Η διαδρομή του τρόμου σε τέσσερις τροχούς: συμβουλές και ανταλλαγή εμπειριών

[pitsinaki]

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: τεράάάάάστιο ποστ!!!

 

Καλημέρα σε όλους!

 

Άνοιξα αυτό το θέμα αν και είδα ότι υπάρχει παρόμοιο παλαιότερο αλλά το ζήτημά μου διαφοροποιείται κάπως…

 

Η προϊστορία μου με την οδήγηση ξεκινάει από τα χαρωπά 18, όπου πήρα γεμάτη ενθουσιασμό και όνειρα το δίπλωμα οδήγησης στα χέρια μου. Η χαρά μου ήταν ανείπωτη μόνο που είχα υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο δλδ τη μαμά μου που μου δήλωσε κατηγορηματικά ότι ΔΕΝ με αφήνει να παίρνω το αυτοκίνητο και ότι το δίπλωμα το πήρα για να το έχω αργότερα αν τυχόν το χρειαστώ…

 

Αυτό με οδήγησε στο να «βουτάω» το αυτοκίνητο τα βράδια που κοιμόταν και να πηγαίνω βόλτες –λυσσούσα να οδηγώ. Μέχρι που μετά από λίγο καιρό ήρθα στα συγκαλά μου και σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να κόψω αυτό το επικίνδυνο συνήθειο –αφενός δεν με κάλυπτε η ασφάλεια ως νέα οδηγό, αφετέρου το να εξαφανίζεσαι μέσα στη νύχτα με το αυτοκίνητο χωρίς να ξέρει κανείς ότι λείπεις δεν είναι και το πιο έξυπνο πράγμα στον κόσμο.

 

Έτσι σταμάτησα λοιπόν να το παίρνω. Από τότε μέχρι τα 24 οδήγησα περιστασιακά δυο – τρεις φορές σε χαλαρές διαδρομές, τίποτα περισσότερο όμως. Έχοντας θεωρήσει πιο σημαντικό για την ψυχική μου γαλήνη να νοικιάσω δικό μου σπίτι παρά να διαθέσω χρήματα για να αγοράσω κάποιο αυτοκίνητο, όλα εκείνα τα χρόνια δεν περίσσευε ούτε δεκάευρω για το σπορ της οδήγησης…

 

Στα 24 έπιασα άλλη δουλειά που χρειαζόταν περιστασιακά να πηγαίνω για εφορείες, ΙΚΑ κτλ –στη Χαλκιδική- οπότε οδήγησα κ εκεί το αυτοκίνητο του άντρα μου για κάποιο διάστημα σε πολύ άσχημες καιρικές συνθήκες κιόλας, με βροχές, ομίχλες, το ρολόι να μετράει αντίστροφα γιατί το αφεντικό βιαζόταν να του πάω τα χαρτιά από την εφορία για να φύγει, και κακούς δρόμους φυσικά. Επειδή όμως παραιτήθηκα στο τρίμηνο από εκεί –αυτό είναι θέμα για άλλο τόπικ- ξαναέμεινε η οδήγηση λειψή προτού καταφέρω να περάσω από το στάδιο της «Ν», μιας και όλο αυτό το διάστημα οδηγούσα εκτός πόλης. Δύσκολη οδήγηση μεν, εκτός πόλης δε, άλλα εμπόδια, άλλες οδηγικές συμπεριφορές.

 

Μετά πέρασε ο καιρός χωρίς να έχω την τρέλα που είχα στα δεκαοχτώ να οδηγήσω, έμεινα έγκυος, γέννησα, με το παιδί μωρό σιγά μην έμπαινα σε διαδικασία να ξαναθυμηθώ τα της οδήγησης και με τα οικονομικά να μην σηκώνουν τη δυνατότητα της παραμικρής φθοράς του αυτοκινήτου. Είχα συνηθίσει να μετακινούμαι με λεωφορεία για οτιδήποτε ήθελα και να μου φεύγει όλη αυτή η κάψα για οδήγηση του παρελθόντος, χωρίς να το απορρίπτω απλά είχα συνηθίσει να λειτουργώ άνευ αυτοκινήτου και θεωρούσα ότι το να το ξαναπιάσω θα χρειαστεί μαθήματα κτλ.

 

Μέχρι που φτάνουμε στο σήμερα -30 χρονών- όπου δυστυχώς η μητέρα μου αρρώστησε σοβαρά, νοσηλεύτηκε και το αυτοκίνητο έμεινε παρατημένο στο τέρμα των λεωφορείων του Πανοράματος. Ή που θα έμενε εκεί πόσες μέρες μέχρι να καταφέρει κάποιος που ξέρει να οδηγεί να το απομακρύνει από εκεί, ή που θα πήγαινα εγώ και θα το έπαιρνα και θα το πήγαινα. Αύγουστος, χωρίς πολλή κίνηση, ζύγισα τις επιλογές μου και το έκανα. Το πήγα μια χαρά, και μάλιστα αποφάσισα ότι θα το χρησιμοποιώ για τη διαδρομή μέχρι το Χορτιάτη τουλάχιστον που μένει η μητέρα μου. Από τότε -2 βδομάδες πριν- και για τους μήνες που έρχονται θα χρειάζεται να κάνω συνεχώς τη διαδρομή αυτή, και από Σεπτέμβριο να πηγαίνω τη μικρή στο προνήπιο –αν την πάρουν- να κυκλοφορώ για να ψωνίζω και για τη μητέρα μου, φαρμακεία, να την μεταφέρω όπου χρειαστεί και μπορώ.

