Μοναξιά

[sol]

Κοριτσια διαβαζοντας ολα αυτα που βιωνετε δε νιωθω πια τοση μοναξια...τουλαχιστον υπαρχει καποιος που περναει τα ιδια οπως εγω...

 

Χρόνια πολλά στο μωράκι σου JEAN, χρόνια πολλά και στο Φυστικάκι, κι όχι μόνο πολλά αλλά και καλά.

 

Για να είμαι ειλικρινής, εγώ έχω διδακτορικό στη μοναξιά και όταν πρωτοέγραφα έβαλα αυτό τον τίτλο γιατί είναι κάτι που με ακολουθεί από τα μικράτα μου. Φανταστείτε ότι νιώθω μοναξιά από τα 5 μου που παρακαλούσα σε θεούς, παναγιές, χριστούληδες, άγιους βασίληδες, ό,τι έβρισκα τέλος πάντων για ένα αδερφάκι που ποτέ δεν ερχόταν. Έκλαιγα μαζί με τη μαμά μου όταν έπαιρνε τα αρνητικά αποτελέσματα κι ας ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω τη δική της πίκρα. Και με έπαιρνε αγκαλιά και μου έλεγε μη στενοχωριέσαι, θα μεγαλώσεις, θα βρεις κάποιον που θα σε αγαπάει πολύ και μαζί θα κάνετε πολλά πολλά μωράκια και δε θα είσαι μόνη σου. Και τελικά κατέληξα με κάποιον που νόμιζα ότι με αγαπάει αλλά πόσο γελάστηκα τελικά! Και να πάλι η μοναξιά στη ζωή μου.

 

Δεν περίμενα να το νιώθετε κι άλλες τόσο πολύ και δυστυχώς δεν με παρηγορεί καθόλου. Είναι σκατοσυναίσθημα και πρέπει να πεθάνει!! Ευτυχώς, έχω τα μωρά μου τώρα και είναι μεγάλη παρηγοριά. Όχι ότι μπορούν να αντικαταστήσουν το κενό του συντρόφου, ευτυχώς όχι δηλαδή, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι πάντα θα έχω κάποιους ν' αγαπώ πιο πολύ από τον εαυτό μου και να με αγαπάνε κι εκείνα με τον τρόπο τους. Σίγουρα όταν θα πάψουν να με χρειάζονται τόσο πολύ όσο τώρα, θα την περάσω την κρίση μου αλλά προτιμώ να το σκεφτώ τότε αυτό, όχι από τώρα.

 

Με όλα αυτά που βλέπω κι ακούω γύρω μου, πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι έχω χάσει πάσα ιδέα για τους άντρες. Ακόμα και τα καλύτερα παιδιά φέρονται ώρες ώρες τόσο σκάρτα!! Αυτό πια με τα δώρα... έλεος! Εμένα έχει χρόνια να μου κάνει δώρο κι εγώ σταμάτησα από γινάτι να του κάνω λίγο πριν μείνω έγκυος, τότε δηλαδή που σταμάτησα να προσπαθώ να κρατήσω τη σχέση αξιοπρεπή. Και το πιο σκληρό είναι ότι κάνει δώρα στα αδέρφια του, σ' έναν αγαπημένο θείο του, στον κολλητό του... εγώ μόνο είμαι στην απέξω, μόνο για μένα δε μπορεί να διαλέξει τίποτα. Και δεν ντρέπεται ρε παιδιά όταν του το λέω "πώς είναι δυνατόν να παίρνεις δώρα στους ξένους κι όχι σε μένα"; Η απάντηση συνήθως είναι "μας έχεις πρήξει με τα δώρα, άει παράτα με". Κι εγώ όταν βγαίνω για ψώνια θέλω να του πάρω ένα σωρό πράγματα που βλέπω και ξέρω ότι θα του αρέσουν αλλά κρατιέμαι γιατί δεν το αξίζει γαμώτο.

