ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ

[xrisaki]

Κατάθεση ψυχής θέλω να κάνω και συμπαράσταση από συμπάσχουσες! Κάθε φορά που αρρωσταίνουν τα παιδιά μου, αρρωσταίνω και εγώ (ψυχικά), θέλω να τρέξω και με τον παραμικρό βήχα, και με τον ελάχιστο πυρετό και να βρω νοσοκομεία και γιατρούς να μου κάνουν τα παιδιά μου καλά και να επιβεβαιώσουν χίλιες φορές ότι είναι καλά και δεν διατρέχουν τον παραμικρό κίνδυνο (δεν το κάνω φυσικά διότι επικρατεί η λογική, τον γιατρό μας όμως τον πρήζω), παθαίνετε μανούλες μου γλυκές τέτοιες υστερίες ή μόνο εγώ είμαι η τρελή? Βλέπω άλλες μανούλες πιο καθησυχαστικές και άλλες βέβαια πολύ αναίσθητες που έχουν μωρά άρρωστα με πυρετούς και γαϊδουρόβηχα, καταρροή ή χρόνιο βήχα ας πούμε και δεν ιδρώνει το αυτί τους, Άγιους έχουν αυτά τα παιδάκια το πιστεύω ακράδαντα πλέον, βλέπει ο Θεός την αναισθησία τους και τα προφυλάσσει. Μόλις κάποιο από τα κοριτσάκια μου εμφανίσει το παραμικρό με λούζει κρύος ιδρώτας και όλο φοβάμαι και φοβάμαι μην χειροτερέψουν και όλο ψάχνομαι που οφείλεται το ένα και που το άλλο και δεν συμμαζεύεται και να τηλέφωνα στον γιατρό και φουλ άγχος. Μην φανταστείτε πως δεν κατέχω και κάποια πράγματα από θέματα υγείας, μια χαρά γνωρίζω ένα σωρό αλλά όταν πρόκειται για τα παιδιά μου με ζώνουν τα φίδια. Μάτια όχι 14 άλλα 104 όπου και να είμαστε, ε και μία γρατζουνίτσα βέβαια αν κάνουν δεν χάλασε ο κόσμος άλλα ως εκεί. Είμαι υπερβολική? Είμαι για να τρώω δούλεμα από άλλες μαμάδες? Γιατί υπάρχουν κάποιες που με κοροϊδεύουν. Από τότε που έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου έγιναν η πρώτη μου προτεραιότητα και προσάρμοσα την ζωή μου στις ανάγκες των παιδιών και όχι τα παιδιά στις ανάγκες τις δικιές μου (με μέτρο βέβαια, στα πλαίσια της λογικής). Τους πρόσφερα και τους προσφέρω την αγκαλιά μου, την στοργή μου και την αγάπη μου υπέρμετρα και δεν το κρύβω. Τα είπα, έκανα την εξομολόγηση μου και καληνυχτίζω όλες τις μανούλες του κόσμου και τους δίνω κουράγιο και χίλια μπράβο για όσα προσφέρουν στα παιδάκια τους.

[lelaki1980]

γεια σου!προσωπικα οχι δεν παθαινω πατατρακ με ενα βηχα και ενα πυρετο γιατι καταλαβαινω ποτε ειναι κατι που επειγει τουλαχιστον για το κοινο κρυολογημα.ο παιδιατρος ουτως η αλλως θα σου πει παρακολουθα το και αν δεν πεσει σε 2-3 μερες ο πυρετος φερτα μου να τα δω.τουλαχιστον σε μας ετσι λεει καμια μαμα δεν θελει να παθει τιποτα το παιδι της.γνωμη μου ειναι να χαλαρωσεις και να μην τρεχεις ουτε να σκεφτεσαι με το παραμικρο το νοσοκομειο και προς θεου μην δειχνεις το αγχος σου μπροστα στα παιδια γιατι θα το θεωρησουν ως κατι τραγικο αυτο που συμβαινει και μην τα κανεις λιγοψυχα(στο λεω εντελως φιλικα)μαθε τα να αντιμετωπιζουν μια κοινη αρρωστια ως κατι φυσιολογικο!δε θελουν νοσομειο εκεινη την ωρα....θελουν τη μανουλα τους

[AthinaP]

Η δική σου η μαμά μηπως ήταν έτσι και σου πέρασε αυτή την τακτική ως κάτι νορμάλ;

 

Η δική μου ήταν άνετη και τότε περνάγαμε και αρκετά βαριές παιδικές αρρώστιες, για τις οποίες τώρα υπάρχουν εμβόλια.