 

Ωστόσο, εκεί που είχα αρχίσει να κάνω τη διαδρομή με τις νορμάλ ποσότητες στρες που πιστεύω πως έχει κανείς γνωρίζοντας ότι έχει τον έλεγχο ενός μεγάλου –ξέχασα να σας πω… το αυτοκίνητο είναι ένα σαν κι αυτό http://img101.imageshack.us/img101/286/1000371fa5.jpg ειλικρινά, μου φαίνεται τεράστιο- οχήματος και τις συνέπειες που μπορεί να έχουν οι λάθους χειρισμοί του, χθες έζησα τον απόλυτο τρόμο. Προφανώς έχουν επιστρέψει όλοι οπότε χθες το απόγευμα όποιος μπορούσε να βρεθεί εκεί έξω στο δρόμο είχε βρεθεί.

 

Και αρχίζει το ματς:

 

Είχα πάει αρχικά να ψωνίσω για τη μαμά μου, όπου φυσικά δεν μπαίνω στο πάρκινγκ του σ/μ που γίνεται της τρελής, πάω και το αφήνω από πίσω σε έναν ήσυχο δρόμο με πολλές θέσεις. Φεύγοντας καταφέρω να πετύχω πίσω μου γκαζάκια μπούφο με φωτάκια ομίχλης αναμμένα απογευματιάτικα, με τράιμπαλ αυτοκόλλητα στο καπώ και εξάτμιση να βρυχάται, ο οποίος έρχεται και κολλάει πίσω μου. Πρώτο στοπ, σταματάω. Στον κάθετο δρόμο έρχονται δύο αυτοκίνητα, ένα από κάθε κατεύθυνση που και τα δύο θέλουν να στρίψουν στο δρόμο που βρίσκομαι. Ο πίσω γκαζόβλακας θεωρώντας ότι δεν όφειλα να σταματήσω και με τον ρατσισμό του «Ν», πάει να με προσπεράσει και φυσικά έρχεται φάτσα – κάρτα με τα αυτοκίνητα που έστριβαν. Επιστρέφει πίσω μου ρίχνοντας βρισίδια. Προχωρώ, επόμενο στοπ, σταματώ. Με προσπερνάει λοιπόν σπινιάροντας και με τα λάστιχα να στριγγλίζουν, κοντεύοντας σχεδόν να στουκάρει στον τοίχο από την αγανάκτηση του με το θράσος μου πια να σταματώ και στο δεύτερο στοπ, μου ρίχνει κάτι γαλλικά φεύγει γκαζώνοντας δίχως αύριο…

 

Το παρακάμπτω το θέμα και προχωρώ. Δεν φανταζόμουν όμως ότι όλη η διαδρομή ήταν λες και είχε ξεπηδήσει από κάποια πίστα του Carmageddon. Στη διαδρομή είκοσι λεπτών συνολικά συνάντησα: παιδιά με πατίνια στο πλάι του δρόμου που δεν ήξεραν να κάνουν και παρέπαιαν, πιτσιρίκια με μηχανάκια που έκαναν οχτάρια στο δρόμο σε ορδές, έτσι για την πλάκα τους, σκυλιά που πετάγονταν από κάθε σημείο του δρόμου –αυτό το είχα και τις προηγούμενες φορές- πεζοί που περνούσαν επίσης από κάθε σημείο του δρόμου –κ αυτό το είχα, αλλά τώρα είναι περισσότεροι, ανέβηκα πίστα- μπάλα στη μέση του δρόμου, λεωφορεία της γραμμής δυο-τρια στη διαδρομή τη γεμάτη στροφές που είσαι τσίμα-τσίμα τα οποία όμως όταν τα περιμένεις δεν έρχονται ποτέ, τύπο που βγήκε σχεδόν ο μισός στο ρεύμα μου προτού σταματήσει στο στοπ, τύπο με καρότσι που θεώρησε σκόπιμο να βγάλει το καρότσι στο δρόμο κ εκείνος να στέκεται να κοιτάει την κίνηση από το πεζοδρόμιο, και το highlight της διαδρομής:

 

ΕΠΑΝΩ στις στροφές, επάνω όμως, τσουπ, να και δύο ποδηλάτες –κ ποδηλάτες είχα τις προηγούμενες μέρες, ποτέ όμως πάνω στις στροφές- να πηγαίνουν ΠΛΑΙ-ΠΛΑΙ για να τα λένε κιόλας και όχι ο ένας πίσω από τον άλλο, και καθώς πλησίαζα και κόρναρα κοφτά για να με αντιληφθούν απλώς να συνεχίζουν να βρίσκονται πλάι-πλάι, κόβοντας το μισό ρεύμα, με κίνηση στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και από πίσω μου αυτοκίνητο σε πολύ κοντινή απόσταση, και ξανατονίζω, όλα αυτά ΕΠΑΝΩ στη στροφή. Αφού ξανακορνάρω έχοντας ελαττώσει φυσικά κατά πολύ την ταχύτητά μου αποφασίζουν να συμπτυχθούν λίγο και προσπερνώ με την ψυχή στα δόντια. Θα μπορούσα να είχα πετύχει κ εκεί κάποιο λεωφορείο να έρχεται από απέναντι επάνω στην κλειστή στροφή για να έχει περισσότερη δράση, αλλά με λυπήθηκε ο Θεός…

 

Κ εκεί που λέω άντε επιτέλους τελείωσε το σασπενς, έφτασα σπιτάκι μου, ακόμα και στο δρόμο του σπιτιού μου που δεν γίνεται ποτέ τίποτα, που είναι άδειος κ σχετικά έρημος, γέμισε με τόσα παρκαρισμένα που μόνο η μία κατεύθυνση περνούσε, οπότε έκανα στην άκρη περιμένοντας να περάσει ο απέναντι και ήρθε και κόλλησε από διαγωνίως από πίσω μου φορτηγάκι, οπότε φράκαρε τον απέναντι και έπρεπε να γίνουν ελιγμοί με εμένα και τον απέναντι με μανούβρες σε ανηφορικό δρόμο βεβαίως-βεβαίως.

