ΕΚΑΝΑ ΠΑΙΔΙ "ΘΑΥΜΑ"

[moon child]

Γράφω γιατί βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω για παιδιά θαύματα...

 

φτάνει με τα επιτεύγματα των παιδιών μας... μπράβο σε αυτά που καταφέρνουν, με το καλό όσα δεν έχουν φτάσει ακόμη, αλλά φτάνει.

 

 

 

όπου και αν πάω και αν σταθώ, ακούω μαμάδες δες τι κάνει, δεν είναι κουκλί, δες αυτό άκου εκείνο...

 

 

και πολλές μιλάνε ασταμάτητα ενώ εγώ σιωπώ, και δεν το κάνω γιατί δεν είναι τα παιδιά μου κουκλιά ή ανεπτυγμένα σε όλους τους τομείς, ή γιατί δεν με ευχαριστεί να μιλάω γι' αυτά, το αντίθετο θα έλεγα, το κάνω γιατί απλά δεν είναι θέμα προς συζήτηση! και πιστέψτε με, οι άλοι βαριούνται! είναι δική μας ματαιοδοξία και επιβεβαίωση μέσα από τα παιδιά μας και μόνο!

 

 

και όταν πάψουν να είναι μωρά, το τσιμπάνε και λειτουργούν ανάλογα, και είναι πολύ κακό! μπορεί να ξεκινά απο χαρά και περηφάνια στην αρχή, αλλά στο τέλος πιστέψτε με, χάνεται ο έλεγγος...

 

 

βρίσκομαι συχνά με μια οικογένεια που έχει ένα κοριτσάκι 1 χρόνο μικρότερο από την κόρη μου. χαριτωμένο παιδί, το παινεύουν και μιλάν για αυτό ασταμάτητα. δίπλα της παίζει η κόρη μου, που είναι ένα εξίσου χαριτωμένο παιδί, και είναι σαν να μήν υπάρχει, γιατί εγώ δεν λέω τίποτε. και έχουν τόσο κολλήσει που δεν καταλαβαίνουν οτι μπορεί να περάσει και μία ολόκληρη ώρα όπου εγώ ακούω, κοίτα τί όμορφη που είναι, κοίτα τί κάνει, μα δεν θέλεις να το φας? κτλ κτλ. έχουν φάει λοιπόν τέτοιο κόλλημα, που δεν καταλαβαίνουν οτι, όχι δεν θέλω να το φάω, το δικό μου είναι πιο νόστιμο, και βαριέμαι επίσης αφάνταστα... δεν είμαι εδώ για να σιγοντάρω την ευφημολογία κανενός!

 

 

 

και φυσικά έχουν και τις καλύτερες προθέσεις, απλά χάθηκαν μέσα στην αγάπη τους, παρασύρθηκαν από τα φοβερά "επιτεύγματα" του βρέφους, και νομίζουν και αυτοί πως το παιδί τους είναι θαύμα... και δεν αντιλέγω΄, όλα τα παιδιά θαύματα είναι, θαύματα ζωής, αλλά ως εκεί, μήν κολλάμε στους δείκτες ανάπτυξης, είναι μόνο για να δίνουν ενδείξεις και τίποτε παραπάνω.

[mariathalis]

Συμφωνώ!

[jo89]

Συμφωνω στο να μην κολλαμε στους δεικτες αναπτυξης κτλ και πως ολα τα παιδακια ειναι ενα θαυμα.....

 

Αλλα εσενα τι σε νοιαζει τι λεει ο αλλος για το παιδι του???Ο καθενας εκφραζει την αγαπη του και τον θαυμασμο του με τον τροπο του......

[dimmi]

αχ κι γω τα βαριέμαι απίστευτα αυτά, μετά μεγαλώνουν και γίνονται κακομαθημένα δε λες?

Ασε που σε στραβοκοιτάνε κάποιες λες και άμα δε παινεύεις το παιδί σου 24 ώρες το 24ωρο δεν το αγαπάς.

Ισως είμαι παράξενη δεν ξέρω, αλλά δεν μου αρέσει να λειτουργώ έτσι. Τους άλλους απλά...τους ανέχομαι. Βαρεμός βέβαια!

[dimmi]

Συμφωνω στο να μην κολλαμε στους δεικτες αναπτυξης κτλ και πως ολα τα παιδακια ειναι ενα θαυμα.....

 

Αλλα εσενα τι σε νοιαζει τι λεει ο αλλος για το παιδι του???Ο καθενας εκφραζει την αγαπη του και τον θαυμασμο του με τον τροπο του......

