Όταν η μαμά δεν βοηθάει

[cruelty]

sdsdsds

[Renia]

Καλη μου καταλαβαινω την αγανακτηση αλλα και την απογοητευση σου απο εναν ανθρωπο που υποτιθεται πως ειναι ο κατ'εξοχην δικος σου και που ειναι αυτος απο τον οποιο περιμενεις την περισσοτερη βοηθεια!Ομως σκεψου πως υπαρχοπυν και μαμαδες που φερνουν στον κοσμο τα παιδια τους χωρις να εχουν την βοηθεια ουτε καν του αντρα τους!Εμενα η δικη μου μαμα εχει πεθανει εδω και 7 χρονια και η πεθερα μου ειναι ενα ατομο τελειως ανεξαρτητο που γενικα δεν δινει δεκαρα για τους αλλους οποτε οπως καταλαβαινεις ολη την διαρκεια της εγκυμοσυνης, του τοκετου(που παρεπιπτοντως κινδυνεψα και εγω και το μωρο).αλλα και της λοχειας(μετα απο καισσαρικη) που ηταν εξαιρετικα δυσκολη, ημουν εντελως αβοηθητη και μονη(μονο λιγη βοηθεια απο τον αντρα μου ειχα).Παρολαυτα τα ξεπερασα ολα μια χαρα και εγω και το κοριτσακι μου!Δεν εχεις αναγκη κανεναν,πιστεψε με....Για ολα υπαρχουν λυσεις.....

[CHRISTIE.M]

τι να πώ έχεις χίλια δίκια,δεν μπορεί κανένας να το αμφισβητήσει αυτό.υπάρχουν μαμάδες που σκέφτονται τελείως διαφορετικά..ξέρω μια φίλη μου η οποία ήθελε να πάει 3 μέρες στο χωριό με τους γονείς της και η μαμά της δεν την ήθελε.το γιατί,μην το ρωτάς.ούτε η ίδια το ξέρει.είναι σκληρό να μην έχεις τον ενδιαφέρον που περιμένεις απο δικούς σου ανθρώπους,αλλά

νομίζω οτι πάνω απ'όλα βάζεις το μικρό σου μπουμπουκάκι που σε μερικούς μήνες θα δώσει άλλο νόημα στη ζωή σου.(θέλω κι εγώ )δεν θέλω να κρίνω γιατί ποια είμαι εγώ που θα πώ για τη δική σου τη μαμά?εκείνες μας έφεραν στον κόσμο,μας μεγάλωσαν,ας αφήσουμε άλλον να κρίνει και να αποφασίσει.κατά την ταπεινή μου γνώμη μην στενοχωριέσαι,δεν κάνει βρε κοπελιά .δεν πάυεις όμως να έχεις δίκιο.καλά έκανες και γύρισες σπιτάκι σου.ηρεμία πάνω απ'όλα.

[Sophia]

Μερικές φορές είναι καλύτερα να καταφέρνεις κάποια πράγματα μόνη σου γιατί πολύ απλά δεν θα γυρίσει ποτέ κανένας να σου πει ''εγώ σου μεγάλωσα τα παιδιά'', ''εγώ σου το αγόρασα αυτό όταν παντρεύτηκες'' και πολλά άλλα τέτοια.

Πάντα προσπαθώ -παρόλο που και μητέρα και πεθερά βοηθάνε όσο μπορούν και παραπάνω- να μην στηρίζομαι στους άλλους και ότι κάνω να το καταφέρνω μόνη μου ή μαζί με τον άντρα μου.

Πάρε δύναμη από τον άντρα σου και από τον εαυτό σου, βάλε τον εγωισμό μπροστά και να δεις που θα τα καταφέρεις γιατί όλοι μας έχουμε τόση δύναμη που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν το περιμένουμε.

