ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ

[elenip]

Μου είχε πει η κουμπάρα μου οτι θα ερχόταν με την μικρή για τα χρονια πολλά μέσα στο ΣΚ (νομίζοντας οτι θα έκανα κανονικη γιορτη στον μικρο). Και εχτές με παίρνει και μου λέει: "Μάλλον δεν θα προλάβω να έρθω στην γιορτη του μικρου, γιατι προέκυψε πάρτυ στην μικρή".

Άκουσον άκουσον! Φταίω εγώ τώρα να μην πατήσω σε γιορτή/γεννέθλια της μικρής με αντιστοιχη δικαιολογία??

οκ, καταλαβαίνω οτι η μικρή θα περάσει κάλύτερα στο πάρτυ αφου θα έχει παιδια της ηλικίας της, αλλά αφου πρώτα μου έχεις πει οτι θα έρθεις μετά το ακυρώνεις? Δλδ θα έρχόσουνα μόνο αν δέν είχες κατι καλύτερο να κάνεις? Αν το έκανα εγώ θα είχε πέσει ΤΟ ΘΑΨΙΜΟ, αλλά όταν γίνεται κάτι απο την μεριά τους, όλα ειναι διαφορετικά!

Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο εκνευρίζομαι

 

Γεια σου και από εμένα... κατ' αρχάς θεωρώ απαράδεκτο να έχει γενέθλια το παιδί σου και να σε πάρουν την άλλη μέρα και να σου πουν ότι ναι μεν το θυμήθηκα αλλά δεν είχα όρεξη να μιλήσω!!!!! εκτός από αγένεια το θεωρώ και γαιδουριά... και σε αυτές τις περιπτώσεις δυστυχώς εάν θέλεις να ταρακουνήσεις τον άλλον έπρεπε να της πεις πως "ούτε εγώ έχω όρεξη να σου μιλήσω τώρα γιατί σε θεωρώ γαιδούρα που εγώ για τα δικά σου τα παιδιά σε παίρνω τηλ και εσύ όχι μόνο δεν με πήρες, αλλά μου λες και κατάμουτρα ότι δεν είχες όρεξη να με πάρεις" ... θεωρώ ότι είσαι πολύ ανεκτική... το εάν θυσιάζεσαι για τους άλλους είναι επιλογή σου και σε αυτό μάλλον τους κακομαθαίνεις.. όταν όμως γίνονται πράγματα που σε ενοχλούν τότε θα πρέπει να το δείχνεις στον άλλον όχι να τα μαζεύεις.... εάν σε ενδιαφέρει να συνεχιστεί η φιλία... εάν δεν σε ενδιαφέρει δεν ασχολείσαι άλλο και τελειώνει εκεί το θέμα... εγώ με την δική μου την κουμπάρα τα είχα πάρει στο κρανίο γιατί και αυτή έπρεπε πάντα εγώ να την παίρνω τηλ (εγώ δουλεύω, έχω τον μικρό χωρίς καμία βοήθεια, σπίτι κλπ) και αυτή ούτε δουλειά, όλη μέρα σπίτι ή βόλτες.... αποφάσισα λοιπόν να μην την ξαναπάρω τηλ μέχρι να δω πότε θα με πάρει αυτή.... πέρασε 1 μήνας για να με πάρει τηλ.. μαθαινα από την κοινή κολλητή μας ότι της έλεγε πως θα έχω θυμώσει και δεν την παίρνω κλπ... από τότε ότι με πειράζει της το λέω και εγώ και η κολλητή μου.. π.χ. ξέχασε την γιορτή του άντρα μου που είναι και κολλητός της... της είπα την άλλη μέρα ότι δεν την συγχωρούμε, απαράδεκτο να ξεχάσει την γιορτή ξέχασε τα γενέθλιά μου, ομοίως της την είπα... από τότε έχει αλλάξει πολύ η συμπεριφορά της προς το καλύτερο... θα σε συμβούλευα αυτό που λέμε "μην πας από κοντά" δείξε λίγο χαρακτήρα, ότι σε πειράζει να το λες... εάν αξίζει τον κόπο να είναι φίλες σου θα το δείξουν .. εάν όχι καλύτερα μακριά από τέτοιες "φίλες"....

[Cacao]

Αχ εδώ την πατάς... Είτε σου πει με έμμεσο είτε με άμεσο τρόπο να αφήσεις τον μικρό, εσύ θα της πεις ότι θα τον φέρεις μαζί όπως άλλωστε φέρνει και εκείνη την κόρη της. Όπως εσύ έχεις υποχρεώσεις προς τη βαφτιστήρα, έτσι έχει και εκείνη υποχρεώσεις προς τον γιο της κουμπάρας.

 

Τώρα το να λείπει έτσι κι αλλιώς το κοριτσάκι και εκείνη να μην έρχεται να σε συναντήσει μου φαίνεται τελείως τρελό.

Σορυ που πεταγομαι απο το πουθενα...Εδω θα συμπληρωνα οτι θα ηταν πολυ ωραιο να πιειτε ολοι μαζι τον καφε σας και να της ερθει και πονοκεφαλος απο τον μικρο σου

[Cacao]

Να πω ακομα οτι η δικη μου χειροτερη εμπειρια απο φιλες μου(λεμε τωρα) που εκτος απο μια που ειχε σοβαρο λογο να μην μπορει και απο αλλη μια που μενει μακρια σε αλλη πολη ολες τις αλλες της θεωρω το λιγοτεροι γαιδουρες.Πριν ενα μηνα περιπου χρειαστηκε να κανω αποξεση και οι δικοι μου δεν το ηξεραν.Ο συντροφος μου ταξιδευει κι εγω κατεληξα να παω μονη μου με τη συγκοινωνια και να γυρισω επισης μονη μου με τον ιδιο τροπο.Περισσοτερο με πειραξε γιατι ξερουν οτι εχω θεμα με τη ναρκωση γιατι σε υστεροσκοπηση που ειχα κανει δεν μπορουσα να ξυπνησω κι εκανα ωρες να συνελθω.Πλεον λοιπον δεν μου φαινεται περιεργο τιποτα.Ουτε και που ειχα μια φιλη που με επαιρνε παντα μαζι της στο ικεα για να της φτιαξω και τα πραγματα μετα αφου εκεινη "δεν το ειχε" οπως ελεγε....Και αλλα τετοια πολλα απο πολλες και διαφορες δηθεν φιλες...