Καλά τζοτζομπάκι όταν θα κάνεις τις πρώτες σου εξόδους με άλλες μαμάδες με παιδάκια και θα σε πρίζουν για το τί κάνουν τα παιδάκια τους ενώ εσύ βγήκες να αλλάξεις παραστάσεις, τότε γράψε μου

[moon child]

έχω πρόβλημα, ναι, γιατί ναι μεν βαριέμαι, αλλά και από την άλλη δεν θέλω να στενοχωρήσω και κανέναν και να του πω φτάνει, και δεν μιλάω καθόλου...

και θέμα στην συζήτηση να ρίξω νέο, δεν πιάνει για παραπάνω από 5 λεπτά, μετά ξαναγυρνάμε στα γνώστά...

 

 

και αν μιλούσα δηλαδή, θα λέγαν το κάνω γιατί ζηλεύω το παιδί θάυμα τους, ή γιατί είμαι κακιά κτλ, πράγμα φυσικά τελείως ηλίθιο γιατί πιστεύω καμία μανούλα δεν ζηλεύει ξένα παιδιά... κια κακιά δεν είμαι, δεν θα πλήγωνα ποτέ κάποιον γιατί απλά βαριέμαι...

 

θα μου πεις μήν κάνεις τέτοιες παρέες... έλα όμως που όλοι οι γονείς με μικρά παιδιά είναι σχεδόν έτσι... και με ποιόν να κάνεις παρέα όταν έχεις μικρά παιδιά? οι ελεύθεροι δεν σε θέλουν...

 

γι αυτό και γω κάνω υπομονή, και γράφω τον πόνο μου εδώ, που ξέρεις, μπορεί να σωθεί και καμιά ψυχή που είναι έτοιμη να παρασυρθεί από ένα πρόωρο γύρισμα στο κρεββάτι ή από ένα ξαφνικό "μαμά" πριν την ώρα του...

[mama@2]

Κι εγω ετσι το βλεπω....καθε παιδι ειναι ενα θαυμα....θαυμα της ζωης....

 

Φυσικα κ βλεπω τα παιδια μου σαν θαυματα, τρελαινομαι με οσα καταφερνουν να κανουν...ποτε δεν μπαινω σε διαδικασιες συγκρισης ομως, κ δεν εξυμνω τα κατορθωματα τους οπου βρεθω κ σταθω...μονο αν καποιος με ρωτησει θα πω.

Με τις μανουλες που συναναστρεφομαι, περισσοτερο μας απασχολει αν τρωνε, αν κοιμουνται, πως θα καταλαβουν τρα μικρα το οχι, οι κρισεις θυμου των μεγαλυτερων παιδιων κλπ.....

 

Μου ειχε τυχει παλιοτερα παρομοιο σκηνικο με το δικο σου, αισθανθηκα αβολα, οταν με πιεζαν να μαθω στο 3χρονο το αλφαβητο(το δικο τους το μαθαινε κ ηταν ενα χρονο μεγαλυτερο), εκει ναι ενιωσα αβολα..γιατι να πιεσω ενα 3χρονο να μαθει να γραφει..για να παινευομαι παντου?τωρα στα 4 μονος του ζητησε, και εχει μαθει μερικα γραμματα, λεει ποιο ειναι κ προσπαθει να το γραψει..χαλαρα, δεν τον πιεσα ποτε, ζητησε κ τετραδιο με την αλφαβητο να μαθει καλα λεει....θα το παρω αυριιο....

 

 

το να παινευουν απλα, οκ δεν με ενοχλει τοσο, αλλωστε στο πρωτο παιδι ειδικα ολοι τα χανουμε....αλλα η συγκριση....συγκριναν 3χρονο με 4χρονο...κ σιγα μωρε, ενα χρονο μονο εχουν διαφορα λεγανε....δεν εδινα σημασια, απομακρυνθηκα κ τελος!!!

 

Απο την αλλη, ποτε δεν ερμηνευω καθε τους κατορθωμα αν ταιριαζει στην ηλικια τους η ειναι ενα παιδι θαυμα(ουτε θα ευχομουν να εχω ενα παιδι θαυμα....αντιθετα, ευχομαι να εχουν παντα υγεια, να ειναι ευτυχισμενα,κλπ αυτα ειναι σημαντικα για μενα)

 

Αλλωστε, τα οροσημα αναπτυξης ειναι ενδεικτικα, διαφερει ο χρονος που αποκτουν τα παιδια τις δεξιοτητες, αλλα πιο νωρις, αλλα λιγο πιο μετα... πχ αλλα περπατανε νωρις κ αργουν να μιλησουν.