[cruelty]

Ευχαριστώ κορίτσια.Γενικά έχω αποφασίσει να αντιμετωπίσω όλη τη φάση εγκυμοσυνη,μεγάλωμα παιδιου κτλ μόνη μαζί με τον άντρα μου για αυτό άλλωστε επέλεξα να δουλέψω από το σπίτι ώστε να είμαι κοντά στην οικογένεια.Πάντως με βλέπω να γινομαι παραδοσιακή μαμα!

[Marilena]

Ax koritsia mou, telika oi perisoteres mamades den pane kala (gia na mhn pareksigirho anaferomai stis dikes mas). Ego exo prokopsei tooooooso apo mana oooooso kai apo pethera...

Edo etoimazomai na pao na gennhso kai h mia koitaei na paei diakopes kai h allh na kanei anakainish sto spiti ths !!!

 

Leme oti den pame kalaaaaaaaaaaaaaaa !!!!

Opos leei kai o laos mas... an den exeis nyxia na ksysteis...

 

Kai zhto h trelaaaaaaaaa

[ssidi]

Χμμ...ναι, δεν έχετε άδικο, έτσι είναι! Είχα διαβάσει σε μια πλάκα κάποτε:" Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου πάρτην αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις"...μπορεί να φαίνεται άσχετο αλλα είναι πολύ σχετικό!

Από μαμά δεν έχω παράπονο, αλλά γενικά το έχω δει πολλές φορές στην ζωή μου! Και πιο πολύ το κατάλαβα σε στιγμές που δεν μπορούσα να κάνω πράγματα μόνη μου (όπως πχ στην διάρκεια της εγκυμοσύνης). Οπότε πολλές φορές ερχόταν στο μυαλό μου η παραπάνω φράση!

Κουράγιο cruelty, Μαριλένα....

[angela]

Επειδή τον "γολγοθά" μου τον περνάω μόνη μου δίχως βοήθεια από κανέναν απολύτως, σου λέω ότι "αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς μη περιμένεις να σε ξύσουν"!!!

Είναι δύσκολα, ναι το ξέρω, αλλά στο τέλος είσαι πιο δυνατή και πιο υπερήφανη για τον εαυτό σου, γιατί όλα αυτά τα έκανες μόνη σου δίχως βοήθεια!!!

[ΒΙΚΥ]

Επίσης να προσθέσω στα παραπάνω οτι "πίσω έχει η αχλάδα την ουρά" όταν θα σε χρειαστεί και εκείνη εσύ δεν θα είσαι εκεί!

Κια εμένα η μητέρα μου είναι πολύ νέα και επιχειρηματίας αλλά γυρνάει 10 το βράδυ στο σπίτι και μου σιδερώνει τα ρούχα και ο πατέρας μου μας, μαγειρεύει!

Συμφωνώ απόλυτα με την Angela, γιατί την ίδια αντιμετώπιση είχα και στο 1ο παιδί, πάλι καλοκαίρι είχα γεννήσει, και μια χαρά τα κατάφερα τότε που ήμουν και άσχετη. Καμία ανάγκη δεν την έχεις, θα εκπλαγείς με το πόσο δύναμη ψυχική έχεις, αλλά και πόση σωματική δύναμη και αντοχή, δίνει η μητρότητα!!!

Με το καλό και να προσέχεις τον ευατό σου πάνω από όλα!

[Νίκη]