[katepin]

Εγώ απλά θα σε συμβούλευα να μην ομαδοποίησης όλη την παρέα εάν αξίζουν ή όχι αλλά να αξιολογήσεις κάθε φίλη σου χωριστά.

Θα πρέπει να σκεφτείς ότι αλλιώς είναι όταν έρχεται το πρώτο μωρό σε μια παρέα και αλλιώς όταν είναι ο Βενιαμίν. Έχει και αυτό τα θετικά του και τα αρνητικά του.

Εδώ διαφορετική είναι η συμπεριφορά των γονιών στο πρώτο και στο δεύτερο παιδί όχι εσκεμμένα απλά ας πούμε στο πρώτο παιδί μπορεί να έκανα διατριβή σχετικά τι μάρκα πάνες ή σαμπουάν να πάρω στο δεύτερο δεν το συζήτησα καν.

Κάποια θέματα μπορεί πλέον να είναι τόσο δεδομένα για αυτές που να μην σκάφτονται να ρωτήσουν εάν θέλεις βοήθεια. Ακόμα εάν έχεις οικογένεια, μικρά παιδιά, δουλειά, λίγη βοήθεια είναι δύσκολο να κανονίσεις να πας σε μια φίλη σου όπως όταν ήσουν μόνη σου. Βέβαια παίζει και ο χαρακτήρας του καθενός (εάν θέλεις να τα μοιράζεσαι όλα με τις φίλες σου ή εάν κάνες πρώτα κίνηση ο άλλος για να ανοιχτείς λίγο).

Ακόμα ότι η κουμπάρα σου σε κάθε ευκαιρία προσπαθεί να φέρει την βαφτιστήρα σου μαζί της δεν μου φαίνεται κάπως εάν ο χρόνος της είναι περιορισμένος. Δηλαδή ένα δεν πηγαίνει ποτέ για κυφέ μόνη της δεν μπορείς να την κατηγορήσεις που δεν το κάνεις για σένα που στο κάτω κάτω μπορεί να χαίρεται και η κόρη της που θα σε δει!

Βέβαια το να θυμηθεί ο άλλος την γιορτή του γιου σου και να μην σε πάρει είναι κάπως

[iouliam]

Σε καταλαβαίνω απόλυτα, ήμασταν 3φίλες από το γυμνάσιο, έχουμε περάσει πολλά και μου είχαν και τους είχα σταθεί πάρα πολύ. Ειδικά με τη μία που με έχει παντρέψει έχουμε περάσει πάρα πολλά και τις είχα σταθεί πολύ. Στο γάμο μου δεν έχω κανένα παράπονο με βοήθησαν και ενδιαφέρθηκαν πάρα πολύ. Μετά όμως με την 1η παλίδρομη σαν να είχα καμιά ασθένεια και να με είχαν ξεγράψει από νωρίς. Δηλαδή ούτε τηλ. ούτε επίσκεψη αν καμιά φορά τυχαία, με πόνεσε πάρα πολύ, οκ ήταν σε άλλη φάση οκ δεν ήμουν ευχάριστη παρέα οκ είχαν τις δουλειές τους, βρήκα πολλές δικαιολογίες και είπα δεν πειράζει.

Εγώ συνέχισα να παίρνω τηλ., ήρθε και η επόμενη παλίδρομη και πάλι ίδια στάση και μετά ήρθε και η εγκυμοσύνη με χίλια προβλήματα, νοσηλεία στο νοσοκομείο και 6μήνες στο σπίτι. Η κουμπάρα μου πήρε 2-3τηλ. και ήρθε μια φορά στο νοσοκομείο, η άλλη τίποτα. Μόνο είπε στον άντρα μου μια μέρα που τον είδε τυχαία: Πές στην ..... μην κάθεται όλη μέρα στο σπίτι θα γίνει τόφαλος!!! Να σημειώσω ότι καθόμουν στο σπίτι γιατί έκανα εμετούς και είχαν πέσει όλα και δεν μπορούσα να σταθώ όρθια ούτε για 2λεπτά. Και επίσης πήρα 6κιλά στην εγκυμοσύνη! Όχι ότι έχω θέμα με τα κιλά αλλά με ενόχλησε το στυλάκι. Μάλιστα αυτή μου είχε πει πριν μείνω έγκυος ότι θέλει να μου βαπτίσει το παιδί, αλλά όταν γέννησα έκανα ότι δεν το θυμόμουν και το δώσαμε σε έναν άλλο φίλο του άντρα μου που ερχόταν πολύ συχνά να μας δει και στο σπίτι και στο νοσοκομείο.

Όταν γέννησα ήμουν πολύ χάλια (κατάθλιψη λόγω λοχείας και όχι μόνο) και πήρα την κουμπάρα μου και της το είπα και την παρακάλεσα να έρθει να μου κάνει παρέα και ήρθε μόνο μία φορά για 30΄ και μετά για ένα μήνα ούτε τηλ.

Αποτέλεσμα, να κόψω τα τηλέφωνα να το πάρω απόφαση και να κρατήσω την ανάλογη στάση. Η κουμπάρα μου το κατάλαβε και κάναμε μια συζήτηση και ένα χρόνο μετά έχει αλλάξει πολύ η στάση της. Με την άλλη δεν έκανα καμία κουβέντα γιατί δε νιώθω πια κάτι και όταν έκοψα εγώ τα τηλ. δεν πήρε παρά μόνο σε γιορτές κάπως τυπικά.