 

Οπότε πηρα μια χαλαρότητα. Ομολογώ ότι η παιδίατρος που είχαμε από νεογέννητα, πήγε να μου το αλλάξει αυτό, ήταν των πολλών προφυλάξεων. Τελικά, επειδή με τον πρώτο πυρετό που έκαναν τα παιδιά τα είδα μαραμένα και τρομοκρατημένα, είδα ότι με το να είμαι ψύχραιμη εγώ, μόνο καλό τους έκανα και από το δεύτερο πυρετό και μετά ήταν ευδιάθετα, γιατί ήξεραν πια ότι θα περάσει.

 

Επίσης, είχαμε δύο νοσηλείες, ευτυχώς για κάτι περαστικό και εκεί είδα και τους άλλους γονείς, με σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά περιστατικά, να έχουν αξιοσημείωτη ψυχραιμία και το κλίμα ήταν χαλαρό και χαρούμενο, γενικά μιλώντας. Δεν νομίζω ότι κάτι άλλο βοηθάει τα παιδιά ή τους γονείς να ξεπεράσουν με τον καλύτερο τρόπο μια κατάσταση. Έκαναν αυτό που χρειαζόταν, ήταν μέσα στο νοσοκομείο για παρακολούθηση και η τυχόν επιπλέον φόρτιση δεν βοηθούσε. Άλλο το κλίμα στα επείγοντα του νοσοκομείου που ο άλλος τρεχει στα καλά καθούμενα, ακόμα και για μια αθώα ίωση και άλλο στους ορόφους του νοσοκομειου, όπου ο άλλος αντιμετωπίζει κάπως πιο ουσιαστικό και λιγότερο εφήμερο πρόβλημα.

 

Γενικά νομιζω είναι θέμα νοοτροπίας που παίρνει ο καθένας από το σπίτι του. Ο άντρας μου θεώρησε ότι δεν τον αγαπάω αρκετά γιατί δεν τον κανακεύω όταν έχει κάποια βαριά ίωση και νομίζω ότι αυτό περιμένει γιατί αυτό έζησε, εγώ δεν το περίμενα, γιατί δεν το θεωρώ ανάγκη, να υπηρετεί ο άλλος, εκτός αν υπάρχουν πρακτικοί λόγοι.

[lop]

Παιδίατρο έχεις απ'ότι είπες. Δουλεύεις ? Αν ναι, φαντάζομαι ότι δεν θα προλάβαινες να πανικοβληθείς με το παραμικρό, αφού δεν θα προλάβαινες να τα κάνεις όλα. Δεν κάνω την έξυπνη ούτε την αναίσθητη. Νοσηλεύτηκε ο 1ος μου από 18 ΗΜΕΡΩΝ έως 42 ΗΜΕΡΩΝ (σαραντίσαμε στο εκκλησάκι του Παίδων) με 3πλό σχήμα αντιβίωσης και ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΟ τα πήγε μια χαρά. Βέβαια εγώ τράβηξα το λούκι, 22 νύχτες να κοιμάμαι κρεμασμένη από πάνω του στην σιδερένια κούνια(όσες έχουν πάει την ξέρουν), μου κόπηκε το γάλα, και ήρθε ο κύκλος μου στις 28 ημέρες από το σοκ. Αλλά εντάξει...Μαμά δεν είσαι μόνο για τα ωραία, δυστυχώς. Το ξέρεις φανταζομαι. Παρόλα αυτά είδα εκεί, 22 μέρες παιδάκια σε μονόκλινα και μετά κατάλαβα όταν τα είδα χωρίς μαλλάκια και να φωνάζουν από τους πόνους των φαρμάκων. Ετσι είπα, δόξα τω θεό για εμάς και να δίνει σ'αυτά τα παιδάκια και στις μανούλες τους κουράγιο και ίαση. Coolαρε γιατί θα τρελαθείς και μετά?