 

Ο πιο όμορφος ήχος της ημέρας ήταν ο ήχος του χειρόφρενου όταν πάρκαρα το αυτοκίνητο! Στις δύο βδομάδες οδήγησης, η χθεσινή μέρα ήταν μακράν η φρικιαστικότερη…

 

Καταθέτοντας λοιπόν –αφειδώς όπως θα διαπιστώσατε- την ιστορία μου, θα ήθελα διακαώς:

Α. συμβουλές από τις-τους πιο έμπειρες-ους οδηγούς. Γενικώς, ό,τι έχει να πει κανείς, χρήσιμο είναι.

Β. ανταλλαγή εμπειριών από σκηνικά στο δρόμο… Συμπαράσταση και παρηγοριά δλδ.

Γ. οτιδήποτε επιπλέον.

 

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας εάν καταφέρατε να διαβάσετε όλο αυτό το κατεβατό!!!

[xenia:-)]

εγω απλα θα σου προτεινα να σταματησεις να σκεφτεσαι τους γυρω-γυρω και να επικεντρωθεις στην οδηγηση σου...

πας καλα στο δρομο σου?ασε τον αλλο απο πισω να κανει κωλοτουμπες ,δεν σε νοιαζει...........

σε κανα-δυο βδομαδουλες θα το εχεις ξεπερασει.......

μονο μην σε βρω απο πισω μου να κορναρεις για να κανω πιο γρηγορα(χιχιχιχι)

[Katerina.S]

εγώ θα σου πρότεινα ''οδηγούς'' όπως ο κυριούλης πίσω που ενοχλήθηκε όταν σταμάτησες στα stop να τους αγνοείς παντελώς.. εφόσον πρέπει να σταματήσεις σταμάτα, εφόσον δεν μπορείς να τρέξεις μην τρέξεις, και άφησε τον να παίζει τα φώτα πίσω σου..

να μην αφήνεις τίποτα να σε πιέσει και να σε αγχώνει, να κοιτάς τον δρόμο σου...τα μάτια σου 14 όταν οδηγείς αλλά μην αφήσεις ποτέ μα ποτέ κανέναν να σε πιέσει... (απέφευγε δρόμους όπως ο περιφερειακός για αρχή).

όσο πιο πολύ οδηγείς θα βλέπει πως δυστυχώς και κακώς δεν έχουμε καθόλου μα καθόλου οδηγηκή παιδεία...

[Clelia]

Κ επίσης αυτό το Ν, στην θέση σου θα το έβγαζα.

Όταν έκανα μαθήματα με δάσκαλο οδήγησης για να θυμηθώ πώς να οδηγώ αμάξι (είχα δίπλωμα 5 χρόνια αλλά δεν είχα οδηγήσει) μου είπε πως το "Ν" κάποιοι το βλέπουν κ τους ανάβουν τα λαμπάκια. Δλδ μπορεί να είσαι σε δρόμο που ούτως ή άλλως θα πήγαινες με 30 χλμ/ώρα για τους χ, ψ λόγους κ αυτό θα έκαναν κ τα υπόλοιπα αυτοκίνητα κ δεν θα είχαν πρόβλημα μαζί σου. Άμα δουν όμως αυτό το Ν το θεωρούν αιτία? κατάρα? κάτι τέλος πάντων κ σου κολλάνε άσχημα, κορνάρουν κλπ.

Όντως είναι αρχή ακόμα κ έχεις φρικάρει κ όλα σου φαίνονται περίεργα. Λογικό, πρώτη φορά σου συμβαίνουν. Αργότερα δεν θα σου κάνει τπτ εντύπωση, παρά τα πολύ χοντρά περιστατικά. Άσε που κάποια θα τα περιμένεις να συμβούν (ω ναι! αποκτάς κ κληρονομικό χάρισμα όταν οδηγείς)

[λιτσα ελεαννακι]

Κ επίσης αυτό το Ν, στην θέση σου θα το έβγαζα.

Όταν έκανα μαθήματα με δάσκαλο οδήγησης για να θυμηθώ πώς να οδηγώ αμάξι (είχα δίπλωμα 5 χρόνια αλλά δεν είχα οδηγήσει) μου είπε πως το "Ν" κάποιοι το βλέπουν κ τους ανάβουν τα λαμπάκια. Δλδ μπορεί να είσαι σε δρόμο που ούτως ή άλλως θα πήγαινες με 30 χλμ/ώρα για τους χ, ψ λόγους κ αυτό θα έκαναν κ τα υπόλοιπα αυτοκίνητα κ δεν θα είχαν πρόβλημα μαζί σου. Άμα δουν όμως αυτό το Ν το θεωρούν αιτία? κατάρα? κάτι τέλος πάντων κ σου κολλάνε άσχημα, κορνάρουν κλπ.

