οι υποχρεωσεις μιας εγκυου προς συζυγο,τριτους,το νοικοκυριο!

[giwta-la]

η εγκυος:

1)πως νιωθει πραγματικα και τι βγαζει σε τριτους οτι νιωθει?

2)τι γινεται οταν πρεπει να επαναλαβει να λεει συνεχως τα αυτονοητα?

3)και η υποστηριξη απο τον συζυγο. για ποσο?

 

α)και εμεις ειμαστε ανθρωποι και εχουμε τα σκαμπανευασματα μας! μπορει τωρα να νιωθουμε καλα και δυνατες, αλλα σε 5 λεπτα να ποναμε και να πρεπει να καθησουμε, να ξαπλωσουμε, να γινουμε αγενεις σε ανθρωπους που μας κουρασουν!

ειναι δυνατον οι αλλοι να σκεφτουν εστω και μια στιγμη οτι υποκρινομαστε για να μην κανουμε κατι που υποσχεθηκαμε??? να μην παμε καπου που υποσχεθηκαμε??? να μην μιλησουμε ετσι οπως μας συνηθισαν αλλα πιο κοφτα,σοβαρα,συντομα κ ναμαστε ταχα αγενεις???

 

β)το πιο κουραστικο? να πρεπει συνεχως να επαναλαμβανεις τοσα πραγματα, να λες και να ξαναλες σε μη εγκυους πραγματα και κανονες που μπορεις ή δε μπορεις να κανεις,να πας, κλπ...ενω τοσο απλα θα μπορουσαν να τα κατανοησουν οταν πεις τις λεξεις ε ι μ α ι ε γ κ υ ο ς!

 

γ)και να μαστε στο συζυγο. 9 μηνες παραδουλευτρα μας? για ποσο? ποσο αντεχει βρε αδερφε να κανει τη φιλιππινεζα? "βγαλε τα ρουχα απο το πλυντηριο δε μπορω να σκυψω αλλο". "πλενε τα πιατα δε μπορω ναμαι ορθια". ελα εδω, πανε εκει, σηκω, κατσε. δε λεω βεβαια για αυτες που βαριουνται αλλα για αυτες που εχουν αναγκη ή ξερουν οτι αν δε προσεξουν θα εχουν ενοχλησεις μεσης, κοιλιας, γενικα πονους.

 

 

#####προσωπικα αν δεν εχω καποιον κοντα μου να με βοηθησει σε καποια θεματα (δουλειες με σκυψιμο, αποφυγη να στεκομαι σε ενα μερος ορθια πανω απο λιγα λεπτα, τεντωμα σωματος) , το ιδιο απογευμα θα υποφερω μεχρι την επομενη.οποτε εχω το συζυγο σηκω κατσε. δε το θελω αυτο και ντρεπομαι αλλα τι να κανω?τι κανετε εσεις?τι κανει ο συζυγος?θα με αντεξει για μεχρι τον εννατο?

επισης καποιες φορες ειμαι υποχρεωμενη να επαναλαμβανω το αυτονοητο:οτι ολες οι εγκυμοσυνες δεν ειναι ιδιες.επειδη εσυ,η αλλη,η ταδε δεν ειχατε τιποτα και ολα καλα, θα πρεπει και εγω να παω σε κλαμπ,σε πισινα,βολτα για ψωνια,μονη στο σουπερμαρκετ?και να τα λεω ξανα και ξανα?κατανταει βαρετο.ουτε εξαρταται απο μενα αν αντεχω να διανυω χιλιομετρικες αποστασεις.. ναι.. εσεις...που παρεξηγειστε κιολας με μενα που δε κανω επισκεψεις και τοσα αλλα που εκανα με χαρα πριν!!!

δε φτανει που εχω εμενα με τις τρελες ορμονες και που πραγματικα δεν αναγνωριζω τον εαυτο μου και τη συμπεριφορα του, τις αντοχες του....

