Νεύρα!!!

[kokko]

Γράφω περισσότερο γιατί θέλω να μοιραστώ αυτά που νιώθω γιατί είμαι στο τσακ να μπήξω τα κλάματα!Και αυτό όταν δεν μου μιλάει άνθρωπος γιατί όταν μου μιλάει και νιώσω ότι λίιιιγο έχει κάτι το ύφος του (που μπορεί να μην έχει και τίποτα) θέλω να του εκσφενδονήσω ό,τι βρω μπροστά μου!Το πρωί τσακώθηκα με τον άντρα μου (μου σήκωσε λίγο τον τόνο της φωνής του και ποιος με είδε και δεν με φοβήθηκε) και από την ώρα που τα βρήκαμε θέλω να βάλω τα κλάματα γιατί δεν έχω άλλον τρόπο να εκτονωθώ!Το πρώτο τρίμηνο ήμουν πάρα πολύ γαλήνια, είχα μόνο άγχος για το αν θα παέι καλά η εγκυμοσύνη ενώ τώρα είμαι μαινόμενος ταύρος!Στην δουλειά κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μην τσακωθώ αν και το ύφος της τσαντισμένης είναι μονίμως καρφωμένο στην φάτσα μου ! Δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω, ελπίζω οι διακοπές να μου κάνουν καλό αλλά μετά τι;;;;Νιώθω πολύ άσχημα γιατί εγώ δεν ήμουν έτσι

[viki35]

ασε κοπελα μου εγω ειμαι ετσι και τους 9 μηνες και ειμαι ευτυχως πλεον στις 34 εβδομαδες και στη χειροτερη φαση μου μονο που εμενα δεν τολμανε να μου μιλησουνε καν , εγω νευριαζω ακομα και οταν δεν καταλαβαινουνε αυτα που θα τους πω ή οταν δεν μαντεψουνε τι θα θελα να πω , παραλογισμος μιλαμε παιδιαααααααααα. Σημερα με περνει ο καιμενος ο αντρας μου οπου ετρεχε για δικια μου δουλεια για να τολμισει να ρωτησει ενα τηλ που δεν ειχε και αρχισα να ουρλιαζω σαν τρελη στο τηλ γιατι δεν μπορεσε να κανει τη δουλεια . ΤΡΑτζΙΚ , πιστευω οτι ο καιμενος πρεπει να περνει χαπια για να με αντε3ει και ευτυχως που γενναμε σε 3 βδομαδες γιατι στο τελος θα με χωρισει και θα μου παρει και τα παιδια

[love4]

Βάλτε και μένα στην παρέα σας..είμαι στην 33η εβδ. και εκτός από τα νεύρα έχω και τα κλάμματα σε καθημερινή βάση σχεδόν...νευριάζω με τα παιδιά, με τον εαυτό μου, τον άντρα μου...όλους...με πιάνει και το παράπονο μετά, οι τύψεις που φωνάζω στα παιδάκια και ειδικά στο μικρούλι που το καημένο θα απορεί για για την απαίσια τη χαζομαμά του.. Ελπίζω να είναι φάση που θα περάσει...και βασικά εύχομαι μόνο αυτά να είναι τα προβλήματα μου...γιατί...μόλις ξεφυτρώνει ένα σοαβρό θέμα (ή σκέφτομαι ότι μπορεί να προκύψει) εκεί αμέσως έρχομαι στα ίσα μου και συνέρχομαι..Υπομονή μας εύχομαι!

[Nemina]

Εντάξει τελικά...δεν είμαι μόνη. Κι εγω έχω κάτι προβληματάκια και δεν έχω καθόλου βοήθεια από την πεθερά μου, ενώ αντίθετα στην γυναίκα του άλλου της γιου που εγκυμονεί επίσης, χωρίς να εχει κανένα προβλημα, της έχει τα πάντα στο χέρι . Δε μπορώ... κάθε φορά που τη βλέπω, δε θέλω να της μιλάω και είμαι έτοιμη να βαλω τα κλαματα με αυτη την κατασταση.... Εννοείται βεβαια πως στο σπιτι κλαιω......

[viki35]

Ελα βρε κοπελα μου καλη , μην σε νοιαζουνε τετοια . Κανεις δεν εχει βοηθεια, ουτε εγω καθολου , μονο μαζι με τον αντρα μου ειμαστε και εχουμε και 2 μικρα παιδια , καποτε οκ και μενα μου την εσπαγε αλλα πλεον μου αρεσει κιολας που ειμαστε σαν τα πουλακια χωρις καμιαααααααααααααα υποχρεωση σε κανενα . δεν μπορεις να φανταστεις τι υπεροχο συναισθημα ελευθεριας ειναι .

[Nemina]

Ελα βρε κοπελα μου καλη , μην σε νοιαζουνε τετοια . Κανεις δεν εχει βοηθεια, ουτε εγω καθολου , μονο μαζι με τον αντρα μου ειμαστε και εχουμε και 2 μικρα παιδια , καποτε οκ και μενα μου την εσπαγε αλλα πλεον μου αρεσει κιολας που ειμαστε σαν τα πουλακια χωρις καμιαααααααααααααα υποχρεωση σε κανενα . δεν μπορεις να φανταστεις τι υπεροχο συναισθημα ελευθεριας ειναι .

