Ο γολγοθάς των ιδιωτικών ιδρυμάτων

[ChristinaESL]

Καλησπέρα,

Διαβάζω εδώ και χρόνια τις απόψεις σας για διάφορα σχολεία και παιδικούς σταθμούς. Είναι η άποψη των γονέων. Θα ήθελα λοιπόν να σας πω και τη δική μου άποψη, την άποψη μιας εκπαιδευτικού, που ούτε καν εργάστηκε σε κάποια από αυτά, αλλά απέκτησε τη χειρότερη άποψη, από μια απλή επίσκεψη. Πρόσφατα αποφοίτησα από τη δεύτερη σχολή μου, το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, κοινώς, «έγινα» νηπιαγωγός. Είμαι 28 ετών και μέχρι τώρα εργαζόμουν αποκλειστικά ως καθηγήτρια Αγγλικών. Έχοντας αποκτήσει αυτό το πτυχίο και δεδομένου του ότι ήταν το επάγγελμα που είχα αποφασίσει από μόνη μου να ακολουθήσω και δε με έριξαν τυχαία σε αυτό οι Πανελλήνιες, άρχισα να αναζητώ κάποιο ιδιωτικό σχολείο για να εργαστώ.

 

Στον κλάδο μας, μερικά πράγματα είναι παρεξηγημένα. Οι απόφοιτοι ΑΕΙ τμημάτων προσχολικής ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ απασχολούνται σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και δικαιούνται να διδάξουν σε τμήματα νηπίων και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Μιας που πλέον ο κλάδος της δημοτικής εκπαίδευσης έχει γεμίσει κι αυτός αποφοίτους λοιπόν, μιλάμε καθαρά για απασχόληση σε τμήματα νηπίων.

Από την άλλη, πολλοί είναι οι ιδιωκτήτες παιδικών σταθμών που ζητούν αποφοίτους ΑΕΙ. Σε αυτά τα ιδρύματα, μπορούν να απασχοληθούν απόφοιτοι ΤΕΙ βρεφονηπιοκομίας, καθώς και απόφοιτοι ΙΕΚ. Τα νηπιαγωγεία ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας και προσφέρουν εκπαίδευση, ενώ οι παιδικοί σταθμοί στο Υπουργείο Υγείας και προσφέρουν φύλαξη. Ένας νηπιαγωγός που προσλαμβάνεται από ιδιωτικό σχολείο δικαιούται τον κατώτατο μισθό του δημοσίου υπαλλήλου (περί τα 850 ευρώ), ενώ ένας υπάλληλος ενός παιδικού σταθμού δικαιούται το βασικό μισθό (περί τα 480 ευρώ). Και στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια βέβαια, πολλοί νηπιαγωγοί δηλώνονται ως «προσωπικό» και παίρνουν τα μισά λεφτά...

 

Έκανα όλη αυτήν την εισαγωγή για να σας πω τις εμπειρίες που είχα από διάφορα interviews στα οποία πήγα. Άρχισα να στέλνω βιογραφικά από το Μάιο, ένα μήνα πριν μπει η τελευταία βαθμολογία που περίμενα (της πτυχιακής μου). Το πρώτο τηλέφωνο χτύπησε 10 Αυγούστου, από ένα σχολείο που θα άνοιγε στις 17 και τα υπόλοιπα έγιναν μέσα στο Σεπτέμβρη, ενώ οι παιδικοί σταθμοί είχαν ήδη ανοίξει από τέλη Αυγούστου.

 

Το πρώτο «σχολείο» που επικοινώνησε μαζί μου, ήταν ένας αγγλόφωνος (όπως δήλωνε) παιδικός σταθμός στο Χολαργό. Τα interviews ήταν απογοητευτικά για μένα. Προσέφεραν 250 ευρώ για 4 ώρες εργασία και ένα δρομολόγιο σχολικού (!). Ζητούσαν κάποια νηπιαγωγό που να είναι και αγγλόφωνη, αλλά δε μας πειράζει και να μην είναι, να είναι οκ με τμήμα βρεφών, αλλά να δούμε αν μπορούμε να σου δώσουμε και προνήπια, γιατί και το τμήμα των 3 ετών είναι «κανονικά παιδιά», έχουν βιβλία και στα αγγλικά και στα ελληνικά και διαβάζουν (!?!?!?), «δεν είμαστε baby park». Αυτές είναι ατάκες που άκουσα αυτολεξεί... Από τη λήξη της συνέντευξής μου εκεί, ήξερα ότι δεν ήθελα για κανένα λόγο να δουλέψω σε έναν χώρο που διαφημίζει εκπαίδευση και δεν έχει ιδέα για τις απαιτήσεις αυτής. Θυμάμαι και την ατάκα «το παιδαγωγικό πρόγραμμα το βγάζω εγώ... λόγω των σπουδών μου», η οποία προκάλεσε την επόμενη ερώτησή μου «τι έχετε σπουδάσει» και η οποία κατέληξε στην απάντηση «διάφορα»... Να σημειώσω εδώ, ότι παράλληλα κάνω ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα που αφορά στην εκπαίδευση και τις νέες τεχνολογίες. Όταν ρωτήθηκα λοιπόν για την ειδίκευσή μου, ανέφερα τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση... Και η απάντηση ήταν «όχι... ειδίκευση... π.χ. μουσική, χορό και τέτοια». Έλαβα 1-2 φορές ακόμα τηλεφωνήματα με πρόταση εργασίας από το συγκεκριμένο παιδικό σταθμό, το οποίο η αλήθεια είναι ότι μου ανέβασε λίγο την ψυχολογία (ο μισθός έμεινε στα 250 ευρώ βέβαια).

 