[LA LATINA]

Συγκινητική σε βρίσκω......αλήθεια. Θα ακούσεις πολλά από άλλες μαμάδες, κάνε αυτό που λέει η καρδιά σου για να νιώθεις εσύ σωστή μάνα. Πάντα θα βρεθούν άλλες να τα βλέπουν αλλιώς και να σε κοροϊδέψουν για αμέτρητα θέματα! Προσπάθησε πάντως να είσαι πιο χαλαρή, γιατί, όπως έλεγε και η Ντόρις στην ταινία Νέμο στον υπερπροστατευτικό μπαμπά του......."δε μπορείς να του υποσχεθείς οτι τίποτα δε θα του συμβεί, γιατί τότε......δε θα συμβεί τίποτα!" . Και θα αρρωστήσουν, και θα πέσουν, και θα γίνουν καλά, και όλες οι μανούλες τρέμουν και ανησυχούν......όλα καλά να σου πηγαίνουν εύχομαι.

[xrisaki]

Ναι κορίτσια μου έχετε δίκιο, πρέπει να χαλαρώσω.....δεν δείχνω βέβαια το άγχος μου στα παιδιά, όσο μπορώ, αλλά δεν μπορώ να αφήσω τίποτα να πέσει κάτω, καλου κακού παίρνω τον γιατρό μας τηλ. και ας μου πει "εντάξει βρε παιδί μου παρακολούθα το και βλέπουμε", προς Θεού δεν τρέχω σε νοσοκομεία κλπ αν και κρατιέμαι με το ζόρι, διότι όπως είπα επικρατεί η λογική. lop δουλεύω και με πολύ ζόρι μάλιστα, γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και χωρίς καμία βοήθεια, μαμα και πεθερά δουλεύουν όλη μέρα, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια, το ίδιο και άντρας μου. Επομένως όλο το βάρος των παιδιών, του σπιτιού είναι πάνω μου. Πόσες φορές έχω πάει σε απογευματινά ραντεβού με τα παιδιά μαζί επειδή δεν έχω που να τα αφήσω....και όμως όσο και αν τρέχω και δεν φτάνω το μυαλό μου δεν φεύγει από τα παιδιά ποτέ και νομίζω αυτό είναι και το φυσιολογικό. Ε και τέλος σκανδαλίζομαι όταν βλέπω παιδιά με βήχα από τρεις μήνες και πάνω ή με πυρετό 5 και 6 ημέρες και να λένε οι μαμάδες "θα του περάσει μωρέ που θα πάει" και στον γιατρό ούτε για πλάκα να τα πάνε, ή όταν μου λένε "εγω δεν χορηγώ πάντα στα παιδιά την αγωγή που θα μας συστήσει ο γιατρός":shock: Αυτά ακούω και αναρωτιέμαι εάν εγώ είμαι η υπερβολική...... ΟΚ ίσως φταίει το ότι έχουμε και βεβαρημένο ιστόρικό εμεις και ότι ο γιατρός πάντα μου τα αναλύει όλα διεξοδικά, ψάχνομαι και εγώ μετά από μόνη μου και τι να κάνω μάνα είμαι, φοβάμαι όλα τα ενδεχόμενα.

[LA LATINA]

Για τι ηλικίας παιδιά μιλάμε?????

Να σου πω, καλά κάνεις και φέρεσαι όπως νιώθεις. Τόνισες δε τόσες φορές ότι είσαι στα πλαίσια της λογικής, που είμαι σίγουρη ότι δεν ξεφεύγεις. Όσο για τα "γκάλοπ", έτσι είναι, η καθεμιά έχει τον τρόπο της. Θα ακούσεις ένα σωρό άλλες απόψεις. Εμένα πχ με στραβοκοιτάνε γιατί δε διανοούμαι να δώσω τα παιδιά μου για διακοπές με τους παππούδες.....έχω τους λόγους μου βέβαια.