 

Είναι αλλά άμα έχεις πρόβλημα... και με άλλα δυο μάλιστα... Τι να κάνω; Να προσλάβω γυναίκα για βοήθεια;;; Ποσα να κανει κι ο άντρας μου;

[Helen@]

Εντάξει τελικά...δεν είμαι μόνη. Κι εγω έχω κάτι προβληματάκια και δεν έχω καθόλου βοήθεια από την πεθερά μου, ενώ αντίθετα στην γυναίκα του άλλου της γιου που εγκυμονεί επίσης, χωρίς να εχει κανένα προβλημα, της έχει τα πάντα στο χέρι . Δε μπορώ... κάθε φορά που τη βλέπω, δε θέλω να της μιλάω και είμαι έτοιμη να βαλω τα κλαματα με αυτη την κατασταση.... Εννοείται βεβαια πως στο σπιτι κλαιω......

 

 

καλό μου ούτε εγω είχα βοήθεια απο κανέναν επειδή κιολας μένουν όλοι μακρυά.μόνη μου σε όλη την εγκυμοσύνη έκανα δουλειές στο σπίτι, μαγείρευα,σιδέρωνα κ έπλενα στο χέρι όλα τα ρουχαλάκια-σεντονάκια της μπέμπας...τώρα που γέννησα μου είπαν να έρθουν να με βοηθήσουν αλλά τους απάντησα πως όπως τα κατάφερα μόνη μου στην εγκυμοσύνη έτσι θα τα καταφέρω κ τώρα...κ στην εγκυμοσύνη η μάνα μου ειδικά στην αρχή δεν με πολυρωτουσε πως τα πάω κλπ, ενω τωρα που η νύφη μου είναι έγκυος συνέχεια την ρωτάει πως είναι κλπ...μην στεναχωριέσαι γιατί το μπεμπε τα καταλαβαίνει όλα κ θα σου βγει κλαψιάρα κ γκρινιάρα ;-)κ μετά θα τρέχεις κ δεν θα φτάνεις!!!!!!:wink::wink::lol::lol:

[Nemina]

Helen καταρχην να σου ζησει το μωράκι σου(απ' ότι ειδα στο τικερακι έγινες πρόσφατα μανούλα!). Απλώς το θεμα μας είναι πως εχω άλλα δυο παιδάκια και πρόωρες συσπάσεις και αν δεν προσεχω η γιατρός θα με στειλει νοσοκομείο για λιγες βδομαδουλες... Αλλά οι γονείς, αν δεν το δουν (να μπαίνω μέσα στο νοσοκομείο) δε μπορούν να καταλάβουν... Δεν ξερω τι να πω ειμαι πολυ απογοητευμενη, νευριασμένη, θυμωμένη κ. α. ...

[Nemina]

μην στεναχωριέσαι γιατί το μπεμπε τα καταλαβαίνει όλα κ θα σου βγει κλαψιάρα κ γκρινιάρα ;-)κ μετά θα τρέχεις κ δεν θα φτάνεις!!!!!!:wink::wink::lol::lol:

 

Σαν να χεις δικιο σε αυτο το σημείο............

[xristinio]

μη στεναχωριεσαι...κι εγω εδω και 2 εβδομαδες ειμαι με buskopan γιατι εχω πονους και συσπασεις. ο μικρος μου αρχισε να περπαταει κι εγω ολη μερα τον κυνηγαω...τι κι αν η γιατρος μου ειπε ξεκουραση γιατι αλλιως θα με κρεβατωσει...δεν εχω βοηθεια απο κανεναν. κι αν ερθει καποιος και καλα για βοηθεια παλι εγω κηνυγαω ή ερχονται την ωρα που ξερουν οτι ο μικρος κοιμαται και δεν χρειαζομαι βοηθεια κι εχω και επισκεψεις να περιποιηθω απο πανω!!! ντρεπομαι που το λεω αλλα καθε φορα που ξυπναει ο μικρος μετραω αντιστροφα για την ωρα που θα ξαναπαει για ηπνο.....

ξερεις κατι??δεν παρακαλαμε κανεναν!!ας ειμαστε καλα εμεις και κυριως τα παιδακια μας και φαση ειναι, θα περασει...ετσι λεω κι εγω στον εαυτο μου να παρηγοριεμαι!!!

[Nemina]

μη στεναχωριεσαι...κι εγω εδω και 2 εβδομαδες ειμαι με buskopan γιατι εχω πονους και συσπασεις. ο μικρος μου αρχισε να περπαταει κι εγω ολη μερα τον κυνηγαω...τι κι αν η γιατρος μου ειπε ξεκουραση γιατι αλλιως θα με κρεβατωσει...δεν εχω βοηθεια απο κανεναν. κι αν ερθει καποιος και καλα για βοηθεια παλι εγω κηνυγαω ή ερχονται την ωρα που ξερουν οτι ο μικρος κοιμαται και δεν χρειαζομαι βοηθεια κι εχω και επισκεψεις να περιποιηθω απο πανω!!! ντρεπομαι που το λεω αλλα καθε φορα που ξυπναει ο μικρος μετραω αντιστροφα για την ωρα που θα ξαναπαει για ηπνο.....

ξερεις κατι??δεν παρακαλαμε κανεναν!!ας ειμαστε καλα εμεις και κυριως τα παιδακια μας και φαση ειναι, θα περασει...ετσι λεω κι εγω στον εαυτο μου να παρηγοριεμαι!!!

 

Ευτυχως εμενα είναι λίγο μεγαλύτερα. Πω πω, σε λυπάμαι να ΄σαι εγκυος ενω ο μικρος σου είναι σε τετοια ηλικία... Τα 'χω περάσει στην 2η εγκυμοσύνη μου αυτα...Εμεινα εγκυος οταν ο μικρος ήταν 7 μ. ! Απλώς τωρα στην τριτη δεν ξερω γιατι, αλλά φοβαμαι τα παντα και λιγη βοήθεια με τα παιδια θα την εκτιμούσα!!!