 

Να ειναι καλα τα παιδακια μας, κ ας χαλαρωσουμε κ εμεις.....συμφωνω απολυτα μαζι σου....καθε παιδι ειναι μοναδικο, θειο δωρο!

[taz18]

οντως ειναι πολυ κουραστικο. βαριεμαι αφανταστα αυτο το κομπλεξ που βγαζουν οι γονεις προσπαθωντας να προβαλλουν τα παιδακια τους.

 

πολλες φορές αμα εχω ορεξη τους πεταω κανενα "ναι αλλά ειναι λιγο κοντο/ χοντρο για την ηλικια του, εχει λιγα μαλλια, ακομα με αυτα τα παιχνιδια παιζετε; μεγαλωσατε πια" και διαφορα τετοια για να κοψω φατσες και να διασκεδασω κι εγω με την σειρα μου :lol:

 

σπανια ακουω απο γονεις, και με ενοχλει αφανταστα, να λενε "γερό να είναι και να γινει καλός ανθρωπος" επικεντρωνονται σε ανουσια και χανουν την πραγματικη ουσια....

[moon child]

Καλά τζοτζομπάκι όταν θα κάνεις τις πρώτες σου εξόδους με άλλες μαμάδες με παιδάκια και θα σε πρίζουν για το τί κάνουν τα παιδάκια τους ενώ εσύ βγήκες να αλλάξεις παραστάσεις, τότε γράψε μου

 

έχει δίκιο η προλαλλήσασα τζοτζομπάκι, έτσι είναι!

 

εγώ όταν με πιάνει παρορξυσμός αγάπης και θαυμασμού πάω στην μαμά μου, ή στον άντρα μου και λέω λέω λέω μέχρι να χαλαρώσω λίγο για τον υπέροχο τον μπέμπη μου και για την κούκλα το κάθαρμα την κόρη μου, και μόλις ξεχαρμανιάσω λίγο με επαναφέρω στην τάξη, και μέχρι εκεί και τέλος, δεν με έχει όρεξη κανένας άλλος, πιστέψτε με!

[koutavaki]

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που παινεύουν διακώς τα παιδιά τους κι αν είναι στον κύκλο μου τείνω να τους αποφέυγω. Δικαίωμα τους αυτοί να μιλάνε ακατάπαυστα για τα κατορθώματα του παιδιού τους και δικαίωμα μου να μην επιδιιώκω την παρέα τους.

Όμως δεν μου αρέσει και η ισοπέδωση προς τα κάτω του τύπου όλα τα παιδιά είναι ίδια, όλα θα τα κάνουν κάποτε δεν υπάρουν παιδιά θαύματα κλπ. Φυσικά δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, όπως δεν είμαστα κι όλοι οι ενήλικες ίδιοι. Υπάρχουν διαφορές και στην εμφάνιση και στην ευφία και στην κοινωνικότητα και σε όλους του τομείς. Σημειώστε ότι το δικό μου παιδί είμαι σίγουρη ότι δεν διαπρέπει πουθενά, οπότε δεν το λέω γι αυτό. Όμως όταν κάποια μαμά θέλει να πάρει μια επιβεβαίωση ότι το παιδί ανήκει έστω στα ανώτατα επίπεδα του φυσιολογικού δεν το βρίσκω κακό. Δηλαδή μόνο τα κακά πρέπει να λέγονται; Τώρα αν καταντάει υπερβολή απλώς δεν απαντώ. Κι εμένα λοιπόν δεν μου αρέσει εδώ μέσα που μόλις κάποια γράψει για τα επιτεύγματα του ΄παιδιού της πέφτουν όλες να τις την πουν "Συγνώμη γλυκειά μου που θα σε στεναχωρήσω αλλά δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο" και με σιγουριά αναπτυξιολόγου.

Τώρα το τι σημασία έχει για τον άνθρωπο αν περπατήσει 8 μηνών ή 14 ειλικρινά δεν το ξέρω. Υποθέτω πάντως ότι έχει να κάνει και με τη μελλοντική αξιποίηση των όποιων δυνατοτήτων. Πάντως άλλο να έχεις το δυναμικό κι άλλο να μην το έχεις.

[mama@2]

Αν ενα παιδακι ξεχωριζει, εχει καποιοες ιδιαιτερες ικανοτητες, αυτο φαινεται!!!

 

 

δεν ειναι αναγκαιο εμεις να το τονιζουμε, κ ολη μερα να το λεμε οπου σταθουμε κ βρεθουμε....