Προχτές στο ποδόσφαιρο άκουσα μαμάδες να λένε ότι 3 φορές τη βδομάδα πάνε για ούζα....μόνες τους και τα παιδιά παρκαρισμένα. Με μια χαρά το λέγανε, όλη η συζήτηση ήταν νύχι, σπα, γυμναστήριο και ξενύχτια. Αν έτσι νιώθουν, τι να πω εγώ. Εγώ δε νιώθω έτσι. Όλη μου τη ζωή ήθελα να γίνω μάνα, και απολαμβάνω το κάθε δευτερόλεπτο. Τρεις φορές τη βδομάδα, δεν έβγαινα ούτε ελεύθερη! Μην ακούς τι λένε, εκεί θέλω να καταλήξω. Υπάρχει κοινή λογική? Θα αναρωτηθείς πολλές φορές. Κοίτα την οικογένειά σου. Κανείς δεν έχει το μυστικό κωδικό. Θα μεγαλώσουν, και θα δούμε πόσο καλές ήμασταν!!!!:D:D

[xrisaki]

Τα παιδιά μου είναι 4,5 και 2, ούτε εμένα το κάνει η καρδιά μου να αφήσω τα παιδιά για 2,3 ή παραπάνω ημέρες, άντε καμιά ώρα για το γυμναστήριο 3 φορές την εβδομάδα ή να τα κοιμίσω πρώτα, όχι να είναι ξύπνια, να τα κοιμίσω εγώ και να έρθει καμία από τις γιαγιάδες να μείνει σπίτι ενώ κοιμούνται, να βγούμε με τον άντρα μου για κανένα 2ωρο κάπου κοντά. Να πάει άλλος το παιδί μου στο γιατρό εκτός από μένα? Ούτε για αστείο, τα παρατάω όλα και εννοείται αφιερώνω όσες ώρες χρειαστεί, ίσως νιώθω έτσι γιατί από την αρχή που έκανα τα παιδιά δεν είχα ιδιαίτερη βοήθεια και μου είναι δύσκολο να τα αποχωριστώ ή αλλιώς να τα ξεκολλήσω από πάνω μου όπως λένε άλλοι, ε τι να κάνουμε παιδιά μου είναι, αξίζουν κάθε προσοχή και κάθε αφοσίωση, εξάλλου με ανταμείβουν με την αδυναμία και την αγάπη που μου δείχνουν και την απολαμβάνω όσο τίποτα. Δεν λέω βέβαια ότι δεν κουράζομαι και ότι δεν πέρασα περιόδους εξάντλησης και αγανάκτησης από την κλεισούρα όταν ήτανε πολύ μικρά και δεν δούλευα και ήμουν όλη μέρα σπίτι μόνη μου, αλλά πέρασε όπως περνάνε όλα τα δύσκολα και όσο μεγαλώνουν γίνονται όλο και πιο εύκολα τα πράγματα και τελικά μένουν τα καλά και απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή μαζί. Θέλω να πιστεύω πως όλες οι μανούλες απολαμβάνουν την συντροφιά των παιδιών τους και το παιχνίδι μαζί τους γιατί θλίβομαι πολύ όταν καταλαβαίνω μαμάδες που ψάχνουν κάθε ευκαιρία να τα ξεφορτώνονται.

[AthinaP]

Ναι κορίτσια μου έχετε δίκιο, πρέπει να χαλαρώσω.....δεν δείχνω βέβαια το άγχος μου στα παιδιά, όσο μπορώ, αλλά δεν μπορώ να αφήσω τίποτα να πέσει κάτω, καλου κακού παίρνω τον γιατρό μας τηλ. και ας μου πει "εντάξει βρε παιδί μου παρακολούθα το και βλέπουμε", προς Θεού δεν τρέχω σε νοσοκομεία κλπ αν και κρατιέμαι με το ζόρι, διότι όπως είπα επικρατεί η λογική. lop δουλεύω και με πολύ ζόρι μάλιστα, γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και χωρίς καμία βοήθεια, μαμα και πεθερά δουλεύουν όλη μέρα, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια, το ίδιο και άντρας μου. Επομένως όλο το βάρος των παιδιών, του σπιτιού είναι πάνω μου. Πόσες φορές έχω πάει σε απογευματινά ραντεβού με τα παιδιά μαζί επειδή δεν έχω που να τα αφήσω....και όμως όσο και αν τρέχω και δεν φτάνω το μυαλό μου δεν φεύγει από τα παιδιά ποτέ και νομίζω αυτό είναι και το φυσιολογικό. Ε και τέλος σκανδαλίζομαι όταν βλέπω παιδιά με βήχα από τρεις μήνες και πάνω ή με πυρετό 5 και 6 ημέρες και να λένε οι μαμάδες "θα του περάσει μωρέ που θα πάει" και στον γιατρό ούτε για πλάκα να τα πάνε, ή όταν μου λένε "εγω δεν χορηγώ πάντα στα παιδιά την αγωγή που θα μας συστήσει ο γιατρός":shock: Αυτά ακούω και αναρωτιέμαι εάν εγώ είμαι η υπερβολική...... ΟΚ ίσως φταίει το ότι έχουμε και βεβαρημένο ιστόρικό εμεις και ότι ο γιατρός πάντα μου τα αναλύει όλα διεξοδικά, ψάχνομαι και εγώ μετά από μόνη μου και τι να κάνω μάνα είμαι, φοβάμαι όλα τα ενδεχόμενα.