Συνεχίζοντας κλήθηκα για συνέντευξη από άλλον αγγλόφωνο (όπως δήλωνε) παιδικό σταθμό στη Βάρη. Εκεί έγινε το μεγαλύτερο show. Ήθελαν να ... με δοκιμάσουν. Ετοιμάστηκα κι εγώ, πήγα, περίμενα 15ʼ έξω από το κτήριο γιατί η κυρία που απάντησε στο θυροτηλέφωνο δεν είχε ενημερωθεί και δε σκέφτηκε να με βάλει μέσα στο χώρο, ώστε να μην περιμένω σαν πλασιέ έξω από την πόρτα, ενώ ένα σχολικό ξεφόρτωνε παιδάκια από την πίσω πόρτα και οι υπάλληλοι έτρεχαν πανικόβλητοι. Τελικά ήρθε μια άλλη κυρία και μου άνοιξε. Με έβαλε μέσα σε ένα γραφείο να περιμένω την υπεύθυνη που θα μου έπαιρνε τη συνέντευξη. Η υπεύθυνη δεν εμφανίστηκε ποτέ και τελικά η υπάλληλος αποφάσισε να μου προτείνει να κατέβω στο υπόγειο που ήταν η τάξη της, για να «δούμε πώς θα πάει». Παράλληλα θα έκαναν δοκιμαστικό και σε μία κοπέλα που θα έκανε χορό/μουσική ή κάτι αντίστοιχο. Χώρισαν λοιπόν το τμήμα και πήγαν τα μισά παιδιά στην κοπέλα (σε άλλη αίθουσα/όροφο) και τα άλλα μισά έμειναν με εμένα και την υπάλληλο στην υπόγεια αίθουσα. Σε κάποια φάση, η υπάλληλος μου ζήτησε να μείνω με τα παιδιά γιατί έπρεπε να ανέβει επάνω, να δει τι γίνεται με την κοπέλα του άλλου δοκιμαστικού, γιατί τα παιδιά «δεν κάθονταν ήρεμα με τίποτα». Έτσι, έμεινα μόνη μου, χωρίς να ξέρει κανείς τι είμαι και τι κάνω, χωρίς να έχει ζητήσει κανείς να δει έστω το αντίγραφο του πτυχίου μου, με 10 παιδιά (ναι, το τμήμα είχε περίπου 20, για να μην κράζεται τα δημόσια β αυτό ισχύει για όλα τα σχολεία/παιδικούς σταθμούς που έχω δει μέχρι τώρα, ακόμα και των μεγάλων ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων). Κάναμε μια δραστηριότητα, προσπαθώντας να τους μιλήσω αγγλικά (αδίκως, μιας που οι υπάλληλοι τελικά τους μίλαγαν 50% σε κάθε γλώσσα). Η δυναμική της ομάδας ήταν αρκετά καλή και ήταν το μόνο που με παρηγορεί ακόμα, για το χαμένο μου χρόνο (και χρήμα, γιατί παρεπιπτόντως, μένω αρκετά μακριά από τη Βάρη και η βενζίνη δεν είναι δωρεάν). Αφού έγινε όλο αυτό, ήρθε η υπάλληλος με την υπεύθυνη (ναι ναι! Εμφανίστηκε τελικά κατά τις 11 παρά!) και έμεινε η πρώτη με το τμήμα, ενώ εμείς ανεβήκαμε στο ισόγειο για να γίνει επιτέλους αυτή η συνέντευξη. Με ρώτησαν πού σπούδασα και τι (είχαν το βιογραφικό μου μπροστά τους). Καμία ερώτηση που θα τους έδινε πληροφορίες για το ΠΟΙΑ είμαι και με παρότρυναν να συνεχίσω το δοκιμαστικό μου. Δε βαριέσαι είπα κι εγώ... Ήρθα που ήρθα... Θα κάναμε διάλειμμα. Η υπάλληλος να διαμαρτύρεται συνέχεια πόσο κουρασμένη ήταν (τι θα λέει τον Ιούνιο δηλαδή. Κάποια στιγμή είδα ένα παιδάκι να περιφέρεται μόνο του. Προσπάθησα να του μιλήσω, μου απάντησε στα Ισπανικά και άρχισε να κλαίει. Κάθισα μαζί του σε έναν καναπέ δίπλα στην είσοδο. Κανένας δε με ρώτησε ποια είμαι και ποιο είναι το παιδάκι. Καθίσαμε μαζί μισή περίπου ώρα και κάναμε παιχνίδια με νοήματα. Αυτό ξεχάστηκε, ένιωσε πιο άνετα, αλλά εγώ άρχισα να θέλω να τους βρίσω και να φύγω. Το πήγα στην «υπεύθυνη» και με ρώτησε από ποια τάξη είναι το παιδάκι. Της απάντησα ότι όταν ήρθα στο κτήριο, κανείς δε φρόντισε να με συστήσει στις υπόλοιπες υπαλλήλους, οπότε δεν μπορώ να έχω την παραμικρή ιδέα... Τελικά βρήκαμε την αδερφή από το παιδάκι (αδερφή=5 ετών, αδερφάκι=2,5 ετών), την οποία η υπεύθυνη είχε την τρομερή ιδέα, να την βάλει να περάσει όλη τη μέρα στο βρεφικό τμήμα, για να μην κλαίει ο αδερφός της... Παιδαγωγοί όλου του κόσμου τραβάτε τα μαλλιά σας. Τέλος πάντων... Έγιναν πολλά... Κι άλλα πολλά εκείνη την ημέρα... Θα ήθελα να τα γράψω, αλλά δεν έχω τόσο πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, καθώς επίσης πέρασαν και κάποιοι μήνες και τα έχω όλα στο μυαλό μου σαν μια καταραμένη μάζα... Με τα πολλά, έψαξα να βρω την υπεύθυνη να της πω ότι έπρεπε να φύγω. Είχε εξαφανιστεί... Τα πρώτα λεωφορία έφταναν για να πάρουν κάποια παιδάκια. Οι υπάλληλοι πάλι πελαγωμένοι. Με παράτησαν σε μια αίθουσα με καμιά δεκαριά παιδάκια διάφορων ηλικιών να τους «τραγουδήσω αυτό το τραγούδι» μέχρι να βγάλουν άκρη. Δεν τραγούδησα τίποτα. Τα παιδιά έφτιαξαν ομάδες μόνα τους και έπαιζαν ελεύθερο παιχνίδι. Μια υπάλληλος ήρθε μετά να με ρωτήσει αν τους τραγούδησα το τραγούδι. Όχι της είπα, δεν ήξερα καν αυτό το τραγούδι. Με στραβοκοίταξε και έφυγε, αφήνοντάς με πάλι μόνη με τα παιδιά. Στο τέλος ανακοίνωσα ότι έπρεπε να φύγω. Μια άλλη υπάλληλος (ίσως τύπου γραμματέας) μου ανακοίνωσε με απόλυτη απάθεια «Η Χριστίνα είσαι; Αύριο ίδια ώρα...». Γυρνώντας σπίτι πήρα τηλέφωνο για να ζητήσω επικοινωνία με την ανεύθυνη υπεύθυνη και ιδιοκτήτρια. Η κοπέλα που ήμασταν αρχικά στο τμήμα μαζί μου είπε πολύ ευγενικά ότι θα της πει να μου τηλεφωνήσει. Δεν τηλεφώνησε ποτέ και δεν πληρώθηκα ποτέ (εκείνη μου είχε πει στο πρώτο της τηλεφώνημα «να κάνουμε ένα δοκιμαστικό, με αμοιβή εννοείται!»).

 

Επόμενο (και τελευταίο) interview σε παιδικό σταθμό. Ένας "οικολογικός" παιδικός σταθμός στο Κορωπί. Ένας πολιτικάντης της δεκαετίας του 80, πρώην δάσκαλος, αφού βγήκε στη σύνταξη είπε να «βοηθήσει» στην επιχείριση της γυναίκας του (η οποία ήταν συμπαθέστατη). Οι ερωτήσεις περιελάμβαναν «Γιατί να πάρω εσένα και όχι μια πιτσιρίκα από ΙΕΚ;» (γιατί στην αγγελία ζήταγες απόφοιτη ΑΕΙ), «Τι είναι αυτό το μετα..μετά...μετα..πτυχίο;» (έλα τώρα, και στα χρόνια σου είχατε...), «Τι θα έκανες αν χρειαζόταν να αλλάξεις πάνα;» (ελπίζω ο θεός να με αξιώσει κάποια στιγμή και να μου χρειαστεί. Απάντησή του: «Στη δουλειά σου εννοώ». Απάντησή μου: «Δεν είναι αυτή η δουλειά μου»). «Πόσα νομίζεις ότι παίρνει μια νηπιαγωγός;» (ανέλυσα αυτά που είπα παραπάνω, κατάλαβε ότι «έχω διαβάσει» και έκοψε τις αερολογίες β ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ, ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΠΙΑ!!!). Η κουβέντα έκλεισε με το να μου αναλύει ότι είχε πάρει κιλά λόγω κατάθλιψης γιατί πρέπει να δίνει στα νέα παιδιά λίγα λεφτά και επίσης κατέληξε και στο γιο του, ο οποίος σπουδάζει στο Πολυτεχνείο και του είπε «αν είναι να πας να δουλέψεις για 700 ευρώ, καλύτερα έλα να βοηθάς στο βσχολείοβ» (εγώ όμως, που δεν είμαι παιδί του, να δουλέψω για 250...).

 

Μετά από εκείνο το interview έβαλα τα κλάματα στο αμάξι μου. Όχι γιατί φοβόμουν ότι δε θα βρω δουλειά, αλλά γιατί σπουδάζω από το 2003 και θα σπουδάζω μέχρι το 2017 ή και παραπάνω αν θελήσω να συνεχίσω και συνεντεύξεις μου πήραν μόνο άνθρωποι φτωχοί σε πνεύμα. Με έπιασε απελπισία για τις απαιτήσεις που έχει η νέα γενιά από την ζωή της, που δίνει το δικαίωμα σε τέτοιους «επιχειρηματίες» να το παίζουν μεγιστάνες.

 

Α, να μην ξεχάσω έναν παιδικό σταθμό στου Παπάγου, όπου δεν πήγα καν για interview, γιατί ήθελαν μια κοπέλα να κάνει αγγλικά στα παιδιά μέχρι τις 9 (δηλαδή από τι ώρα;;; φανταστείτε τώρα μισθούς και οργάνωση) και μου έκλεισαν ραντεβού 3 βδομάδες μετά για δοκιμαστικό και μου είπαν να έχω «ετοιμάσει και κάτι» (προφανώς μέχρι εκείνη την ημέρα είχαν κλείσει άλλα δοκιμαστικά).