 

Για να μην πω για τη φάση που με βλέπει πότε πότε να κλαίω (αν και τώρα πια κρύβομαι, δε γουστάρω να με βλέπει) και αντί να θορυβηθεί, να νοιαστεί να δει αν έχω κάτι, το καλύτερο που κάνει είναι να αδιαφορήσει, το χειρότερο να πει "α, έχεις περίοδο πάλι;". Κι εγώ να θέλω να του φωνάξω, "όχι ρε, ηλίθιο άντρα έχω" αλλά πάλι ποιο το όφελος, δεν απαντάς σε τέτοιες αηδίες, δεν έχει νόημα.

 

Αχ βρε κορίτσια, μου μαυρίσατε την καρδιά Κυριακάτικα. Γιατί να είναι έτσι; Πόσο δύσκολο είναι πια να μας πάρουν μια αγκαλιά κι ας μην πουν τίποτα. Μια αγκαλιά, ένα φιλάκι γλυκό, αληθινό, όχι από υποχρέωση και να πουν «μην μου κλαις κουκλίτσα μου, εγώ είμαι εδώ και σ’ αγαπάω κι όλα θα περάσουν». Πείτε μου, θα θέλατε κάτι παραπάνω; Πόσο σκατά δύσκολο είναι;;;;;;

[sol]

http://www.youtube.com/watch?v=n3ufZbCF8us

 

Δύο τραγούδια του Χρήστου Θηβαίου που λατρεύω... στο δεύτερο οι στίχοι είναι θεϊκά εμπνευσμένοι... στο τέλος λέει:

"Κι είναι, λέω, ο παράδεισος για μας,

αγάπη μου μικρή,

να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί".

Εμένα γιατί ποτέ κανείς να μη μου αφιερώσει τέτοιους στίχους; Εγώ γιατί έχω τόσα πολλά να μοιραστώ κι όμως να μην τα θέλει;

[xrysalis]

Για να ξεπεράσω αυτή την πρόσκαιρη μοναξιά που νοιώθω που και που... πρεπει να είμαι ζαμάν φού! που δεν είμαι! και δε μπορώ να γίνω!

 

λες βρε Jean αν σε ρωτήσει ο άντρας "τί έχεις;"

ΑΝ... φτάσει να ρωτήσει.... είναι όχι από ενδιαφέρον αλλά επειδή δεν αντέχει την εικόνα! ΄

για το λόγο αυτό οι απαντήσεις του δεν θα έχουν πραγματικό νόημα, κι έτσι η γυναίκα προτιμά να πεί... "τίποτε".

Αν πάλι απαντήσει... τότε δεν θα βρεί κατανόηση αλλά ένα σωρό επιχειρήματα για το πόσο λάθος εκείνη σκέφτεται ή πράτει... άσε που μπορεί να φτάσει στο άλλο άκρο η συζήτηση κι από το τίποτε να φτάσουν και στον καβγά!!! (σε μένα τουλάχιστον αυτό έχει συμβεί πολλάκις!!!!)

 

φυστικάκι με το "δώρο" του και τα νεύρα σου σε νοιώθω!

εμένα τελευταία το είχει ρίξει στην τεχνολογία που ευχαριστεί και τους δύο αλλά γενικά επειδή δε λέω εύκολα το "ναι! ας το πάρουμε αυτό..." είναι έυκολο να το αποκτήσει εκείνος... κάνοντάς το δώρο σε μένα!!!

ή μου φέρνει λουλούδια! γιατί 1ον δείχνει έμπρακτα πως δε με ξέχασε αλλά 2ον δεν ξέρει τί να μου πάρει!!! στη χειρότερη... δε μου πέρνει τίποτε γιατί "δεν πρόλαβε............" και το "θα σου πάρω......" μετά, δεν έρχεται!!!!

[xrysalis]

Καλή μου sol, γράφαμε σχεδόν ταυτόχρονα...

για τα κλάματα που λες... κι εγώ προσπαθώ να μην κλαίω μπροστά του!

όταν τα πράγματα γίνονται μέσα μου πολύ δύσκολα... χρειάζομαι να ξεσπάσω σε κλάματα για να συνέλθω! έτσι, χωρίς να μιλήσω σε κανέναν... απλά ψιλοαδειάζω...