 

τι λετε κοριτσια?εμπειριες ιδιες ή αλλες εχετε? πως τα αντιμετωπισατε εσεις? υποστηριξη εχω αλλα δεν ειμαι και μαμακιας (με την ευρεια εννοια,οχι μονο σε σχεση με τη μαμα).

[xrisaki]

Αχ πόσο σε νιώθω!!!! Δεν έχω κάποιο πρόβλημα δόξα το Θεό αλλά δεν αντέχω ορισμένες καταστάσεις. Εμένα με κουράζει η ορθοστασία και η πολύωρη καθούρα στην καρέκλα, θέλω λίγο να μπορώ να ξαπλώσω και να στηρίξω πόδια και μέση, έχω ήδη ένα παιδάκι και το σκίψε σήκω συνέχεια για να το φροντίσω, να μαζέψω τα παιχνίδια κλπ με έχει πραγματικά κουράσει. Δεν μπορώ τα κλαμπ-μπαρ και ιδίως την τσιγαρίλα (με παιθένει, με αναγουλιάζει, με εκνευρίζει, με φοβίζει) δεν μπορώ και δεν θέλω να τρώω τα πάντα. Τέλος όταν είμαι πτώμα από το παιδί, τη δουλειά, το σπίτι δεν μπορώ να δεχτώ κόσμο στο σπίτι, δεν θέλω να φτάνω τον οργανισμό μου στα όρια και ας με παρεξηγούν. Όταν πραγματικά δεν αντέχω κάτι θέλω να το λέω χωρίς να φοβάμαι μην με κατακρίνουν και αρχίσουν τα δήθεν. Να σκεφτείς μου την έχουν πει κιόλας γιατί να έχω ναυτίες το πρώτο τρίμηνο "μα πως σε ρίχνουν έτσι οι εγκυμοσύνες.....παραχαιδεμένη είσαι......εγώ τίποτα δεν είχα όλα τα έκανα τίποτα δεν με έριχνε" λες και εγώ ήθελα να έχω ναυτία και να ξερνάω Τι να πω προσπαθώ να "παιδεύω" αυτούς που με καταλαβαίνουν και στους υπόλοιπους δεν πολυδίνω σημασία.

[joan80]

Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη είχα τρελα νεύρα σε σημείο που γινόμου παραλογη, απίστευτα γκρινιάρα και ιδιότροπη. Στους φίλους και γνωστους ποτε δεν χρειάστηκε να εξηγήσω κάτι. Οταν άρχιζα να παραφέρομαι, απλώς μου έλεγαν, οκ,εισαι έγκυος, δικαιολογείσαι. Γενικότερα υπήρχε μια ανοχή. Σαν αυτή που δείχνεις στον τρελό. Φυσικά όλα αυτά τα καταλαβα εκ των υστέρων, γιατί οσο ήμουν έγκυος νευρίαζα με όλους και με όλα γιατι πιστευα ότι ορισμένες φορές δεν με καταλάβαιναν. Ακόμα και φίλες που δεν είχαν παιδί καταλάβαιναν ότι τα πραγματα είναι διαφορετικά και σε γενικές γραμμες δεν ένιωσα ότι πρεπει να εξηγώ τα αυτονόητα.

Αυτό ομως έχει να κανει μαλλον με τον κύκλο σου.

 

Για το σύζυγο θα πω ότι θα αντεξει πολλά μεχρι τον ένατο. Εκεί δείχνει και τον χαρακτήρα του. Η εγκυμοσύνη είναι μια κατασταση που αλλαζει λιγο τις ισοροπίες αλλα αν δεν υπάρχει αλλος τρόπος πρεπει να βοηθήσει.

Εμενα τωρα εχει αναλαβει τα πάντα. Στην αρχή της εγκυμοσύνης είχα μια μικρή αποκόλληση απότε έχει και τον μικρό. Καμια φορα νιώθω πολύ άσχημα, γιατί πραγματικά κουράζεται πολύ. ομως όταν πήγα λίγο να ξεθαρέψω με το σπίτι, αμέσως πάλι τα ίδια. Οπότε δεν υπάρχει επιλογή. υπομονή και μόνο υπομονή.

