Νοσταλγία ή κατάθλιψη;;;

[KonstantinaDimitris]

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον προβληματισμό μου κ θα ήθελα αν κάποιος, κάποια εχει παρόμοιο θέμα πως το αντιμετωπίζει.

 

Μένω τα τελευταία 6 χρονια στην Αθήνα λόγω του γάμου μου. Ο συζυγος ειναι Αθηναίος κ εχει δική του επιχείρηση.

Όταν αποφάσισα να μετακομίσω από την επαρχία ήμουν 24 κ ήταν πολύ συνειδητή η απόφαση μου μιας κ ήθελα να κάνω οικογένεια με τον συγκεκριμένο άνθρωπο.

 

Να πω εδώ οτι όλοι μου οι συγγενείς, φίλοι, γονεις ειναι στην πόλη που άφησα πίσω κ στην Αθηνα λόγω σπουδών εδώ κράτησα κάποιες φιλίες.

Οταν εκανα τον γιο μου ζορίστηκα πολύ...κυρίως ψυχολογικά..ένιωθα μόνη, πελαγωμένη. Θα μου πείτε: όλες έτσι νιώθουν. Το προβλημα δεν ηταν η κούραση, αλλα κυρίως ήθελα δικούς μου ανθρώπους κοντά. Οχι για βοηθεια, απλά κάποιον να εχω λίγη παρεούλα οταν την χρειαζόμουν.

Ο συζυγος ήταν δίπλα μου αλλα εγώ ήθελα μια φίλη, την μαμά μου (αχ ρε μάνα).

 

Με προσωπική διεργασία κ βγαίνοντας έξω, το ξεπέρασα κ ήρθε κ η κόρη μου. Εκεί δεν ειχα χρόνο για σκέψεις κ μιζεριασμα. Δεν προλάβαινα ουτε να κατουρήσω...χιχι...να σας πω οτι δεν εχω βοηθεια από κανέναν. Πεθερά ανύπαρκτη, μαμά μακριά κ νταντά δεν έβαλα γιατι σταμάτησα την δουλειά προκειμένου να μεγαλώσω εγω τα παιδια...

 

Το θεμα μου ειναι οτι τωρα τελευταία εχω μια επιθυμία να επιστρέψω στον τόπο καταγωγής μου. Κάθε που πάω, αρνούμαι να φύγω!!!! Νιώθω οτι εκεί ανήκω...εκει ειμαι ευτυχισμένη...τι εχω;;; Περνάω φαση!!!

[BabyCute]

Μήπως θέλεις/πρεπει να απασχοληθεις με κατι πέρα απο τα παιδια για να μην το σκέφτεσαι; Ειδικά αν δεν γίνεται!

Πόσο ειναι τα μικρα σου; Υποθέτω δεν δουλεύεις τωρα;

[KonstantinaDimitris]

Ο μεγάλος 3+ κ η μικρή σχεδόν 2.

Το θέμα της απασχόλησης το χω σκεφτεί. Απλά σε συζήτηση με τον σύζυγο , υπάρχουν προβληματισμοί πολύ λογικοί. Τι γίνεται σε αργίες, Πάσχα, χριστουγ. Κ καλοκαίρι που τα παιδιά δεν θα πηγαίνουν σχολείο. Τα παιδιά πάνε σε ιδιωτικό αλλά κ πάλι κάποιες μέρες δεν έχουν σχολείο. Ποιος θα τα προσέχει;

Επίσης, όσον αφορά τα χόμπι....το προσπάθησα κ το προσπαθώ αλλά δυστυχώς τίποτα....

[babycobra]

εμένα πάλι μου φαίνεται τελείως νορμάλ αυτό πυ νιώθεις..αν δεν έχεις κάνει δεσμούς με την Αθήνα..εγώ εχω μετακομίσει Ραφήνα από το κέντρο εδώ καιδέκα χρόνια, δουλεύω Αθήνα και πάλι εκεί νιώθω σπίτι μου..ο τόπος που μεγαλώνουμε δημιουργεί δεσμούς δυνατούς..να γυρίσεις στη δουλειά δεν παίζει? δεν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι που δουλεύουμε, το πιστεύω απόλυτα αυτό…τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και κατι πρεπει να έχουμε κάνει και για τους ευατούς μας.όσο για τη φύλαξη θα βρείς λύση όπως όλες οι εργαζόμενες..

[alcyon]

Ερωτική μετανάστης κι εσύ, ε; Καλώς όρισες στο κλαμπ!