όταν με βλέπει... δε με παρηγορεί, δεν προσπαθεί να μάθει το γιατί απλά φωνάζει πως δεν πάω καλά... πως περνάω κρίσεις... κλπ

ευτυχώς δε με πιάνει συχνά κάτι τέτοιο! αλλά τί να κάνω; να κρατηθώ και την επόμενη φορά που θα νοιώσω την ανάγκη να ξεσπασω, να βάλω ξυπνητήρι, να σηκωθώ τα χαράματα και να αρχίσω να κλαίω χωρίς να με δεί;;;

θυμάμαι την τελευταία φορά, που κλέιστηκα στο μπάνιο και έκλαιγα επειδή σαν κερασάκι στην τούρτα (στην άσχημη ψυχολογία μου...) είχε έρθει μια (σπάνια) γκρίνια του μωρού που όμως αυτό δεν έφτεγαι σε κάτι κι εγώ που το ήξερα δεν ήθελα να ξεσπάσω πάνω του... και απλά έπρεπε να ξεφορτώσω... ε, και που του εξήγησα... πάλι τα ίδια άκουσα!....

[yls]

Jean να χαίρεσαι την νεραϊδούλα σου!

 

Fystikaki χρόνια πολλά και καλά!

 

Milver με την δημοσίευσή σου με κάλυψες.

[μαριαπαβ]

Καλησπερα κοριτσια.Μοναξια!Εγω απο μικρη εχω μαθει στη μοναξια οποτε δεν με συγκινει η μοναξια που νιωθω αυτη τη στιγμη. ειμαι εγκυος στο πρωτο μου παιδακι και ο αντρας μου οταν ανυσηχω για κατι δεν μου συμπαραστεκεται οπως θα ηθελα εγω.Εχω δυσκολη εγκυμοσυνη και δυστηχως τη περναω μονη μου.Καποιες φορες με περνουν κι εμενα τα κλαματα μπροστα του,εκεινη την ωρα θα μου πει απλα να σταματησω να κλαιω γιατι κανω κακο στο μωρο.Ενδειαφαιρετε μονο για μενα απο την αλλη και μου τη δινει στα νευρα οτν βρισκεται στο σπιτι να καθεται στο σαλονι να βλεπει τηλεοραση η' να σερφαρει στο διαδυκτιο απο το να ερθει κοντα μου και να μιλησουμε η να νιωσει τις κινησεις του μωρου.ΟΥΦ τα ειπα και ξελαφρωσα.

[BEBE]

βρε κορίτσια τοσα κοινα συναισθηματα. Γιαίτ δε μαζευόμαστε για κανενα καφε ....

[Jean]

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει

το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.

Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου

να έχει ένα τόπο η καρδια πριν να γεράσει...

 

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία

είναι αλλιώτικη η σιώπη χωρίς παρέα.

Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου΄χει λείψει

το κοριτσακι αυτό που αγάπησες τυχαία.

Δεν νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει

το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε ολα ωραία.

 

Είναι σκλήρο για μια γυναίκα να 'ναι μόνη

στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει.

Όση και να 'ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου

Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει...

 

Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία

το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.

Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει

το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τοιχαία.

Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει

το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε ολα ωραία.

 

Αφιερωμενο...

Δεν ειμαι κι εγω στα καλα μου τον τελευταιο καιρο και οχι, δεν φταιει ο αντρας μου. Δεν χρειαζεται παντα να φταιει καποιος για να νιωθεις μονη. Συμβαινει και απο μονο του...

Παντως, μια και μιλαμε για τη συζυγικη μοναξια. Παντα ζηλευα τα ζευγαρια που λενε: Συνεννοουμαστε με τα ματια... (υπαρχουν αραγε τετοια ζευγαρια; )

[Νίκη]

Tι υπέροχο πραγματικά τραγούδι Jean μου....

[Jean]

Υπεροχο δεν λες τιποτα Νικακι μου... Ας το ακουσουμε κιολας...

 

 

Αντε, μαζευτειτε να ψυχοπλακωθουμε ολες μαζι... (Ι get the ice...καποια να φερει το southern...Fistikaki σου μιλαω!)

 

Αχ! Πως την πεθυμησα μια βραδια κοριτσιων με πυτζαμες και ταινιες γυναικειου περιεχομενου και ποπ κορν και παγωτο διλιτρο κατευθειαν με το κουταλι...