[Cristy]

Νεύρα?

Κλάματα?

ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.

Εντωμεταξύ λόγω ανημπόριας έχω αναρρωτική και είμαι εναλλάξ σε γονείς και πεθερικά οι οποίοι ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ πως χαίρονται περισσότερο γιατί μπορούν να "καταστρέφουν" τη μεγάλη μου ανεξέλεγκτα...

 

Παρ ελπίδα, είμαι σχιζοφρενικά χαρούμενη εδώ και 3 μέρες, καθώς στον υπέρηχο αυχενικής διαφάνειας που έκανα την 1η Αυγούστου τα πράγματα αφενός πήγαν αρκετά καλά για τα διδυμάκια που κυοφορώ και δεν χρειάζεται να τρυπηθώ για άμνιο ή τροφοβλάστη, αφετέρου δε, είπε ο γιατρός ότι αν και νωρίς, έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι κοριτσάκια!!!

 

Να δείτε φάτσα οι "χαζοπαπούδες": Ούτε με μπουνιές δεν θα πετύχαινα να τους τις φτιάξω έτσι!

Αυτή ήταν η αγωνία τους βλέπεις: όχι να είναι γερά, αλλά να είναι αγόρια!

Ε κι εγώ, κάθε που περνάω από μπροστά τους, χαϊδεύω την κοιλίτσα μου και λέω: "τα κοριτσάκια μου!!!"

[tamar]

Πάντως εμένα τα νεύρα εδώ και δύο εβδομάδες σχεδόν έχουν εξαφανιστεί. Πάλι καλά γιατί νόμιζα πως θα φτάναμε σε διαζύγιο με τον άντρα μου.:lol:

 

Κι εγώ μάλλον κοριτσάκι έχω

[Nemina]

Κορίτσια υπομονή... δε φταιμε εμείς... οι άλλοι φταινε που εμφανίζονται μπροστά μας!

[vasfa]

Νεύρα?

Κλάματα?

ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.

Εντωμεταξύ λόγω ανημπόριας έχω αναρρωτική και είμαι εναλλάξ σε γονείς και πεθερικά οι οποίοι ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ πως χαίρονται περισσότερο γιατί μπορούν να "καταστρέφουν" τη μεγάλη μου ανεξέλεγκτα...

 

Παρ ελπίδα, είμαι σχιζοφρενικά χαρούμενη εδώ και 3 μέρες, καθώς στον υπέρηχο αυχενικής διαφάνειας που έκανα την 1η Αυγούστου τα πράγματα αφενός πήγαν αρκετά καλά για τα διδυμάκια που κυοφορώ και δεν χρειάζεται να τρυπηθώ για άμνιο ή τροφοβλάστη, αφετέρου δε, είπε ο γιατρός ότι αν και νωρίς, έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι κοριτσάκια!!!

 

Να δείτε φάτσα οι "χαζοπαπούδες": Ούτε με μπουνιές δεν θα πετύχαινα να τους τις φτιάξω έτσι!

Αυτή ήταν η αγωνία τους βλέπεις: όχι να είναι γερά, αλλά να είναι αγόρια!

Ε κι εγώ, κάθε που περνάω από μπροστά τους, χαϊδεύω την κοιλίτσα μου και λέω: "τα κοριτσάκια μου!!!"

 

Να'σαι καλα, μ'εκανες και γελασα με τους "παππουδες", γιατι μια ψιλοκαταθλιψουλα την εχω πρωι πρωι. Εγω δεν εχω νευρα αλλα νιωθω θλιψη, οχι για το μωρο- γι'αυτο εχω μια μονιμη ανησυχια- αλλα γενικα για τις συνθηκες της ζωης μου, για το οικονομικο, το σπιτι που ειναι μικρο και δεν ξερω που θα βολεψω το παιδι, για πιο μακροπροσθεμα πραγματα οπως ποτε θα παρουμε μεταθεση να παμε σπιτι μας.

Η κυριοτερη αιτια καταθλιψης μου ειναι ο φιλικος μας κυκλος που γενικα απαρτιζεται απο ατομα που δεν με πολυικανοποιουν, αλλα λογω περιστασεων κολλησαμε και καναμε παρεα. Ως εκ τουτου δεν εχω ορεξη να βγω, να δω κανεναν, και καταληγουμε με τον αντρα μου μονοι μας και εννοειται οτι ψιλοβαριομαστε. Βλεπω ας πουμε ανθρωπους που εχουν καλους φιλους, που περνουν καλα κι εγω βαριεμαι τις παρεες μας και δεν θελω να βλεπω κανεναν. Επισης θλιβομαι που εχω μια αδερφη και αυτη μενει μακρια και δεν τη βλεπω συχνα. Ημουν σε μια φιλη χτες- απο τις καλες- που γεννησε προσφατα κι εχει μια απιθανη οικογενεια, γονεις μοντερνους και εξυπηρετικους,που βγαινουν ολοι μαζι,τις αδελφες της διπλα της, ευρυτερη οικογενεια με τους οποιους εχουν καλες σχεσεις και περνανε πολυ καλα. Γενικα ξερω οτι η καθε μερα που ξημερωνει ειναι πανομοιοτυπη με την προηγουμενη και κυριως βαρετη. Και οταν θα μετακομισουμε στην πολη του αντρα μου τα ιδια θα συμβαινουν και χειροτερα, ο κυκλος ειναι ανευ ουσιας. Και δεν με νοιαζει τοσο για μενα, αλλα ζηλευω τα παιδακια που μεγαλωνουν μεσα σε ομορφες σχεσεις και γινονται χαρουμενα με τις κοινωνικες συναναστροφες, ενω το δικο μου θα ειναι οπως εγω, μες τη μιζερια!