 

 

Σε 1-2 χρόνια τα παιδάκια σου θα είναι σε ηλικία σχολική. Θα είναι μεγαλύτερα, με μεγαλύτερες επικοινωνιακές δυνατότητες και πιο ανεξάρτητα. Τα πρωινά θα λείπουν κι έτσι θα μπορέσεις κι εσύ να αναζητήσεις εργασία μερικής ή πλήρους απασχόλησης. Δε θα είναι πάντα έτσι όπως τα βιώνεις σήμερα. Οπότε μπορείς να κάνεις υπομονή έως τότε. Αν όμως νιώθεις πως σε "πλακώνει" αυτή η σκέψη, τότε μάλλον είναι πιο επιτακτική η ανάγκη να δραστηριοποιηθείς και νωρίτερα. Τα παιδιά μπορούν να πάνε π.χ. παιδικό.

 

Το βασικό όπως κι αν έχει, είναι να είσαι ΕΣΥ καλά! Αν εσύ δεν είσαι καλά, τότε δε θα είναι και τα παιδιά. Φρόντισε τον εαυτό σου και μην τον "θυσιάζεις" περισσότερο από αυτό που αντέχει για να κρατηθεί υγιής.

 

 

Επίσης ένας καθοριστικός παράγοντας είναι οι κοινωνικές επαφές. Αν στο νέο τόπο κατοικίας δεν έχουν αναπτυχθεί τόσο, ενώ όταν πηγαίνεις στον παλιό υπάρχουν ακόμα οι αγαπημένοι άνθρωποι (φίλοι-συγγενείς), τότε είναι φυσικό να νιώθεις καλύτερα στον τόπο καταγωγής. Γιατί πολύ απλά όλοι μας χρειαζόμαστε κοινωνικές επαφές για να μπορούμε να μιλήσουμε από το πιο απλό -έναν καφέ- έως το πιο σοβαρό.

Γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι, μα πρέπει να φροντίσεις και αυτόν τον τομέα. Αν υπάρχουν αγαπημένοι άνθρωποι στο νέο τόπο, το αίσθημα αυτό θα μετριαστεί. Πάντα θα νιώθεις πως ανήκεις εκεί που μεγάλωσες. Είναι φυσικό, μα δε θα έχεις πρόβλημα να "μη θες να φύγεις", γιατί θα σου λείπουν και οι άνθρωποι του νέου τόπου.

Μια εργασία πάντως, προσφέρει δυνατότητες για κοινωνική δικτύωση.

[AthinaP]

Εγώ τα μόνα ζευγάρια με παιδιά στον κύκλο μου που αντιμετώπισαν κρίση/διαζύγιο, παρατήρησα ότι είχαν αυτό το θέμα... Μετά από χρόνια ανακάλυψε η γυναίκα ότι ο τόπος της την τραβούσε περισσότερο από το τι είχαν χτίσει με το σύζυγο και γενικά η ζωή τους συνολικά και στο κοινωνικό κομμάτι δεν τους γέμιζε και αυτό είχε αντίκτυπο τελικά στη σχέση.

 

Φαντάζομαι έχεις καταλάβει το δίλημμα... Αν φύγεις εσύ μακριά τότε η σχέση τι;

 

Επίσης, μοιάζεις να είσαι από προνομιούχο για την εποχή μας περιβάλλον, όπου δεν χρειάζεται να δουλεύεις.

 

Ο κύκλος του άντρα σου στην Αθήνα δεν σου λέει κάτι; Ή εκείνος δουλεύει πολύ;

 

Θα ήθελα να προσθέσω κάποιες σκέψεις ακόμα:

 

Μήπως έχεις εξιδανικεύσει τη ζωή τώρα στην πόλη σου; Τους βλέπεις σε περιόδους διακοπών, όπου όλοι είναι χαλαροί, έχει επιστρέψει κόσμος από τα αστικά κέντρα με διάθεση να περάσει καλά, μήπως σε μια άλλη ουδέτερη εποχή, τις υπόλοιπες 45 εβδομάδες του χρόνου, τα πράγματα δεν είναι τόσο ειδυλλιακά; Μη θυμάσαι τις φίλες σου των 20 ετών, μήπως τώρα στα 30 και αργότερα τα πράγματα θα είναι πιο πεζά;

 

Μήπως κάποια από τις φίλες σου εκεί, για δικούς της λόγους, που ίσως και η ίδια να μην έχει συνειδητοποιήσει, προσπαθεί να σε τραβήξει εκεί, για να μη νιώθει η ίδια μοναξιά;

 

Συμφωνώ με Alcyon, θα δεις οι ανάγκες των παιδιών σε 2-3 χρόνια θα είναι διαφορετικές. Και πάλι όμως, αν δεν δουλεύεις, θα μπορείτε να περνάτε μέρος των διακοπων στο χωριό, όπου και τα παιδιά θα κάνουν ωραίες παρέες. Αν δουλεύεις, θα έχεις να γεμίσεις τη μέρα σου, αλλά μη φανταστείς ότι θα αποκτήσεις εύκολα κολλητούς στην ηλικία και φάση που βρίσκεσαι... Και το 24ωρό σου θα γεμίσει, ίσως όχι με τον καλύτερο τρόπο. Βέβαια ακούγεται ότι έχεις την πολυτέλεια να ψάξεις για δουλειά να σε γεμίζει.

 

Οι μαμάδες που δεν δουλεύουν, όταν τα παιδιά φτάσουν σε σχολική ηλικία, με κάποιο τρόπο έχω παρατηρήσει ότι δικτυώνονται μεταξύ τους, όχι πάντα, αλλά συμβαίνει, και πάνε για καφέδες, γυμναστήριο, ψώνια... Λιγο είναι να μην έχεις πάνω από το κεφάλι σου κανέναν και να διαχειρίζεσαι το χρόνο σου; Το θέμα είναι ίσως ότι παντρεύτηκες αρκετά νέα και δεν πρόλαβες να βρεις ενδιαφέροντα. Ή δεν πρόλαβες να κουραστείς από τη δουλειά. Προσπάθησε να καταλάβεις στο δικό σας κύκλο πώς είναι οι μαμάδες με λίγο μεγαλυτερα παιδιά.

 

Εγώ δουλεύω, σε μια δουλειά αρκετά ενδιαφέρουσα και χρειαζόμαστε τα χρήματα... Δίπλα μου είναι μια συνομήλικη που δεν δουλεύει... Κάθε μέρα σχεδόν θα ήθελα να είμαι στη θέση της εκείνη τη στιγμή και να μη χρειάζεται να φεύγω την τάδε ώρα... Βέβαια ναι, αισθάνομαι κάπως πιο χρήσιμη, γεμίζει η μέρα... και δεν θα είχα ουσιαστικές παρέες αν καθόμουν σπίτι, γιατί οι φίλες μου δουλεύουν. Οπότε και η ζωή της γειτόνισσας που δεν δουλεύει δεν είναι και τόσο δελεαστική, συγκριτικά. Επίσης αν δουλεύεις, ο άντρας σου θα χάσει τη στήριξη που έχει τώρα, δηλαδή μπορεί να χρειαστεί να παραλάβει παιδιά από το σχολικό κάποια στιγμή... Και κακά τα ψέματα, ακούγεται δύσκολο αν μπαίνοντας τώρα εσύ στην αγορά εργασίας θα αξίζει πραγματικά να θυσιάσετε από την ενέργεια του συζύγου. Νομίζω αυτό στην ουσία τον απασχολεί πιο πολύ, γιατί όσο μεγαλώνουν τα παιδιά οι λύσεις για τις διακοπές υπάρχουν, σε μορφή camps.

 

Μεγαλώνοντας τα παιδιά θα τίθεται και θέμα πώς θα γεμίζουν τα απογεύματά σας. Εκεί αρχίζουν δραστηριότητες... Αλλάζουν οι ανάγκες.

 

Τέλος πάντων, ήθελα να τα πω προσπάθησε να δεις λίγο πιο ψύχραιμα και μακροπρόθεσμα τα πράγματα, όσο και να λες ότι τώρα βλέπεις κυρίως ένα πράγμα να σε γεμίζει.

[iouliana]

κωνσταντινα μου σε νιωθω απολυτα!!σαν τους δικους μας ανθρώπους δεν εχει!

εγω μενω κοντα με το πατρικο μου και παρολο που είμαι 4 χρονια παντρεμενη,,μ αρεσει να πηγαινω,,,νιωθω ότι είναι το σπιτακι μου,,,με φροντιζει-κανακευει η μαμα μου,,,και γενικα εκει νιωθω ότι ξεκουραζομαι αλλα παλι αν μεινω πολύ θελω μετα να παω στο σπιτι που μενω με τον αντρα μου,,,,τι θελω να πω??σου εχει λειψει η παρεα τους παρα πολύ και αισθάνεσαι ένα κενο,,,η αληθεια είναι ότι οι γονεις μας και τα αδερφια μας είναι οι μονοι ανθρωποι που μας αγαπουν όπως και να ειμαστε και με τους οποιους μπορούμε να ειμαστε ο εαυτος μας,