Όντως είναι αρχή ακόμα κ έχεις φρικάρει κ όλα σου φαίνονται περίεργα. Λογικό, πρώτη φορά σου συμβαίνουν. Αργότερα δεν θα σου κάνει τπτ εντύπωση, παρά τα πολύ χοντρά περιστατικά. Άσε που κάποια θα τα περιμένεις να συμβούν (ω ναι! αποκτάς κ κληρονομικό χάρισμα όταν οδηγείς)

ναι οπως τα λενε τα κοριτσια ειναι...οσο για το κληρονομικο χαρισμα εγω το απεκτησα ηδη.ξερεις τι ειναι να οδηγεις σε δρομο χωρις φωτισμο,με πακιστανους να κανουν βολτα με ποδηλατο χωρις φωτα κ τις γυφτισες να κανουν σουλατσο πεντε πεντε στην μεση του δρομου που παλι δεν εχεις ορατοτητα σαν να μην τρεχει μια...αααααα...κ τον πιτσιρικα που θυμηθηκε να περασει με ποδηλατο στον απεναντι δρομο μετα απο στροφη που επισης δεν δεν διακρινεις με τα μικρα φωτα.τον καθε ενα που για να στριψει το ριμαδι το φλας το κρυβει μην του το ματιασουν ή που λενε σιγα μην βγακω φλας να μπω στο σπιτι μου,μα καλα ρε φιλε που ξερω εγω που μενεις?κ αλλες πολλες ιστοριες καθημερινης τρελλας......

[Katerina.S]

τον καθε ενα που για να στριψει το ριμαδι το φλας το κρυβει μην του το ματιασουν ή που λενε σιγα μην βγακω φλας να μπω στο σπιτι μου,μα καλα ρε φιλε που ξερω εγω που μενεις?κ αλλες πολλες ιστοριες καθημερινης τρελλας......

 

 

xaxa πραγματικά όπως τα λες είναι!!!

το θέμα δεν είναι να μάθει να οδηγεί κανείς αλλά να ξέρει να μαντεύει τι θα κάνει ο μπροστά του, πότε θα πεταχτεί κάποιος στον δρόμο, απο που θα σκάσει ο μηχανόβιος με το κράνος στο χέρι φυσικά, σε ποιο σημείο του δρόμου να πετύχει τον πιτσιρικά με το παπι που δεν έχει φώτα, την κυριούλα που θέλει να περάσει τον δρόμο με το καρότσι και μέσα στο καρότσι το παιδί... και το καρότσι στο δρόμο να βγαίνει πρώτο...κτλ κτλ...

υγ: αυτό το κακό με το φλασ και τα αλαρμ και δεν το καταλαβαίνω....λες και υπάρχουν για μόστρα λες και καίνε βενζίνη!

[λιτσα ελεαννακι]

xaxa πραγματικά όπως τα λες είναι!!!

το θέμα δεν είναι να μάθει να οδηγεί κανείς αλλά να ξέρει να μαντεύει τι θα κάνει ο μπροστά του, πότε θα πεταχτεί κάποιος στον δρόμο, απο που θα σκάσει ο μηχανόβιος με το κράνος στο χέρι φυσικά, σε ποιο σημείο του δρόμου να πετύχει τον πιτσιρικά με το παπι που δεν έχει φώτα, την κυριούλα που θέλει να περάσει τον δρόμο με το καρότσι και μέσα στο καρότσι το παιδί... και το καρότσι στο δρόμο να βγαίνει πρώτο...κτλ κτλ...

υγ: αυτό το κακό με το φλασ και τα αλαρμ και δεν το καταλαβαίνω....λες και υπάρχουν για μόστρα λες και καίνε βενζίνη!

κ ομως τα ζω καθημερινα....πηγα να της παρω μαζι τις γυφτισες ενα βραδυ,κ οι πακιστανοι τυχεροι ειναι...ασε κυκλοφορουν πολλοι,ασε το αλλο,που κυκλοφορει κ ο χαρος(ο πατερας του νονου μου 90 χρονων)κ οποτε τον βλεπω κοκαλονω γιατι παει τερμα αριστερα..κ οχι μονο αυτος κ αλλοι κ αυτος που βγηκε απο αλανα σε κεντρικο δρομο χωρις να κοιταξει πουθενα κ βρεθηκε μπροστα μου στο μισο μετρο,ακομα τρεμω κ απορω πως δεν τρακαραμε.αληθεια γιατι δεν τους περνουν το διπλωμα στα 60 παρα το ανανεωνουν?κ κανεις δεν περναει τους προβεπομενους γιατρους,παρα πληρωνουν στο δασκαλο κ τους το παει σπιτι?συγνωμη που θυμωνω γιαυτο αλλα τα ιδια χωνω κ στη μανα μου που το παιζει τζοβενο στα 70.

[Τόνια]

είδα "διαδρομή του τρόμου" κι είπα οτι θα βγάλω το άχτι μου...αλλά βλέπω άλλο συζητάτε....

 

Η απόλυτη διαδρομή του τρόμου.....Κορίνθου - Πατρών.....................

24 χρόνια που οδηγώ(από τα 18 μου ως τα 40 φεύγα που είμαι τώρα) κάθε φορά φρικάρω.