Ισως ολα αυτα μεγεθυνονται και απο τις ορμονες , αλλα γενικα το ειχα και πριν την εγκυμοσυνη. Φταιει και που τα θελω ολα ιδανικα, ισως φταιω κι εγω, δεν ειμαι γενικα πολυ κοινωνικος ανθρωπος,λογω καταστασεων δεν ειμαι, ουτε οι δικοι μου ηταν ποτε και μεγαλωσαμε λιγο μοναχικα, αλλα θελω να κανω παρεα με ανθρωπους που ταυτιζομαστε και οχι με οποιον να'ναι. Ο αντρας μου μπορει να κανει παρεα με τον οποιονδηποτε χωρις να εξεταζει το αν ταιριαζει ή οχι, εγω ειμαι αλλιως!Εχει πολλες παρεες ο ιδιος αλλα εγω δεν ακολουθω γιατι δεν με ικανοποιουν!Εννοειται οτι με παρακαλει να παω μαζι του, δεν με παραμελει για χαρη τους.

Παντως νευρα δεν εχω αν και ειχα πολλα πριν την εγκυμοσυνη. Μου φτανει η θλιψη, δεν χρειαζονται και νευρα! Μηπως φταιει επειδη ρυθμισα και τον θυρεοειδη, λενε οτι προκαλει νευρα οταν δεν ειναι ρυθμισμενος! Καν'τε μια εξεταση καλου-κακου!

ΝΟμιζω οτι οταν περιμενουμε μωρο θελουμε τα παντα να ειναι ιδανικα γι'αυτο και οταν η πραγματικοτητα δεν ανταποκρινεται στις προσδοκιες μας τοτε και νευριαζουμε και θλιβομαστε, θα θελαμε τα πραγματα να ηταν αλλιως!

[Nemina]

Να'σαι καλα, μ'εκανες και γελασα με τους "παππουδες", γιατι μια ψιλοκαταθλιψουλα την εχω πρωι πρωι. Εγω δεν εχω νευρα αλλα νιωθω θλιψη, οχι για το μωρο- γι'αυτο εχω μια μονιμη ανησυχια- αλλα γενικα για τις συνθηκες της ζωης μου, για το οικονομικο, το σπιτι που ειναι μικρο και δεν ξερω που θα βολεψω το παιδι, για πιο μακροπροσθεμα πραγματα οπως ποτε θα παρουμε μεταθεση να παμε σπιτι μας.

Η κυριοτερη αιτια καταθλιψης μου ειναι ο φιλικος μας κυκλος που γενικα απαρτιζεται απο ατομα που δεν με πολυικανοποιουν, αλλα λογω περιστασεων κολλησαμε και καναμε παρεα. Ως εκ τουτου δεν εχω ορεξη να βγω, να δω κανεναν, και καταληγουμε με τον αντρα μου μονοι μας και εννοειται οτι ψιλοβαριομαστε. Βλεπω ας πουμε ανθρωπους που εχουν καλους φιλους, που περνουν καλα κι εγω βαριεμαι τις παρεες μας και δεν θελω να βλεπω κανεναν. Επισης θλιβομαι που εχω μια αδερφη και αυτη μενει μακρια και δεν τη βλεπω συχνα. Ημουν σε μια φιλη χτες- απο τις καλες- που γεννησε προσφατα κι εχει μια απιθανη οικογενεια, γονεις μοντερνους και εξυπηρετικους,που βγαινουν ολοι μαζι,τις αδελφες της διπλα της, ευρυτερη οικογενεια με τους οποιους εχουν καλες σχεσεις και περνανε πολυ καλα. Γενικα ξερω οτι η καθε μερα που ξημερωνει ειναι πανομοιοτυπη με την προηγουμενη και κυριως βαρετη. Και οταν θα μετακομισουμε στην πολη του αντρα μου τα ιδια θα συμβαινουν και χειροτερα, ο κυκλος ειναι ανευ ουσιας. Και δεν με νοιαζει τοσο για μενα, αλλα ζηλευω τα παιδακια που μεγαλωνουν μεσα σε ομορφες σχεσεις και γινονται χαρουμενα με τις κοινωνικες συναναστροφες, ενω το δικο μου θα ειναι οπως εγω, μες τη μιζερια!

Ισως ολα αυτα μεγεθυνονται και απο τις ορμονες , αλλα γενικα το ειχα και πριν την εγκυμοσυνη. Φταιει και που τα θελω ολα ιδανικα, ισως φταιω κι εγω, δεν ειμαι γενικα πολυ κοινωνικος ανθρωπος,λογω καταστασεων δεν ειμαι, ουτε οι δικοι μου ηταν ποτε και μεγαλωσαμε λιγο μοναχικα, αλλα θελω να κανω παρεα με ανθρωπους που ταυτιζομαστε και οχι με οποιον να'ναι. Ο αντρας μου μπορει να κανει παρεα με τον οποιονδηποτε χωρις να εξεταζει το αν ταιριαζει ή οχι, εγω ειμαι αλλιως!Εχει πολλες παρεες ο ιδιος αλλα εγω δεν ακολουθω γιατι δεν με ικανοποιουν!Εννοειται οτι με παρακαλει να παω μαζι του, δεν με παραμελει για χαρη τους.

Παντως νευρα δεν εχω αν και ειχα πολλα πριν την εγκυμοσυνη. Μου φτανει η θλιψη, δεν χρειαζονται και νευρα! Μηπως φταιει επειδη ρυθμισα και τον θυρεοειδη, λενε οτι προκαλει νευρα οταν δεν ειναι ρυθμισμενος! Καν'τε μια εξεταση καλου-κακου!