 

Καλά κανεις και εμπιστεύεσαι το γιατρό σου και έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Από την άλλη αυτά που γράφεις μπορεί να δείχνουν ότι οι γυναίκες εκείνες έχουν πράγματι μια επιπολαιότητα, αλλά μπορει να σημαίνουν και κάτι άλλο. Τα φαρμακα έχουν και παρενέργειες. Τις περισσότερες φορές κάτι θα περάσει μόνο του. Εγώ είμαι από τις περιπτώσεις που κάποιες φορές θα αμφισβητήσω και το γιατρό, αν και η δική μας δεν γράφει εύκολα τίποτα. Το ένα μου παιδί για την ακρίβεια δεν έχει πάρει ποτέ και τίποτα, εκτός από μικρές δόσεις αντιπυρετικού. Το να αμφισβητήσω γιατρό έχω κάνει όμως για δικά μου θέματα. Ρωτάω αν κάτι είναι απαραίτητο και συχνά παίρνω αρνητική απάντηση. Και πάλι δηλαδή, δεν κάνω του κεφαλιού μου, αλλά με τη σύμφωνη γνώμη δεν παίρνω κατι που απλά προτείνεται για κάποιο πρόβλημα που θα περάσει μόνο του.

 

Οι νοσηλείες που είχαμε, στη μια περίπτωση ειδικά, γιατί η δική μας παιδίατρος δεν κάνει στενή παρακολούθηση, δεν καλύπτει σαββατοκύριακα και βράδυα, αλλιώς δεν θα είχαμε πάει νοσοκομείο. Άρα το νοσοκομείο στα επείγοντα ήταν η δική μας παιδιατρική κάλυψη εκτός ωρών ιατρείου της γιατρού μας. Και εννοείται δεν πήγαινα για κάθε ίωση, αλλά όταν υπήρχαν δείγματα ότι κάτι έπρεπε να ελεγχθεί περισσότερο.

 

Το 5-6 μέρες με πυρετό ειδικά μου κάνει σε μεγάλη επιπολαιότητα, γενικά ήμουν σε επιφυλακή όταν τα παιδιά είχαν πυρετό. Με το να είμαι εγώ ήρεμη όμως και εκείνα ήταν ήρεμα και μπορούσα εύκολα από τη συμπεριφορά τους να ξεχωρίσω πότε είχαν πραγματικά επιπλοκή, επειδή δεν ήταν γενικά έτσι τρομοκρατημένα με έναν συνηθισμένο πυρετό.

 

Εγώ πάλι το αγαπώ κάποιον και το απελπίζομαι όταν ο άλλος έχει πυρετό το βλέπω ως πράγματα που έχουν πολύ, μα πάρα πολύ μεγάλη απόσταση. Και εγώ αγαπώ τον εαυτό μου, αλλά δεν απελπίζομαι και αγχώνομαι για τον δικό μου πυρετό.

 

Είμαι σίγουρη όμως ότι τα παιδιά σου εισπράττουν πολλή αγάπη και αυτό είναι το πιο σημαντικό, τα έγραψα όμως όπως τα έγραψα, γιατί μου φαίνεται ότι τα αναστατώνεις ακόμα περισσότερο από όσο χρειάζεται, όταν εκείνα ήδη δεν είναι και στα καλύτερά τους.

[LA LATINA]

Χρισακι, μην ανησυχείς κοπέλα μου! Στο κάτω κάτω για θέματα υγείας δε μπορεί να σε κατηγορήσει κανείς αν φοβάσαι και τρέχεις και ρωτάς. Είναι ανάλογα και στα βιώματα του καθενός. Εγώ πχ κάνω κάθε χρόνο στα παιδιά ξεσκόνισμα αιματολογικές - ορμονολογικές και έχουμε συμμαθητές που δεν έχουν κάνει ποτέ! Δεν έχεις να δώσεις λόγο σε κανέναν για το πως μεγαλώνεις τα παιδιά σου, κοπέλα μου, εσύ κοίτα να μην αγχώνεσαι, και όλα θα πάνε καλά.......