Κάποιες φορές με πονάει ακόμα όταν σκέπτομαι πως περνάγαμε παλιά αλλά επειδή δεν έχουμε σχέσεις με τα πεθερικά και την κουνιάδα μου, ο άντρας μου λέει εσύ έχεις οικογένεια και εγώ φίλους δίκαιο δεν είναι;; Και με επαναφέρει!

[iouliam]

Α και να χαίρεσαι τον κούκλο σου, χρόνια πολλά και πολύ χαμογελαστά!!!

[moon child]

passe το θέμα, tres passe:grin:

 

στα 37 μου πια έχω πιασει το νόμημα (μετά από απανωτές μπούφλες φυσικά)

 

- σχολική φίλη, κολλητή, που με έπερνε μαζί της για το κέντρο, μου είπε σε κάπια φάση, μετά από δυο τρεις εβδομάδες δλδ, "φίλη μήπως να πήγαινες καλύτερα με το λεωφορείο να μήν ταλαιπωρείσαι?" αχ τα θυμάμαι και γελάω:lol: (3 τέταρτα και 2 λεωφορεία παρπαάνω στο καταχείμωνο).... φυσικά της λέω, κανένα πρόλημα, την επόμεη μέρα και από τότε commuting by bus και η επαφή στο γεια σας τι κανετε καλα. δίκιο είχε, έπρεπε να είναι στην ώρα της, να κάνει 3 λετπά δρόμο παραπάνω, άλλο η διασκέδαση άλλο οι χάρες

 

-αλλη παιδική φιλη, που επίσης περνούσε να με πάρει για την δουλειά, μου είπε πως δεν μπορεί να συνεχισει, ζορίζεται να κανει κύκλο 500 μετρα, θα παίρνει μόνο την γειτόνισσα! μετά βέβαια από καμια διετία μου ζήτησε συγνώμη και σταδιακά οι σχέσεις επανήλθαν, το εκτίμησα.

 

κυρίως όμως γαιτί εγώ δεν είχα πια προσδοκίες... να με καταλαβουν που ήμουν πάντα η πιο ζορισμένη...

 

να μου σταθούν που δεν είχα αδέλφια και οικογένεια κτλ

 

να να με θυμηθούν χωρις να με χρειάζονται και να με καταλάβουν

 

συνέχισα να είμαι loner και όλα καλά...

 

δεν με πείραζε που δεν με καλούσαν στις εξόδους καθότι μαμά, που δεν με θυμόταν να με ρωτήσουν πως τα βγάζω πέρα κτλ κτλ

 

μέχρι που άλλη φίλη, πολυυυυ κολητή και με λατρευε ταμάλα, μου είπε πως μετά από διαφορες μαλακίες που έκανε και ξεκόψαμε, πως το έκανε γιατί ήταν θυμωμένη μαζί μου, γιατί ποτέ δεν είχα αρκετό χρόνο για εκείνη :shock::shock:

 

...πως έκανε τα στραβά μάτια τότε με τον γάμο μου που είχα πάλι χαθεί, (μου έκανε και χάρη δλδ που με άφησε τότε να ψοφάω μόνη μου να βάψω το πατρικό, να κάνω τα ψώνια με το λεωφορείο, να καθαρίζω το καινούριο σπίτι από τα μαστόρια ως τα μεσάνυχτα κτλ, οχι οτι ειχα ζητησει ποτε βοηθεια δλδ, αλλα αφου αυτη το ανέφερε, να μη πω και γω κάτι?)

 

...επειδή εκείνη δεν δούλευε, είχε λυμένο το βιοποροστικό και άπλετο χρόνο να σκέφτεται σαν αμερικάνικο σήριαλ... και να μου λέει οτι δεν αρκεί να μιλάμε στο τηλέφωνο, γιατί λέει δεν είναι ουσιαστική επαφή

 

δεν καταλάβαινε οτι εγώ έφευγα από το σπίτι στις 7μιση, για να κάνω ένα 9ωρο στην δουλειά, δυο ώρες τότε στην μετακίνηση, για να γυρίσω, να κάνω ιδιαίτερο 2 με τρεις φορές την εβδομάδα για να έχουμε να φάμε, για να φτάσω σπίτι στις 9 το βράδυ, να κάνω να δω το κορίτσι μου μέρα παρά μέρα πολλές φορές, και το σκ να ψοφάω με τον άντρα μου στις δουλειές και τα ψώνια...

 

ειπα οκ, σεβαστό, δεν δίνω αυτό που θέλεις, αλλά με την συγκεκριμένη, δεν μιλάω πια καθόλου... δεν έχω ψυχικό απόθεμα για γκομενικά δλδ αλήθεια, αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει τα ζόρια του άλλου, πάσο.

 

γιατί πάνω από τα παιδιά και την οικογένεια μου δεν υπάρχει κανείς και τπτ, και ειλικρινά, δεν μου περισσεύει πια χρόνος για τέτοια!

 

όποιος το κατάλαβε και συνεχίζει να με ψάχνει που και που, τον ψάχνω και γω, και δίνουμε αμφότεροι από τον χρονο που μας περισσεύει.

 

όποιος κρατάει μούτρα για τις γιορτές που ξεχνάω, λυπάμαι αλήθεια, αλλά το κρανίο μου έχει γίνει πουρές, και σε αντάλαγμα καταλαβαίνω άπαντες τους πουρέδες και κακία δεν κρατώ

 

και για να κλείσω το σεντόνι, συμβουλές μιας παλιάς που υπήρξε φίλη πιστή και έκλαψε πολλές φορές, αλλά έχει γίνει πια η γκουρού της ισσοροπίας

 

- μήν έχετε προσδοκίες

- μήν δίνετε τιποτα που το μετράτε και αργότερα θα κοστολογήσετε

- μήν θυμάστε τί έγινε κάπου κάποτε, και αν θυμάστε, μήν πλησιάζετε τις αναμήνσεις - θα ξυπνάνει και θα σας τσιγκλάνε τα ποθημένα

 

πάτε βόλτες, πιείτε καφέδες, διασκεδάστε, βοηθήστε αν μπορείτε, πείτε και τον πόνο σας να το σηκώνει η ατμόσφαιρα, μοιραστείτε, αλλά μόλις φύγετε, ξεχάστε τα όλα.