[ΣΤΕΛΛΙ]

Kαλησπερα κ απο μενα! Εγω αισιως μπαινω στην 27η βδομαδα αυριο,,,,τωρα αρχιζει κ φουσκωνει πολυ η κοιλια...λοιπον κ γω αρχιζω κ κουραζομαι αρκετα κ τωρα ειδικα με τη ζεστη ακομα πιο πολυ!!! Ειμαι δασκαλα αγγλικων κ τρεχω απο το πρωι μεχρι το βραδυ σε μαθηματα....καποιεσ μερες οταν πρεπει να παω απο το ενα σχολειο στο αλλο με παει ο μπαμπας μου με το αμαξι γιατι ο συζυγος δουλευει κ αυτος ολη μερα!!!Δουλειες του σπιτιου γενικα μονη τις κανω....αλλα το πρωτο τριμηνο που ειχα κ καφε, ερχοταν η μαμαμου....τωρα ερχεται για σιδερο κ για "επικινδυνες αποστολες" πχ κατεβασμα κουρτινων κ καθαρισμα φωτιστικων!!!!Βαρια πραγματα αποφευγω να σηκωνω...παιρνω τα ψιλοπραγματα απο το σουπερμαρκετ κ τα βαρια ο συζυγος....απλα ενω παλια σε 4 ωρες μπορει να ειχα κανει γενικη σε ολο το σπιτι χωρις σταματημο, τωρα λειτουργω πιο χαλαρα...εννοειται πως οι γονεις μου κ ο συζυγος με βοηθανε πιο πολυ!!!!

[dimmi]

Η έγγυος έχει την πιο σημαντική υποχρέωση, να κυοφορεί με τον πιο καλό τρόπο που μπορεί το εμβρυάκι της.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική αλλά ο στόχος πάντα ίδιος.

Αν είσαι σε θέση να μη μεγαλοποιείς τα πράγματα (εντάξει έγγυος είσαι όχι άρρωστη)

να ακούς το σώμα σου και το πόσο αντέχει και να εξηγείς του άντρα σου τί νιώθεις νομίζω θα νιώσεις καλύτερα.

Δεν χρειάζεται να έχεις τύψεις, όλες τα περάσαμε.

Οποιος δεν τα σέβεται από εκεί είναι η πόρτα

[viki35]

Basika δεν νοιωθω οτι εχω υποχρεωση σε κανενα παρα μονο στα παιδια μου .

Ουτως η αλλως αισθανομαι ετσι , ο αντρας μου ειναι μια χαρα παιδι και μπορει τελεια να φροντιζει μονος τον εαυτο του , το σπιτι μας (οταν χρειαζεται και δεν ερχεται η γυναικα ) και τα παιδια μας (οταν εγω ειμαι χαλια μαυρα σε κατασταση εγκυμοσυνης ) . Απο εκει και περα οτι υποχρεωσεις εχω εγω εχει και εκεινος ουτως η αλλως , απεναντι σε μενα , στο σπιτι μας και στη ζωη μας. Και φυσικα απενταντι στα παιδια μας . Η αληθεια ειναι οτι ειμαι και εγω αρκετα εγωιστρια αλλα ετσι με γνωρισε , ετσι με αγαπησε .

[ethy]

Σε νιωθω δε φανταζεσαι ποσο!Γεννησα πριν 22 μερες το δευτερο μου παιδι μετα απο μια εγκυμοσυνη που μου φανηκε αιωνας...ειχα αιμα στην αρχη,ειχα ιστορικο συσπασεων απο την προηγουμενη μου συν οτι ειχα κανει μια καισαρικη ηδη κι επρεπε να ειμαι 10 φορες πιο προσεκτικη τωρα...τελικα τη νοσηλεια δεν τη γλιτωσα,μπηκα με συσπασεις στις 10 του Απριλη και γεννησα στις 20 ,αλλα τελος καλο ολα καλα...αν δεν προσεχα οπως λες και συ,μπορει να τις ειχα απο τον 6ο μηνα και να ημουν μεσα με ορο ολο αυτον τον καιρο,οπως ειδα πολλες αλλες κοπελες στο νοσοκομειο.

