνικούς λόγους, λες και το κάνει επίτηδες!! Και τι να συζητήσω; Γιατί δε θέλει; Τώρα πλέον κανένας από τους δυο μας δε νομίζω ότι το θέλει πραγματικά γιατί με τέτοια συχνότητα το ξεχνάς το άθλημα και δε βρίσκεις καμία ικανοποίηση...

 

Nefeli δεν εχω κατι να προσθέσω... Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς μονο, δεν είσαι μονη, ειμαστε πολλές στο ίδιο καζάνι!

Έλα έλα να λέμε τον πόνο μας!!! Εγώ, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχω να δώσω συμβουλές αλλά τα κορίτσια εδώ ρίχνουν πολύ φως στην υπόθεση!

 

μόλις πατήσει το δεύτερο παιδάκι σου τον 1,5 χρόνο και οδεύει προς τα 2, τα πράγματα θα αρχίσουν να φαίνονται πιο εύκολα...κάπου εκεί είμαι εγώ τώρα, την βλέπω την άκρη του τούνελ!!!!:p:p

Μα ήδη είναι πολύ καλύτερα από ότι πριν 3 μήνες!!! Απλά όσο περνάει ο καιρός και τα παιδιά ανεξαρτητοποιούνται τόσο πιο έντονα συνειδητοποιώ ότι τελικά το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν τα παιδιά αλλά το μεταξύ μας...

 

Το να κρατας μουτρα στον αλλον και να τον κοιτας με μισο ματι δε βοηθαει πουθενα.

Πάντα κάθομαι και συζητάω μαζί του τι με πείραξε και γιατί! Αλλά έχω βαρεθεί να συζητάω τα ίδια και τα ίδια και αποτέλεσμα πολύ κοντά στο μηδέν...

 

Νεφέλη, ανέφερες ότι πρόσφατα ο άντρας σου έμεινε άνεργος. [...] Αυτό μπορεί να έχει σχέση άμεσα με την απομάκρυνσή μεταξύ σας.

Δεν είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται.. Ήταν κυρίως δική του απόφαση και επειδή το ξέραμε από καιρό είχαμε κάνει το πρόγραμμά μας ώστε να μη βρεθούμε σε δύσκολη θέση, οικονομικά τουλάχιστον. Φυσικά αυτή η αλλαγή είναι τεράστια για τον ίδιο και όπως παραδέχεται "δεν ξέρει πώς να τη διαχειριστεί" αλλά η απομάκρυνση είχε ξεκινήσει πολύ πιο πριν... Μη σου πω ότι τώρα που είναι πιο χαλαρός είμαστε λίιιιγο καλύτερα μεταξύ μας!

Αλλά ρε κορίτσια, τα περισσότερα πρωινά τρέχω (μόνη μου φυσικά) σε εξωτερικές δουλειές και γυρνάω σπίτι και τον βρίσκω μπροστά στο PS!!!

:evil: Οκ, δεν έχεις τι να κάνεις αλλά νιώθεις ωραία αραγμένος στον καναπέ να βλέπεις την άλλη να γυρνάει στούπα στον ιδρώτα για δουλειές που στην τελική θα έπρεπε να μοιραστείτε;;; Σήμερα το πρωί τον ρώτησα αν θέλει να έρθει μαζί μου σουπερ μάρκετ και μου είπε "άστο μωρέ πάμε το απόγευμα", δε μπορούσα όμως γιατί ήθελα να ψωνίσω πρώτα για να μαγειρέψω μετά και φυσικά πήγα ΜΟΝΗ μου!!! Όταν γύρισα ευτυχώς ήρθε να ξεφορτώσει, να με βοηθήσει να τακτοποιήσουμε, να μαγειρέψουμε μαζί! Τα κάνει πού και πού αυτά αλλά δεν είναι να βασίζεσαι.. Τουλάχιστον μου έφτιαξε το κέφι γιατί ήμουν έτοιμη για καβγά!

 

Γενικά, ήμουν πάντα της ευθείας αντιπαράθεσης, όμως διαπίστωσα μετά από πολλές καταστάσεις ότι δεν είναι πάντα η ενδεδειγμένη λύση...!

Τώρα αν σου πω ότι χθες σκεφτόμουν να τον πιάσω και να του πω "τόσο καιρό σε αντιμετωπίζω σαν παιδί, τέρμα αυτά, ανάλαβε τις ευθύνες σου" φαντάζομαι το καταλαβαίνεις έτσι; Γιατί κι εγώ της ευθείας αντιπαράθεσης είμαι και μου αρέσει να το εισπράττω κι από τους άλλους αυτό! Αλλά μάλλον πρέπει να φερθώ λίγο πιο διπλωματικά τώρα ε;

[vicky86]

Καλησπερα.αρχικα να ευχηθω να γινει το καλυτερο για την οικογενεια σας.δευτερον πιστευω λογω ηλικιας παιδιων κ ανεργιας δεν ειναι η καλυτερη περιοδος για αποφασεις.το σεξ μια φορα το μηνα λογικο να μη σου φαινεται ικανοποιητικο αλλα κ καθε μερα να κανετε τα προβληματα δε θα λυθουν.σιγουρα λογω κουρασης φαινονται βουνο τα οποια προβληματακια υπαρχουν αλλα προυπηρχαν παντα.κ εχεις κανει καποια λαθη.πρεπει να σταματησεις να τον αντιμετωπιζεις σαν παιδι.η θα του δωσεις ευθυνες η θα συνεχισεις να τα κανεις ολα μονη χωρις επιβραβευση.