[mata]

Παντως, μια και μιλαμε για τη συζυγικη μοναξια. Παντα ζηλευα τα ζευγαρια που λενε: Συνεννοουμαστε με τα ματια... (υπαρχουν αραγε τετοια ζευγαρια; )

 

Εγώ πάντως δεν έχω συναντήσει.... Αν συναντήσω ποτέ μου...θα τους βγάλω μια φωτο....!!!!!!!!

 

Φοβερό το τραγουδάκι!!!!!!!!!

[sol]

Αντε, μαζευτειτε να ψυχοπλακωθουμε ολες μαζι... (Ι get the ice...καποια να φερει το southern...Fistikaki σου μιλαω!)

 

Αχ! Πως την πεθυμησα μια βραδια κοριτσιων με πυτζαμες και ταινιες γυναικειου περιεχομενου και ποπ κορν και παγωτο διλιτρο κατευθειαν με το κουταλι...

 

Κι εγώ που δεν μπορώ και να πιω!!! Τα νεύρα μου!!!

Κι εγώ τα πεθύμησα αυτά τα βράδια γιατί καμία μου φίλη δεν έχει ακόμα παιδιά και μου κοστίζει πολύ. Ευτυχώς, βλέπω ότι πολλές εδώ μέσα καταλαβαίνουν ακριβώς μερικά πράγματα... ευτυχώς!

[sabrina]

Παντως, μια και μιλαμε για τη συζυγικη μοναξια. Παντα ζηλευα τα ζευγαρια που λενε: Συνεννοουμαστε με τα ματια... (υπαρχουν αραγε τετοια ζευγαρια; )

 

Εγώ πάντως δεν έχω συναντήσει.... Αν συναντήσω ποτέ μου...θα τους βγάλω μια φωτο....!!!!!!!!

 

Φοβερό το τραγουδάκι!!!!!!!!!

 

βγάλε εμάς μια!!!!!!!!!!

βρε μηπως ειναι ιδέα μου ότι ειμαστε τέτοιο ζευγάρι?????

μηπως επειδη δεν εχουμε ακόμα παιδια????

[sesame]

Βρε κοριτσάρες μου διαβάζω τόση ώρα και απλά προσπαθώ να καταλάβω...

Δηλ. οι άντρες σας ήταν τρυφεροί και ρομαντικοί κ.λ.π. και ξαφνικά άλλαξαν ή έτσι ήταν πάντα?

Έχει μεγάλη σημασία αυτό που ρωτώ, γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα....δεν μπορούμε δηλαδή να περιμένουμε από έναν άνθρωπο να αλλάζει στην πορεία επειδή έτσι θέλουμε...

Πάντως μην τους γκρινιάζετε.....δεν υπάρχει χειρότερο...όχι μόνο για έναν άντρα, αλλά για όλους....

 

Έχετε σκεφτεί μήπως φταίτε κι εσείς λίγο?

Αν κουβαλάτε τη μοναξιά σας και το ανικανοποίητο σαν πανωφόρι πάντα μα πάντα θα βρίσκετε λόγους να νιώσετε μόνες...ακόμα και μια κουβέντα αθώα μπορεί να σας φέρει σε τέτοια κατάσταση...μια κουβέντα που ίσως ειπώθηκε με αθωότητα αν αναλυθεί και ξανααναλυθεί θα καταντήσει δούρειος ίππος για τη μοναξιά και την αμφιβολία....

 

Μην κάνετε μούτρα...

Μερικές φορές ο άλλος δεν ξέρει καν τι φταίει...κι αναρωτιέται τι διάολο πάθατε...εσείς δε λέτε γιατί περιμένετε να το βρει μόνος του και πάει λέγοντας και χαιρετίσματα....

 

Και τέλος πάντων...ζητήστε....

Αν φυστικάκι μου (χρόνια πολλά κιόλας) δε σου άρεσε που σου έδωσε χρήματα, πες του το....δείξε του πως ότι κι αν έφερνε θα σου άρεσε γιατί είναι από αυτόν...ο άνθρωπος μπορεί πράγματι να νιώθει ανασφάλεια διαλέγοντας μόνος του δώρο για σένα επειδή μπορεί να μη σου αρέσει...για τους άλλους ίσως δεν τον νοιάζει και τόσο....