ΝΟμιζω οτι οταν περιμενουμε μωρο θελουμε τα παντα να ειναι ιδανικα γι'αυτο και οταν η πραγματικοτητα δεν ανταποκρινεται στις προσδοκιες μας τοτε και νευριαζουμε και θλιβομαστε, θα θελαμε τα πραγματα να ηταν αλλιως!

 

Αχ, μου θυμίζεις λίγο τον εαυτό μου στο θέμα της παρέας... Κι εγώ απογοητέυομαι πολύ εύκολα από τους ανθρώπους που γνωρίζω, ίσως γιατί ενθουσιάζομαι κι έυκολα κι ύστερα προσγειώνομαι απότομα... Τελοσπάντων, τελικά καλύτερα τα περνάω με τον αντρούλη μου και τα παιδάκια μου και ΜΟΝΟ. Βγαίνουμε βολτίτσες και περνάμε ευχάριστες στιγμές, κάπου όμως καμιά φορά θέλεις να βρεθείς και με άλλους ανθρώπους. ¨Ελα όμως που όταν βρισκομαι μαζί τους τις περισσότερες φορές συγχίζομαι... Κι όσο γι' αυτό που λες με τους γονείς της φίλης σου, δεν είναι απολυτο. Κι εγώ έχω ποοολυ νέους γονείς και βγαίνουμε μαζί συχνά, όμως δεν είναι και το ιδανικότερο. Εκείνοι ζουνε σαν ερωτευμένα πιτσουνάκια και τώρα που έμειναν κι εκείνοι μόνοι μετά από τόσα χρόνια ανατροφής με παιδιά, θέλουν να περνάν καλά και υπάρχουν φορές που ερχόμαστε σε ρήξη. Θα ήθελα να ήταν...πιο γονεις, να ήταν πάντα stand by σε ότι τους χρειαστώ κι όχι να λέω "Μαμα θέλω να μου κρατήσεις τα παιδιά" και να λεει "Αχ θα πάμε για καφέ, ψώνια κλπ.." Γκρρρ.... Δε λέω οτι αυτό συμβαίνει πάντα, αλλά είναι αρκετά συχνό δυστυχώς....... Επίσης, επειδή έχουν χορτάσει να μεγαλώνουν παιδιά, βαριούνται τα εγγονια....

[vasfa]

Αχ, μου θυμίζεις λίγο τον εαυτό μου στο θέμα της παρέας... Κι εγώ απογοητέυομαι πολύ εύκολα από τους ανθρώπους που γνωρίζω, ίσως γιατί ενθουσιάζομαι κι έυκολα κι ύστερα προσγειώνομαι απότομα... Τελοσπάντων, τελικά καλύτερα τα περνάω με τον αντρούλη μου και τα παιδάκια μου και ΜΟΝΟ. Βγαίνουμε βολτίτσες και περνάμε ευχάριστες στιγμές, κάπου όμως καμιά φορά θέλεις να βρεθείς και με άλλους ανθρώπους. ¨Ελα όμως που όταν βρισκομαι μαζί τους τις περισσότερες φορές συγχίζομαι... Κι όσο γι' αυτό που λες με τους γονείς της φίλης σου, δεν είναι απολυτο. Κι εγώ έχω ποοολυ νέους γονείς και βγαίνουμε μαζί συχνά, όμως δεν είναι και το ιδανικότερο. Εκείνοι ζουνε σαν ερωτευμένα πιτσουνάκια και τώρα που έμειναν κι εκείνοι μόνοι μετά από τόσα χρόνια ανατροφής με παιδιά, θέλουν να περνάν καλά και υπάρχουν φορές που ερχόμαστε σε ρήξη. Θα ήθελα να ήταν...πιο γονεις, να ήταν πάντα stand by σε ότι τους χρειαστώ κι όχι να λέω "Μαμα θέλω να μου κρατήσεις τα παιδιά" και να λεει "Αχ θα πάμε για καφέ, ψώνια κλπ.." Γκρρρ.... Δε λέω οτι αυτό συμβαίνει πάντα, αλλά είναι αρκετά συχνό δυστυχώς....... Επίσης, επειδή έχουν χορτάσει να μεγαλώνουν παιδιά, βαριούνται τα εγγονια....

 

Εμας οι γονεις μου μας περιποιουνται, κυριως τρωμε μαζι τους σχεδον καθε μερα, αλλα ειναι οι βαρετοι γονεις που δεν εχουν ενδιαφεροντα και κυκλο και δεν εχεις και πολλα να πεις μαζι τους. Η μανα μου ειναι κυριως στην κουζινα, ο πατερας μου εκτος απο πολιτικα δεν εχει να πει τιποτα αλλο, καμμια αλλη συζητηση, αν τους πεις να βγουμε, μονο για κοψιδια θελουν να παμε, για καφε, μπυρα δεν το συζητουν καν.Ασε που ο μπαμπας τρωει απ'τις 7 το απογευμα και αν του πεις να βγει βραδυ σκεφεται οτι θα χαλασει το προγραμμα του και δεν θελει! Μου την δινει και η μαμα μου που ειναι μαυροφορεμενη εδω και 13 χρονια γιατι χασαμε την αλλη μας αδερφη και μου φενει καταθλιψη, γενικα δεν με ικανοποιουν. Ηθελα να'χω μια οικογενεια να ξερει να περναει καλα, βαρεθηκα τη μιζερια, αλλα κι εγω ιδια ειμαι. Ηθελα μια οικογενεια να μου μεταδιδει κι εμενα αισιοδοξια, οι δικοι μου χωρις να κανουν κατι ιδιαιτερα κακο με καταθλιβουν.