Οι παπουδες ειναι για να κακομαθαινουν τα παιδια αλλα δε βρισκω λογικο να μην πειθαρχει οταν ειναι εκει,η να εχει απαιτησεις.κανονικαο αντρας σου πρεπει να παρεμβαινει σε αυτα.

Ο αντρας σου μου θυμιζει τον μπαμπα μου.οσο μεγαλωνουμε οι παραξενιες μας γινονται χειροτερες.ειναι πολυ ασχημο ενας πενηνταρης να τα περιμενει ολα απο τη γυναικα του

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Τώρα αν σου πω ότι σε μεγάλο ποσοστό όλες μας θα σου πουν τα ίδια θα σ ανακουφίσει, θα σε παρηγορήσει ή θα χορέψουμε όλες τον χορό του ζαλόγκου?

[mama_3]

Nefeli διαβάζοντας τα μηνύματά σου ήταν σαν να διάβαζα κάτι από πολλές κοπέλες εδώ μέσα.. κατ' αρχάς:

α) και μπράβο να σου πει κάποιος θα λες οκ και τι έγινε που μου το είπε?

β) ολο αυτό το καθημερινό είναι λογικό να σε κουράζει και σωματικά και ψυχολογικά

γ) ο άντρας σου ανταποκρίνεται στο 80% των ανδρών.. δηλ. οκ όλα καλά αλλά να έχει η γυναίκα την ευθύνη για όλα.. νομίζω ότι αυτό είναι και λίγο άγραφος νόμος

 

εγώ θα σου πρότεινα να το δεις τελείως αλλιώς διαφορετικά νομίζω θα απομακρυνθείτε ακόμη περισσότερο..

προσπάθησε να οργανώσεις την ζωή σου με έναν τρόπο που τουλάχιστον να μην σε κουράζει σωματικά.. σίγουρα όσο τα παιδιά μεγαλώνουν είναι καλύτερα τα πράγματα σε ότι αφορά τις ανάγκες τους αλλά μην νομίζεις οτι αλλάζουν και πολλά .. δηλ. μετά θα έχεις σχολεία -- διαβάσματα - δραστηριότητες κλπ κλπ...

 

αν με τον άντρα σου είστε μαζί και καλά όλα γίνονται... αν θες απλώς να γκρινιάξεις γκρινιαζε εδώ .. όλο και κάποια θα σου ακούει δηλ. αν είναι μόνο για να σου φύγει ο σεβντάς πες τα σε εμάς να ξαλαφρώσεις και στον σύζυγο κιουρία!!

 

επίσης, το να πάτε σε ένα σύμβουλο γάμου δεν είναι κακό δεν νομίζω όμως ότι σου χρειάζεται.. αυτό που σου χρειάζεται είναι να κάτσεις να συζητήσεις σοβαρά με τον άντρα σου αυτά που λες σε εμάς.. να έρθετε πιο κοντά, να μιλάτε γι' αυτά που σας προβληματίζουν....

[Nefeli_13]

Ο αντρας σου μου θυμιζει τον μπαμπα μου.οσο μεγαλωνουμε οι παραξενιες μας γινονται χειροτερες.ειναι πολυ ασχημο ενας πενηνταρης να τα περιμενει ολα απο τη γυναικα του

Αυτό με τρομάζει κι εμένα... Βέβαια και ο μπαμπάς μου ήταν έτσι και τώρα στα 70 του έμαθε να τα κάνει όλα μόνος του γιατί δε θέλει να βλέπει τη μαμά μου να κουράζεται!!! Άρα υπάρχει ελπίδα!!

 

Τώρα αν σου πω ότι σε μεγάλο ποσοστό όλες μας θα σου πουν τα ίδια θα σ ανακουφίσει, θα σε παρηγορήσει ή θα χορέψουμε όλες τον χορό του ζαλόγκου?

Ένας χορός ποτέ δεν έβλαψε κανέναν!!!

 

εγώ θα σου πρότεινα να το δεις τελείως αλλιώς διαφορετικά νομίζω θα απομακρυνθείτε ακόμη περισσότερο..

Από καιρό το έχω καταλάβει ότι όλοι οι άντρες λίγο-πολύ συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο αλλά δε μπορώ να το δεχτώ για τον δικό μου άντρα!!! Παράλογο, το ξέρω, αλλά μου τη δίνει στα νεύρα! Σωματικά δε νιώθω καθόλου κουρασμένη, ίσα ίσα με το που κοιμούνται τα παιδιά με πιάνει δημιουργικότητα κι όλο με κάτι ασχολούμαι και πραγματικά χαίρομαι γιατί ανακάλυψα μια νέα πλευρά του εαυτού μου! Ψυχολογικά νιώθω πολύ κουρασμένη γιατί νιώθω ότι περνάω το λούκι μόνη μου.... Τη γκρίνια εδώ όπως κατάλαβες δεν τη γλιτώνετε!! Με το θέμα σύμβουλος γάμου δεν ξέρω τι θα κάνουμε αλλά εγώ σκέφτομαι να ξεκινήσω και μόνη μου με κάποια ψυχολόγο μήπως βρω κάπου την άκρη του νήματος...

 

Μετά από 2 μήνες που ήμαστε και οι δυο στο σπίτι με τα παιδιά, προχθές παραδέχθηκε ότι τελικά είναι ΠΟΛΥ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά!! Ααααχ, όταν εσύ πήγαινες εγώ γύριζα, αγάπη μου...