 

τιποτα δεν σας χρωστούν. εσείς πάλι, άν νιώθετε πως χρωστάτε, ψήστε κουλουράκια, κάντε δώρα, πάρτε τηλέφωνα, αλλά μην τα μετρήσετε. ξεχάστε τα και αυτά.

 

και κάθε φορά, ξεκινήστε από την αρχή.

 

[κανίνα]

βασικα εγω αυτο που εχω καταλαβει τελικα ειναι πως τα πραγματα στραβωνουν οταν καποια αλλαζει τα δεδομενα...δηλαδη οταν ημασταν ολες ανυπαντρες ολα καλα,πηγαιναμε καφεδες καναμε,ραναμε...μολις εγω αρραβωνιαστηκα αρχισαν τα χαζο θεματακια,...ειχανε και οι δυο τους σχεση και δουλεια...μετα η μια 1 αρραβωνιαστηκε και η αλλη 2 χωρισε κανοντας μας τα νευρα κροσια,εγω υπομονη....μετα η 1 παντρευτηκε με πολιτικο με μερτυρες εμενα και την 2..ακομα χωρισμενη και μονη....μετα απο 1 χρονο παντρευτηκα εγω και τοτε εγινε το μπαμ απο μερια της 2 και μαλωσαμε γιατι απλα δεν μπορουσε να καταλαβει πως ειχα αλλες προτεραιοτητες και δεν μπορουσα καθε μερα να ξενυχταω στα μπαρ για συμπαρασταση..η 2 απολυεται απο τη δουλεια της και ξεσπαει ξανα πανω μου...και ετσι για τα πρακτικα τη δουλεια της την ειχα βρει εγω........μετα η 1 σταματησε να μου μιλαει ανευ λογου και αιτιας..ετσι για αλλαγη.(πιστευω επειδη μαλωσα με τη 2)....αρα απλα οταν τα δεδομενα καποιου αλλαζουν,και οι αλλοι εχουν μεινει στασιμοι τοτε θα υπαρξει προβλημα..εν ολιγοις οι παρεες αλλαζουν μεσα στα χρονια,αυτοι που ειναι πραγματικοι φιλοι θα μεινουν,οι αλλοι παλι οχι,το αποδεχεσαι και πας παρακατω...............

[natasa133]

passe το θέμα, tres passe:grin:

 

στα 37 μου πια έχω πιασει το νόμημα (μετά από απανωτές μπούφλες φυσικά)

 

- σχολική φίλη, κολλητή, που με έπερνε μαζί της για το κέντρο, μου είπε σε κάπια φάση, μετά από δυο τρεις εβδομάδες δλδ, "φίλη μήπως να πήγαινες καλύτερα με το λεωφορείο να μήν ταλαιπωρείσαι?" αχ τα θυμάμαι και γελάω:lol: (3 τέταρτα και 2 λεωφορεία παρπαάνω στο καταχείμωνο).... φυσικά της λέω, κανένα πρόλημα, την επόμεη μέρα και από τότε commuting by bus και η επαφή στο γεια σας τι κανετε καλα. δίκιο είχε, έπρεπε να είναι στην ώρα της, να κάνει 3 λετπά δρόμο παραπάνω, άλλο η διασκέδαση άλλο οι χάρες

 

-αλλη παιδική φιλη, που επίσης περνούσε να με πάρει για την δουλειά, μου είπε πως δεν μπορεί να συνεχισει, ζορίζεται να κανει κύκλο 500 μετρα, θα παίρνει μόνο την γειτόνισσα! μετά βέβαια από καμια διετία μου ζήτησε συγνώμη και σταδιακά οι σχέσεις επανήλθαν, το εκτίμησα.

 

κυρίως όμως γαιτί εγώ δεν είχα πια προσδοκίες... να με καταλαβουν που ήμουν πάντα η πιο ζορισμένη...

 

να μου σταθούν που δεν είχα αδέλφια και οικογένεια κτλ

 

να να με θυμηθούν χωρις να με χρειάζονται και να με καταλάβουν

 

συνέχισα να είμαι loner και όλα καλά...

 

δεν με πείραζε που δεν με καλούσαν στις εξόδους καθότι μαμά, που δεν με θυμόταν να με ρωτήσουν πως τα βγάζω πέρα κτλ κτλ

 

μέχρι που άλλη φίλη, πολυυυυ κολητή και με λατρευε ταμάλα, μου είπε πως μετά από διαφορες μαλακίες που έκανε και ξεκόψαμε, πως το έκανε γιατί ήταν θυμωμένη μαζί μου, γιατί ποτέ δεν είχα αρκετό χρόνο για εκείνη :shock::shock:

 

...πως έκανε τα στραβά μάτια τότε με τον γάμο μου που είχα πάλι χαθεί, (μου έκανε και χάρη δλδ που με άφησε τότε να ψοφάω μόνη μου να βάψω το πατρικό, να κάνω τα ψώνια με το λεωφορείο, να καθαρίζω το καινούριο σπίτι από τα μαστόρια ως τα μεσάνυχτα κτλ, οχι οτι ειχα ζητησει ποτε βοηθεια δλδ, αλλα αφου αυτη το ανέφερε, να μη πω και γω κάτι?)

 

...επειδή εκείνη δεν δούλευε, είχε λυμένο το βιοποροστικό και άπλετο χρόνο να σκέφτεται σαν αμερικάνικο σήριαλ... και να μου λέει οτι δεν αρκεί να μιλάμε στο τηλέφωνο, γιατί λέει δεν είναι ουσιαστική επαφή

 

δεν καταλάβαινε οτι εγώ έφευγα από το σπίτι στις 7μιση, για να κάνω ένα 9ωρο στην δουλειά, δυο ώρες τότε στην μετακίνηση, για να γυρίσω, να κάνω ιδιαίτερο 2 με τρεις φορές την εβδομάδα για να έχουμε να φάμε, για να φτάσω σπίτι στις 9 το βράδυ, να κάνω να δω το κορίτσι μου μέρα παρά μέρα πολλές φορές, και το σκ να ψοφάω με τον άντρα μου στις δουλειές και τα ψώνια...