Πηρα αδεια κατευθειαν απο τη δουλεια μου με το που εμεινα εγκυος και για την αιμορραγια και γιατι ειχα το ιστορικο των συσπασεων κατι το οποιο σχολιαστηκε καλοπροαιρετα οπως καταλαβαινεις απο πολλους καθοτι εχω οντως την τυχη να ειμαι εκπ/κος,η αληθεια ομως ειναι οτι θα την επαιρνα εστω και ανευ αποδοχων και αυτο μπορει να το καταλαβει μονο μια γυναικα που εχει φοβηθει κι εχει ταλαιπωρηθει οπως εγω...οπως λες οταν ακους να λενε "η εγκυμοσυνη δεν ειναι αρρωστια"που οντως δεν ειναι,ειναι ομως μια ιδιαζουσα κατασταση που δεν ειναι για ολες δυστυχως το ιδιο ευκολη,λες"¨γιατι να μην μπορω και γω να το εκστομισω αυτο με την ιδια ευκολια;".Στο σπιτι ευτυχως εχω αμεριστη συμπαρασταση και βοηθεια απο τα πεθερικα μου και τον ανδρα μου,ο οποιος εβαζε και ηλεκτρικη σκουπα και δεν ντρεποταν να παει να μαζεψει και τα ρουχα απο την ταρατσα παρολο που του ελεγα να μην το κανει...εκανα τη μαγειρικη μου που με ευχαριστουσε,εκανα ο,τι μπορουσα και ο,τι δεν μπορουσα ειτε εκεινη τη στιγμη ειτε γενικα το αφηνα και δεν ειχα τυψεις επειδη καποτε οι γυναικες πηγαιναν εγκυες στα χωραφια....

Θα ακουσεις και θα διαβασεις πολλα,γιατι και στα φορουμ ακομα θα διαβασεις αυτες τις ωραιες ατακες,αλλα οπως σου εγραψαν και παραπανω ΕΙΣΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟ ΕΜΒΡΥΑΚΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ!!!

Εχεις ενστικτο,ξερεις πώς νιωθεις,ξερεις τι οδηγιες εχεις απο το γιατρο,ξερεις το ιστορικο σου και οι υπολοιποι σκασιλα σου!Σιγα μην τοιχοκολουμε τις γνωματευσεις στα καφενεια.

Σου ευχομαι καλο υπολοιπο εγκυμοσυνης και θα πω το τετριμμενο που ομως ειναι αληθεια:αμα το παρεις αγκαλια,ολα αυτα θα τα εχεις ηδη ξεχασει!

[ΕΛΕΝ@]