 

Απʼό,τι καταλάβατε φίλοι γονείς, πρέπει να ψάχνετε μερικά πράγματα λίγο παραπάνω. Εσείς πληρώνετε και ο κάθε «επιχειρηματίας», βγάζει τη μισή χρονιά με δωρεάν προσωπικό, που δεν έχει ελέγξει, που δεν έχει κάνει εξετάσεις μέχρι να προσληφθεί και κόβει το φρούτο του παιδιού σας, που μπορεί να είναι σχιζοφρενής ή απλά να έχει άγνοια που θα δημιουργήσει βλάβες στα παιδιά σας.

 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον παιδικό σταθμό Owly στο Ψυχικό. Ήταν ένα interview που αν και σε αντίθεση από τα προηγούμενα, δε με προτίμησε να εργαστώ στο σχολείο τους, ήταν άξιο από κάθε άποψη. Το σχολείο ανήκει σε δύο νέους ανθρώπους, δύο αδέρφια, με παιδαγωγικές και οικονομικές σπουδές, κανονικών Πανεπιστημίων. Προσέφεραν πολύ καλό πακέτο αποδοχών και ήξεραν ακριβώς τι ζητούσαν και τι μπορούσαν να απαιτήσουν. Θέλω να θεωρώ ότι δεν επικοινώνησαν μαζί μου, γιατί εξʼαρχής γνώριζαν ότι λόγω του μεταπτυχιακού μου, δεν μπορούσα να εργάζομαι μέχρι τις 17.00 που μου δήλωσαν ότι θα σχόλαγα.

 

Αφού αποφάσισα ότι δε θα ξαναπήγαινα σε άλλο interview και πολύ απλά θα έψαχνα κάθε δυνατή επιδότηση για να ανοίξω το δικό μου χώρο, νόμιμα, με άδεια του Υπουργείου Παιδείας και κανονικό προσωπικό, έτυχε και μου τηλεφώνησαν από το πρώτο Εκπαιδευτήριο, στο οποίο είχα στείλει το βιογραφικό μου. Ήταν ένα σχολείο που ήθελα πάρα πολύ να εργαστώ, πολλά χρόνια πριν. Αφού πέρασα δύο συνεντεύξεις, με προσέλαβαν σε κάτι που αξιοποιούσαν τις σπουδές μου και μπορούσαν να με ελέγχουν παράλληλα. Όταν με σύστησαν στους συνεργάτες μου, μου είπαν ότι μπορώ να μείνω στο χώρο του σχολείου, αλλά δεν μπορώ να αναλλάβω καμία δραστηριότητα μέχρι να υπογράψω τη σύμβασή μου. Έτσι έγινε και δύο μέρες μετά ξεκίνησα να δουλεύω σε ένα χώρο που σέβεται τον υπάλληλό του και προσλαμβάνει άτομα με γνώσεις που μπορούν να αποδειχθούν. Επίσης, τρεις φορές την εβδομάδα, φεύγω από το σχολείο, με την άδεια της διευθύντριάς μου, ένα τέταρτο νωρίτερα, για να μπορώ να παρακολουθώ το μεταπτυχιακό μου. Η ίδια μου δήλωσε ότι «αν είναι για ακαδημαϊκούς λόγους, δεν έχει κανένα πρόβλημα». Πληρώνομαι το μισθό που μου προσφέρει ο νόμος και έχω τις νόμιμες άδειές μου και προς το παρόν κανένα μα κανένα παράπονο. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι η κατάσταση και να μην ξαναχρειαστεί να συναναστραφώ ανθρώπους που δε σέβονται τον εαυτό τους και τους υπαλλήλους τους, χωρίς ήθος και χωρίς καμία ενήλικη λογική.

 

Τέλος, όσοι μπήκατε στη διαδικασία να διαβάσετε όλα αυτά, θα ήθελα να σας ζητήσω, να προσέχετε και να ρωτάτε κάποια πράγματα παραπάνω στα ιδρύματα που εμπιστεύεστε τα παιδιά και τα λεφτά σας. Ζητήστε να γνωρίσετε την εκπαιδευτικό του παιδιού σας και πρακτικά «πάρτε της συνέντευξη». Αν δεν έχουν βρει ακόμα άτομο και σε 2 βδομάδες ανοίγει το σχολείο, πάτε στο δίπλα... Πλέον αυτά τα σχολεία είναι τόσα πολλά και τα δίδακτρά τους αναγκάζονται να τα κινούν σε κοινά πλαίσια. Δείτε το χώρο που θα είναι η τάξη του παιδιού σας. Αν περιλαμβάνει φαγητό, ρωτήσε ποιος θα το ετοιμάζει/σερβίρει/μαζεύει. Δείτε πού βγαίνει το παιδί σας διάλειμμα. Ρωτήστε για τις παιδαγωγικές αρχές των ιδιοκτητών. Ζούμε στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης πληροφοριών. Όλα αυτά είναι προσβάσιμα από όλους σας. Μην αφήνετε τη μοίρα των παιδιών σας στην τύχη. Μπορεί να είναι τυχερό και να μη συμβεί τίποτα σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον με ανεύθυνους ενήλικες να επιβλέπουν. Μπορεί όμως να συμβούν και πολλά...

[bobonela]

Το διάβασα ΟΛΟ!! Πραγματικά υπάρχει πολύ χαμηλή ποιότητα πλέον εκεί έξω. Θέλει πολλή προσοχή πού αφήνουμε τα παιδιά μας.

 

Αφού όμως "ονομαστικά" ανέφερες τα μειονεκτήματα των προηγούμενων σχολείων, είναι το λιγότερο άδικο να μην μας κατονομάσεις και το ιδ.εκπαιδευτήριο στο οποίο είσαι τόσο ευχαριστημένη..... Ποιο είναι?

[ChristinaESL]

Για αρχή να ενημερώσω ότι είχα ήδη κατονομάσει και τους παιδικούς σταθμούς, στους οποίους αναφέρθηκα, αλλά αποφάσισα να διαγράψω τα ονόματα για να μη θεωρηθεί ότι το κάνω για δυσφήμιση και χαθεί το νόημα της αφύπνισης.

 

Το εκπαιδευτήριο στο οποίο εργάζομαι τώρα, ασχολείται με άλλου είδους εκπαίδευση και συγκεκριμένα απασχολούμαι στο κομμάτι της ειδικής εκπαίδευσης με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, οπότε, αν κάποιοι γονείς ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο, ευχαρίστως να το αναφέρω.

 

Δεν το κάνω σε αυτό το topic, για να μη θεωρηθεί -επίσης- διαφήμιση.

 

Πραγματικά είχα απηυδήσει τόσο πολύ το καλοκαίρι με αυτήν την κατάσταση, καθώς επίσης και με τους νέους ανθρώπους που δηλώνουν ότι το κάνουν για την "προϋπηρεσία" σε μία εργασία με κανένα μέλλον και με κανένα νομοθετικά δεδομένο δικαίωμα, που απλά θα ήθελα αυτό το κείμενο να αποτελέσει ένα λιθαράκι για να απαιτήσουμε καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά μας. Να ξέρουν οι γονείς τι ζητάνε, τι πρέπει να απαιτούν και τι πρέπει να πληρώνουν. Αν θέλουν φύλαξη, να ζητάνε αυτό, από παιδικούς σταθμούς με κατάλληλο προσωπικό (γιατί όσο και να φαίνεται ωραίο το "προσλαμβάνουμε μόνο αποφοίτους ΑΕΙ", μια κοπέλα που τελείωσε νηπιαγωγός, δεν έχει την κατάρτιση να αναλάβει ένα βρεφικό τμήμα).