Εν τω μεταξύ εκτός του ότι με ξενίζει αυτή η συμπεριφορά... διότι η μαμά μου με μεγάλωσε με στερήσεις από τον εαυτό της και την προσωπική της ζωή... συνεχίζει έτσι και στο ίδιο το παιδί μου... Βοηθάει τρομερά πολύ... Και αν μου ζητήσεις να την χαρακτηρίσω με μία λέξη θα έλεγα ¨αυτοθυσία¨... και δεν το κάνει και κουράζεται... της δίνει ζωή και χαρά αυτό... Σαν πρώτη όψη αυτό.. έπειτα με σοκάρει γιατί είσαι εγκυούλα και ξέρει πόσα έχεις περάσει αλλά θα σου πω αυτό που είπανε και τα κορίτσια.. Ότι η ζωή είναι μια ρόδα... Ότι δίνεις παίρνεις... Όταν εκείνη δε θα μπορεί... θα καταλάβει. Εύχομαι μόνο να μην είναι πολύ αργά... Διότι και εμένα η μαμά μου ήταν όλη μέρα στο μαγαζί με το μπαμπά μου και έτρεχε από εδώ και από εκεί με τις επιχειρήσεις αλλά τώρα προσπαθούμε να βοηθάμε η μία την άλλη (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε παρεξηγήσεις ή μικροπροβλήματα)...! Υπομονή Ελίνα και σε όλες τις κοπέλες που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα... Στηριχτείτε στα πόδια σας και δείξτε ότι ΜΠΟΡΕΙΤΕ... Φιλιά πολλά

[dora]

Ελινα δυστυχως δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλο εκτος του να παρεις τη ζωη σου στα χερια σου και να μην περιμενεις τιποτα από τη μητερα σου.

Ομως αν και δεν εχω αντιμετωπίσει ποτε τετοια συμπεριφορα από τη μητερα μου, καταλαβαινω την πίκρα σου.

Η δικη μου μητερα γινονταν μια ζωη θυσια για μας, τωρα τελευταια όμως εχει αρκετα προβλήματα υγειας και πλέον η γυναικα δεν μπορει να με βοηθησει καθόλου.. Ξερεις πόσο πολύ μου κακοφαίνεται?? Αστα να πανε.. Πόσο μαλλον να εισπρατεις μια τετοια συμπεριφορα από τη μητερα σου... Λεω στον εαυτο μου, οτι ακόμα και τη νυφη μου (πως φαινεται η αγορομανα.. από τωρα το σκεφτεται που θα γινει πεθερα) θα τη βοηθαω για να μην αισθανεται το παιδι μου ασχημα..

[πιγκουινακι]

δες το και από μια άλλη πλευρά.΄Οταν δέχεσαι βοήθεια ,ακόμη και από άτομα που σε αγαπούν,κακα τα ψέματα μετά πρέπει να κάνεις τα στραβά ματια ακόμη και σε θέματα αρκετά σοβαρά.Δηλαδή η μαμά ,η πεθερά κ.τ.λ

έχουν τις δικές τους αντιλήψεις όσον αφορά την ανατροφή του παιδιού ,τη διατροφή του,κ.ο.κ.Αν μαλιστα έχουν και λίγο την τάση να ελέγχουν τους άλλους και συνεχώς να τους "διορθώνουν", όπως πολύ συχνά συμβαίνει,τα

πράγματα δυσκολεύουνΦαντάσου για παράδειγμα εσύ να έχεις αποφασίσει

να μην αφήνεις το παιδί να κλαίει απαρηγόρητο και αυτή όταν λείπεις αλλά και επιδεικτικά μπροστά σου να επιμένει να μην το ''κακομάθει'' ή εσύ

να μη θέλεις να το συνηθίσεις στα γλυκα και αυτή να το στουμπώνει στα μπισκότα και όλο να ρίχνει μπηχτές πως ειναι αδυνατούλι,νυστικο κ.τ.λ και άλλα σοβαρότερα. όταν είσαι μόνη σου τα πράγματα είναι δυσκολότερα αλλα είσαι εσύ που αποφασίζεις για σένα και το παιδί σου και είσαι ελευθερη.Υπάρχουν βέβαια και οι τυχερές που έχουν γερή σχέση αγαπης

με τη μαμα συνήθως και είναι και αυτή πρόθυμη και αρκετά ανθεκτική

για να βοηθήσει ,οπότε όλα καλά.Αλλά γιατί να απελπιζόμαστε? Ίσως και

να μπορούμε να βάλουμε στη ζωή μας και εναλλακτικούς τροπους βοήθειας για μητέρες .έχω μερικές ιδεες που σύντομα θα τις γράψω σε χωριστή θεματική ενότητα.