Μπορεί να φοβάται την κριτική σου...όλοι έχουν ανασφάλειες, ακόμα και οι άντρες..

 

Και κορίτσια βρείτε τα πρώτα με τον εαυτό σας.....αν δε τα βρείτε μαζί του δε θα τα βρείτε με κανέναν...

 

Τώρα βέβαια χορεύουν και οι ορμόνες...άλλες περιμένετε παιδάκι, άλλες μόλις γεννήσατε...είναι φυσικό να νιώθετε κάπως....

[Jean]

Εμενα η δικη μου η μοναξια δεν πηγαζει απο τη σχεση μου με τον αντρα μου...το λεω για να μην παρεξηγηθω. Ειναι συμφυτη με την προσωπικοτητα μου και αρα θα την κουβαλαω παντα. Ειναι ελαττωμα απο γεννησιμιου!

[sesame]

http://www.youtube.com/watch?v=n3ufZbCF8us

 

Δύο τραγούδια του Χρήστου Θηβαίου που λατρεύω... στο δεύτερο οι στίχοι είναι θεϊκά εμπνευσμένοι... στο τέλος λέει:

"Κι είναι, λέω, ο παράδεισος για μας,

αγάπη μου μικρή,

να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί".

Εμένα γιατί ποτέ κανείς να μη μου αφιερώσει τέτοιους στίχους; Εγώ γιατί έχω τόσα πολλά να μοιραστώ κι όμως να μην τα θέλει;

 

Υπέροχα τραγούδια...

Δεν μπορούμε όμως να περιμένουμε από έναν άνθρωπο που δεν νιώθει την ποίηση να γίνει ποιητής.....

Υπάρχουν και άνθρωποι που τους αρέσει ο Πανταζής....αυτοί δεν καταλαβαίνουν από Θηβαίο (αν με πιάνεις)

[maria70]

α...δεν ειμαστε καθολου καλα....το τραγουδι της Χαρουλας τουβλο στο κεφαλι,τι να πω....δεν ειμαι και γω καλα σημερα....βαλτε ενα ποτο και μενα,βρεγμενο ρουχο η μοναξια.........

βαλτε και κανα τραγουδι,ξερετε εσεις...

[sol]

http://www.youtube.com/watch?v=n3ufZbCF8us

 

Δύο τραγούδια του Χρήστου Θηβαίου που λατρεύω... στο δεύτερο οι στίχοι είναι θεϊκά εμπνευσμένοι... στο τέλος λέει:

"Κι είναι, λέω, ο παράδεισος για μας,

αγάπη μου μικρή,

να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί".

Εμένα γιατί ποτέ κανείς να μη μου αφιερώσει τέτοιους στίχους; Εγώ γιατί έχω τόσα πολλά να μοιραστώ κι όμως να μην τα θέλει;

 

Υπέροχα τραγούδια...

Δεν μπορούμε όμως να περιμένουμε από έναν άνθρωπο που δεν νιώθει την ποίηση να γίνει ποιητής.....

Υπάρχουν και άνθρωποι που τους αρέσει ο Πανταζής....αυτοί δεν καταλαβαίνουν από Θηβαίο (αν με πιάνεις)

 

Μπαααα, υπάρχουν αρκετοί που καταλαβαίνουν κι από Θηβαίο, κι ο άντρας μου συμπεριλαμβάνεται. Αλλά προφανώς δεν του το εμπνέω εγώ. Πάλιωσα. Δε χάνω μόνο εγώ΄ομως, χάνει κι εκείνος. Θα μπορούσε να έχει δίπλα του μια γυναίκα να τον λατρεύει αν άλλαζε 2-3 πραγματάκια. Προτιμά μια γυναίκα που του γυρνά την πλάτη γιατί είναι πιο εύκολο να κάτσει να δει μπάλα από το να έρθει να ακούσει μουσική μαζί μου, όπως έκανε παλιά. Αλλά είπαμε... πάλιωσα τώρα, τώρα είμαι μόνο μηχανή που παράγει γιους, φτιάχνει μακαρονάδες, σιδερώνει πουκάμισα και φέρνει και λεφτά στο σπίτι. Όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα!!