 

Δε λέω προφανώς να ζητάτε το μισθολόγιο... Όποιος ενδιαφέρεται να εργαστεί γι αυτά τα ποσά, ας το κάνει και ξέρω πολλά άτομα που το κάνουν και σωστά. Πρέπει να ξέρουμε όμως, σε τι συνθήκες ζει το παιδί μας, τη μισή του μέρα. Ποιοι άνθρωποι μπορούν να του προσφέρουν φύλαξη, ποιοι εκπαίδευση και γιατί. Έχοντας κάνει 5 πρακτικές σε δημόσια νηπιαγωγεία, περίμενα ότι οι συνθήκες στα ιδιωτικά θα ήταν ανώτερες. Βγαίνοντας στο κυνήγι για την αγορά εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, έβγαλα το καπέλο στης διορισμένες και αναπληρώτριες νηπιαγωγούς που με 0 εφόδια, έκαναν πολύ ανώτερα πράγματα.

[AthinaP]

Τα παιδάκια μου είναι μεγάλα τώρα αλλά ακόμα μου προκαλεί αρνητικά συναισθήματα η σκέψη της εποχής που ήμουν σε αναζήτηση παιδικού. Τις καλές εποχές που ήταν πιο μεγάλα τα μπάτζετ. Ε, κάποιοι ακριβοί σταθμοί πουλούσαν φύκια και έμμεσα, από το ρυθμό ανανέωσης του προσωπικού φαινόταν ότι δεν επένδυαν στο προσωπικό τους. Τελικά τη γλιτώσαμε φτηνά σχετικά και πέσαμε κάπου αρκετά καλά. Αλλά το ότι έμειναν για ένα μικρό διάστημα τα παιδιά σε περιβάλλον που ήταν κάπως, με αναστατώνει ακόμα.

 

Αν ξαναδιαβάσει κανείς το κείμενό σου, θα δει ότι αν το δει κανείς υπό προϋποθέσεις, δεν περιγράφει κάτι τραγικό αντικειμενικά. Όμως η χαλαρότητα που αντιμετωπίζονται κάποια πράγματα και η όλη γεύση του πράγματος είναι πράγματι αρνητική.

 

Θέλω να πω. Καμιά φορά τέτοια πράγματα είναι απλά. Καλό κλίμα χρειάζεται και δεν σημαίνει ότι οι τέλειοι άνθρωποι βγαίνουν οπωσδήποτε από άλλους μορφωμένους ανθρώπους. Είναι εγγύηση ένα χαρτί, αλλά δεν εξασφαλίζει κάτι. Έμαθα να κοιτάω αν και τα προσωπάκια των παιδιών είναι χαρούμενα, αν έχουν αναπτύξει λόγο, γιατί τι να το κάνεις αν η άλλη έχει χαρτιά, αλλά βαριέται να μιλήσει, αντικειμενικά γιατί την στρεσάρει το μεγάλο τμήμα, τέτοια πράγματα που δεν είναι μετρήσιμα και δεν μπορεί να διασφαλίσει κανείς 100%.

 

Στις μικρές ηλικίες, αν τους τύχει καμιά κοπέλα που σου λέει τόσα με πληρώνουν, ας δω τι γίνεται στο φέισμπουκ από το σμαρτφον, τα παιδιά δεν θα στερηθούν μόνο το να μάθουν να μιλάνε. Θα μάθουν να μη μιλάνε. Το έχω δει να συμβαίνει με παιδάκι που έμεινε σε τμήμα από το οποίο φύγαμε τρέχοντας. Δεν είχα αποδείξεις ότι τσάταρε η δασκάλα, έμμεσα όμως φάνηκε ότι αυτό έκανε.

 

Πάντως έχω ΤΕΡΑΣΤΙΟ σεβασμό για όποιον παρόλες τις αντιξοότητες ασχολείται και δείχνει ανθρωπιά στα παιδάκια του κόσμου.

[ninagiorgos]

Καλησπέρα,

Διαβάζω εδώ και χρόνια τις απόψεις σας για διάφορα σχολεία και παιδικούς σταθμούς. Είναι η άποψη των γονέων. Θα ήθελα λοιπόν να σας πω και τη δική μου άποψη, την άποψη μιας εκπαιδευτικού, που ούτε καν εργάστηκε σε κάποια από αυτά, αλλά απέκτησε τη χειρότερη άποψη, από μια απλή επίσκεψη. Πρόσφατα αποφοίτησα από τη δεύτερη σχολή μου, το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, κοινώς, «έγινα» νηπιαγωγός. Είμαι 28 ετών και μέχρι τώρα εργαζόμουν αποκλειστικά ως καθηγήτρια Αγγλικών. Έχοντας αποκτήσει αυτό το πτυχίο και δεδομένου του ότι ήταν το επάγγελμα που είχα αποφασίσει από μόνη μου να ακολουθήσω και δε με έριξαν τυχαία σε αυτό οι Πανελλήνιες, άρχισα να αναζητώ κάποιο ιδιωτικό σχολείο για να εργαστώ.

 

Στον κλάδο μας, μερικά πράγματα είναι παρεξηγημένα. Οι απόφοιτοι ΑΕΙ τμημάτων προσχολικής ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ απασχολούνται σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και δικαιούνται να διδάξουν σε τμήματα νηπίων και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Μιας που πλέον ο κλάδος της δημοτικής εκπαίδευσης έχει γεμίσει κι αυτός αποφοίτους λοιπόν, μιλάμε καθαρά για απασχόληση σε τμήματα νηπίων.

Από την άλλη, πολλοί είναι οι ιδιωκτήτες παιδικών σταθμών που ζητούν αποφοίτους ΑΕΙ. Σε αυτά τα ιδρύματα, μπορούν να απασχοληθούν απόφοιτοι ΤΕΙ βρεφονηπιοκομίας, καθώς και απόφοιτοι ΙΕΚ. Τα νηπιαγωγεία ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας και προσφέρουν εκπαίδευση, ενώ οι παιδικοί σταθμοί στο Υπουργείο Υγείας και προσφέρουν φύλαξη. Ένας νηπιαγωγός που προσλαμβάνεται από ιδιωτικό σχολείο δικαιούται τον κατώτατο μισθό του δημοσίου υπαλλήλου (περί τα 850 ευρώ), ενώ ένας υπάλληλος ενός παιδικού σταθμού δικαιούται το βασικό μισθό (περί τα 480 ευρώ). Και στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια βέβαια, πολλοί νηπιαγωγοί δηλώνονται ως «προσωπικό» και παίρνουν τα μισά λεφτά...

 

Έκανα όλη αυτήν την εισαγωγή για να σας πω τις εμπειρίες που είχα από διάφορα interviews στα οποία πήγα. Άρχισα να στέλνω βιογραφικά από το Μάιο, ένα μήνα πριν μπει η τελευταία βαθμολογία που περίμενα (της πτυχιακής μου). Το πρώτο τηλέφωνο χτύπησε 10 Αυγούστου, από ένα σχολείο που θα άνοιγε στις 17 και τα υπόλοιπα έγιναν μέσα στο Σεπτέμβρη, ενώ οι παιδικοί σταθμοί είχαν ήδη ανοίξει από τέλη Αυγούστου.

 

Το πρώτο «σχολείο» που επικοινώνησε μαζί μου, ήταν ένας αγγλόφωνος (όπως δήλωνε) παιδικός σταθμός στο Χολαργό. Τα interviews ήταν απογοητευτικά για μένα. Προσέφεραν 250 ευρώ για 4 ώρες εργασία και ένα δρομολόγιο σχολικού (!). Ζητούσαν κάποια νηπιαγωγό που να είναι και αγγλόφωνη, αλλά δε μας πειράζει και να μην είναι, να είναι οκ με τμήμα βρεφών, αλλά να δούμε αν μπορούμε να σου δώσουμε και προνήπια, γιατί και το τμήμα των 3 ετών είναι «κανονικά παιδιά», έχουν βιβλία και στα αγγλικά και στα ελληνικά και διαβάζουν (!?!?!?), «δεν είμαστε baby park». Αυτές είναι ατάκες που άκουσα αυτολεξεί... Από τη λήξη της συνέντευξής μου εκεί, ήξερα ότι δεν ήθελα για κανένα λόγο να δουλέψω σε έναν χώρο που διαφημίζει εκπαίδευση και δεν έχει ιδέα για τις απαιτήσεις αυτής. Θυμάμαι και την ατάκα «το παιδαγωγικό πρόγραμμα το βγάζω εγώ... λόγω των σπουδών μου», η οποία προκάλεσε την επόμενη ερώτησή μου «τι έχετε σπουδάσει» και η οποία κατέληξε στην απάντηση «διάφορα»... Να σημειώσω εδώ, ότι παράλληλα κάνω ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα που αφορά στην εκπαίδευση και τις νέες τεχνολογίες. Όταν ρωτήθηκα λοιπόν για την ειδίκευσή μου, ανέφερα τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση... Και η απάντηση ήταν «όχι... ειδίκευση... π.χ. μουσική, χορό και τέτοια». Έλαβα 1-2 φορές ακόμα τηλεφωνήματα με πρόταση εργασίας από το συγκεκριμένο παιδικό σταθμό, το οποίο η αλήθεια είναι ότι μου ανέβασε λίγο την ψυχολογία (ο μισθός έμεινε στα 250 ευρώ βέβαια).