[ssidi]

Έχεις δίκιο σε αυτό Βιβή! Επιπλέον αυτό που έχω παρατηρήσει σε εμένα είναι ότι όταν είμαι μόνη μου τα καταφέρνω πολύ πιο καλά από όταν έχω βοήθεια. Κι αυτό γιατί αναγκάζομαι να βασιστώ στις δικές μου δυνάμεις! Όταν είναι κάποιος μαζί μου επαναπαύομαι και περιμένω παραπάνω απ' όσα μπορεί να μου προσφέρει, ακριβώς επειδή έχω άλλες απαιτήσεις!

Βέβαια δεν είναι ίδιο με την περίπτωση της Ελίνας.

[kathjem]

Έχεις δίκιο σε αυτό Βιβή! Επιπλέον αυτό που έχω παρατηρήσει σε εμένα είναι ότι όταν είμαι μόνη μου τα καταφέρνω πολύ πιο καλά από όταν έχω βοήθεια. Κι αυτό γιατί αναγκάζομαι να βασιστώ στις δικές μου δυνάμεις! Όταν είναι κάποιος μαζί μου επαναπαύομαι και περιμένω παραπάνω απ' όσα μπορεί να μου προσφέρει, ακριβώς επειδή έχω άλλες απαιτήσεις!

Βέβαια δεν είναι ίδιο με την περίπτωση της Ελίνας.

Συμφωνώ. Κι εγώ από τότε που έφυγε η "βοήθεια" τα πηγαίνω πολύ καλύτερα με το μωρό. Κάνουμε το προγραμματάκι μας μια χαρά!! με βοήθησε και η μητέρα μου ( τις πρώτες 20 μέρες) και η πεθερά μου (τις επόμενες 20), ειδικά μετά την καισαρική ήταν απαραίτητες. Απλά εγώ νιώθω καλύτερα μόνη με τον άντρα μου. Για όσο έχω άδεια τουλάχιστον...

[Jean]

...

[Αντιγόνη]

Jean Φοβερή η ιστορία σου..

[ΡΟΥΛΑ]

Σου αξίζουν τα άπειρα συγχαρητήρια και στους άλλους τα άπειρα χαστούκια

[Jean]

Φαντάσου να βιωσεις μόνη σου το εξής σκηνικό. Βραδυ 21 Νοεμβρίου 2006. Στη μονάδα εντατικής νεογνων. Εχω αποστειρώσει τα χέρια μου και χαιδεύω το μωράκι μου που κοιμάται διασωληνομένο. Εχουν περάσει 21 μέρες απ' τη γέννηση του. Ακούω πίσω μου μια φωνή. 'Το χαιδευετε;" Γυρνάω. Γυναικα γιατρος, αγνωστη φατσα. "Ναι" λέω. ¨Μόλις τελειωσετε, θα μπορουσα να σας δω λίγο στο γραφείο μου;" Με ζώσαν τα φιδια. Συνήθως η ενημέρωση γινόταν επι τόπου. "Συμβαίνει κατι;" " θα τα πουμε μέσα" Φέυγει. Κλείνω τα παραθυράκια της θερμο και την ακολουθω. "Τι συμβαινει;" Δυστυχως το μωρό σας υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία" "Τι είναι αυτό, πότε, γιατι, τι σημαινει δηλαδή;;" Δεν ένιωθα τα πόδια μου. Καθισε απαθής και μου ζωγράφιζε με μολύβι οπάνω σ ενα χαρτι. Μίλαγε μίλαγε, αδυνατούσα να συλλάβω το νόημα. Ηθελα να τρεξω πίσω στο μωρό, να το χωσω στην αγκαλιά μου. (δεν με ειχαν αφησει μεχρι τοτε να το κάνω) Όταν τελειωσε το σχεδιαγραμμα της έμοιαζε σαν συντριβάνι. Μου είπε πολλά: "Πιθανότητα να εξελιχθει σε υδροκέφαλο, μεγαλώνει ανεξέλεγκτα το κεφάλι, αν την γλιτωσει θα κανουμε εγχειρηση, θα μπει μια βαλβίδα στο κεφάλι και θα διώχνει το αιμα στην κοιλιά. Στο μελλον μπορει να εχει κινητικά προβληματα." Αυτό ηταν η πιο ήπια απ' τις συνέπειες που μου ανεφερε. Τις άλλες δεν αντεχω, ουτε και τωρα, μετά απο 10 μήνες να τις αναφέρω. Έτρεξα πισω στο μωρό. Εκλαιγα πάνω απ' τη θερμοκοιτίδα βουβά. Αυτό ηταν σκεφτηκα, τελειωσα!! Δεν θα βγω ζωντανη απ' αυτή την ιστορια. Η μαια με πληροφόρησε οτι εληξε το επισκεπτηριο. Θυμάμαι βγαινοντας να συναντάω τη γιατρό στην έξοδο να βάζει το μπουφάν της και να μου λέει ατάραχη: "Πω πω!! Έβγαλε ψυχρα! Μπρρρ! "