[sol]

Εμενα η δικη μου η μοναξια δεν πηγαζει απο τη σχεση μου με τον αντρα μου...το λεω για να μην παρεξηγηθω. Ειναι συμφυτη με την προσωπικοτητα μου και αρα θα την κουβαλαω παντα. Ειναι ελαττωμα απο γεννησιμιου!

 

Και η δική μου... αλλά ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι γι΄αυτό ενώνουμε τις ζωές μας οι άνθρωποι, για να αληλλοσυμπληρωνόμαστε, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον στα δύσκολά του. Μάλλον πετάω στα ροζ συννεφάκια.

[sol]

Εμενα η δικη μου η μοναξια δεν πηγαζει απο τη σχεση μου με τον αντρα μου...το λεω για να μην παρεξηγηθω. Ειναι συμφυτη με την προσωπικοτητα μου και αρα θα την κουβαλαω παντα. Ειναι ελαττωμα απο γεννησιμιου!

 

Και η δική μου... αλλά ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι γι΄αυτό ενώνουμε τις ζωές μας οι άνθρωποι, για να αληλλοσυμπληρωνόμαστε, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον στα δύσκολά του. Μάλλον πετάω στα ροζ συννεφάκια.

[sol]

Και τέλος πάντων...ζητήστε....

Αν φυστικάκι μου (χρόνια πολλά κιόλας) δε σου άρεσε που σου έδωσε χρήματα, πες του το....δείξε του πως ότι κι αν έφερνε θα σου άρεσε γιατί είναι από αυτόν...ο άνθρωπος μπορεί πράγματι να νιώθει ανασφάλεια διαλέγοντας μόνος του δώρο για σένα επειδή μπορεί να μη σου αρέσει...για τους άλλους ίσως δεν τον νοιάζει και τόσο....

Μπορεί να φοβάται την κριτική σου...όλοι έχουν ανασφάλειες, ακόμα και οι άντρες..

 

Πάω στοίχημα πάντως ότι στην αρχή της σχέσης ΟΛΟΙ κάνανε δώρα και όταν ένιωσαν ασφαλείς τα έκοψαν. Κι ότι κι αν πω εγώ ή η άλλη ή η τρίτη, αν αυτός δεν το θεωρεί σοβαρό, δεν πρόκειται να μας λάβει υπόψη του. Εμένα δε χρειάζεται να μου πει πάρε μου δώρο γιατί θεωρώ ότι κάνουμε δώρα σε όσους αγαπάμε, όλοι το ξέρουν αυτό, δεν είναι δα και κανένα επτασφράγιστο μυστικό ότι αν δεν κάνεις δώρο στη γυναίκα σου εκείνη θα στενοχωρηθεί. Και πάντα από τη δική μας την πλευρά θα έρχεται ο συμβιβασμός και η διπλωματία; Δεν μπορούν δηλαδή εκεί που ρίχνουν το Στοίχημα στο προποτζίδικο να μπουν και δίπλα στο ζαχαροπλαστείο να παραγγείλουν μια τούρτα ή στο ανθοπωλείο να πάρουν ένα λουλούδι; Ή να γράψουν μια κάρτα; Ή να σου πουν βάλε τα καλά σου να σε πάω βολτίτσα; Ή να σου μαγειρέψουν ένα δείπνο-έκπληξη; Σιγά το δύσκολο τώρα να βρεις πώς να κάνεις τον άνθρωπό σου να χαμογελάσει. Όχι βρε φίλη Σουσαμάκι, όχι πάλι εμείς ένα βήμα πίσω, μήπως φταίμε, μήπως δεν κάναμε κάτι σωστά, μήπως να τρέξουμε στον ψυχολόγο... Εγώ αρνούμαι! Αντιλαμβάνομαι πώς το λες αλλά αρνούμαι!

[almak]

......Πάω στοίχημα πάντως ότι στην αρχή της σχέσης ΟΛΟΙ κάνανε δώρα και όταν ένιωσαν ασφαλείς τα έκοψαν. .....!

Θα το χάσεις το στοίχημα όπως όλοι αυτοί που νομίζουν ότι θα το πιάσουν στα προποτζήδικα.