 

ειπα οκ, σεβαστό, δεν δίνω αυτό που θέλεις, αλλά με την συγκεκριμένη, δεν μιλάω πια καθόλου... δεν έχω ψυχικό απόθεμα για γκομενικά δλδ αλήθεια, αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει τα ζόρια του άλλου, πάσο.

 

γιατί πάνω από τα παιδιά και την οικογένεια μου δεν υπάρχει κανείς και τπτ, και ειλικρινά, δεν μου περισσεύει πια χρόνος για τέτοια!

 

όποιος το κατάλαβε και συνεχίζει να με ψάχνει που και που, τον ψάχνω και γω, και δίνουμε αμφότεροι από τον χρονο που μας περισσεύει.

 

όποιος κρατάει μούτρα για τις γιορτές που ξεχνάω, λυπάμαι αλήθεια, αλλά το κρανίο μου έχει γίνει πουρές, και σε αντάλαγμα καταλαβαίνω άπαντες τους πουρέδες και κακία δεν κρατώ

 

και για να κλείσω το σεντόνι, συμβουλές μιας παλιάς που υπήρξε φίλη πιστή και έκλαψε πολλές φορές, αλλά έχει γίνει πια η γκουρού της ισσοροπίας

 

- μήν έχετε προσδοκίες

- μήν δίνετε τιποτα που το μετράτε και αργότερα θα κοστολογήσετε

- μήν θυμάστε τί έγινε κάπου κάποτε, και αν θυμάστε, μήν πλησιάζετε τις αναμήνσεις - θα ξυπνάνει και θα σας τσιγκλάνε τα ποθημένα

 

πάτε βόλτες, πιείτε καφέδες, διασκεδάστε, βοηθήστε αν μπορείτε, πείτε και τον πόνο σας να το σηκώνει η ατμόσφαιρα, μοιραστείτε, αλλά μόλις φύγετε, ξεχάστε τα όλα.

 

τιποτα δεν σας χρωστούν. εσείς πάλι, άν νιώθετε πως χρωστάτε, ψήστε κουλουράκια, κάντε δώρα, πάρτε τηλέφωνα, αλλά μην τα μετρήσετε. ξεχάστε τα και αυτά.

 

και κάθε φορά, ξεκινήστε από την αρχή.

 

 

se vriskw POLY SWSTH!

[sogni d'oro]

οι μαμάδες σας, οι θείες σας έχουν φίλες? και τι φιλίες έχουν?

Γιατί άντε εμείς έχουμε μικρά παιδιά, μερικές δουλεύουν απο μας, έχουμε τόσες υποχρεώσεις που δεν..... οι σημερινές 60ρες, 70ρες όμως τι κάνουν?

[iouliam]

Η μαμά μου έχει φίλες 2 από τα παλιά που όμως με τη μία βρίσκονται πιο συχνά γιατί η άλλη μένει πολλά χιλιόμετρα μακριά και κάποιες πιο πρόσφατες. Νομίζω ότι στην ηλικία των 55+ είναι λιγότερες οι απαιτήσεις από μια φιλία. Συνήθως είναι πιο εύκολο να σε καταλάβουν και από θέμα χρόνου και άλλων θεμάτων, έχουν να μοιραστούν τα δικά τους (εμμηνόπαυση, εγγόνια, φροντίδα γονέων, ραπτική, γυμναστήριο και δεν ξέρω εγώ και τι άλλο) και είναι όλα διαφορετικά.

Εγώ μέχρι πριν 4χρόνια έλεγα ότι φίλους έκανα από το σχολείο και είμαι καλυμμένη και δεν ψάχνω άλλους, αλλά τώρα με το παιδί έχω δεθεί με άλλα άτομα που είναι στην ίδια φάση με μένα που ήξερα αλλά δεν έκανα τόσο παρέα ή που γνώρισα μέσω του άντρα μου (γυναίκες φίλων του). Κι εγώ είμαι της άποψης ότι όταν αλλάζει η φάση που ζούμε (όχι απαραίτητα) συνήθως αλλάζει και ο κύκλος μας.

[Λαΐδα]

Η μητερα μου εχει αλλα τρεις αδερφες!!!!! Εχει και 2-3 φιλες που εμπιστευεται και περναει καλα....οχι ομως οπως τις αδερφες της.

Αυτες σε συνδυασμο με τα παιδια και τα εγγονια, την κρατανε απασχολημενη (μια που δεν ζει μαζι με τον πατερα μου και δεν εχει αλλη σχεση).

[BOLERO]

Εγώ μέχρι πριν 4χρόνια έλεγα ότι φίλους έκανα από το σχολείο και είμαι καλυμμένη και δεν ψάχνω άλλους, αλλά τώρα με το παιδί έχω δεθεί με άλλα άτομα που είναι στην ίδια φάση με μένα που ήξερα αλλά δεν έκανα τόσο παρέα ή που γνώρισα μέσω του άντρα μου (γυναίκες φίλων του). Κι εγώ είμαι της άποψης ότι όταν αλλάζει η φάση που ζούμε (όχι απαραίτητα) συνήθως αλλάζει και ο κύκλος μας.