[Αντιγόνη]

Δεν υπάρχουν λέξεις..

[ΡΟΥΛΑ]

Ούτε στα χειρότερα όνειρά μου δεν θα ήθελα κάτι τέτοιο.........

[Jean]

Έζησα άπειρες τέτοιες στιγμες και κατα τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και για αρκετο καιρό μετα. Χαίρομαι που το μωράκι μου τους διεψευσε όλους, χαίρομαι που ο Θεός εστειλε στρατό αγγέλων δίπλα του (είμαι σίγουρη γι' αυτό) και πήρα κι εγω ένα μεγάλο μάθημα: Το τιμόνι της ζωής μας το κρατάμε μόνοι μας!!

[hara]

Μπράβο jean!!!

Πολύ χαίρομαι που το παιδάκι σας είναι καλά τελικά!!!!

 

Σας εύχομαι μόνο χαρές απο δώ και πέρα!!!

[Renia]

Βρε Jean μου διαβαζοντας τα ποστς σου εβαλα τα κλαμματα!!Τελικα ολες εμας που παλευουμε ολομοναχες να μεγαλωσουμε αυτα τα αγγελουδια λες να υπαρχει καποιος εκει πανω να μας προστατευει?Γιατι και μενα το μικρο μου γεννηθηκε προωρα και με λοιμωξη του αναπνευστικου που επαθε στην θερμοκοιτιδα του διναν μονο 10% πιθανοτητες επιβιωσης....και το λεγαν ολοι με τετοια.........απαθεια!!Αλλα το μωρακι μου τους διεψευσε ολους!

[Jean]

Ρενια μου αλήθεια; Τι περασες φαντάζομαι... Το χειρότερο είναι όταν 'εφευγαν" παιδάκια και κλαιγαμε όλοι οι γονείς μαζί... Χριστε μου τα σκέφτομαι καμια φορά κι ανατριχιάζω ολόκληρη. Τι αγωνία, τι σφίξιμο. Το βράδυ που με ενημέρωσε η αναίσθητη γιατρός για την αιμορραγία, μου κόπηκε απότομα το γάλα. Τέτοιο σοκ! Να έχει ο Θεός καλά τα παιδιά μας μόνο. Κι εμας να τα μεγαλώνουμε. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ!!! Κι όσο για το αν μας προστάτεψε κάποιος εκεί ψηλά, εγω το έχω σίγουρο. Δεν ξέρω από που αλλού θα έβρισκα τη δύναμη να σταθω στα πόδια μου.

[ssidi]

Τι να πω Jean, Renia, να τα έχει ο Θεός καλά τα βλαστάρια σας κι εσάς το ίδιο για να είσαστε δίπλα τους και να τα καμαρώνετε!