 

τι μπορεις να κανεις??μαθε τους να χρησιμοποιουν το skype για να τα λετε καθημερινα,,,η βαλε ένα προγραμμα στο κινητο για να μιλατε μεταξυ σας οσο θελετε,,,γεμισε την ημερα σου με δραστηριότητες,,τωρα πια οι περισσοτεροι δημοι εχουν πολύ ωραια προγραμματακια,,,κατι θα σε αρεσει,,η αν δεν σου αρεσει βρες κατι άλλο,,,περιπατους, εθελοντισμο (εχει πολλες και διαφορες δραστηριότητες εθελοντισμού) ,,,ετσι θα γνωρίσεις και ατομα,,,,οτιδηποτε και σε κάθε αργια να πηγαίνεις στην πολη σου να τους βλέπεις και να τους καλεις και εσυ να ερχονται

[vtgian]

Κωνσταντίνα,

 

βρίσκομαι και εγώ σε παρόμοια θέση με σένα. Παντρεύτηκα το 2003 στα 25 μου και άφησα την Θεσσαλονίκη, την οικογένειά μου και όλους μου τους φίλους και ήρθα Αθήνα αφού ο άντρας μου είχε δουλειά και δικό του σπίτι εδώ στην Αθήνα. Μετά από 11 χρόνια, νιώθω ακόμα μετανάστης. Τώρα πια όχι τόσο έντονα όσο στην αρχή (έκλαιγα κάθε φορά που μετά από διακοπές άφηνα την πόλη μου και γύριζα Αθήνα), σχεδόν καθόλου θα έλεγα.

 

Είναι πολύ δύσκολο στην ηλικία μας να δημιουργήσουμε τις σχέσεις που είχαμε από παιδιά, σχολείο, πανεπιστήμιο, ιδιαίτερα σε μία πόλη που δεν τη λες και φιλόξενη! Αυτό που με βοήθησε ήταν να μην είμαι απαιτητική με τις γνωριμίες μου. Να τους δίνω χρόνο να εξελιχθούν. Γνώρισα κόσμο μέσω χόμπυ, τοπικού γυμναστηρίου, δουλειάς και σιγά σιγά έκανα κάποιους καλούς φίλους που πλέον μπορώ να πάρω τηλέφωνο για ένα καφέ ή μία ώρα ανάγκης. Μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού αλλά από το ολότελα! Ίσως όταν τα παιδάκια σου πάνε σχολείο να έρθεις σε επαφή με κάποιες μητέρες και να ταιριάξετε. Απλά μην περιμένεις πολλά από την αρχή, δώσε στους άλλους τον χρόνο να σε γνωρίσουν και να σε εμπιστευτούν. Εμένα με βοήθησε πολύ το να βοηθάω όπου μπορώ (να μάθω σε μια φίλη 5 βασικά πράγματα για τη χρήση υπολογιστή, να δώσω μια συνταγή, να εξυπηρετήσω με το αυτοκίνητο μικροπράγματα που είχαν όμως αξία).

 

Η Alcyon και η AthinaP έγραψαν πολύ όμορφα κάποιες κινήσεις ή σκέψεις που καλό θα ήταν να κάνεις. Στη δική μου περίπτωση, η εξιδανίκευση της παλιάς μου ζωής ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Έβλεπα μόνο τα καλά της παλιάς μου πόλης και εθελοτυφλούσα στα αρνητικά της, όπως και τα θετικά της Αθήνας (και έχει πολλά, πάρα πολλά)

 

Τώρα που είμαι εγκυος και ξέρω ότι θα χρειαστώ βοήθεια απλά σκέφτομαι ότι και η μάνα μου να έμενε δίπλα, στα πόδια μου συνέχεια δεν θα την ήθελα. Μην υποτιμάς την αξία της ιδιωτικότητας, είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να αποφασίζεις μόνο εσύ και ο άντρας σου τη ζωή σας, χωρίς παρεμβολές από την οικογένεια (που με καλό σκοπό γίνονται αλλά μπορούν να γίνουν εξαιρετικά καταπιεστικές και ενοχλητικές).

 

Ρε κορίτσια, μήπως να μαζευτούμε οι μετανάστριες όλες μαζί να μοιραστούμε τον πόνο μας; :mrgreen:

[KonstantinaDimitris]

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις....