 

Αυτό που με έχει ενοχλήσει ειναι οτι και εμεις κάνουμε παρέα απο το σχολείο. η μια μένει επαρχια, οπότε υπάρχει μόνο τηλεφωνική επικοινωνία, δεν μπορεις να πεις κάτι γι αυτο. Η άλλη χωρισμένη με μια κορη 5 χρονων και η τρίτη παντρεμένη με 2 παιδια - μια κοπέλα που πιστευει οτι τιποτα δεν την καλύπτει. Καταλαβαίνω οτι οι υποχρεώσεις μας ειναι διαφορετικές αλλά αυτό που δεν καταλαβάινω ειναι γιατι σε όλα τους τα προβληματα, σε όλες τους τις χαρές εγώ πάντα ήμουνα δίπλα τους και στεναχωριόμουνα με τα προβλήματα τα τους και χαιρόμουνα στις χαρές τους, εκείνες είναι απούσες ή τα θεωρουν όλα δεδομένα. Και στην εγκυμοσύνη μου και μέτα πολύ χλιαρές. Οταν έχω θέμα με τον μικρό και τους το αναφέρω, 2 λεπτα θα το συζητήσουν και μετά θα μου πούν τα δικά τους και θα αναλύσουν τα πάντα για δικά τους θέματα. Δηλάδή δεν θα ενδιαφερθούν να μάουν κάτι παραπάνω. Θα πρέπει να ακούσω κατορθώματα απο τα μικρά τους, τι είπαν, τι έκαναν, πώς πέρασαν στο τάδε πάρτυ, πώς χόρεψαν, τι έφαγαν, αλλά όταν έρθει η σείρα μου να τους πώ για τον μικρό, αντι να με ακούσουν αλλάζουν θέμα. Γι αυτό κυριώς στεναχωρέθηκα που δεν με πήραν τηλεφωνο στα γεννέθλια και στην γιορτή του μικρού. Ξέρω οτι να ξεχασεις είναι ανθρώπινο αλλα τόσο πολυ πια? Και πάντα ξεχνάνε όσον αφορα εμένα? Τα άλλα πως τα θυμούνται. Πίστευα οτι αφου έχουν περάσει απο την θέση μου, θα με καταλάβαιναν γιατι και αυτές εχουν παιδια. Ο μόνος που με θυμήθηκε στα γεννέθλια του μικρου ήταν ο άντρας εκείνης που έχει τα 2 παιδια - με πήρε την ώρα που γύρναγε απο την δουλεια του - και λέω, έιναι δυνατον να το θυμήθηκε εκείνος και όχι η κολλητη μου? Ελεος πια!

Ίσως να με θεωρείται υπερβολική αλλα με στεναχώρει πολύ αυτή η αδιαφορια τους.

[konst1979]

bolero ξερω οτι εχεις στεναχωρεθει με αυτη την κατασταση αλλα δυστυχως ολοι εχουμε βιωσει τετοιες αλλαγες στις σχεσεις μας .στην αρχη καποια μενει πισω γιατι ειναι μπακουρη και οι υπολοιπες δεν ειναι .μετα η επομενη αλλαγη ειναι παντρεμενες και μη και τελος οταν πλεον κανουμε παιδια .καποιοι εχουν αυτη την αναγκη να διαχωριζουν την ζωη τους σε κυκλους και αλλοι οχι.εγω ειχα πολλες φιλιες (ετσι νομιζα) και στην πορεια αναλογα με τις αλλαγες φευγανε ..εγω που τακτοποιηθηκα τελευταια το βιωσα στο πετσι μου αλλα αυτες που πραγματικα με αγαπουσαν και με νοιαζονται εμειναν στην ζωη μου εστω και αν καποιο διαστημα δεν ειμασταν συχνα μαζι .οι σωστες οι φιλες πρεπει να νοιαζονται και για τα δικα σου θεματα.ναι ειδαν χρονια πριν τα δικα τους παιδια να φτυνουν την κρεμα τους χαριτωμενα αλλα τωρα πρεπει να ακουσουν και εσενα να τα περιγραφεις ..δεν ξερω ομως τι να σε συμβουλευσω ..με το ζορι δεν γινεται τιποτα ..ισως δεν εχουν καταλαβει οτι το κανουν..ισως ειναι κλεισμενες στο σπιτι με τα παιδια και προσπαθουν να πουν ολα οσα τους συμβαινουν στα τηλεφωνηματα σας που δεν ξερω ποσο συχνα ειναι .αν εισια τολμηρη μηπως να πεις ενα ...ασε με χριστιανη μου να σου πω και εγω καμια κουβεντα ..ειστε χρονια φιλες ..δεν εκφραζεστε και ελευθερα ?

[arieta]

Εγώ μέχρι πριν 4χρόνια έλεγα ότι φίλους έκανα από το σχολείο και είμαι καλυμμένη και δεν ψάχνω άλλους, αλλά τώρα με το παιδί έχω δεθεί με άλλα άτομα που είναι στην ίδια φάση με μένα που ήξερα αλλά δεν έκανα τόσο παρέα ή που γνώρισα μέσω του άντρα μου (γυναίκες φίλων του). Κι εγώ είμαι της άποψης ότι όταν αλλάζει η φάση που ζούμε (όχι απαραίτητα) συνήθως αλλάζει και ο κύκλος μας.

 

Εγώ πάλι αναρωτιέμαι, μπορείς σε μεγαλύτερη ηλικία να κάνει κάποιος φίλους, όπως αυτούς που 'εχουμε από την παιδική-νεανική ηλικία? Μπορείς πραγματικά να τους ανοίξεις την καρδιά σου ή προκειται για επιδερμικές σχέσεις?

 

Επειδή πιστεύω πως όχι , καλύτερα, θα έλεγα, πριν αποφασίσει κάποιος να "απαλλαγεί " από μια παιδική φιλία να κάνει πρώτα ότι είναι δυνατόν για να τη διατηρήσει , γιατί είναι πολύτιμη. Όλες οι μωρομάνες έχουμε αλλού το μυαλό μας, αλλά θα έρθει η στιγμή πιστεύω που θα ξαναβρούμε το χρόνο που χρειάζονται οι φίλοι μας από εμάς και εμείς από τους φίλους μας...

[thampelina]

Τα τελευταία 2 χρόνια νιώθω μεγάλη απογοήτευση απο την παρέα μου.