[sofi@p]

συμφωνώ με koutavaki. δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια και σίγουρα στο μέλλον δε θα κάνουν όλα τα ίδια πράγματα στους ίδιους τομείς. κάποιες δεξιότητες φαίνονται από νωρίς, χωρίς να προεξοφλούν και τη σίγουρη επιτυχία στο μέλλον. το ταλέντο και η δεξιότητα θέλουν και τα κατάλληλα ερεθίσματα για να ξεδιπλωθούν και να αναπτυχθούν.

τώρα, για το αν πρέπει να παινεύουμε δεξιά κι αριστερά τα κατορθώματα των παιδιών μας... νομίζω ότι όχι μόνο είναι ψιλοχαζοχαριτωμένο (σε λογικά πλαίσια) αλλά μπορεί και να φορτώνει το παιδί με "ευθύνες" που μπορεί να του κάνουν κακό μελλοντικά.

[taz18]

ειναι και τι εννοει "θαυμα" ο καθενας... εγω εχοντας ζησει περιεργες καταστασεις μεσα στην αιθουσα του φυσιοθεραπευτη, παιδι θαυμα θεωρω ενα αναπηρο παιδι που μετα απο χρόνια καταφερνει να κανει μονο του το πρωτο του βημα.

 

για μενα αυτο ειναι παιδι θαυμα. και ναι σαν μανα θα ημουν πολυ πιο υπερηφανη που το παιδι μου περπατησε στα 5 ξεπερνωντας τοσα εμποδια, παρά που περπατησε στους 10 μηνες επειδη απλά ειχε τον καταλληλο μυικο τονο....

[moon child]

QUOTE:

Κι εμένα λοιπόν δεν μου αρέσει εδώ μέσα που μόλις κάποια γράψει για τα επιτεύγματα του ΄παιδιού της πέφτουν όλες να τις την πουν "Συγνώμη γλυκειά μου που θα σε στεναχωρήσω αλλά δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο" και με σιγουριά αναπτυξιολόγου.

δίκιο και σε αυτό κουταβάκι, κανείς δεν είναι ίδιος, αλλά επειδή κανείς μας δεν είναι αναπτυξιολόγος νακρίνει σωστά, ούτε κάναμε παιδιά για να τα βγάλουμε έξω και να τα μετρήσουμε, και αυτά ισχύουν και για τις δύο πλεύρές, ας μήν λέμε πολλά για αυτά, και, αν οι γονείς δεν θέλουν να ακούν άκυρες "γνωματεύσεις" να συγκρατούν τον "ενθουσιασμό" τους και να μήν βάζουν οι ίδιοι τα παιδιά τους στο μετρίδι - εμένα προσωπικά αυτό με ενοχλεί, το "κοίτα"! "άκου"! "μέτρα"!, δεν θέλω να μετρήσω το παιδί σου ρε παιδί μου, δεν με νοιάζει, και συ που θες να το μετρήσω, πρόσεχε, γιατί θα το μάθεις να νιώθει και σαν είδος προς μέτρηση, και μπορεί και κάποιος να στο μετρήσει και να στο βρεί και "λίγο", δεν ξέρεις με τι θα στο συγκρίνει...

[moon child]

ειναι και τι εννοει "θαυμα" ο καθενας... εγω εχοντας ζησει περιεργες καταστασεις μεσα στην αιθουσα του φυσιοθεραπευτη, παιδι θαυμα θεωρω ενα αναπηρο παιδι που μετα απο χρόνια καταφερνει να κανει μονο του το πρωτο του βημα.

 

για μενα αυτο ειναι παιδι θαυμα. και ναι σαν μανα θα ημουν πολυ πιο υπερηφανη που το παιδι μου περπατησε στα 5 ξεπερνωντας τοσα εμποδια, παρά που περπατησε στους 10 μηνες επειδη απλά ειχε τον καταλληλο μυικο τονο....

 

 

ακριβώς αυτό! respect στην προλαλλήσασα! άνθρωποι περνούν αγώνες και ανεβαίνουν γολγοθά και μεις πρέπει να παινευόμαστε που δεν βρέξαμε δυο βραδιές το πάμπερς!

 

πως το λέει και η λαική ρήση, καμιά δεν έκανε παιδί μόνο η Μαριώ τον Γιάννη?

 

και αν τόσο πια θέλουμε να παινευτούμε, υπομονή κορίτσια, υπάρχει και η ενηλικιωση...έχετε ακούσει πολλές μαμάδες να παινεύουν τα 25χρονα καμάρια τους? ε? εγώ πάλι όχι... μόνο τα 5χρονα...