 

Συνεχίζοντας κλήθηκα για συνέντευξη από άλλον αγγλόφωνο (όπως δήλωνε) παιδικό σταθμό στη Βάρη. Εκεί έγινε το μεγαλύτερο show. Ήθελαν να ... με δοκιμάσουν. Ετοιμάστηκα κι εγώ, πήγα, περίμενα 15ʼ έξω από το κτήριο γιατί η κυρία που απάντησε στο θυροτηλέφωνο δεν είχε ενημερωθεί και δε σκέφτηκε να με βάλει μέσα στο χώρο, ώστε να μην περιμένω σαν πλασιέ έξω από την πόρτα, ενώ ένα σχολικό ξεφόρτωνε παιδάκια από την πίσω πόρτα και οι υπάλληλοι έτρεχαν πανικόβλητοι. Τελικά ήρθε μια άλλη κυρία και μου άνοιξε. Με έβαλε μέσα σε ένα γραφείο να περιμένω την υπεύθυνη που θα μου έπαιρνε τη συνέντευξη. Η υπεύθυνη δεν εμφανίστηκε ποτέ και τελικά η υπάλληλος αποφάσισε να μου προτείνει να κατέβω στο υπόγειο που ήταν η τάξη της, για να «δούμε πώς θα πάει». Παράλληλα θα έκαναν δοκιμαστικό και σε μία κοπέλα που θα έκανε χορό/μουσική ή κάτι αντίστοιχο. Χώρισαν λοιπόν το τμήμα και πήγαν τα μισά παιδιά στην κοπέλα (σε άλλη αίθουσα/όροφο) και τα άλλα μισά έμειναν με εμένα και την υπάλληλο στην υπόγεια αίθουσα. Σε κάποια φάση, η υπάλληλος μου ζήτησε να μείνω με τα παιδιά γιατί έπρεπε να ανέβει επάνω, να δει τι γίνεται με την κοπέλα του άλλου δοκιμαστικού, γιατί τα παιδιά «δεν κάθονταν ήρεμα με τίποτα». Έτσι, έμεινα μόνη μου, χωρίς να ξέρει κανείς τι είμαι και τι κάνω, χωρίς να έχει ζητήσει κανείς να δει έστω το αντίγραφο του πτυχίου μου, με 10 παιδιά (ναι, το τμήμα είχε περίπου 20, για να μην κράζεται τα δημόσια β αυτό ισχύει για όλα τα σχολεία/παιδικούς σταθμούς που έχω δει μέχρι τώρα, ακόμα και των μεγάλων ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων). Κάναμε μια δραστηριότητα, προσπαθώντας να τους μιλήσω αγγλικά (αδίκως, μιας που οι υπάλληλοι τελικά τους μίλαγαν 50% σε κάθε γλώσσα). Η δυναμική της ομάδας ήταν αρκετά καλή και ήταν το μόνο που με παρηγορεί ακόμα, για το χαμένο μου χρόνο (και χρήμα, γιατί παρεπιπτόντως, μένω αρκετά μακριά από τη Βάρη και η βενζίνη δεν είναι δωρεάν). Αφού έγινε όλο αυτό, ήρθε η υπάλληλος με την υπεύθυνη (ναι ναι! Εμφανίστηκε τελικά κατά τις 11 παρά!) και έμεινε η πρώτη με το τμήμα, ενώ εμείς ανεβήκαμε στο ισόγειο για να γίνει επιτέλους αυτή η συνέντευξη. Με ρώτησαν πού σπούδασα και τι (είχαν το βιογραφικό μου μπροστά τους). Καμία ερώτηση που θα τους έδινε πληροφορίες για το ΠΟΙΑ είμαι και με παρότρυναν να συνεχίσω το δοκιμαστικό μου. Δε βαριέσαι είπα κι εγώ... Ήρθα που ήρθα... Θα κάναμε διάλειμμα. Η υπάλληλος να διαμαρτύρεται συνέχεια πόσο κουρασμένη ήταν (τι θα λέει τον Ιούνιο δηλαδή. Κάποια στιγμή είδα ένα παιδάκι να περιφέρεται μόνο του. Προσπάθησα να του μιλήσω, μου απάντησε στα Ισπανικά και άρχισε να κλαίει. Κάθισα μαζί του σε έναν καναπέ δίπλα στην είσοδο. Κανένας δε με ρώτησε ποια είμαι και ποιο είναι το παιδάκι. Καθίσαμε μαζί μισή περίπου ώρα και κάναμε παιχνίδια με νοήματα. Αυτό ξεχάστηκε, ένιωσε πιο άνετα, αλλά εγώ άρχισα να θέλω να τους βρίσω και να φύγω. Το πήγα στην «υπεύθυνη» και με ρώτησε από ποια τάξη είναι το παιδάκι. Της απάντησα ότι όταν ήρθα στο κτήριο, κανείς δε φρόντισε να με συστήσει στις υπόλοιπες υπαλλήλους, οπότε δεν μπορώ να έχω την παραμικρή ιδέα... Τελικά βρήκαμε την αδερφή από το παιδάκι (αδερφή=5 ετών, αδερφάκι=2,5 ετών), την οποία η υπεύθυνη είχε την τρομερή ιδέα, να την βάλει να περάσει όλη τη μέρα στο βρεφικό τμήμα, για να μην κλαίει ο αδερφός της... Παιδαγωγοί όλου του κόσμου τραβάτε τα μαλλιά σας. Τέλος πάντων... Έγιναν πολλά... Κι άλλα πολλά εκείνη την ημέρα... Θα ήθελα να τα γράψω, αλλά δεν έχω τόσο πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, καθώς επίσης πέρασαν και κάποιοι μήνες και τα έχω όλα στο μυαλό μου σαν μια καταραμένη μάζα... Με τα πολλά, έψαξα να βρω την υπεύθυνη να της πω ότι έπρεπε να φύγω. Είχε εξαφανιστεί... Τα πρώτα λεωφορία έφταναν για να πάρουν κάποια παιδάκια. Οι υπάλληλοι πάλι πελαγωμένοι. Με παράτησαν σε μια αίθουσα με καμιά δεκαριά παιδάκια διάφορων ηλικιών να τους «τραγουδήσω αυτό το τραγούδι» μέχρι να βγάλουν άκρη. Δεν τραγούδησα τίποτα. Τα παιδιά έφτιαξαν ομάδες μόνα τους και έπαιζαν ελεύθερο παιχνίδι. Μια υπάλληλος ήρθε μετά να με ρωτήσει αν τους τραγούδησα το τραγούδι. Όχι της είπα, δεν ήξερα καν αυτό το τραγούδι. Με στραβοκοίταξε και έφυγε, αφήνοντάς με πάλι μόνη με τα παιδιά. Στο τέλος ανακοίνωσα ότι έπρεπε να φύγω. Μια άλλη υπάλληλος (ίσως τύπου γραμματέας) μου ανακοίνωσε με απόλυτη απάθεια «Η Χριστίνα είσαι; Αύριο ίδια ώρα...». Γυρνώντας σπίτι πήρα τηλέφωνο για να ζητήσω επικοινωνία με την ανεύθυνη υπεύθυνη και ιδιοκτήτρια. Η κοπέλα που ήμασταν αρχικά στο τμήμα μαζί μου είπε πολύ ευγενικά ότι θα της πει να μου τηλεφωνήσει. Δεν τηλεφώνησε ποτέ και δεν πληρώθηκα ποτέ (εκείνη μου είχε πει στο πρώτο της τηλεφώνημα «να κάνουμε ένα δοκιμαστικό, με αμοιβή εννοείται!»).