Μα πολύ με ενδιαφέρει αυτό το θέμα! Είμαι στην 18 βδ πρώτη εγκυμοσύνη. Λογω εγκυμοσύνης σταμάτησα τη δουλειά κ είμαι όλη μέρα σπίτι μόνη φυσικά..- όχι κ τελείως έχω εσας παρεα-. Επειδη η εγκυμοσύνη ήρθε χωρίς να τοι περιμένω κ είχα πολλά προβλήματα στην αρχή η αλήθεια είναι οτι απο τη μια φοβάμαι να ζήσω φυσιολογικά κι απ την αλλη δε μπορώ. Νιώθω πολύ κουρασμένη κ κακόκεφη πολλές φορές κ δε γουστάρω καθόλου να βγαίνω ιδιαίτερα με ανθρώπους που δεν πολυσυμπαθω αλλά είναι φιλαράκια του καλού μου. Οι δικοί μου μένουν σε άλλη πολή αρκετα μακρια απο την Κρητη κ έτσι δεν τους βλέπω κι ούτε μπορουν να με βοηθησουν σε κατι, ούτε καν στην ψυχολογική στήριξη γιατί είμαι κ εγω ψωροπερήφανη κ δε λέω πότε δεν είμαι καλά. Στο μεταξύ ο καλός μου είναι πολύ γλυκός κι ασχολείται πολύ με το σπίτι, περισσότερο απο μένα καποιες φορές γιατί είναι παστροθοδώρα κ τα θέλει όλα στην τρίχα αλλά ευτυχώς δεν απαιτεί να τα κάνω εγώ, ωστόσο δεν καταλαβαίνει καθόλου την αγωνία μου κ το άγχος μου για τη νεα κατασταση που διαμορφώνεται. Στην αρχή ένιωθα σκ@τ@ κ νόμιζα πως πάει τέλειωσε η ζωη μου. Τώρα καταλήγω στο οτι η εκγυμοσύνη είναι μια απόλυτα μοναχική περίοδος. Όσο κ να θέλουν οι άλλοι να σε καταλάβουν ή να σε βοηθήσουν δε μπορούν. Καλά καλά δεν ξέρεις κι εσυ τι νιώθεις, χώρια οι παράλογες σκέψεις που τις πολλές δεν τις λες κ σε κανέναν μη σε πάρουν για ψυχάκι.! τουλάχιστον εγώ έτσι βιώνω αυτήν την περίοδο κ πρέπει να πω οτι όσο μοναχική κι αν είναι, είναι μοναδική.

[xristinio]

ωραια ειναι ολα αυτα που λετε αλλα δυστυχως εχω συναντησει εγκυες που απλα εκμεταλευονται την εγκυμοσυνη τους και φυσικα τους αλλους...υπερβολικες σε ολα τους χωρις να υπαρχει καποιος λογος και μαλιστα μου εχουν πει καταμουτρα οτι ολα αυτα τα κανουν επειδη ειναι εγκυες και τωρα ειναι η ευκαιρια τους να μην κανουν τιποτα και να μην τους φερνουν αντιρρησεις.....

σιγουρα η εγκυμοσυνη ειναι μια ιδιαιτερη περιοδος οχι μονο για τη γυναικα αλλα και για το συζυγο....πρεπει να δειχνουμε και οι 2 κατανοηση και οχι να νομιζουμε οτι ειμαστε ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ...σιγουρα εμεις τραβαμε τα μεγαλυτερα ζορια αλλα και ο συζυγος χρειαζεται στηριξη για να μπορει να μας στηριζει με τη σειρα του..

και φυσικα αναφερομαι σε φυσιολογικες κυησεις χωρις προβληματα....

[marchalina]

Γιώτα μου τα πραγματα ειναι απλα

Οταν εχεις θεμα στην εγκυμοσυνη σου..απλα το ανακοινωνεις "ο γιατρος μου ειπε ξαπλα ..καθολου κουραση"

Γινεται σεβαστο ...κανεις δεν ρισκαρει να σε κουρασει

Εβγαλα 2 εγκυμοσυνες (1,5 για την ακριβεια) σχεδον στο κρεββατι...δεν ειχα κανενα προβλημα ..με σεβαστηκαν ολοι με το παραπανω...ηρθαν ακομη και συναδελφισες απο τη δουλεια(που δεν ειχαν μεινει ποτέ εγκυες) και μου καναν παρεα μου εφεραν φαγητο

Αν εισαι ξεκαθαρη αυτοι που σε αγαπανε θα ειναι διπλα σου αλλος πιο βοηθητικά αλλος πιο διακριτικά (αναλογα με τον χαρακτηρα του και το ειδος της σχεσης σας)

Αν καποιος δεν καταλαβει τη σοβαρότητα της καταστασης ..απλα το ξαναλές και τονιζεις οτι απο αυτο εξαρταται η καλη εκβαση της εγκυμοσύνης σου

Για τον αντρα σου μην ανυσηχεις θα τα καταφερει