Το σουσαμάκι το ανέλυσε μια χαρά το θέμα

[BEBE]

Ακόμα και αν φταίω θέλω να μου το πει. Να μου μιλήσει. Εγώ έπαψα να μιλάω πια διότι όλα γίνονται με νευρα και γκρίνια. Βαρέθηκα ετσι απλά.

[mata]

Παντως, μια και μιλαμε για τη συζυγικη μοναξια. Παντα ζηλευα τα ζευγαρια που λενε: Συνεννοουμαστε με τα ματια... (υπαρχουν αραγε τετοια ζευγαρια; )

 

Εγώ πάντως δεν έχω συναντήσει.... Αν συναντήσω ποτέ μου...θα τους βγάλω μια φωτο....!!!!!!!!

 

Φοβερό το τραγουδάκι!!!!!!!!!

 

βγάλε εμάς μια!!!!!!!!!!

βρε μηπως ειναι ιδέα μου ότι ειμαστε τέτοιο ζευγάρι?????

μηπως επειδη δεν εχουμε ακόμα παιδια????

 

Μακάρι να μεινετε έτσι.Γι'αυτό είπα ότι δεν έχω συναντήσει και όχι ότι δεν υπάρχουν. Σίογυρα και υπάρχουν. Εύχομαι να μην χάσετε ποτέ αυτό το υπέροχο αίσθημα επικοινωνίας που έχετε!!!!

Και... Sabrina......κλικ......χαμογελάστε!!!!

[mpizoudaki]

Καλη μου Sol εδω και μερες διαβαζω το topic που εχεις ανοιξει και πραγματικα πολλες φορες εχω νιωσει πολυ ασχημα με αυτα που βιωνεις κι αναρωτιεμαι αν κανενας ανθρωπος αξιζει αυτη τη συμπεριφορα.

Σε νιωθω σε πολλα απο αυτα που περιγραφεις.Αυτη τη μοναξια ψυχης και καρδιας τη βιωνω κι εγω απο τοτε που γεννησα το δευτερο παιδι μου.Εχουμε φτασει στο σημειο να επικοινωνουμε μονο για οτι αφορα τα παιδια και τα του σπιτιου.Χαθηκε το γελιο,η διασκεδαση,το να δουμε αγκαλια μια ταινια,το να κραταμε απλα αγκαλια ο ενας τον αλλον,το να κοιμηθουμε αγκαλια βρε αδελφε.Κοιμομαστε με γυρισμενες τις πλατες καθε βραδυ και η κορη μου σημερα που ειναι 3 χρονων ξερεις τι μου ειπε?μαμα γιατι δεν φιλιεστε με το μπαμπα?δεν αγαπιοσαστε?Μαυρισε η ψυχη μου γιατι το μηνυμα το παιρνει και το παιδι.

Ο αντρας μου σχεδον τον περισσοτερο μηνα λειπει εκτος Αθηνας λογω της δουλειας του και να σου πω κατι?δε μου λειπει γιατι κι εδω οταν ειναι παλι λειπει.Λοιπον την προηγουμενη βδομμαδα ελειπε και τα παιδια χαλια και τα δυο με ιωση και εγω επισης.Τραβηξα μεγαλο λουκι και πολυ ξενυχτι.Το ηξερε γιατι τα λεγαμε απο το τηλ.Την Παρασκευη που ηρθε εγω με 39 πυρετο κι εξουθενωμενη μπαινει στο σπιτι και περιμενε εγω να παω να τον καλοσωρισω.Εγω παλι περιμενα να ερθει να με παρει μια αγκαλια και να μου πει κοριτσι μου πως εισαι μη στεναχωριεσαι τωρα ειμαι εγω εδω.Ισως ο καθενας απο την πλευρα του να εχει δικιο δεν ξερω.Δε λεω οτι εγω ειμαι τελεια ειδικα τον τελευταιο καιρο.Τελος παντων η ουσια ειναι οτι τωρα δε μιλιομαστε γιατι ενω του εξηγησα τους λογους που ειχα νευρα και κουραση εκεινος δεν το δεχεται αλλα πιστευει οτι κουραζομαι απο τις δουλειες του σπιτιου,τα παιδια λεει δεν πρεπει να με κουραζουν.Λοιπον ενιωσα οτι δεν συνενοουμαστε τελικα και δεν με ακουει ουσιαστικα.Του δηλωσα οτι νιωθω απεραντο κενο κι οτι πρεπει να βρουμε μια λυση γιατι φταιμε κι οι δυο και ξερεις τι ειπε?κανε το πρωτο βημα εσυ για να με ξαναζεστανεις.Φουρκιστικα τοσο που σημερα ολη μερα δε μιλαμε.