 

Επόμενο (και τελευταίο) interview σε παιδικό σταθμό. Ένας "οικολογικός" παιδικός σταθμός στο Κορωπί. Ένας πολιτικάντης της δεκαετίας του 80, πρώην δάσκαλος, αφού βγήκε στη σύνταξη είπε να «βοηθήσει» στην επιχείριση της γυναίκας του (η οποία ήταν συμπαθέστατη). Οι ερωτήσεις περιελάμβαναν «Γιατί να πάρω εσένα και όχι μια πιτσιρίκα από ΙΕΚ;» (γιατί στην αγγελία ζήταγες απόφοιτη ΑΕΙ), «Τι είναι αυτό το μετα..μετά...μετα..πτυχίο;» (έλα τώρα, και στα χρόνια σου είχατε...), «Τι θα έκανες αν χρειαζόταν να αλλάξεις πάνα;» (ελπίζω ο θεός να με αξιώσει κάποια στιγμή και να μου χρειαστεί. Απάντησή του: «Στη δουλειά σου εννοώ». Απάντησή μου: «Δεν είναι αυτή η δουλειά μου»). «Πόσα νομίζεις ότι παίρνει μια νηπιαγωγός;» (ανέλυσα αυτά που είπα παραπάνω, κατάλαβε ότι «έχω διαβάσει» και έκοψε τις αερολογίες β ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ, ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΠΙΑ!!!). Η κουβέντα έκλεισε με το να μου αναλύει ότι είχε πάρει κιλά λόγω κατάθλιψης γιατί πρέπει να δίνει στα νέα παιδιά λίγα λεφτά και επίσης κατέληξε και στο γιο του, ο οποίος σπουδάζει στο Πολυτεχνείο και του είπε «αν είναι να πας να δουλέψεις για 700 ευρώ, καλύτερα έλα να βοηθάς στο βσχολείοβ» (εγώ όμως, που δεν είμαι παιδί του, να δουλέψω για 250...).

 

Μετά από εκείνο το interview έβαλα τα κλάματα στο αμάξι μου. Όχι γιατί φοβόμουν ότι δε θα βρω δουλειά, αλλά γιατί σπουδάζω από το 2003 και θα σπουδάζω μέχρι το 2017 ή και παραπάνω αν θελήσω να συνεχίσω και συνεντεύξεις μου πήραν μόνο άνθρωποι φτωχοί σε πνεύμα. Με έπιασε απελπισία για τις απαιτήσεις που έχει η νέα γενιά από την ζωή της, που δίνει το δικαίωμα σε τέτοιους «επιχειρηματίες» να το παίζουν μεγιστάνες.

 

Α, να μην ξεχάσω έναν παιδικό σταθμό στου Παπάγου, όπου δεν πήγα καν για interview, γιατί ήθελαν μια κοπέλα να κάνει αγγλικά στα παιδιά μέχρι τις 9 (δηλαδή από τι ώρα;;; φανταστείτε τώρα μισθούς και οργάνωση) και μου έκλεισαν ραντεβού 3 βδομάδες μετά για δοκιμαστικό και μου είπαν να έχω «ετοιμάσει και κάτι» (προφανώς μέχρι εκείνη την ημέρα είχαν κλείσει άλλα δοκιμαστικά).

 

Απʼό,τι καταλάβατε φίλοι γονείς, πρέπει να ψάχνετε μερικά πράγματα λίγο παραπάνω. Εσείς πληρώνετε και ο κάθε «επιχειρηματίας», βγάζει τη μισή χρονιά με δωρεάν προσωπικό, που δεν έχει ελέγξει, που δεν έχει κάνει εξετάσεις μέχρι να προσληφθεί και κόβει το φρούτο του παιδιού σας, που μπορεί να είναι σχιζοφρενής ή απλά να έχει άγνοια που θα δημιουργήσει βλάβες στα παιδιά σας.

 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον παιδικό σταθμό Owly στο Ψυχικό. Ήταν ένα interview που αν και σε αντίθεση από τα προηγούμενα, δε με προτίμησε να εργαστώ στο σχολείο τους, ήταν άξιο από κάθε άποψη. Το σχολείο ανήκει σε δύο νέους ανθρώπους, δύο αδέρφια, με παιδαγωγικές και οικονομικές σπουδές, κανονικών Πανεπιστημίων. Προσέφεραν πολύ καλό πακέτο αποδοχών και ήξεραν ακριβώς τι ζητούσαν και τι μπορούσαν να απαιτήσουν. Θέλω να θεωρώ ότι δεν επικοινώνησαν μαζί μου, γιατί εξʼαρχής γνώριζαν ότι λόγω του μεταπτυχιακού μου, δεν μπορούσα να εργάζομαι μέχρι τις 17.00 που μου δήλωσαν ότι θα σχόλαγα.

 

Αφού αποφάσισα ότι δε θα ξαναπήγαινα σε άλλο interview και πολύ απλά θα έψαχνα κάθε δυνατή επιδότηση για να ανοίξω το δικό μου χώρο, νόμιμα, με άδεια του Υπουργείου Παιδείας και κανονικό προσωπικό, έτυχε και μου τηλεφώνησαν από το πρώτο Εκπαιδευτήριο, στο οποίο είχα στείλει το βιογραφικό μου. Ήταν ένα σχολείο που ήθελα πάρα πολύ να εργαστώ, πολλά χρόνια πριν. Αφού πέρασα δύο συνεντεύξεις, με προσέλαβαν σε κάτι που αξιοποιούσαν τις σπουδές μου και μπορούσαν να με ελέγχουν παράλληλα. Όταν με σύστησαν στους συνεργάτες μου, μου είπαν ότι μπορώ να μείνω στο χώρο του σχολείου, αλλά δεν μπορώ να αναλλάβω καμία δραστηριότητα μέχρι να υπογράψω τη σύμβασή μου. Έτσι έγινε και δύο μέρες μετά ξεκίνησα να δουλεύω σε ένα χώρο που σέβεται τον υπάλληλό του και προσλαμβάνει άτομα με γνώσεις που μπορούν να αποδειχθούν. Επίσης, τρεις φορές την εβδομάδα, φεύγω από το σχολείο, με την άδεια της διευθύντριάς μου, ένα τέταρτο νωρίτερα, για να μπορώ να παρακολουθώ το μεταπτυχιακό μου. Η ίδια μου δήλωσε ότι «αν είναι για ακαδημαϊκούς λόγους, δεν έχει κανένα πρόβλημα». Πληρώνομαι το μισθό που μου προσφέρει ο νόμος και έχω τις νόμιμες άδειές μου και προς το παρόν κανένα μα κανένα παράπονο. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι η κατάσταση και να μην ξαναχρειαστεί να συναναστραφώ ανθρώπους που δε σέβονται τον εαυτό τους και τους υπαλλήλους τους, χωρίς ήθος και χωρίς καμία ενήλικη λογική.

 

Τέλος, όσοι μπήκατε στη διαδικασία να διαβάσετε όλα αυτά, θα ήθελα να σας ζητήσω, να προσέχετε και να ρωτάτε κάποια πράγματα παραπάνω στα ιδρύματα που εμπιστεύεστε τα παιδιά και τα λεφτά σας. Ζητήστε να γνωρίσετε την εκπαιδευτικό του παιδιού σας και πρακτικά «πάρτε της συνέντευξη». Αν δεν έχουν βρει ακόμα άτομο και σε 2 βδομάδες ανοίγει το σχολείο, πάτε στο δίπλα... Πλέον αυτά τα σχολεία είναι τόσα πολλά και τα δίδακτρά τους αναγκάζονται να τα κινούν σε κοινά πλαίσια. Δείτε το χώρο που θα είναι η τάξη του παιδιού σας. Αν περιλαμβάνει φαγητό, ρωτήσε ποιος θα το ετοιμάζει/σερβίρει/μαζεύει. Δείτε πού βγαίνει το παιδί σας διάλειμμα. Ρωτήστε για τις παιδαγωγικές αρχές των ιδιοκτητών. Ζούμε στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης πληροφοριών. Όλα αυτά είναι προσβάσιμα από όλους σας. Μην αφήνετε τη μοίρα των παιδιών σας στην τύχη. Μπορεί να είναι τυχερό και να μη συμβεί τίποτα σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον με ανεύθυνους ενήλικες να επιβλέπουν. Μπορεί όμως να συμβούν και πολλά...