Για λόγους καταγωγής και υποχρεώσεων κάνω μια διαδρομή 550 χλμ προς τα Γιάννενα κι ακόμη παραπέρα 4 φορές το χρόνο τουλάχιστον (τα τελευταία 6 χρόνια με ένα παιδί μέσα)....η φρίκη ίδια κάθε φορά....550 χλμ. δεν με κουράζουν όσο τα αυτά τα 135 χλμ.

Βράδυ στο ύψος του Αιγίου με ένα παιδί πτώμα από τα χιλιόμετρα και τις πινακίδες να σε προειδοποιούν οτι "στα επόμενα 2 χλμ. συμβαίνουν θανατηφόρα ατυχήματα.." και τα φορτηγά να έρχονται από απέναντι με τα μεγάλα φώτα και να νομίζεις οτι έρχονται πάνω σου.....

η απόλυτη διαδρομή του τρόμου.................24 χρόνια ίδια κατάσταση..εν τω μεταξύ σε αυτά τα χρόνια κλάψαμε φίλους, συγχωριανούς συγγενείς σε αυτό το δρόμο........τίποτα δεν έχει αλλάξει....μόνο αυξήθηκε η τιμή των διοδίων που πληρώνεις για να οδηγείς σε έναν ασφαλή εθνικό αυτοκινητοδρόμο....

[xenia:-)]

είδα "διαδρομή του τρόμου" κι είπα οτι θα βγάλω το άχτι μου...αλλά βλέπω άλλο συζητάτε....

 

Η απόλυτη διαδρομή του τρόμου.....Κορίνθου - Πατρών.....................

24 χρόνια που οδηγώ(από τα 18 μου ως τα 40 φεύγα που είμαι τώρα) κάθε φορά φρικάρω.

Για λόγους καταγωγής και υποχρεώσεων κάνω μια διαδρομή 550 χλμ προς τα Γιάννενα κι ακόμη παραπέρα 4 φορές το χρόνο τουλάχιστον (τα τελευταία 6 χρόνια με ένα παιδί μέσα)....η φρίκη ίδια κάθε φορά....550 χλμ. δεν με κουράζουν όσο τα αυτά τα 135 χλμ.

Βράδυ στο ύψος του Αιγίου με ένα παιδί πτώμα από τα χιλιόμετρα και τις πινακίδες να σε προειδοποιούν οτι "στα επόμενα 2 χλμ. συμβαίνουν θανατηφόρα ατυχήματα.." και τα φορτηγά να έρχονται από απέναντι με τα μεγάλα φώτα και να νομίζεις οτι έρχονται πάνω σου.....

η απόλυτη διαδρομή του τρόμου.................24 χρόνια ίδια κατάσταση..εν τω μεταξύ σε αυτά τα χρόνια κλάψαμε φίλους, συγχωριανούς συγγενείς σε αυτό το δρόμο........τίποτα δεν έχει αλλάξει....μόνο αυξήθηκε η τιμή των διοδίων που πληρώνεις για να οδηγείς σε έναν ασφαλή εθνικό αυτοκινητοδρόμο....

 

 

...O οποιος εχει γινει σχεδον μονοδρομος απο τα ''εκτελουνται εργα'' και παλι ο πισω τρεχει να περασει τον μπροστα......οντως μαυρα χαλια

[nantianna]

θα σου δωσω μια συμβουλη εντελως απλοικη,που την εδωσαν σε μενα καποτε και με βοηθησε παρα πολυ. Το αυτοκινητο δεν κινειται αυτοβουλα.Περιμενει εντολες απο σενα.Ολα αυτα που περιγραφεις δειχνουν τον πανικο που εχεις οταν οδηγεις.Και,πιστεψε με,πιο πανικοβλητος οδηγος απο μενα στις αρχες δεν υπηρχε. Πραγματικα.

Οταν παρεις τον αερα,που λενε,ολα αυτα θα τα θυμασαι και θα γελας.Εγω,οταν με ελουζε ο πανικος,θυμομουν ακριβως αυτο"το αυτοκινητο ο,τι του πεις θα κανει.Εσυ εισαι το αφεντικο,οχι αυτο."

Οσο για ιστοριες στο δρομο?Αυτα γινονται καθημερινα.Παντα θα υπαρχει καποιος που θελει να κανει το μαγκα,καποιος που υπερεκτιμα τις δυναμεις του,που κανει του κεφαλιου του.Οπλισου με υπομονη και ΑΠΑΘΕΙΑ.

[Elpidaz]

μήνα με τον μήνα θα συνειδητοποιείς οτι όλα αυτά που παρατήρησες σε αυτήν την διαδρομή θα σταματήσεις σιγα σιγά να τα παρατηρείς και δεν θα σου κάνουν πλέον εντύπωση. είναι θέμα εμπειρίας και όσο αποκτάς εμπειρία τόσο πιο δεδομένα και αναμενόμενα θα γίνονται. το μόνο που θα ήθελα να σου επισημάνω είναι το "Ν" να μην το βγάλεις.. αχρείαστο να είναι αλλά σε περίπτωση στραβής μπορεί να σε σώσει από μεγάλους μπελάδες.

[pitsinaki]

Καταρχήν ευχαριστώ θερμά για τις απαντήσεις και τις συμβουλές σας!

Είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμες!

 

Όσο για τη διαδρομή του τρόμου μου, δυστυχώς αυτή η διαδρομή επίσης δεν είναι ιδανική, εκεί έχουν χαθεί πολλές ζωές, πέρυσι χάθηκε γνωστό μας παλικάρι, και είναι γεμάτη εκκλησάκια δεξιά-αριστερά...

Στροφές κλειστές, απότομες και οδηγοί που τρέχουν δυστυχώς...

 

Να σας πω την αλήθεια χθες δεν ήταν ο γκαζάκιας πίσω μου που με φρίκαρε... Με αυτόν είχα μείνει απλά έκπληκτη, ήμουν κάπως "dude, seriously τώρα????"

 

Ούτε με αυτούς που μου κολλάνε γενικώς, σκέφτομαι ότι εγώ τους έχω προειδοποιήσει, το ρίσκο είναι δικό τους.

 

Εκεί που φρίκαρα ήταν το σημείο με τους ποδηλάτες που περιγράφω... Εκεί τα χρειάστηκα! Γενικώς αυτός ο δρόμος έχει πολλούς ποδηλάτες, είναι ωραία διαδρομή, αλλά επικίνδυνη στις στροφές γιατί δεν έχει χώρο στις άκρες του δρόμου κ έτσι τα ποδήλατα είναι στο δρόμο.

 

Κάτι που μου προκαλεί αρκετή ανασφάλεια είναι ο όγκος του αυτοκινήτου. Το βρίσκω υπερ-μεγέθες... Νιώθω σαν να οδηγώ σκεπαστή πισίνα με ρόδες... Είναι και ψηλό από πίσω έτσι όπως σηκώνεται στο πίσω μέρος δεν βλέπεις που είναι η αρχή και πού το τέλος...

 

 

Όσο για το Ν το έχω σκεφτεί το ενδεχόμενο να μην το έχω, το έχω ακούσει από πολύ κόσμο ότι κάνει περισσότερο κακό παρά καλό...

Ωστόσο δεν σας κρύβω ότι μου δίνει μια αίσθηση ότι έχω καλυμμένα τα νώτα μου... Ότι ο άλλος θα καταλάβει ότι αν μου κολλήσει κ φρενάρω αυτός θα με πληρώνει, ότι δεν θα περιμένει να προσπεράσω το λεωφορείο πχ αλλά θα μείνω εκεί που βρίσκομαι, στην ανηφόρα να μην έρθει και μου κάτσει ακριβώς από πίσω να αφήσει μια καβάτζα σε περίπτωση που τσουλήσω κτλ.

 

Ο άντρας μου πχ πάντα έχει διαφορετική αντιμετώπιση στα αυτοκίνητα με Ν, και υπάρχουν και αρκετοί οδηγοί που έχουν υπάρξει πολύ προσεκτικοί και υπομονετικοί απέναντί μου -δεν ξέρω αν είναι χάρη στο Ν ή αν είναι από φυσικού τους τέτοιοι οδηγοί...

 

Πάντως γενικώς είμαι κόκκινο πανί για τους άντρες οδηγούς της Θεσσαλονίκης. Ξανθιά, γυναίκα οδηγός, με Ν, και αθηναϊκές πινακίδες! :cool:

[isabell]

συμφωνώ απόλυτα με nantianna! Υπομονή και ΑΠΑΘΕΙΑ! Όταν πάρεις τον αέρα θα σου φαίνονται αστεία όλα αυτά, σε μένα τουλάχιστον έτσι έγινε! Κι όσο για το τελευταίο (γυναίκα ξανθια με αθην πινακίδες και Ν) καλό κουράγιο γιατί όντως είναι κόκκινο πανί!!!

[evita79]

Καταρχήν ευχαριστώ θερμά για τις απαντήσεις και τις συμβουλές σας!

Είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμες!

 

Όσο για τη διαδρομή του τρόμου μου, δυστυχώς αυτή η διαδρομή επίσης δεν είναι ιδανική, εκεί έχουν χαθεί πολλές ζωές, πέρυσι χάθηκε γνωστό μας παλικάρι, και είναι γεμάτη εκκλησάκια δεξιά-αριστερά...

Στροφές κλειστές, απότομες και οδηγοί που τρέχουν δυστυχώς...

 

Να σας πω την αλήθεια χθες δεν ήταν ο γκαζάκιας πίσω μου που με φρίκαρε... Με αυτόν είχα μείνει απλά έκπληκτη, ήμουν κάπως "dude, seriously τώρα????"

 

Ούτε με αυτούς που μου κολλάνε γενικώς, σκέφτομαι ότι εγώ τους έχω προειδοποιήσει, το ρίσκο είναι δικό τους.

 

Εκεί που φρίκαρα ήταν το σημείο με τους ποδηλάτες που περιγράφω... Εκεί τα χρειάστηκα! Γενικώς αυτός ο δρόμος έχει πολλούς ποδηλάτες, είναι ωραία διαδρομή, αλλά επικίνδυνη στις στροφές γιατί δεν έχει χώρο στις άκρες του δρόμου κ έτσι τα ποδήλατα είναι στο δρόμο.

 

Κάτι που μου προκαλεί αρκετή ανασφάλεια είναι ο όγκος του αυτοκινήτου. Το βρίσκω υπερ-μεγέθες... Νιώθω σαν να οδηγώ σκεπαστή πισίνα με ρόδες... Είναι και ψηλό από πίσω έτσι όπως σηκώνεται στο πίσω μέρος δεν βλέπεις που είναι η αρχή και πού το τέλος...

 

 

Όσο για το Ν το έχω σκεφτεί το ενδεχόμενο να μην το έχω, το έχω ακούσει από πολύ κόσμο ότι κάνει περισσότερο κακό παρά καλό...