Τελος παντων, ο καθενας με τα προβληματα του. Θα ντυθω να παω μια βολτα μου φαινεται, να τα ξεχασω προσωρινα! Nemin, ευχαριστω που απαντησες! Να χαιρεσαι τα παιδακια σου!

[Nemina]

Καλά θα κάνεις, αφού μπορείς βγες να απολάυσεις τον ήλιο! (Ελπίζω να έχει κι εκεί που είσαι εσύ ήλιο) Τι να κάνουμε, μερικές φορές προτιμώ αυτού του τύπου τους γονείς από τους δικους μου που κ για μπύρες βγαίνουμε και δε λενε ν ξεκολλήσουνε. Μάλλον όμως τώρα περνάνε κρίση μέσης ήλικίας και θέλουν να τα κανουν όλα σαν τα νιατα τους, δεν το εξηγω αλλιώς. Εγω κι ο αντρας μου κι όλοι οι άλλοι, μακριά...... Μόνο εκεί δεν απογοητευομαι, δοξα τω θεω!

[vasfa]

πραγματικα δεν φασνταζομουν οτι καποιος μπορει να νιωθει ετσι για τους γονεις του, νομιζα οτι μονο οι δικοι μου ειναι αντικειμενο διερευνησης απο ψυχολογο. Καλη θα ηταν μια μεση λυση! Τι να πω, εμαθα και την αλλη πλευρα.

[Cristy]

πραγματικα δεν φασνταζομουν οτι καποιος μπορει να νιωθει ετσι για τους γονεις του, νομιζα οτι μονο οι δικοι μου ειναι αντικειμενο διερευνησης απο ψυχολογο. Καλη θα ηταν μια μεση λυση! Τι να πω, εμαθα και την αλλη πλευρα.

 

Εμένα σίγουρα είναι αντικείμενο διερεύνησης από ψυχολόγο και οι δικοί μου και τα πεθερικά μου.

Γι΄ αυτό και μου τη σπάει να έχω την ανάγκη τους κι αυτοί να προσποιούνται ότι βοηθάνε.

Η οικογένειά μας καλή μου είναι ο σύζυγος και τα παιδάκια μας πλέον. Οι υπόλοιποι κατέχουν (ή καλό είναι να κατέχουν) ρόλο διακοσμητικό.

Εγώ έχω αγχωθεί με τα ακόλουθα:

Θα έχει δουλειά ο άντρας μου μέχρι να γεννήσω?

Θα μας κάνουν κι άλλες περικοπές?

Θα πάρουν τη μικρή στο προνήπιο ή θα πρέπει να πληρώσουμε πάλι ιδιωτικό παιδικό σταθμό?

Όταν έρθουν τα δίδυμα ΠΩΣ θα τα φέρουμε πέρα?

 

Κανένας από γονείς/πεθερικά δεν έχει καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Νομίζουν ότι όταν έρθει η ώρα, θα μπορούν να κάνουν βάρδιες πάνω από τα μωρά.

Στην πραγματικότητα, δεν μπορούν να φροντίσουν ούτε τους εαυτούς τους.

Είναι κουρασμένοι άνθρωποι που αρνούνται να το παραδεχτούν. Έχουν τα δικά τους ψυχολογικά επειδή κατά βάθος αισθάνονται ότι δεν μπορούν να προσφέρουν.

Επανειλημμένα τις μέρες αυτές που είμαι σε γονείς-πεθερικά εναλλάξ, για να φροντίζουν τουλάχιστον την κόρη μου, όσο εγώ είμαι σε κατάσταση ανημπόριας, ακούω: "πάω να κοιμηθώ γιατί κουράστηκα, πρόσεχε τη μικρή να μην κάνει φασαρία"

Ή πόσες μέρες συνεχόμενα έφαγε η μικρή τηγανητές πατάτες με τζατζίκι για την ευκολία τους

Ή η δυσκοιλιότητα που έπαθε πάλι η μικρή, γιατί έτρωγε τα "εύκολα", πάλι γιατί οι παππούδες δεν ήθελαν να γίνουν κακοί κλπ κλπ...

 

Δε βαριέσαι... ας γεννηθούν με το καλό τα μωράκια... κι έχει ο Θεός...

[vasfa]

Εμένα σίγουρα είναι αντικείμενο διερεύνησης από ψυχολόγο και οι δικοί μου και τα πεθερικά μου.

Γι΄ αυτό και μου τη σπάει να έχω την ανάγκη τους κι αυτοί να προσποιούνται ότι βοηθάνε.

Η οικογένειά μας καλή μου είναι ο σύζυγος και τα παιδάκια μας πλέον. Οι υπόλοιποι κατέχουν (ή καλό είναι να κατέχουν) ρόλο διακοσμητικό.

Εγώ έχω αγχωθεί με τα ακόλουθα:

Θα έχει δουλειά ο άντρας μου μέχρι να γεννήσω?

Θα μας κάνουν κι άλλες περικοπές?

Θα πάρουν τη μικρή στο προνήπιο ή θα πρέπει να πληρώσουμε πάλι ιδιωτικό παιδικό σταθμό?

Όταν έρθουν τα δίδυμα ΠΩΣ θα τα φέρουμε πέρα?

 

Κανένας από γονείς/πεθερικά δεν έχει καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Νομίζουν ότι όταν έρθει η ώρα, θα μπορούν να κάνουν βάρδιες πάνω από τα μωρά.

Στην πραγματικότητα, δεν μπορούν να φροντίσουν ούτε τους εαυτούς τους.

Είναι κουρασμένοι άνθρωποι που αρνούνται να το παραδεχτούν. Έχουν τα δικά τους ψυχολογικά επειδή κατά βάθος αισθάνονται ότι δεν μπορούν να προσφέρουν.

Επανειλημμένα τις μέρες αυτές που είμαι σε γονείς-πεθερικά εναλλάξ, για να φροντίζουν τουλάχιστον την κόρη μου, όσο εγώ είμαι σε κατάσταση ανημπόριας, ακούω: "πάω να κοιμηθώ γιατί κουράστηκα, πρόσεχε τη μικρή να μην κάνει φασαρία"

Ή πόσες μέρες συνεχόμενα έφαγε η μικρή τηγανητές πατάτες με τζατζίκι για την ευκολία τους

Ή η δυσκοιλιότητα που έπαθε πάλι η μικρή, γιατί έτρωγε τα "εύκολα", πάλι γιατί οι παππούδες δεν ήθελαν να γίνουν κακοί κλπ κλπ...

 

Δε βαριέσαι... ας γεννηθούν με το καλό τα μωράκια... κι έχει ο Θεός...

 

Cristy αν εχω καταλαβει οι γονεις-πεθερικα ειναι στην Κρητη κι εσεις μενετε στην Αθηνα ε; Εγω δεν εχω τετοιο προβλημα, οι γονεις μου θα βοηθησουν οσο μενω κοντα τους, μετα που θα παω στην πολη του αντρα μου ειναι τα ζορια, η πεθερα σαραβαλο, δεν υπαρχει ουτε κλασμα ελπιδας για βοηθεια απο κει. Αν η μαμα μου δεν ειναι προθυμη να ερθει μαζι, δεν θα εχω κανεναν για βοηθεια.Βεβαια για τουλαχιστον 9 μηνες αφοτου γεννηθει το μωρο θα ειμαι με τους δικους μου, κατι ειναι κι αυτο.

Κι εγω το θεωρω χαζο να θλιβομαι για τετοια πραγματα, το μονο που θα επρεπε να με νοιαζει ειναι να γεννηθει καλα το μωρακι μου, και αυτο με νοιαζει πρωτιστως, αλλα οι υπολοιποι τομεις της ζωης μου δεν με ικανοποιουν και σκεφτομαι οτι αυτο θα εχει αντικτυπο και στο παιδι μου οσο θα μεγαλωνει. Δεν θα εχει σωστα οικογενειακα προτυπα, και αν οι κοινωνικες επαφες μας ειναι προβληματικες δεν θα ειναι σωστο γι'αυτο. Θα ηθελα να μεγαλωσει σε ενα χαρουμενο σπιτι και να ειναι περηφανο για την οικογενεια του, αμεση και ευρυτερη, να μην ειναι οπως εγω που μεγαλωσα μεσα στη μιζερια. Βεβαια, ειναι πολυ νωρις να τα σκεφτομαι αυτα, δεν ξερει κανεις πως ερχονται τα πραγματα και στο χερι μας ειναι να τα αλλαξουμε, αλλα ειναι καποιες πρωτες σκεψεις για πραγματα που δεν με ικανοποιουν στη ζωη μου σε σχεση με την οικογενεια που θα ηθελα να προσφερω στον γιο μου!

Cristy μου χαιρομαι τοσο πολυ που τα καταφερες και η εγκυμοσυνη σου προχωρα χωρις προβληματα, ειλικρινα. Θα καπαρωσω τη μια διδυμουλα σου για νυφη, μιας κι εγω εχω αγορακι, χι, χι!Ελπιζω να τελειωσουν και οι αδιαθεσιες και να μπορεις να απολαυσεις την εγκυμοσυνη σου. Επισης το οτι γλιτωσες αμνιο-οπως κι εγω- ειναι θαυμα. Να σε ρωτησω, αν και ειμαι οφ τοπικ, ο γιατρος σου συμφωνησε να μην κανεις ή ηταν καθαρα δικη σου αποφαση. Εμενα ακομα και μετα τη β' επιπεδου εγραφε: συστηνεται αμνιοπαρακεντηση λογω ηλικιας!!. Τη γιατρο μου δεν την εχω δει ακομα, αλλα θα συμφωνησει να μην κανω.

[Cristy]

Vasfa μου απαντώ ένα ένα:

1) Οι γονείς μου είναι Κρήτη για καλοκαίρι και τα πεθερικά συνέχεια.

Εμείς μένουμε Αθήνα. (τώρα έχω κατέβει Κρήτη μέχρι το Σεπτέμβρη που ξανανοίγουν τα σχολεία για τη μικρή)

Ο πατέρας μου πετάει τη σκούφια του για να κατεβαίνει Κρήτη κάθε τρεις και λίγο και η πεθερά μου για να ανεβαίνει Αθήνα, τάχα μου για βοήθεια...

Για βοήθεια διαθέσιμοι (κατά δική τους ομολογία) είναι:

μαμά και πεθερά.

-μαμά: συμπεριφέρεται σαν να έχει alzheimer. (δεν έχει-το τσεκάραμε. ψυχολογικά λόγω ηλικίας έχει) Πρέπει να της πεις τα πάντα από το πως ανάβει η κουζίνα μέχρι ότι είναι ώρα φαγητού, πως να φτιάξει το τάδε φαγητό, πως να ζεστάνει φαγητό κλπ. (ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ). Επίσης σε χρόνο dt μπορεί να πάει στο πάρκο (ίδια ευθεία με το σπίτι) τη μικρή και να μη θυμάται να γυρίσει πίσω... Ευτυχώς που θυμάται η κόρη μου που είναι πλέον τεσσάρων...

-πεθερά: Τα έχει 400! και τα μυαλά και τα ...κιλά...

Που σημαίνει: αντοχές μηδέν. Αν διστάζει η μικρή να φάει το πρωινό της (γιαούρτι με μέλι γιατί με το γάλα έχουμε θέμα), θα της δώσει κρουασάν σοκολάτα...

αν δε θέλει μεσημεριανό, θα παραγγείλει από το Mac Donald's, πάρκο δεν παίζει γιατί και να πάει δεν θα μπορεί να γυρίσει πίσω, οπότε, ΜΑΝΤΕΨΤΕ: τηλεόραση & DVDs

 

Ξέρω ότι δε φταίνε, αλλά δεν μπορούνε βρε αδερφέ, κι άμα τους πω και τίποτα, να οι υστερίες και τα κλάματα...

 

2) Οι παρέες σας και ο κύκλος σας αλλάζει πολύ με τον ερχομό ενός παιδιού.

Στην αρχή - μάντεψε - δεν θα βγαίνετε καθόλου έξω. Μετά όλα θα αρχίσουν να γυρίζουν γύρω από τις ανάγκες του παιδιού. Βόλτες στο πάρκο και γνωριμίες με άλλους γονείς, παιδότοποι κλπ.

Εγώ ξαναβρέθηκα με παλιές φιλενάδες που είχαμε αποκοπεί μόνο και μόνο επειδή ταιριάζαν ηλικιακά τα παιδιά μας κλπ.

επίσης έκανα καινούργιες φίλες που υπό άλλες συνθήκες, μάλλον δεν θα ταιριάζαμε.

πχ γνωρίστηκα πέρυσι στην παραλία με μια κοπέλα με ίδιας ηλικίας και χαρακτήρα κοριτσάκι με τη δικιά μου. Παίζαν οι μικρές, "κολλήσαμε" κι εμείς...

Ακόμη και στο μαιευτήριο μπορεί να πιάσεις καλή φιλία.

Και έχε υπόψιν σου ότι όταν γίνεσαι γονιός, τα κριτήρια επιλογής φιλίας τείνουν να είναι διαφορετικά και περισσότερο έχουν να κάνουν με τη φιλοσοφία που έχει κανείς για το μεγάλωμα του παιδιού του. Θα εκπλαγείς όταν δεις ότι άτομα που πριν θεωρούσες εξαιρετικά δεν έχουν κανένα πρόγραμμα πχ ύπνου για το παιδί τους τη στιγμή που εσύ το θεωρείς αρκετά σημαντικό για την ψυχική σου ηρεμία κλπ

 

3) Στα δίδυμα απ΄ ότι κατάλαβα, δεν κάνουν άμνιο, μόνο λήψη τροφοβλάστης που γίνεται πιο νωρίς: Αν υποθέσουμε ότι το ένα έμβρυο είναι "πάσχον" η τροφοβλάστη επειδή γίνεται σημαντικά νωρίτερα επιτρέπει την απομάκρυνση του χωρίς να κινδυνεύει το υγιές έμβρυο. Στην ηλικία κύησης που γίνεται η άμνιο και πρέπει να γίνει η "μείωση" ο κίνδυνος να αποβληθεί όλο το κύημα αυξάνει έως 30%.

Σε μένα οι πιθανότητες για down βγήκαν 1 προς 1860 και για τα δύο μωράκια και για τις άλλες γνωστές ανωμαλίες, ακόμη μικρότερες...

Ο ίδιος ο γιατρός πρότεινε να μην κάνω τίποτε.

 

4) Να προσέχεις το γιο σου!!!

Μακάρι να γίνουμε συμπεθέρες...

[vasfa]

Ευχαριστω για την εκτενεστατη απαντηση Cristy μου, καλο κουραγιο με γονεις και πεθερικα! Εμεις να ειμαστε καλα και θα τα βγαλουμε περα καπως. Να περνας καλα! Τουλαχιστον εισαι διακοπες, εγω εχω περιοριστει, δεν παω πουθενα πρωτιστως λογω εγκυμοσυνης και λογω οικονομικων φυσικα. Μονο κανενα καφεδακι σε κοντινες παραλιες, μπανιο δεν κανω. Χτες ειχα και ΝΕΥΡΑ, να πω και μια κουβεντα σχετικη με το τοπικ, ενιωθα να πνιγομαι στο σπιτι, δεν ασχολουμαι και με τιποτα, υπολογιστη ολη μερα. Το βραδυ πηγαμε μια βολτουλα με τον αντρα μου και αλλαξαμε λιγο παραστασεις. Καλα ηταν!Φιλακια συμπεθερα, να περνας καλα!

[viki35]

Κοριτσια θεωρω οτι ηρεμησα καπως εγω , εκτος αμα ειναι παροδικο και παλι ,βεβαια ολη μερα ακουω ενα συνεχομενο μαμα μαμα μαμα μαμα μαμα , με κουραζει στη φαση που ειμαι , απο την αλλη μεγαλα παιδακια ειναι θελουνε τα δικα τους , να μοιραστουνε μαζι μου . Με ανακουφισε και η μαμα του αντρα μου χθες που μας ανακοινωσε οτι στις 15 σταματαει τα αρμεγματα και θα μας κρατησει τα παιδια οσο θελουμε μεχρι τη γεννα . Θα πηγαινουμε και εμεις να τα βλεπουμε τα 2 σκ που μεσολαβουνε αλλα ειναι μια πολυ μεγαλη βοηθεια απο μερους της και πιστευω οτι αυτη με ηρεμησε τοσο.