Συγγνωμη μας λες οτι εισαι 28 χρονων και οτι σπουδαζεις απο το 2003...???δηλαδη εσυ απο 15 χρονων ξεκινησες τις σπουδες σου?χωρις καν να εχεις τελειωσει το λυκειο οπως ολοι εμεις ξεκινησες να σπουδαζεις?πως γινεται αυτο μου το εξηγεις?

[ChristinaESL]

Συγγνωμη μας λες οτι εισαι 28 χρονων και οτι σπουδαζεις απο το 2003...???δηλαδη εσυ απο 15 χρονων ξεκινησες τις σπουδες σου?χωρις καν να εχεις τελειωσει το λυκειο οπως ολοι εμεις ξεκινησες να σπουδαζεις?πως γινεται αυτο μου το εξηγεις?

 

Στα 16 ξεκίνησα τις σπουδές μου, έχοντας τελειώσει λύκειο -όπως όλοι εσείς-. Φοίτησα σε σχολείο στο εξωτερικό, στο οποίο δίνονται διαφορετικές δυνατότητες, αν ο μαθητής πληρεί κάποια κριτήρια. Το ακαδημαϊκό έτος 2003-2004 πέρασα στην πρώτη σχολή μου και το 2009 στη δεύτερη.

[δεν κρύβω χρόνια, το Μάρτιο γίνομαι 29, να μου ευχηθείτε ]

 

Always think outside the box

[princess consuela]

Καλημέρα κορίτσια. Επειδή στελνω την κόρη μου σε παιδικό σταθμό στα σύνορα Παπάγου Χολαργού θα εκτιμουσα πολύ αν μπορούσες να μου στειλεις με π.μ. τα ονόματα των παιδικών σταθμών στους οποίους αναφερεσαι! Ευχαριστώ πολύ και καλη σταδιοδρομία!

[μητσουκο]

Συγγνωμη μας λες οτι εισαι 28 χρονων και οτι σπουδαζεις απο το 2003...???δηλαδη εσυ απο 15 χρονων ξεκινησες τις σπουδες σου?χωρις καν να εχεις τελειωσει το λυκειο οπως ολοι εμεις ξεκινησες να σπουδαζεις?πως γινεται αυτο μου το εξηγεις?

 

Διαβάζοντας όλα αυτά που έγραψε για ένα θέμα που αφορά όλες τις μαμάδες,αυτό σκέφτηκες?

[sofi@p]

ένας σωστός επαγγελματίας (αν θέλει να θεωρείται επαγγελματίας του χώρου που ανήκει) κρίνεται από πολλά πράγματα. κι αυτό αφορά και σε εργοδότες και σε εργαζόμενους, αφού όλοι (θα έπρεπε να) είναι επαγγελματίες.

[Dragonfly]

Χριστίνα, αυτή η εικόνα που μας έδωσες είναι χρήσιμη για να μην αποθεώνουμε τα ιδιωτικά!

[bobonela]

Χριστίνα, αυτή η εικόνα που μας έδωσες είναι χρήσιμη για να μην αποθεώνουμε τα ιδιωτικά!

 

Η κοπέλα αναφέρεται σε Παιδικούς Σταθμούς! Οχι σε σχολεία.

Νομίζω ότι η πλειοψηφία των οικογενειών στέλνει τα παιδιά της σε ιδιωτικούς σταθμούς, αφού δεν επαρκούν και δεν καλύπτουν οι δημόσιοι.

Αρα αφορά τους πάντες!

 

Οσον αφορά όμως στο σχολείο το οποίο την έχει "μαγέψει" όπως λέει στο τέλος και στο οποίο βρήκε νόημα η δουλειά της και οι σπουδές της, αυτό πραγματικά είναι ιδιωτικό σχολείο, όπως η ίδια αναφέρει, και απέχει σίγουρα μακράν από τα αντίστοιχα δημόσια.

[Dragonfly]

Η κοπέλα αναφέρεται σε Παιδικούς Σταθμούς! Οχι σε σχολεία.

Νομίζω ότι η πλειοψηφία των οικογενειών στέλνει τα παιδιά της σε ιδιωτικούς σταθμούς, αφού δεν επαρκούν και δεν καλύπτουν οι δημόσιοι.

Αρα αφορά τους πάντες!

 

Οσον αφορά όμως στο σχολείο το οποίο την έχει "μαγέψει" όπως λέει στο τέλος και στο οποίο βρήκε νόημα η δουλειά της και οι σπουδές της, αυτό πραγματικά είναι ιδιωτικό σχολείο, όπως η ίδια αναφέρει, και απέχει σίγουρα μακράν από τα αντίστοιχα δημόσια.

 

Χαίρω πολύ! Το κατάλαβα. Μίλησα κάπου για σχολεία; Για ιδιωτικά ιδρύματα λέει ο τίτλος, για "ιδιωτικά" μίλησα και εγώ. Επίσης είπα ότι δεν αφορά τους πάντες;;

 

Αλλά μιας και το ανέφερες και τα ιδιωτικά σχολεία θα έχουν τα θέματά τους με τους εργαζόμενους. Γιατί το αποκλείεις δηλαδή;

[bobonela]

Χαίρω πολύ! Το κατάλαβα. Μίλησα κάπου για σχολεία; Για ιδιωτικά ιδρύματα λέει ο τίτλος, για "ιδιωτικά" μίλησα και εγώ. Επίσης είπα ότι δεν αφορά τους πάντες;;

 

Αλλά μιας και το ανέφερες και τα ιδιωτικά σχολεία θα έχουν τα θέματά τους με τους εργαζόμενους. Γιατί το αποκλείεις δηλαδή;

 

 

Δεν αποκλείω τίποτα! Ολα "παίζουν" στην κοινωνία της κρίσης που ζούμε και όλα είναι εις βάρος της ποιότητας. Καλό είναι όλοι που πληρώνουμε είτε είναι σταθμοί είτε σχολεία είτε φροντιστήρια, να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά!

[mama_3]

ένας σωστός επαγγελματίας (αν θέλει να θεωρείται επαγγελματίας του χώρου που ανήκει) κρίνεται από πολλά πράγματα. κι αυτό αφορά και σε εργοδότες και σε εργαζόμενους, αφού όλοι (θα έπρεπε να) είναι επαγγελματίες.

 

Συμφωνώ απόλυτα.. καλώς ή κακώς τα ιδιωτικά είναι επιχειρήσεις και τους ενδιαφέρει και το καλό όνομα και το κέρδος φυσικά... όσα δίνουν έμφαση στο καλό όνομα και την φήμη τους έχουν και άλλα κριτήρια στο πως θα λειτουργήσουν την επιχείρήσή τους, όσοι εστιάζουν στο κέρδος και μόνο είναι λογικό να κάνουν πολλές "εκπτώσεις" στα στάνταρ που πρέπει να τηρούνται.. εκεί δυστυχώς ο γονιός θα πρέπει να γίνει και λίγο ντετέκτιβ για το που θα στείλει το παιδί του....

[Dragonfly]

Δεν αποκλείω τίποτα! Ολα "παίζουν" στην κοινωνία της κρίσης που ζούμε και όλα είναι εις βάρος της ποιότητας. Καλό είναι όλοι που πληρώνουμε είτε είναι σταθμοί είτε σχολεία είτε φροντιστήρια, να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά!

 

Συμφωνούμε!

 

Αλλά και προ κρίσης είχα ακούσει και εγώ για πολύ άσχημες συνθήκες (για τους εργαζόμενους) σε έναν πολύ ονομαστό παιδικό σταθμό... Και το είχα διαπιστώσει και η ίδια.

[mama_3]

Η κοπέλα αναφέρεται σε Παιδικούς Σταθμούς! Οχι σε σχολεία.

Νομίζω ότι η πλειοψηφία των οικογενειών στέλνει τα παιδιά της σε ιδιωτικούς σταθμούς, αφού δεν επαρκούν και δεν καλύπτουν οι δημόσιοι.

Αρα αφορά τους πάντες!

 

Οσον αφορά όμως στο σχολείο το οποίο την έχει "μαγέψει" όπως λέει στο τέλος και στο οποίο βρήκε νόημα η δουλειά της και οι σπουδές της, αυτό πραγματικά είναι ιδιωτικό σχολείο, όπως η ίδια αναφέρει, και απέχει σίγουρα μακράν από τα αντίστοιχα δημόσια.

 

Μα για ιδιωτικό σχολείο ψαχνόταν, σε ιδιωτικό θα έβρισκε εντέλει δουλειά!!!

θα ήταν λίγο τρελό να βρει σε δημόσιο χωρίς να ψάχνει εκεί!!!

επίσης, το συγκεκριμένο ιδιωτικό, όπως τα λέει η κοπέλα, απέχει μακράν και από τα άλλα ιδιωτικά που είδε!!!

[mama_3]

Συμφωνούμε!

 

Αλλά και προ κρίσης είχα ακούσει και εγώ για πολύ άσχημες συνθήκες (για τους εργαζόμενους) σε έναν πολύ ονομαστό παιδικό σταθμό... Και το είχα διαπιστώσει και η ίδια.

 

Μία γνωστή μου που δουλεύει σε ιδιωτικό σχολείο, μου έλεγε ότι σε σχέση με 5 χρόνια πίσω τους έχουν ρίξει τους μισθούς σχεδόν στο μισό.. οπότε πια δεν τους νοιάζει και το πόσο "καλή" δουλειά θα κάνουν γιατί σου λέει δεν θα κάθομαι να ανέχομαι του καθενός τα καπρίτσια για 3,60.... ας με διώξουν...

[Dragonfly]

Μία γνωστή μου που δουλεύει σε ιδιωτικό σχολείο, μου έλεγε ότι σε σχέση με 5 χρόνια πίσω τους έχουν ρίξει τους μισθούς σχεδόν στο μισό.. οπότε πια δεν τους νοιάζει και το πόσο "καλή" δουλειά θα κάνουν γιατί σου λέει δεν θα κάθομαι να ανέχομαι του καθενός τα καπρίτσια για 3,60.... ας με διώξουν...

 

Είμαι σίγουρη. Εδώ προ κρίσης και πάλι ήταν κακοπληρωμένοι οι υπάλληλοι, με πολλές ευθύνες και άσχημη συμπεριφορά εκ της δ/νσης... Φανταστείτε τώρα...

 

(για να μην γενικεύω, δεν ξέρω αν αυτό γινόταν παντού. Στην περίπτωση όμως που έλεγα παραπάνω γινόταν παρόλο που η "βιτρίνα" ήταν σαν από αμερικάνικη ταινία)

[sofi@p]

Μία γνωστή μου που δουλεύει σε ιδιωτικό σχολείο, μου έλεγε ότι σε σχέση με 5 χρόνια πίσω τους έχουν ρίξει τους μισθούς σχεδόν στο μισό.. οπότε πια δεν τους νοιάζει και το πόσο "καλή" δουλειά θα κάνουν γιατί σου λέει δεν θα κάθομαι να ανέχομαι του καθενός τα καπρίτσια για 3,60.... ας με διώξουν...

 

xaxaxaxa... ακριβώς το ίδιο έχω ακούσει κι από δημοσίους υπαλλήλους (μας μείωσαντις αμοιβές, σιγά μην κάτσω να δουλέψω), μόνο που εκεί δεν κινδυνεύουν με απόλυση....

[Dragonfly]

xaxaxaxa... ακριβώς το ίδιο έχω ακούσει κι από δημοσίους υπαλλήλους (μας μείωσαντις αμοιβές, σιγά μην κάτσω να δουλέψω), μόνο που εκεί δεν κινδυνεύουν με απόλυση....

 

Δηλαδή το αμφισβητείς ότι είχαν μείωση; Είτε για τους εκπαιδευτικούς, είτε για τους ΔΥ;

[Dragonfly]

ή ότι ο χαμηλός μισθός, τα κίνητρα και οι συνθήκες εργασίας επηρεάζουν την παραγωγικότητα;

[sofi@p]

Δηλαδή το αμφισβητείς ότι είχαν μείωση; Είτε για τους εκπαιδευτικούς, είτε για τους ΔΥ;

 

στους ΔΥ σίγουρα έγινε μείωση αποδοχών και μάλιστα της τάξης του 30%. στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, δεν έγινε μείωση αποδοχών σε όλους. απλά εκεί είχαμε πολλές απολύσεις.

[sofi@p]

ή ότι ο χαμηλός μισθός, τα κίνητρα και οι συνθήκες εργασίας επηρεάζουν την παραγωγικότητα;

αυτό συμβαίνει πάντα και παντού. αλλά εκεί φαίνεται και ο σωστός επαγγελματίας.

[Χαρά-Μαρία]

Στα 16 ξεκίνησα τις σπουδές μου, έχοντας τελειώσει λύκειο -όπως όλοι εσείς-. Φοίτησα σε σχολείο στο εξωτερικό, στο οποίο δίνονται διαφορετικές δυνατότητες, αν ο μαθητής πληρεί κάποια κριτήρια. Το ακαδημαϊκό έτος 2003-2004 πέρασα στην πρώτη σχολή μου και το 2009 στη δεύτερη.

[δεν κρύβω χρόνια, το Μάρτιο γίνομαι 29, να μου ευχηθείτε ]

 

Always think outside the box

 

Χριστινα ευχαριστουμε για το μηνυμα σου, το διαβασα ολο με μεγαλο ενδιαφερον.

 

Μιλουσαμε και παλια εδω στο παρεντς σε αναλογα θεματα και θυμαμαι οτι ησουν στο εξωτερικο οντως-και παντα γραφεις με ηθος και ακριβεια.

 

Κι εγω ειχα δυσκολευτει παρα πολυ να βρω ιδιωτικο σταθμο οταν εμενα ΒΠ, μονο ο ενας που κατονομασες μας ειχε αρεσει αλλα ηταν ακριβος και με λιγο πιο βαρυ προγραμμα απο αυτο που ψαχναμε. Ομως αυτα που περιγραφεις, κι αλλα πολλα, τα ειχαμε εντοπισει στους υπολοιπους...αναγκαστηκαμε να φανταστεις να μετακομισουμε πολυ μακρια απο τις δουλειες μας για 3 χρονια, μεχρι να παει το παιδι σχολειο, για να την προσεχουν οι δικοι μου.

 

Επισης ισχυουν τα μισθολογικα που γραφεις, εχω πολλους εκπαιδευτικους συναδελφους και τα γνωριζω.

 

Μακαρι να βελτιωθει καποτε το συστημα, οπως....και πολλα αλλα στη χωρα μας.

 

Ευχομαι καλη σταδιοδρομια.

[Dragonfly]

αυτό συμβαίνει πάντα και παντού. αλλά εκεί φαίνεται και ο σωστός επαγγελματίας.

 

Σίγουρα. Επίσης εκεί φαίνεται και ο σωστός επιχειρηματίας, που προσπαθεί έστω να έχει καλές σχέσεις με τους υπαλλήλους του, να τους δίνει κάποιου είδους κίνητρο, να μην τους βλέπει σαν δούλους και να μην τους απειλεί με απόλυση και άμεση αντικατάσταση. Γιατί ο σωστός επαγγελματίας, όσο σωστός και καλοπροαίρετος να είναι, αν τον ξεφτιλίζεις (και δεν εννοώ μόνο οικονομικά), ε θα πάψει να προσπαθεί να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό... Αναμενόμενο.

 

Γι΄αυτό και θέλει ψάξιμο...