Είμαστε 4 κορίτσια απο το σχολειο όλες παντρεμένες με παιδια. Από τότε που έμεινα έγκυος έχω παρατηρήσει μια αλλαγμένη συμπεριφορα απο εκείνες - παρόλο που το δικό μου πιτσιρίκι ειναι μικρότερο απο τα παιδια τους.

Πρώτον: Καθ'όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, δεν πατούσαν σπίτι μου καθόλου - παρά μόνο σε είδικες περιπτώσεις - προβάλοντας διαφορες δικαιολογίες. Στις δικές τους εγκυμοσύνες βέβαια, εγώ πάντα δίπλα τους΄.

 

Πότε δεν κάθισαν να μου μιλήσουν - ή έστω να ρώτησουν - οσον αφορα προετοιμασίες πρίν έρθει το μώρο. Αντιθέτως, στις δικές τους εγκυμοσύνες εγω έπαιρνα σβάρνα τους δρόμους και τα μαγαζιά για να δούμε κούνιες, καρότσια και όλα τα συναφή παρόλο που στο κάτω κάτω τις γραφής η παρούσια μου δεν τους διευκόλυνε σε κάτι - γιατι δεν είχα ανάλογη εμπειρια. Εκεινες για μένα τπτ, παρά το γέγονος οτι στην περίπτωση μου, η παρουσία τους θα μου ήταν εκτος απο πολύ ευχάριστη και πολύ χρήσιμη βεβαίως.

 

Πάντα θυμάμαι γεννέθλια, γιορτές, επέτειους και εγώ είμαι αυτή που πάντα παιρνω τηλέφωνο να ευχηθώ. Από την μερια τους πέρα βρέχει. ο μικρός μου είναι 26 μηνών και θεωρείται τύχη να τον θυμηθουν. Στα γεννέθλια του κανείς δεν θυμήθηκε να με πάρει να μου ευχηθει, και τις 2 χρονίες. Την επόμενη των 2ων γεννεθλίων του με πήρε η μια - που της εχω βαπτίσει την μικρή - και μου είπε κατα λέξη : "Το φαντάστηκα οτι χτές ειχε γεννέθλια ο μικρός αλλα δεν σε πήρα γιατι δεν είχα όρεξη να μιλήσω". Κάγκελο εγω. Αν έγώ ξέχναγα να γεννέθλια της βαπτιστηρας μου θα είχε γίνει χαμός απο την μερια της .Εχτές ο μικρός μου γιόρταζε, παλι τπτ. Καμια τους δεν θημήθηκε να με πάρει.

 

Με έχει πιάσει το παράπονο. Τόσο γραμμένη με εχουν τελικά μετά από όσα έχουμε περάσει? Μόνο εγώ πρέπει να είμαι εντάξει απέναντι τους?

Είναι και τόσα αλλα μου με εχουν στεναχωρέσει αλλα αν αρχισω θα γράψω πάπυρο...

Εσεις τι θα κάνατε στην θέση μου?

 

θα αλαζα παρεα...!εγω τι κανω...αν υποψιαζομαι..οτι κατι δεν παει καλα...σταματαω να περνω τηλ...και να πηγαινω...μεχρι να δω...να δω θα με θυμηθουν;;;αν οχι...τελος για μενα.....οταν μ λες οτι ειστε τσα χρονια φιλες...

[FEHKO]

Καθώς μεγαλώνουμε προκύπτουν περισσότερες υποχρεώσεις και νέες προτεραιότητες και χωρίς να το επιδιώκουμε σιγά-σιγά απομακρυνόμαστε από τις παλιές φίλες. Ειδικά όταν έρχονται τα παιδιά, ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος . Δεν σημαίνει ότι σταματαμε να ενδιαφερομαστε για τους φιλους μας επειδη τους διαθετουμε λιγοτερο χρονο .

 

Σκεψου λιγο , εσυ βοηθούσες τις άλλες κοπέλες ενώ δεν είχες παιδιά ακόμα.

Ίσως είχες περισσότερο χρόνο. Επισης μεσα στα αγχη μας πολλες φορες ξεχναμε τις γιορτες των αλλων.

 

Ομως ειναι αληθεια οτι όταν κάποιος είναι δεδομένος , οι άλλοι συνηθίζουν σε αυτή την συμπεριφορα και μπορεί να μην του αναγνωρίζουν αυτα που κανει ή ακόμα και υποσυνείδητα να τον εκμεταλλεύονται .

Αλλά, παλι, δεν μπορείς να σκεφτεσαι ετσι και να λειτουργείς καχυποπτα σε μια φιλία . Να μετρας τις κινησεις σου.

 

Εάν τώρα εσύ γενικά βλέπεις ότι δεν σε υπολογίζουν και αυτή η αδιαφορία είναι γενικότερη και όχι μονο στα τυπικα θεματα, τότε αλλάζει το θέμα.

Δυστυχως υπάρχουν και συμφεροντολόγοι φίλοι και φιλιες συμφέροντος. Και σε θυμούνται όποτε σε έχουν ανάγκη.

 

Εάν πιστεύεις και εισαι σιγουρη για κάτι τέτοιο, τότε δεν έχει νόημα τέτοια φιλία.

 

Μου αρεσε πολυ και η σκεψη της arieta .

απο arieta

 

Εγώ πάλι αναρωτιέμαι, μπορείς σε μεγαλύτερη ηλικία να κάνει κάποιος φίλους, όπως αυτούς που 'εχουμε από την παιδική-νεανική ηλικία? Μπορείς πραγματικά να τους ανοίξεις την καρδιά σου ή προκειται για επιδερμικές σχέσεις?

 

Επειδή πιστεύω πως όχι , καλύτερα, θα έλεγα, πριν αποφασίσει κάποιος να "απαλλαγεί " από μια παιδική φιλία να κάνει πρώτα ότι είναι δυνατόν για να τη διατηρήσει , γιατί είναι πολύτιμη. Όλες οι μωρομάνες έχουμε αλλού το μυαλό μας, αλλά θα έρθει η στιγμή πιστεύω που θα ξαναβρούμε το χρόνο που χρειάζονται οι φίλοι μας από εμάς και εμείς από τους φίλους μας...