[Niki81]

Εγω ειμαι σχετικα χαλαρη.Ο μεγαλος μου γιος εχει διαγνωστει με παιδικη επιληψια στο παρελθον.Εκτοτε κανουμε θεραπεια αλλα σε πυρετους μου κανει σπασμους και νοσηλευομαστε.Οποια εχει παρομοιο ιστορικο και εχει δει το παιδι της να παθαινει ειτε επιληπτικους ειτε πυρετικους σπασμους μπορει να καταλαβει τι περναμε καθε φορα.Εννοειται πως οποτε το παιδι ανεβαζει πυρετο ειμαστε σε καταδταση επιφυλακης στο σπιτι.Οι νυχτες ειναι το χειροτερο μου...τρεμω καθε βραδυ μη τυχει τπτ μιας και ολα τα περιστατικα μας ετυχαν μεσα στη νυχτα.Μεσα μου θα σου πω οτι τρεμω...δε θελω να ξαναδω το παιδι μου σε κριση αλλα ξερω οτι δε θα το γλιτωσω.Οπως καταλαβαινεις οταν πρωτοακουσα τη λεξη επιληψια...20 μηνων τοτε το παιδι...πεσε κεραμιδα στο κεφαλι μου...τον πρωτο καιρο ημουνα συνεχως μεσα στο αγχος.Ομως δεν αντεξα γιαπολυετσι...δεν αντεχω ρε παιδι μου να ειμαι σε ενα μονιμο αγχος μη παθουν κατι...προτιμω να σκεφτομαι θετικα και να λεω μεσα μου πως τπτ κακο δε θα συμβει.Αλλιως θα αρρωστησω εγω πρωτη.Οπως ειπε και μια μαμα παραπανω οταν τυχει να νοσηλευτεις στο παιδων βλεπεις τοσα χειροτερα διπλα σου που πλεον οι ιωσεις σου φαινονται παιχνιδακι.Χαλαρωσε για να μην αποτρελλαθεις εσυ.

[LA LATINA]

Εδώ έχει δίκιο η κοπέλα παραπάνω, μην αρρωστήσεις και πάθεις τίποτα από το στρες......είπαμε...... παν μέτρον άριστον!

[mkcm]

Εγώ παιδιά νομίζω ότι το ένστινκτο της μάνας ή μάλλον το πόσο καλά γνωρίζει η μάνα και μόνο τα παιδιά της είναι το κλειδί. Η κόρη μου έχει πάντα από Σεπτέμβρη μέχρι και τον Ιούνη μύξες... δε σημαίνει ότι είναι άρρωστη. Καταλαβαίνω 1 μέρα πριν αρρωστήσει ότι θα αρρωστήσει, καταλαβαίνω από τον πυρετό που θα κάνει αν θα χρειαστεί αντιβίωση ή όχι, καταλαβαίνω με ένα άγγιγμα στο μέτωπό της αν έχει έστω και 36,9 δέκατα. Θα με πάρετε για τρελή, αλλά έτσι είναι.

Πόσες φορές έχει τύχει να είμαι με τη μικρή και άλλο ένα και να την κοιτάω και να λέω θα αρρωστήσει και να με κοροϊδεύουν. Να της πιάνω το μέτωπο και να λέω έχει πυρετό και να μου λένε είναι κρύα, κοκ.

Συνήθως ακολουθώ την οδηγία της παιδιάτρου και περιμένω 2 - 3 24ωρα πριν της τηλεφωνήσω, όμως αν καταλάβω ότι ο πυρετός είναι περίεργος συνήθως επιμένω να μας δει και ΠΑΝΤΑ δικαιώνομαι και χρειαζόμαστε αντιβίωση. Αφού πλέον όταν παίρνω τη γιατρό τηλ. δε με ρωτάει αν θεωρώ πως πρέπει να μας δει...

Γενικά πάντως είμαι πολύ άνετη με την μικρή και όταν αρρωσταίνει και όταν πέφτει, δε με πιάνει πανικός....