Θελω να καταληξω στο οτι δεν φταινε απολυτα εκεινοι αλλα κι εμεις.Δυστυχως η sesame σε καποιο βαθμο εχει δικιο στο οτι αυτοι ηταν παντα αλλα οταν εισαι ερωτευμενος και νεος δεν τα λαμβανεις υποψιν και νομιζεις οτι θα αλλαξουν.Εγω καταλογιζω ευθυνες στον εαυτο μου γιατι οταν ο ερωτας εφυγε ειδα τα ελλατωματα που με ξενερωσαν και ισως η αποξενωση να προηλθε κι απο μενα.Ειναι πολυ ασχημο να φτανει σε αυτο το σημειο το ζευγαρι.Απλα θα λαβω υποψιν τα θετικα που εχει και θα βαδισω με αυτα και θα προσπαθησω να του εξηγησω τι φταει κι ελπιζω να καταλαβει και να κανει μια προσπαθεια.Αυτο που με εξοργιζει ειναι οτι η πληρης απομακρυνση εγινε απο τη βαφτιση του μικρου κι ολα αυτα για το ονομα.

Ομως αφου εχουμε φτιαξει οικογενειες τωρα οφειλουμε να υποχωρουμε για το καλο των παιδιων μας.Κι εγω παιδι χωρισμενων γονιων ειμαι και δεν το ξεπερασα ποτε.Η ελλειψη του μπαμπα μου απο τα απλα καθημερινα πραγματα μου στοιχισε απιστευτα.Δεν θελω να περασουν τα ιδια και τα παιδια μου και για χατηρι τους θα προσπαθησω να βρω τον αντρα που ερωτευτηκα πριν επτα χρονια.Ειναι χρεος μου θεωρω γιατι αυτα δε φταινε σε τιποτα.

Τελικα ο γαμος ειναι η πιο δυσκολη υποθεση μετα την ανατροφη ενος παιδιου και θελει συνεχως να τη δουλευεις τη σχεση κι εμεις την αφησαμε να παει οπου να ναι.

Πιστευω οτι για αυτη τη μοναξια φταινε παντα και οι ΔΥΟ πλευρες κι οχι μονο ο ενας.

Μηπως καπου εχεις κι εσυ ενα μεριδιο ευθυνης?Πως ξαφνικα αλλαξε τοσο δραματικα ο αντρας σου?

Και μηπως τελικα για τη μοναξια μας φταιμε μονο εμεις και οι επιλογες μας?

Δεν ξερω απλα αναρωτιεμαι γιατι κι εγω καθομαι 02.00 τα ξημερωματα και σκεφτομαι λυσεις για το προβλημα μου.

Εγω ευχομαι πραγματικα να βρειτε τους παλιους ρυθμους σας και αν μπορεις κι εσυ υιοθετησε πιο αναλαφρη διαθεση,οσο μπορεις,πλησιασε τον κατι θα εχει κι αυτος ακομα μεσα του για σενα.Ισως εχει χαθει μεσα στο προβλημα και κανει σπασμωδικες κινησεις.

Ακομα ηθελα να σε ρωτησω μηπως με το πρωτο παιδι τον παραμελησες λιγο και με αυτο τον τροπο προσπαθει να σου δειξει οτι ε κοιτα ειμαι κι εγω εδω?Οχι οτι ειναι σωστος ο τροπος απλα λεω μηπως.

 

εγω σου αφιερωνω το παρακατω τραγουδι και μη στεναχωριεσαι γιατι το μωρουλινι σου τα νιωθει ολα,το ξερεις αλλωστε.

καληνυχτα και φιλια μοναχικη μου Sol.