Έχω παγώσει...

[JimDin]

Είμαι σε αυτό το φορουμ τα τελευταιά 4 χρόνια...απο την εγκυμοσύνη του γιού μου...τους τελευταίους 1,2 μήνες η επιθυμία μου για ένα 2ο παιδί ήταν μεγάλη αλλά οικονομικοί κυρίως μας σταμάταγαν...και ξαφνικά ένα θετικό τέστ και μιά θετική χωριακή την άλλη μέρα...απο την πρώτη κιόλας στιγμή στο σώμα μου άρχισαν να φαίνοται τα πρώτα σημάδια της εγκυμοσύνης...και μία 2η χωριάκη μου έδωσε χαρά γιατί είχε διπλασιαστεί...εγώ όμως είχα ένα περίεργο προαίσθημα που στην 1η εγκυμοσύνη δεν υπήρχε και όλα πήγαν πολύ καλά...

Όλοι μεσα στη τρελή χαρά και εγώ να προσπαθώ να αποβάλω καθε αρνητικό απο το μυαλό μου...και μετά το αίμα...ο γιατρός...και πάλι αίμα...και πόνος και μιά χωριακή που κατέβαινε...πάγωσα...όσο και α φοβόμουν δεν το περίμενα..."δυστυχώς ,είπε ο γιατρός" και εγώ ακόμα παγωμένη...."ευτυχώς δεν χρειάστηκε απόξηση ,μου λένε, ήταν νωρίς" αλλά εγώ δεν νιώθω έτσι...

Δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα να αισθανομαι έτσι...έχω ήδη ενα παιδάκι...ήταν νωρίς...δεν προλάβα να το πέρα απο ένα μικρό πραγματάκι ,μιά σκιά στον υπέρηχο...ξέρω πως πολλές κοπέλες περνάνε πολύ χειρότερα πράγματα...αλλά εξακολουθει να με πονάει πολύ...το 1ο βράδυ ξυπναγα συνέχεια κλαίγοντας...τώρα υπάρχουν στιγμές ποου με πιάνουν τα κλάματα ξαφνικά...οι δικοί μου άνθρωποι...ο άντρας μου είναι δίπλα μου και μάλιστα μου λέει να ξαναπροσπαθήσουμε σύντομα...εγώ όμως δεν θέλω...και με φοβίζει πολύ μήπως και δεν το θελήσω ποτέ ξανά... κι αν πάλι δεν πάει καλά...κι αν φταίει η ηλικία μου...αν αν αν...μου φαίνεται πως δεν θα το θελήσω ποτέ ξανα...

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν όταν όλα είχαν χαθεί και εγώ είχα ακόμα τα συπτώματα...με τσάκισε...με έκανε να έχω ελπίδες για κάτι που δεν υπήρχε πιά...

Δε ξέρω αν έχω το δικαίωμα να το πέρνω τόσο βαρια...να πονάει τόσο πολύ...ομώς όσο νωρίς και αν ήταν για μένα ήτα το μωρό μου...ήταν το ονειρό που θα ξαναζούσα απο την αρχή...είχα φανταστεί τις στιγμές μαζί του...με πονάει πολύ....

[ΛΟΥΛΟΥΔΙ]

Είμαι σε αυτό το φορουμ τα τελευταιά 4 χρόνια...απο την εγκυμοσύνη του γιού μου...τους τελευταίους 1,2 μήνες η επιθυμία μου για ένα 2ο παιδί ήταν μεγάλη αλλά οικονομικοί κυρίως μας σταμάταγαν...και ξαφνικά ένα θετικό τέστ και μιά θετική χωριακή την άλλη μέρα...απο την πρώτη κιόλας στιγμή στο σώμα μου άρχισαν να φαίνοται τα πρώτα σημάδια της εγκυμοσύνης...και μία 2η χωριάκη μου έδωσε χαρά γιατί είχε διπλασιαστεί...εγώ όμως είχα ένα περίεργο προαίσθημα που στην 1η εγκυμοσύνη δεν υπήρχε και όλα πήγαν πολύ καλά...

Όλοι μεσα στη τρελή χαρά και εγώ να προσπαθώ να αποβάλω καθε αρνητικό απο το μυαλό μου...και μετά το αίμα...ο γιατρός...και πάλι αίμα...και πόνος και μιά χωριακή που κατέβαινε...πάγωσα...όσο και α φοβόμουν δεν το περίμενα..."δυστυχώς ,είπε ο γιατρός" και εγώ ακόμα παγωμένη...."ευτυχώς δεν χρειάστηκε απόξηση ,μου λένε, ήταν νωρίς" αλλά εγώ δεν νιώθω έτσι...

Δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα να αισθανομαι έτσι...έχω ήδη ενα παιδάκι...ήταν νωρίς...δεν προλάβα να το πέρα απο ένα μικρό πραγματάκι ,μιά σκιά στον υπέρηχο...ξέρω πως πολλές κοπέλες περνάνε πολύ χειρότερα πράγματα...αλλά εξακολουθει να με πονάει πολύ...το 1ο βράδυ ξυπναγα συνέχεια κλαίγοντας...τώρα υπάρχουν στιγμές ποου με πιάνουν τα κλάματα ξαφνικά...οι δικοί μου άνθρωποι...ο άντρας μου είναι δίπλα μου και μάλιστα μου λέει να ξαναπροσπαθήσουμε σύντομα...εγώ όμως δεν θέλω...και με φοβίζει πολύ μήπως και δεν το θελήσω ποτέ ξανά... κι αν πάλι δεν πάει καλά...κι αν φταίει η ηλικία μου...αν αν αν...μου φαίνεται πως δεν θα το θελήσω ποτέ ξανα...

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν όταν όλα είχαν χαθεί και εγώ είχα ακόμα τα συπτώματα...με τσάκισε...με έκανε να έχω ελπίδες για κάτι που δεν υπήρχε πιά...

Δε ξέρω αν έχω το δικαίωμα να το πέρνω τόσο βαρια...να πονάει τόσο πολύ...ομώς όσο νωρίς και αν ήταν για μένα ήτα το μωρό μου...ήταν το ονειρό που θα ξαναζούσα απο την αρχή...είχα φανταστεί τις στιγμές μαζί του...με πονάει πολύ....

 

Λυπάμαι πάρα πολύ για οτι σου συνέβη .Πιστεύω οτι ο καθένας έχει δικαίωμα να αισθάνεται όπως αισθάνεται οπότε μην απολογήσαι για τα συναισθήματά σου.Εκφράσου όπως θες να εκφραστείς αλλά προσπάθησαι να έχεις στο πίσω μέρως του μυαλού σου οτι οι ματαιώσεις είναι κάτι αναπόφευκτο στη ζωή μας και οτι ήταν κάτι για το οποίο δεν μπορούσες να κάνεις κάτι .Εύχομαι να βρείς τη δύναμη και πιστεύω οτι μπορείς να την βρεις για να προσπαθήσεις ξανά.Ο φόβος και η αγωνία πάντα θα υπάρχει αλλά θα αποζημιωθείς όταν θα κρατάς το μωράκι στην αγκαλιά σου .Και μην ξεχνάς και το αντράκι σου που σε θέλει δυνατή.

 

Υ.Γ. Σου γράφω εγώ που έχω στο ιστορικό μου 3 αποβολές της δικιάς σου φύσεως 2 παλλίνδρομες κυήσεις στη 8η εβδομάδα και 2 πανέμορφα κοριτσάκια που μου δίνουν δύναμη .Στα δύσκολα σκέφτομαι οτι ο Θεός με αξίωσε να περάσω όλα αυτά .

 

Ελπίζω να σου έδωσα λίγο δύναμη .Περιμένω νέα σου

[karita]

Καλή μου στεναχωριέμαι και σε συμπονώ για αυτή την απώλεια. Είναι δύσκολο, το έχω περάσει και εγώ και μάλιστα έντονα. Εμένα στη δεύτερη χοριακή ο αριθμός δεν διπλαστιάστηκε και έτσι ο γιατρός μου μου είχε πει ότι κάτι δεν παει καλά. Μέχρι και για εξωμήτριο φαινόταν...

Παρακαλούσα να αποβάλω για να μην μου το σκοτώσουν μέσα απο την απόξεση. Και όντως απέβαλα και μάλιστα χρειάστηκα και απόξεση γιατί η είχα αιμοραγία 10 μέρες...

Πόνεσα πολύ συναισθηματικά σε όλη αυτή τη διαδικασία. Και ακόμη πονάω παρόλο που είχα ήδη ένα παιδάκι (σαν και εσένα) και ο Θεός μου έστειλε το γιό μου 1 χρόνο μετά την αποβολή.

Το μωράκι που έχασες θα το έχεις πάντα στην καρδιά σου γιατί πρόλαβες να το αγαπήσεις πριν καν το δεις. Όμως μην κάνεις το λάθος και δεν θες να ξαναπροσπαθήσεις...Ίσα ίσα ο άντρας μου όταν με πιάνουν τα κλάματα (δυστυχώς δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα)για το αστεράκι μου, μου δείχνει το γιό μας και μου λέει ότι δεν θα τον είχαμε αυτόν αν όλα είχαν πάει καλά στην προηγούμενη εγκυμοσύνη (θα γεννούσα το αστεράκι μου τον Φεβρουάριο του 2012 και γέννησα τον πασά μου τον Ιούνιο του 2012)...

Και πίστεψέ με όταν βλέπω τον γιό μου η στεναχώρια μου για το αστεράκι μου μειώνεται...

Σου εύχομαι να έχεις σύντομα μια νέα τελειόμηνη εγκυμοσύνη και ένα υγιέστατο μωράκι που θα σας δώσει απεριόριστη χαρά!