Ωστόσο δεν σας κρύβω ότι μου δίνει μια αίσθηση ότι έχω καλυμμένα τα νώτα μου... Ότι ο άλλος θα καταλάβει ότι αν μου κολλήσει κ φρενάρω αυτός θα με πληρώνει, ότι δεν θα περιμένει να προσπεράσω το λεωφορείο πχ αλλά θα μείνω εκεί που βρίσκομαι, στην ανηφόρα να μην έρθει και μου κάτσει ακριβώς από πίσω να αφήσει μια καβάτζα σε περίπτωση που τσουλήσω κτλ.

 

Ο άντρας μου πχ πάντα έχει διαφορετική αντιμετώπιση στα αυτοκίνητα με Ν, και υπάρχουν και αρκετοί οδηγοί που έχουν υπάρξει πολύ προσεκτικοί και υπομονετικοί απέναντί μου -δεν ξέρω αν είναι χάρη στο Ν ή αν είναι από φυσικού τους τέτοιοι οδηγοί...

 

Πάντως γενικώς είμαι κόκκινο πανί για τους άντρες οδηγούς της Θεσσαλονίκης. Ξανθιά, γυναίκα οδηγός, με Ν, και αθηναϊκές πινακίδες! :cool:

:lol: να σαι καλα και γελασα! Αν βαλεις και ενα κασκολ του ολυμπιακου στο παρμπριζ τοτε θα εισαι πραγματικο Κοκκινο πανι! Μην τρελαινεσαι και να οδηγεις καθημερινα μια συγκεκριμενη διαδρομη...αυτο θα σε βοηθησει να την μαθεις και να μην ξαφνιαζεσαι με το παραμικρο... σου μιλαει καποια που ειχε το Ν ενα ολοκληρο χρονο και οδηγουσε με 3η στην δεξια λωριδα του περιφερειακου πισω απο φορτηγα και μπουλντοζες!!! και τωρα παω οπου θες( λεμε τωρα)

[Morchelina]

Μην ανησυχείς τόσο για τους άλλους οδηγούς, πως σε βλέπουν και τι σκέφτονται. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανένα. Όλοι περάσανε από αυτό το στάδιο και μόνο οι ανεγκέφαλοι θα σου την πουν. Συγκεντρώσου στην οδήγηση και δεν χρειάζεται να είσαι χαλαρή. Όλα τα ατυχήματα μου συνέβησαν όταν ήμουν χαλαρή, βιαστική και΄απρόσεχτη ενώ οδηγώ πολλά χρόνια και έχω κάνει τρελά χιλιόμετρα. Όσο περνάνε τα χρόνια γίνομαι και πιο συντηρητική μπορώ να πω γιατί τα ατυχήματα το λιγότερο κοστίζουν. Όταν αισθάνεσαι ανασφάλεια κόψε και πάνε σιγά ή σταμάτα. Όποιος σου κολλήσει από πίσω δικό του πρόβλημα γιατί δεν κράτησε την απόσταση ασφαλείας.

[eleni_k]

Διαβάζοντας τον τίτλο, κι εγώ ήμουν σίγουρη ότι θα μιλούσαμε για την Ε.Ο. Κορίνθου - Πατρών αλλά ευτυχώς έσκασε λίγο το χειλάκι μας από την φοβερή περιγραφή σου!

Επειδή συνέχεια θα ανεβαίνεις πίστα :p:p και όσο περισσότερο οδηγείς τόσα περισσότερα θα σου συμβαίνουν, αγνόησε τους πάντες γύρω σου (εννοώ τους εξυπνάκηδες... σήματα, πεζούς, αυτοκίνητα κτλ τα προσέχουμε πάντα!!!) και προσπάθησε να είσαι συγκεντρωμένη στον δρόμο.

Το μεγάλο αυτοκίνητο είναι η αλήθεια δεν βοηθάει, εφόσον όμως με αυτό μαθαίνεις, είναι θέμα χρόνου να το συνηθίσεις και να γίνει προέκταση του χεριού σου!

Μου θύμισες τις δικές μου πρώτες στιγμές, τότε που με το που πήρα την βεβαίωση του διπλώματος (μέχρι να βγει το δίπλωμα) ήμουν σε ένα αυτοκίνητο και σταματούσα μόνο για να βάλω βενζίνη... Μόνο στην στάση δεν σταματούσα για να πάω τον κόσμο όπου ήθελε, μόνο να οδηγάω ήθελα (ΟΚ, ήμουν 18μιση)... Είχα λοιπόν το αυτοκίνητο του μπαμπά μου, μεγάλο, παλιό καιιιιιιιι κίνηση στους πίσω τροχούς... Αυτό φυσικά, είχε σαν αποτέλεσμα, οοοοολες τις λίγο απότομες στροφές να τις παίρνω με παντιλίκια!!! Τα αγόρια φίλοι μου, εκτός του ότι ήθελαν να οδηγήσουν το αυτοκίνητο του μπαμπά μου, με θαύμαζαν τόσο πολύ όταν το έκανα αυτό!!! Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι λάθος έκανα και τώρα, με τα μυαλά στο κεφάλι μου, απορώ πως δεν είχα τρακάρει πουθενά!

 

Πας καλά κοριτσάκι, είναι θέμα χρόνου να του πάρεις τον αέρα!

Καλά χιλιόμετρα να έχεις!!!

[pitsinaki]

Αυτή η Κορίνθου-Πατρών ακούγεται ο απόλυτος εφιάλτης, φαντάζομαι άπειρος οδηγός δεν πάει εκεί ούτε γι' αστείο έτσι;

 

Όσο για τον Χορτιατόδρομο, σήμερα το απόγευμα οπλίστηκα με θάρρος, τόλμη και δύναμη και ετοιμάστηκα να αντιμετωπίσω Τη Διαδρομή!

 

Η Διαδρομή είναι κάτι σαν το The Cube το θριλερ, εμφανίζεται πάντα ίδια αλλά μέσα της παγιδεύεσαι στο χωροχρόνο και παίζει με το μυαλό σου.... Κάτι τέτοιο!

 

Σήμερα που ήμουν γεμάτη τόλμη (και γοητεία) όλα ήταν γαλήνια και χαλαρά. Παντού ήταν οδηγοί με υπομονή και κατανόηση όχι μόνο απέναντί μου αλλά και απέναντι σε άλλους οδηγούς που πήγαιναν κάπως, συνάντησα μόνο έναν ποδηλάτη στην ευθεία, λεωφορεία νορμάλ τίποτα το ξαφνικό, εντάξει γάτες-σκύλοι είναι μόνιμες καταστάσεις, μονάχα 1 πεζός πήγε να πεταχτεί στο δρόμο, κίνηση χαλαρή τέτοια ηρεμία δλδ που είχα αρχίσει να ανησυχώ...

 

Επιστρέφοντας στο σπίτι μου δε, ο ίδιος δρόμος που χθες δεν χωρούσα να περάσω, σήμερα με υποδέχτηκε με την άπλα ξέφωτου και τη θαλπωρή ζεστής αγκαλιάς.

 

Είναι που Η Διαδρομή παίζει με το μυαλό μου και θέλει να με ξεγελάσει εμφανιζόμενη τη μία μέρα σαν τον απόλυτο εφιάλτη που κάνεις 1 ώρα να βγεις ενώ στην πραγματικότητα έχει διαρκέσει μόλις 20 λεπτά και την επόμενη σαν την ιδανική βολτίτσα για να απολαύσεις τον αέρα της εξοχής και να αναζωογονηθείς, πιστεύοντας ότι την έκανες σε 10 λεπτά.

 

Το διακωμωδώ φυσικά, αν και δεν κρύβω ότι σήμερα τη χάρηκα τη διαδρομή, αγχωμένη μεν, χαρούμενη δε. Ξέρω ότι την επόμενη φορά μπορεί να είναι πάλι σα χθες (είπαμε Η Διαδρομήήήήήήήήή!!! )

 

Επίσης μου έχουν δώσει πολύ θάρρος οι απαντήσεις σας καθώς και ελπίδα και ανυπομονησία για τη μέρα που θα τα διαβάζω αυτά και θα χαμογελώ νοσταλγικά!

Οι εμπειρίες σας και οι συμβουλές σας είναι σημαντικές!

[mamavasia]

ΝΕΑ ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΣΗΣ

 

Είχα το δίπλωμα όπως εσύ και τώρα στο χωριό το καλοκαίρι ξεκίνησα να παίρνω το μικρό αυτοκίνητο του μπαμπά μου επειδή το αφήνει πια λόγω ηλικίας

 

πήρα δάσκαλο να μου κάνει 4 μαθήματα να τα θυμηθώ και ξεκίνησα να το παίρνω μόνη μου.....ένιωθα πιο σίγουρη και το είχα πάρει απόφαση σε σχέση με πρίν 10 χρόνια που πήρα το δίπλωμα.....παλιά φοβόμουν να μπω και μόνη μέσα στο αυτοκίνητο, τώρα πια το παίρνω και νιώθω άνετα.

 

Αυτό που μου είπαν και το ακολουθώ και έχει αποτέλεσμα είναι τα εξής

 

1. Δεν σε νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι που είναι πίσω σου, αν βιάζονται ας περάσουν απο πάνω σου

 

2. Κάθε μέρα που οδηγείς είναι διαφορετική και θα συναντήσεις διαφορετικές περιπτώσεις, πάνω στην καθημερινή χρήση θα αποκτήσεις εμπειρία....

 

2. Εσύ θα κοιτάς το αυτοκίνητο σου μόνο, οι άλλοι νοιάζονται για τα δικά τους

 

3. Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι επειδή έχεις ουρά απο πίσω σου

 

4. Δεν τρέχεις, καλύτερα να πάς αργά ώστε να μην τρακάρεις παρά να βιάζεσαι επειδή περιμένουν απο πίσω και τελικά να την πάθεις

 

Εγώ εδώ στο χωριό που είμαι κάθε μέρα έχω να αντιμετωπίσω ποδηλάτες, μηχανάκια, παιδιά και γονείς που πάνε θάλασσα, διπλοπαρκαρίσματα σε φούρνους, περίπτερα, φορτηγά έξω απο καφετέριες να ξεφωρτώνουν και φυσικά όλοι οι δρόμοι είναι διπλής κατεύθυνσης χωρίς να επιτρέπεται και πουθενά στον κεντρικό δεν έχει φανάρια, όλοι συνεννοούνται με τα μάτια..... :lol:

 

καλά μας ταξίδια !!!

[mamavasia]

μόλις οδήγησα μόνη μου (παλιά δεν το τολμούσα είπαμε) αυτό που είπα ήταν....τι "έχανα τόσα χρόνια"....νιώθεις τόσο απελευθερωμένος, μπορεί να έχεις άγχος και να είσαι στην τσίτα αλλά είναι τέλεια