[BOLERO]

Σκεψου λιγο , εσυ βοηθούσες τις άλλες κοπέλες ενώ δεν είχες παιδιά ακόμα. Ίσως είχες περισσότερο χρόνο. Επισης μεσα στα αγχη μας πολλες φορες ξεχναμε τις γιορτες των αλλων.

.

 

Το θέμα περιορισμένου χρόνου το καταλαβαίνω, τα πράγματα έχουν αλλάξει για όλες μας. Οσον αφορά το παραπάνω που λές, ναι εγω βοηθούσα γιατι τότε δεν είχα παιδια και ειχα περισσότερο χρόνο. Εκείνες όμως, πώς δεν μπορούν να με βοηθήσουν έστω και με συμβούλες τους σε θέματα που έχω με τον μικρό, οταν ζητάω την γνώμη τους, αφου οι ίδιες τα έχουν ήδη περάσει αυτά και όχι μάλίστα σε μακρυνο παρελθόν. Πώς είναι δυνατόν να αδιαφορούν παντελώς? Δεν ζήτησα ούτε να έρθουν σπίτι να μου κάνουν παρέα, ούτε χάσουν χρόνο απο αυτον που θα πέρναγαν με τα παιδια τους. Το μόνο που ζήτησα ειναι καποιες λίγες συμβουλές ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ και πάλι φως δεν είδα.

όσον αφορα το τηλέφωνο για ευχές σε γιορτές-γεννέθλια αύτο είναι κάτι που δεν μπορώ να το δεχτώ με τπτ και έχω κάνει άπειρες συζητήσεις μαζί τους (οχι για το οτι δεν πήραν να μου ευχηθουν, αλλα σε τετοιου ειδους συζητήσεις που έίχαμε κατα καιρούς). Ναι, μπορεί να μην έχουμε τον χρόνο που ειχαμε πια, αλλα ένα τηλέφωνο μπορουμε να σηκώσουμε νομιζω (για ευχές) ή τουλαχιστον μια φορά στις 10 μέρες για να δείξουμε ότι ενδιαφερόμαστε για τον άλλο. δεν λέω κάθε μέρα. Μια φόρα στις 10 μέρες. Πολλά ζητάω? Και όσον αφορα γιορτές και γεννέθλια, εγώ πώς τους θυμάμαι όλους? Τι σημαίνει αυτό? οτι κάθομαι και δεν έχω τα προβλήματα μου και τα τρεχάματα μου? οχι βέβαια, κάθε μέρα ειμαι απο τις 7 όρθια με δουλεια, μικρό΄, το σπίτι και όλα τα περελκόμενα αλλα παρόλα αυτα θα βρώ ενα 10λεπτο για να επικοινωνήσω, εστω και για τα τυπικα

[nadia agoromana]

Το θέμα περιορισμένου χρόνου το καταλαβαίνω, τα πράγματα έχουν αλλάξει για όλες μας. Οσον αφορά το παραπάνω που λές, ναι εγω βοηθούσα γιατι τότε δεν είχα παιδια και ειχα περισσότερο χρόνο. Εκείνες όμως, πώς δεν μπορούν να με βοηθήσουν έστω και με συμβούλες τους σε θέματα που έχω με τον μικρό, οταν ζητάω την γνώμη τους, αφου οι ίδιες τα έχουν ήδη περάσει αυτά και όχι μάλίστα σε μακρυνο παρελθόν. Πώς είναι δυνατόν να αδιαφορούν παντελώς? Δεν ζήτησα ούτε να έρθουν σπίτι να μου κάνουν παρέα, ούτε χάσουν χρόνο απο αυτον που θα πέρναγαν με τα παιδια τους. Το μόνο που ζήτησα ειναι καποιες λίγες συμβουλές ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ και πάλι φως δεν είδα.

όσον αφορα το τηλέφωνο για ευχές σε γιορτές-γεννέθλια αύτο είναι κάτι που δεν μπορώ να το δεχτώ με τπτ και έχω κάνει άπειρες συζητήσεις μαζί τους (οχι για το οτι δεν πήραν να μου ευχηθουν, αλλα σε τετοιου ειδους συζητήσεις που έίχαμε κατα καιρούς). Ναι, μπορεί να μην έχουμε τον χρόνο που ειχαμε πια, αλλα ένα τηλέφωνο μπορουμε να σηκώσουμε νομιζω (για ευχές) ή τουλαχιστον μια φορά στις 10 μέρες για να δείξουμε ότι ενδιαφερόμαστε για τον άλλο. δεν λέω κάθε μέρα. Μια φόρα στις 10 μέρες. Πολλά ζητάω? Και όσον αφορα γιορτές και γεννέθλια, εγώ πώς τους θυμάμαι όλους? Τι σημαίνει αυτό? οτι κάθομαι και δεν έχω τα προβλήματα μου και τα τρεχάματα μου? οχι βέβαια, κάθε μέρα ειμαι απο τις 7 όρθια με δουλεια, μικρό΄, το σπίτι και όλα τα περελκόμενα αλλα παρόλα αυτα θα βρώ ενα 10λεπτο για να επικοινωνήσω, εστω και για τα τυπικα

 

οταν καποιος θελει κατι..... βρισκει τροπο οταν δεν θελει βρισκει δικαιολογιες....... εγω μονο αυτο εχω να πω!!!!!!!!!!!! την εχω περασει και εγω αυτη τη φαση. το αποτελεμα? οπως μου βαρανε ......χορευω!!!!!!!!! συγνωμη για την εκφραση αλλα ελεος πια με μερικες. δεν προλαβα, δεν ειδα, το ξεχασα................. ολοι εχουμε δουλειες!!!!!!!!!!!