[pax]

βρίσκομαι συχνά με μια οικογένεια που έχει ένα κοριτσάκι 1 χρόνο μικρότερο από την κόρη μου. χαριτωμένο παιδί, το παινεύουν και μιλάν για αυτό ασταμάτητα. δίπλα της παίζει η κόρη μου, που είναι ένα εξίσου χαριτωμένο παιδί, και είναι σαν να μήν υπάρχει

 

Εγώ αυτό το θεωρώ το πιο άσχημο. Εντάξει, αν κάποιοι είναι ξετρελαμένοι με τα παιδιά τους, μαγκιά τους, αλλά είναι μεγάλη χοντράδα να φέρεσαι λες και τα άλλα δεν είναι παιδιά.

[travellingmum]

εγω βαριεμαι τρελλα και λυπαμαι τα μωρα στο εξης σκηνικο :" πως κανει το σκυλακι" -γαβ γαβ

"μπραβοοοοοοο, και το γατακι;"

-νιαου νιαου

"ειδες τι εξυπνο που ειναι; το αλογακι; πως κανει το αλογακι πυο σ'ανεβασε ο παππους προχθες, θυμασαι; Να δεις μνημη που εχει το σκατο, εγω και δεν θυμαμαι τοσα. Και ο πιγκουινος πως εκανε οταν πηγαμε κρουαζιερα στην ανταρκτικη;"

 

Και βλεπεις ενα μωρο να θελει να παιξει και να το εχουν πρηξει με ερωτησεις κι εσυ να θελεις να πεις μια κουβεντα γιατι φτανει απο μωρα, εχεις και τα δικα σου ολη μερα εξ'αλλου... και να πρεπει να κανεις "ωωωω" "αααα" "μπραβο, μπραβο".

Οταν μετα απο κανενα μισαωρο το ερωτηθεν μωρο αρχιζει φυσικα και γκρινιαζει γιαιτ δεν το εχουν αφησει στην ησυχια του να παιξει και να μαθει κατι καινουριο και σημερα αρχιζει το γνωστο "αχ, γκρινιαρικο μας βγηκε. Ειναι επειδη ειναι πιο ανεπτυγμενο το μυαλο της απο την ηλικια της και εκνευριζεται που δε μπορει να εκφραστει και να παιξει με μεγαλυτερα παιδακια" :shock::shock::shock:

[ethy]

Oυτε εμενα μου αρεσει να παινευω το παιδι μου ολη την ωρα και ειδικα σε αλλους, απλα το επιβραβευω λεκτικα οποτε παρουσιασει μια επιθυμητη συμπεριφορα. Εγω δεν τσαντιζομαι τοσο οταν καποια αλλη το κανει, με ενοχλει οταν πανε να με κανουν να νιωσω οτι εχει μεινει πισω το δικο μου...π.χ. πριν μιλησει ο γιος μου ελεγαν ¨"Δε μιλα; Εμενα τα λεει ολα"΄Σε μια που ειχε εγγονι ενος ετους και μου ειπε οτι τα λεει ολα απλα της απαντησα οτι ο δικος μου δυσκολευεται λιγο με την προπαιδεια του 7 κι εμεινε καγκελο ,αλλα της χρειαζοταν.

Θα πω ομως και κατι αλλο και ζητω συγγνωμη απο τη θεματοθετρια αν την παρεξηγησα...επειδη ανοιξε το θεμα σημερα που παρεπιμπτοντως νωριτερα το πρωι μια αλλη κοπελα ανοιξε το αναλογο θεμα μιλωντας για τα επιτευγματα που εχει το προωρακι της θα πω το εξης γιατι απαντησα και σε εκεινο:αν τυχον η θεματοθετρια εμπνευστηκε απο κεινο για να ανοιξει το παρον θεμα, θα πω οτι και μενα μου τη δινουν οσοι παινευονται για να μειωσουν τους αλλους, αλλα η κοπελα που ανεφερα πριν λιγο γραφει τοσο τρυφερα και τοσο αθωα που δε θεωρω οτι το ανοιξε το θεμα για να παινευτει με την εννοια που μιλαμε τωρα εμεις...για να εχει προωρο σημαινει οτι περασε μια περιοδο αγωνιας και ισως στενοχωριας και τωρα καμαρωνει το μωρο της και θελει να το μοιραστει ολο αυτο μαζι μας. Και την καταληξη που εδωσα στην εκει απαντηση μου (οτι παιδια θαυματα υπαρχουν) την πιστευω...συμφωνω και με οσους ειπατε οτι το θαυμα ειναι πώς το αξιολογει ο καθενας μας.

Ξαναλεω οτι αν τυχον παρεξηγησα τις προθεσεις της θεματοθετριας,ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ, απλα επειδη εκανα το συσχετισμο οφειλω να το πω.

[moon child]

Εγώ αυτό το θεωρώ το πιο άσχημο. Εντάξει, αν κάποιοι είναι ξετρελαμένοι με τα παιδιά τους, μαγκιά τους, αλλά είναι μεγάλη χοντράδα να φέρεσαι λες και τα άλλα δεν είναι παιδιά.

 

μμμμ σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι που λέγαμε και μεις οταν είμασταν παιδιά.... δεν με πειράζει αυτό καθόλου, δεν περιμένω από κανέναν να κρατήσει τα κοινωνικά προσχήματα για να με χαροποιήσει, δεν με ενδιαφέρουν, μου φτάνει που την χαίρομαι εγώ....

 

τώρα βέβαια αν φτάσουμε στο σημείο στο μέλλον να κάνουν το παιδί να νιώθει δεύτερο, εκεί ναι, θα με ενδιαφέρει και θα παρέμβω, απλά απομακρύνοντας την, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να το καταλάβουν εκείνοι και να το διορθώσουν...

 

...είπαμε, τί να κάνουμε, αφού το δικό τους είναι το παιδί "θάυμα", πως να το κρύψομεν άλλωστε?

[lolalu]

εγω βαριεμαι τρελλα και λυπαμαι τα μωρα στο εξης σκηνικο :" πως κανει το σκυλακι" -γαβ γαβ

"μπραβοοοοοοο, και το γατακι;"

-νιαου νιαου

"ειδες τι εξυπνο που ειναι; το αλογακι; πως κανει το αλογακι πυο σ'ανεβασε ο παππους προχθες, θυμασαι; Να δεις μνημη που εχει το σκατο, εγω και δεν θυμαμαι τοσα. Και ο πιγκουινος πως εκανε οταν πηγαμε κρουαζιερα στην ανταρκτικη;"

 

Και βλεπεις ενα μωρο να θελει να παιξει και να το εχουν πρηξει με ερωτησεις κι εσυ να θελεις να πεις μια κουβεντα γιατι φτανει απο μωρα, εχεις και τα δικα σου ολη μερα εξ'αλλου... και να πρεπει να κανεις "ωωωω" "αααα" "μπραβο, μπραβο".

Οταν μετα απο κανενα μισαωρο το ερωτηθεν μωρο αρχιζει φυσικα και γκρινιαζει γιαιτ δεν το εχουν αφησει στην ησυχια του να παιξει και να μαθει κατι καινουριο και σημερα αρχιζει το γνωστο "αχ, γκρινιαρικο μας βγηκε. Ειναι επειδη ειναι πιο ανεπτυγμενο το μυαλο της απο την ηλικια της και εκνευριζεται που δε μπορει να εκφραστει και να παιξει με μεγαλυτερα παιδακια" :shock::shock::shock:

 

Χιχιχιχ ...να σαι καλα με έκανες και γέλασα!!!εχεις απόλυτο δίκιο σε αυτο!εχω μια φίλη που ειναι συνέχεια ετσι!και τι έξυπνη ολοι μου το λένε και τέτοια. Ολα τα κάνει τέλεια και πρώτα άρα μου λεει εμενα την έβγαλε την πάνα πω πω ο δικός σου ακόμα ε εεε?ναι κ τι έγινε της λέω αν τη βγάλει θα τον πάρουν στη ΝΑΣΑ?

Έν τω μεταξύ η κόρη της 14 μηνών όσες φορές την εχω δει φοράει πάνα δεν λεει παραπάνω απο τον 9 μηνών παιδι μου και αυτη τα βλέπει ολα τέλεια Ε αυτα ειναι για γέλια. .

[DALIA]

Mάλλον είμαι πιο τυχερή

Συνήθως όταν συζητάμε περί παιδιών αναφέρουμε πράγματα που μας προβληματίζουν όσο αναφορά τα παιδιά.

Από κει και πέρα δεν επιτρέπω ( με τον τρόπο μου ) σε κανέναν να θίξει το παιδί μου με βλακώδες συγκρίσεις...

Και εννοείται φυσικά ότι οποιοσδήποτε μας εκνευρίζει με κάτι που επαναλαμβάνει βρίσκουμε τρόπο να απομακρυνθούμε...

[pax]

τώρα βέβαια αν φτάσουμε στο σημείο στο μέλλον να κάνουν το παιδί να νιώθει δεύτερο, εκεί ναι, θα με ενδιαφέρει και θα παρέμβω, απλά απομακρύνοντας την, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να το καταλάβουν εκείνοι και να το διορθώσουν...

 

Ναι, αυτό είναι το μόνο που με εκνευρίζει κι εμένα σε τέτοιες περιπτώσεις, τι μπορεί να νιώθουν τα άλλα παιδάκια. Ένα τρίχρονο δεν είναι τόσο μεγάλο, ώστε να μην ξεσυνερίζεται ένα μωράκι. Εδώ και δωδεκάχρονα να πάνε να παίξουν με τα παιδιά μου, φροντίζω να μην ξεχνώ να τα επαινώ κι αυτά (τι όμορφα που ξέρεις να παίζεις με τα παιδάκια, σε συμπάθησαν, κτλ.)

[moon child]

Oυτε εμενα μου αρεσει να παινευω το παιδι μου ολη την ωρα και ειδικα σε αλλους, απλα το επιβραβευω λεκτικα οποτε παρουσιασει μια επιθυμητη συμπεριφορα. Εγω δεν τσαντιζομαι τοσο οταν καποια αλλη το κανει, με ενοχλει οταν πανε να με κανουν να νιωσω οτι εχει μεινει πισω το δικο μου...π.χ. πριν μιλησει ο γιος μου ελεγαν ¨"Δε μιλα; Εμενα τα λεει ολα"΄Σε μια που ειχε εγγονι ενος ετους και μου ειπε οτι τα λεει ολα απλα της απαντησα οτι ο δικος μου δυσκολευεται λιγο με την προπαιδεια του 7 κι εμεινε καγκελο ,αλλα της χρειαζοταν.

Θα πω ομως και κατι αλλο και ζητω συγγνωμη απο τη θεματοθετρια αν την παρεξηγησα...επειδη ανοιξε το θεμα σημερα που παρεπιμπτοντως νωριτερα το πρωι μια αλλη κοπελα ανοιξε το αναλογο θεμα μιλωντας για τα επιτευγματα που εχει το προωρακι της θα πω το εξης γιατι απαντησα και σε εκεινο:αν τυχον η θεματοθετρια εμπνευστηκε απο κεινο για να ανοιξει το παρον θεμα, θα πω οτι και μενα μου τη δινουν οσοι παινευονται για να μειωσουν τους αλλους, αλλα η κοπελα που ανεφερα πριν λιγο γραφει τοσο τρυφερα και τοσο αθωα που δε θεωρω οτι το ανοιξε το θεμα για να παινευτει με την εννοια που μιλαμε τωρα εμεις...για να εχει προωρο σημαινει οτι περασε μια περιοδο αγωνιας και ισως στενοχωριας και τωρα καμαρωνει το μωρο της και θελει να το μοιραστει ολο αυτο μαζι μας. Και την καταληξη που εδωσα στην εκει απαντηση μου (οτι παιδια θαυματα υπαρχουν) την πιστευω...συμφωνω και με οσους ειπατε οτι το θαυμα ειναι πώς το αξιολογει ο καθενας μας.

Ξαναλεω οτι αν τυχον παρεξηγησα τις προθεσεις της θεματοθετριας,ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ, απλα επειδη εκανα το συσχετισμο οφειλω να το πω.

 

δεν σε παρεξηγώ, σωστά κατάλαβες, ναι, την διάβασα την ιστορία, και ο τίτλος της και μία φράση για "σφίξιμο" ήταν που με έκανε να θέλω να γράψω, φυσικά απλά πυροδότησε το αποτέλεσμα των όσων άκουσα και live μέσα σε ένα ολόκληρο ΣΚ και όσων ακούω από τότε που έχω παιδιά... αλλά

 

και καμιά πρόθεση δεν είχα για την εν λόγω μαμά... αν είχα, θα έγραφα στο θέμα της, αφού όμως δεν είχα κατι να προσφέρω και με απασχόλησε το θέμα από τελείως διαφορετική μεριά, και τί λόγο θα είχα εξάλλου να στενοχωρήσω και να αποπροσανατολίσω μια λεχωνα, έγραψα αλλού και αλιώς

[DALIA]

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που παινεύουν διακώς τα παιδιά τους κι αν είναι στον κύκλο μου τείνω να τους αποφέυγω. Δικαίωμα τους αυτοί να μιλάνε ακατάπαυστα για τα κατορθώματα του παιδιού τους και δικαίωμα μου να μην επιδιιώκω την παρέα τους.

Όμως δεν μου αρέσει και η ισοπέδωση προς τα κάτω του τύπου όλα τα παιδιά είναι ίδια, όλα θα τα κάνουν κάποτε δεν υπάρουν παιδιά θαύματα κλπ. Φυσικά δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, όπως δεν είμαστα κι όλοι οι ενήλικες ίδιοι. Υπάρχουν διαφορές και στην εμφάνιση και στην ευφία και στην κοινωνικότητα και σε όλους του τομείς. Σημειώστε ότι το δικό μου παιδί είμαι σίγουρη ότι δεν διαπρέπει πουθενά, οπότε δεν το λέω γι αυτό. Όμως όταν κάποια μαμά θέλει να πάρει μια επιβεβαίωση ότι το παιδί ανήκει έστω στα ανώτατα επίπεδα του φυσιολογικού δεν το βρίσκω κακό. Δηλαδή μόνο τα κακά πρέπει να λέγονται; Τώρα αν καταντάει υπερβολή απλώς δεν απαντώ. Κι εμένα λοιπόν δεν μου αρέσει εδώ μέσα που μόλις κάποια γράψει για τα επιτεύγματα του ΄παιδιού της πέφτουν όλες να τις την πουν "Συγνώμη γλυκειά μου που θα σε στεναχωρήσω αλλά δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο" και με σιγουριά αναπτυξιολόγου.

Τώρα το τι σημασία έχει για τον άνθρωπο αν περπατήσει 8 μηνών ή 14 ειλικρινά δεν το ξέρω. Υποθέτω πάντως ότι έχει να κάνει και με τη μελλοντική αξιποίηση των όποιων δυνατοτήτων. Πάντως άλλο να έχεις το δυναμικό κι άλλο να μην το έχεις.

 

 

Μα συγνωμι αν διαβάσω κάτι που το έχω δει σε πολλά παιδάκια του κύκλου μου και κάποια εδώ μέσα στο φόρουμ το παρουσιάζει σαν το συγκεκριμένο επίτευγμα μοναδικό να μην της το πω ? ή να της γράφω ωωωωω μπράβο πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο...

Αυτό που λές για τον αναπτυξιολόγο δεν έχει πέσει στην αντίληψη μου κάτι τέτοιο...

[Serba]

βρίσκομαι συχνά με μια οικογένεια που έχει ένα κοριτσάκι 1 χρόνο μικρότερο από την κόρη μου. χαριτωμένο παιδί, το παινεύουν και μιλάν για αυτό ασταμάτητα. δίπλα της παίζει η κόρη μου, που είναι ένα εξίσου χαριτωμένο παιδί, και είναι σαν να μήν υπάρχει, γιατί εγώ δεν λέω τίποτε. και έχουν τόσο κολλήσει που δεν καταλαβαίνουν οτι μπορεί να περάσει και μία ολόκληρη ώρα όπου εγώ ακούω, κοίτα τί όμορφη που είναι, κοίτα τί κάνει, μα δεν θέλεις να το φας? κτλ κτλ. έχουν φάει λοιπόν τέτοιο κόλλημα, που δεν καταλαβαίνουν οτι, όχι δεν θέλω να το φάω, το δικό μου είναι πιο νόστιμο, και βαριέμαι επίσης αφάνταστα... δεν είμαι εδώ για να σιγοντάρω την ευφημολογία κανενός!

 

 

 

και φυσικά έχουν και τις καλύτερες προθέσεις, απλά χάθηκαν μέσα στην αγάπη τους, παρασύρθηκαν από τα φοβερά "επιτεύγματα" του βρέφους, και νομίζουν και αυτοί πως το παιδί τους είναι θαύμα... και δεν αντιλέγω΄, όλα τα παιδιά θαύματα είναι, θαύματα ζωής, αλλά ως εκεί, μήν κολλάμε στους δείκτες ανάπτυξης, είναι μόνο για να δίνουν ενδείξεις και τίποτε παραπάνω.

 

μου έχουν τυχει κι εμένα πολλες τέτοιες περιπτώσεις και τους έκοψα μαχαίρι-την παρέα εννοώ, με κουραζουν και μένα απίστευτα...

έχω κάποιες αμφιβολίες γι αυτό που λες ''με τις καλύτερες προθέσεις'',

αν θέλουν κάποιοι να λένε ακατάπαυστα για τα επιτεύγματα των παιδιών τους, μπορούν να το κανουν όταν είναι μόνοι τους και για όσες ατέλειωτες ώρες θέλουν, όταν το κάνουν παρουσία του παιδιού μου, είναι σαν να μειώνουν το δικό μου. Η παρέα απαιτεί στοιχειώδη ευγένεια.

Δεν μπορώ να συμμετεχω σε έναν ανηλεή αγώνα δρόμου και ανταγωνισμού μεταξύ των παιδιών, που οι πραγματικές αιτίες είναι τα κόμπλεξ των γονιών.