Καταρχήν ο γιος μου πάει ήδη σε ιδιωτικό σχολείο κ τώρα ξεκινάει κ η μικρή. Οπότε όντως πλεον θα έχω χρόνο για τον εαυτό μου. Αυτό ίσως με χαλαρώσει γιατί 3.5 χρ είμαι μαμά πλήρους απασχόλησης.

Ο σύζυγος έχει όντως οικονομική επιφάνεια κ γι αυτό ακριβώς είχα την δυνατότητα να σταματήσω την εργασία μου.

Νομίζω όμως ότι αφήνοντας την βούλιαξα στην ρουτίνα. Λατρεύω τα παιδιά μου, χαίρομαι που τα μεγάλωσα αλλά νιώθω ότι εχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου, της ανεξαρτησίας μου.

Σχετικά με το skype k τα applications τα χω εγκαταστήσει (χιχι) κ τους βλέπω συχνά. Ειναι μια παρηγοριά κ αυτό!!!

 

Κοινωνική ζωή έχουμε πολύ έντονη. Με οικογένειες αλλά κ ελεύθερους ανθρώπους. Αλλά δεν είναι δικοί μου άνθρωποι.

Ανθρωποι που θα τους πάρω τηλ κ θα τρέξουν.

 

Οι γονείς κ οι φίλοι μου δεν με επηρεαζουν γιατί δεν αφήνω υπόνιες ότι με προβληματίζει κάτι. Ελπίζω όλα αυτά να είναι αποτέλεσμα της πίεσης με τα πσιδιά κ όχι κάποιο κατάλοιπο.

[KonstantinaDimitris]

Επίσης είμαι από νησί, που σημαίνει ότι δεν μπορώ να πάρω το αμάξι κ να πεταχτώ να τους δω...

[alcyon]

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις....

Καταρχήν ο γιος μου πάει ήδη σε ιδιωτικό σχολείο κ τώρα ξεκινάει κ η μικρή. Οπότε όντως πλεον θα έχω χρόνο για τον εαυτό μου. Αυτό ίσως με χαλαρώσει γιατί 3.5 χρ είμαι μαμά πλήρους απασχόλησης.

Ο σύζυγος έχει όντως οικονομική επιφάνεια κ γι αυτό ακριβώς είχα την δυνατότητα να σταματήσω την εργασία μου.

Νομίζω όμως ότι αφήνοντας την βούλιαξα στην ρουτίνα. Λατρεύω τα παιδιά μου, χαίρομαι που τα μεγάλωσα αλλά νιώθω ότι εχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου, της ανεξαρτησίας μου.

Σχετικά με το skype k τα applications τα χω εγκαταστήσει (χιχι) κ τους βλέπω συχνά. Ειναι μια παρηγοριά κ αυτό!!!

 

Κοινωνική ζωή έχουμε πολύ έντονη. Με οικογένειες αλλά κ ελεύθερους ανθρώπους. Αλλά δεν είναι δικοί μου άνθρωποι.

Ανθρωποι που θα τους πάρω τηλ κ θα τρέξουν.

 

Οι γονείς κ οι φίλοι μου δεν με επηρεαζουν γιατί δεν αφήνω υπόνιες ότι με προβληματίζει κάτι. Ελπίζω όλα αυτά να είναι αποτέλεσμα της πίεσης με τα πσιδιά κ όχι κάποιο κατάλοιπο.

Ωωωω... τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά!

Αφού δεν υπάρχει οικονομικό θέμα (γιατί κακά τα ψέματα, η οικονομική στενότητα δημιουργεί μεγάλη γκρίνια), τα παιδιά πάνε "σχολείο", χρόνος διαθέσιμος προσωπικός υπάρχει και κοινωνική δικτύωση....τότε έχεις τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για να υπάρξει και να αναπτυχθεί και κάτι περισσότερο στα θέματα της φιλίας. Τώρα είναι απλά γνωριμίες μα με τον καιρό ... θα ωριμάσει και κάτι θα βρεθεί.

 

Μην αφεθείς όμως. Όσο πιο παραγωγικό κάνεις τον εαυτό σου, τόσο πιο καλά θα νιώθεις, είτε αυτό είναι κάποιο χόμπυ ή κάποια εργασία μερικής απασχόλησης ή ίσως και πλήρους (αργότερα). Η διαφορά είναι τεράστια. Δεν είναι τα χρήματα που κάνουν τη διαφορά όσο η εκτόνωση αυτής της διάθεσης για δημιουργικότητα-παραγωγικότητα. Υπάρχει και μέσα στην οικογένεια, αλλά ρουτινάζεις πιο εύκολα και συχνά δεν το αναγνωρίζεις ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό.