katerina79

ΤΡΕΛΟ ΑΓΧΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΗΛΑΣΜΟ

    Recommended Posts

    Καλημέρα :)

    Αποφάσισα να ανοίξω θέμα σχετικά το άγχος που με διακατέχει για τον επικείμενο θηλασμό.

    ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΘΗΛΑΣΩ, αλλά διαβάζω προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μανούλες και πόσο πόλεμο δέχονται από τους γύρω τους που με έχουν προκαταβάλει ότι δεν θα τα καταφέρω :cry::cry:

     

    Σας λέω το μεγάλο μου άγχος για να με βοηθήσετε από που να ξεκινήσω, πως να ενημερωθώ, την άλλη εβδομάδα μπαίνω στο μηνα μου και από 1 του μήνα σταματάω την δουλειά οπότε θα έχω τον χρόνο που χρειάζεται, φαντάζομαι :?

     

    Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων


    uAq4.jpgMqhPp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    καθολου αγχος! διαβαζε απο τωρα εδω και θα εισαι ετοιμη για ολα :D με το καλο!!! αν το θελεις πολυ θα θηλασεις μια χαρα μην ανησυχεις!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    αν εισαι Αθηνα και εχεις διαθεση και χρονο επικοινωνησε με το Ελενα και το κεντρο μητρικου θηλασμου να σου πουν ποτε ξαναχουν προγραμματισμενο σεμιναριο (2 ωρες) για ενημερωση σχετικα με το θηλασμο..ειναι καλη εμπειρια

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ο θηλασμός δεν χρειάζεται καθόλου άγχος. εμενα με βοήθησε παρα πολυ αυτο το φορουμ και τα βιβλια της Α. Πατσούρου για τον θηλασμο. ενημερωσου απο δω και ολα θα πανε καλα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε καταλαβαίνω, κι εγώ είχα τρελό άγχος μέχρι την στιγμή που γέννησα και έβαλα την μπέμπα στο στήθος.. Έ και λίγο μετά. Είναι φυσιολογικό.

    Διάβασε τα ποστ της Αγλαΐας σε αυτό το φορουμ, πάρε και τα βιβλία της Α. Πατσούρου και θα είσαι ΣΟΥΠΕΡ :lol:

     

    Να θυμάσαι ότι δεν είναι δα και τόσο πολύπλοκο, είναι κάτι απολύτως φυσικό. Απλά να είσαι προετοιμασμένη για ξενύχτια, και μαραθώνιους θηλασμούς τους πρώτους μήνες... (μήνες, ξέρω τι σου λεω) Μετά όμως η ανταμοιβή είναι τεράστια (και η ευκολία!)


    WLn5p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Γέννησα απρόοπτα στις 36+3 τα διδυμάκια μας. Τα μωρά μας ευτυχώς δεν μπήκαν θερμοκοιτίδα, από την πρώτη στιγμή μου τα έφερναν στο δωμάτιο για να τα ταίσω. Εννοείται ότι συνοδευόντουσαν από μπουκάλι, αλλά εγώ επέλεξα να τις θηλάσω. Η τομή της καισαρικής με πονούσε αφάνταστα (έκανα και το λάθος να μην περπατήσω από την πρώτη μέρα και πονούσα πολύ...). Είχα ορό στο χέρι(το δεξί!) και την επισκληρίδιο στην πλάτη! κι όμως κατάφερα να τις θηλάσω και τις δύο! (άσχετα του πόσο άγχος είχα για το αν τελικά τρώνε!) Μάλιστα με τη βοήθεια του συζύγου κατάφερνα να τις θηλάζω και ταυτόχρονα.

    Συνέχισα να τις θηλάζω μέσα στο μαιευτήριο, παρά τους επισκέπτες που δεν έλεγαν να βγουν από το δωμάτιο, παρά τις μαίες που με κοίταγαν σαν εξωγήινη όταν ζήτησα θήλαστρο, παρά τη στενοχώρια μου όταν την τέταρτη μέρα δεν έφαγαν σχεδόν καθόλου, παρά τους πόνους που είχα στην κοιλιά(μου έκανε αλεργεία η κόλα της γάζας :? ), παρά την επιμονή της κάθε ανίδεης μαίας που με διαβεβαίωνε ότι τα μωρά είναι καλά και αν θέλω ας τα ταίσω μια φορά με μπουκάλι για να μην μείνουν νηστικά!

    Συνέχισα να θηλάζω στο σπίτι, χωρίς ύπνο, αφού ήταν αδύνατο να συγχρονίσω το τάισμα και τον ύπνο 2 μωρών, και τρέχοντας κάθε τόσο στην τουαλέτα με διάρροια για 20 ημέρες...(συγνώμη για την περιγραφή, αλλά ... :oops: ) αφού με πείραξε η αντιβίωση που έπαιρνα μετεγχειρητικά.

    Συνεχισα να τις θηλάζω παρά τις επίμονες ερωτήσεις της πεθεράς μου για το βάρος και την υγεία των μωρών...

    Συνέχισα να τις θηλάζω και μετά τις 40 ημέρες, βγαίνοντας σχεδόν κάθε μέρα για βόλτα, για ψώνια, για σουπερ μάρκετ, πάντα μαζί με τα μωρά και πάντα κάνοντας στάση κάθε τόσο για να θηλάσουμε...

    Συνέχισα να τις θηλάζω και μετά τους 6 μήνες, που αρχίσαμε τις στερεές τροφές, ενώ θα μπορούσα να απαλαγώ από τουλάχιστον 2 γεύματα θηλασμού.

    Συνεχίζω ακόμα και σήμερα, επτά μήνες μετά, που εξακολουθώ να μην έχω βοήθεια στο σπίτι, να τρέχω όλη μέρα με 2 μωρά στην αγκαλιά, με ένα σκύλο που θέλει χάδια, με ένα σπίτι που θέλει καθάρισμα, έναν σύντροφο που θέλει φαγητό, μια ευρύτερη οικογένεια που με έχει ανάγκη...

    Ελπίζω να συνεχίσω να θηλάζω για πολύ καιρό ακόμα...

    Και φυσικά ελπίζω να σου έδωσα λίγο κουράγιο...

    Εκτός αν υπάρξουν σοβαροί ιατρικοί λόγοι (τους οποίους αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να φανταστώ), να είσαι σίγουρη ότι θα καταφέρεις να θηλάσεις. Αρκεί να πιστέψεις ότι μπορείς, να πας στο μαιευτήριο καλά διαβασμένη και καλά προετοιμασμένη και να έχεις ένα σύντροφο που θα σε στηρίξει σε αυτό που επέλεξες να κάνεις.

    Και να μην ξεχνάς να γράφεις συχνά εδώ όλους σου τους προβληματισμούς! Για μένα είναι τρομερή βοήθεια να διαβάζω τα λόγια των υπόλοιπων κοριτσιών!

    Με το καλό λοιπόν!


    kr3fp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    NickyL, γράφε, γράφε, είσαι παράδειγμα για όλες μας και μας παρακινείς να συνεχίσουμε. Αφού τα καταφέρνεις εσύ τόσο καλά, όλες μπορούμε και οφείλουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο!


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    είχα στείλει ακριβώς το ίδιο αγχωμένο πόστ πριν γεννήσω... :D

     

    Σε καταλαβαίνω απολύτως...θυμάμαι τα λόγια της Αγλαίας, ακόμα κι αν δεν πάνε τα πράγματα όπως τα υπολογίζεις στο μαιευτηριο, στο σπιτάκι σας με την ησυχία σας οι δυο σας θα τα πάτε τέλεια...

     

    Και να θυμάσαι ότι έχεις το φόρουμ είναι μεγάλη βοήθεια!!!

     

    :D Δες και το θεμα μου, το βλέπω τώρα και γελώ... :oops::oops:

     

    http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=1933&highlight=

     

    Δες κι άλλα παρόμοια θέματα

    από την αναζήτηση π.χ.

    http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=8050&highlight=

     

    Με το καλό το μωράκι σου!!!!!!!!


    eNeap2.pngNziDp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Γέννησα απρόοπτα στις 36+3 τα διδυμάκια μας.

     

    Θεε μου, όταν γράφεις εσύ νιώθω ότι όλοι οι άλλοι περιττεύουμε... :oops:

     

    worthy.gifworthy.gifworthy.gif

     

    Πραγματικά...


    eNeap2.pngNziDp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    μπορεις να παρακολουθησεις μια συναντηση του συνδεσμου θηλασμου

    η να ερθεις στις συναντησεις τις πεμπτης.Κι εγω θηλασα και εχω τομη πανω στο στηθος εβγαζα με θηλαστρο το γαλα μου να μη μου κοπει ενταξει πονουσα δεν ενιωθα ωραια τωρα αλλα ακομα θηλαζω τον μικρο.Καλο ειναι να πεις στη μαια σου απο τωρα τις προθεσεις σου και να ξεκαθαρισεις πως θες αποκλειστικο θηλασμο.Μπορεις βρε εδω θηλαζουν και ατομα με αναπηρια κτλ κι εγω ημουν σε καροτσακι και με οξυγονο αλλα ειχα το μωρο στο σλινγκ και το θηλαζα μεχρι το χειρουργειο.Φιλια οτι θες με χαρα μου να βοηθησω!

    με το καλο με εναν πονο

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ελίνα στο είχα γράψει και ως σχόλιο στο blog σου...ήμουν σε πολύ δύσκολη φάση όταν το διάβαζα και πραγματικά μου έδωσε μια κλωτσιά και boost up για καιρό....βάλε το λίνκ ξανά αν το επιθυμείς φυσικά, εμπνέεις πολλές μητέρες...


    eNeap2.pngNziDp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ας μην είχα περάσει ατελείωτες ώρες στην εγκυμοσύνη διαβάζοντας στο φόρουμ για το θηλασμό και θα σου έλεγα μετά αν θα κατάφερνα να θηλάσω... :D

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την τέταρτη μέρα... Να μου φέρνουν τα μωρά, να τα βάζω στο στήθος και αυτά να... κοιμούνται! Τα ακουμπούσα δίπλα μου και τα χάζευα... Αλλά κάποια στιγμή άρχισε να επεμβαίνει το άγχος... Και τι θα γίνει τώρα, έχουνε να φάνε από χτες το απόγευμα... κι αν σταματήσει το γάλα, κι αν πεινάνε, κι αν έχουν κάτι;;; Εγώ που δεν μπορούσα ούτε στην τουαλέτα να πάω χωρίς βοήθεια και σηκώθηκα μόνη μου από το κρεβάτι να πάω στις μαίες στο θάλαμο των μωρών να δουμε τι θα κάνουμε... Και να λέω στη μαία να βγάλουμε με το θήλαστρο και να τους το δώσουμε και αυτή να μου λέει δεν χρειάζεται, αλλά αν θέλεις να σου δώσω ένα μπουκάλι (ξένο δηλαδή) να δοκιμάσεις να τα ταίσεις... Και μες το φόβο μου το πήρα... Και πήγα να το δώσω... Αλλά κάπου εκεί το μυαλό μου δούλεψε και θυμήθηκα ότι κάπου έλεγε η Αγλαία ότι τα νεογέννητα μπορούν να αντέξουν περίπου 3 μέρες χωρίς να τραφούν αφού έχουν αποθέματα από τον πλακούντα (ή κάτι τέτοιο τελος πάντων!). Και το πέταξα το μπουκάλι... και τις έκανα αγκαλίτσα και έκανα υπομονή... Και το βράδυ που άλλαξαν βάρδια οι μαίες βρέθηκε μια να με ακούσει και μου έφερε θήλαστρο(το στήθος μου είχε ήδη αρχίσει να πονάει). Το γάλα εκείνο το πέταξα... :cry: Αλλά το ίδιο βράδυ τα μωρά έφαγαν και μάλιστα με όρεξη (μάλλον πιάσαν τόπο οι φωνές μου και δεν τα τάισαν μέσα στο θάλαμο!)

    Κι όταν ξυπνήσαμε την άλλη μέρα, δεν με κράταγε άνθρωπος... Ντύθηκα από νωρίς, έστειλα και τον άντρα μου να κάνει τα χαρτιά, ανυπομονούσα να έρθει ο παιδίατρος να μας δώσει το ΟΚ για να φύγουμε... Για να πάμε επιτέλους στο σπίτι μας να θηλάσουμε με την ησυχία μας!!!

    Σε σας το χρωστάω! :wink:


    kr3fp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αχ κορίτσια, νομίζω ότι μπορείτε να φανταστείτε τι κουράγιο και δύναμη μου δίνετε :)

    NickyL ΕΙΣΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ!!

    Σας ευχαριστώ όλες πολύ και νιώθω ήδη πιο σίγουρη ότι σε κάθε πρόβλημα που θα βρω μπροστά μου θα έχω εσας να μου λύνεται τις απορείες :oops:

     

    Εχώ ήδη ξεκινήσει να διαβάζω την ενότητα αυτή, θα πάω να αγοράσω και το βιβλίο που μου είπατε και λέω επίσης στις 3 Νοεμβρίου να πάω στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών για την εβδομάδα θηλασμού (ελπίζω να αφορά και άσχετες μέλλουσες μανούλες :oops: )

     

    Θα τα ξαναπούμε σύντομα, θα σας ενημερώνω για την πορεία μου :wink:


    uAq4.jpgMqhPp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ρε κοριτσια :oops:

     

    παντως κι εγω αν δεν ειχα το φορουμ δε θα την παλευα οχι απο πλευρας σωματικου πονου αλλα απο ψυχικων αποθεματων στη συμπεριφορα της οικογενειας μου.κατερινα αυτο ειναι το πιο δυσκολο να μη σε τρελανουν οι αλλοι γιατι ο θηλασμος δεν ειναι τιποτα βαζζεις το μωρο στο βυζι κι αυτο κανει τη δου΄λεια αποκιμιεται κιολας κυρια εσυ !τις σειρηνες να προσεχεις...

     

    galat κανενα προβλημα για αυτο το εχω το μπλογκ αισθανομαι ισως βοηθησω καποιες μαμαδες που φοβουνται η εχουν παρομοια προβληματα με τα δικα μου.ηδη εχω καταφερει να πεισω μερικες κι αυτο μου δινει δυναμη

     

    κατερινα ολα θα πανε καλα θα δεις

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ολα θα πανε καλα μην ανησυχεις! Το φορουμ να ειναι καλα! Προσφερει πραγματικη βοηθεια απο ολες τις αποψεις!Ελινα σου το εχω ξανα πει resect! Το blog σου σε μια περιοδο πολυ δυσκολη απο πολλες αποψεις μου εδωσε μεγαλη δυναμη κ κουραγιο να συνεχισω...


    eNortjK1UrIwNrMwVrIGXDAS2gKo16.png[/

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ελινα ξαναδιαβασα την ιστορια του τοκετου σου κ εχω ραγματικα ανατριχιασε! Στον Οσιο Ιωαννη τον Ρωσσο με ειχαν ταξει κ μενα μιας κ γεννηθηκα εξω σχεδον απο την εκκλησια 6 μηνων κ κατι και εκει με βαφτισανε.


    eNortjK1UrIwNrMwVrIGXDAS2gKo16.png[/

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ελίνα, τώρα διάβασα το blog σου και έχω μείνει άφωνη με την δύναμη και το κουράγιο που αντιμετώπισες όλα αυτά που σου συνέβησαν. Σου εύχομαι μέσα από την ψυχή να είσαι πάντα καλά εσύ και η οικογένεια σου και να δίνεις κουράγιο σε μας τις αδύναμες :oops:


    uAq4.jpgMqhPp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα