Πολύ νευρικό παιδί!

[linav]

Η μικρή μου κόρη είναι 2,5 ετών. Είναι ένα πολύ ζωηρό και πανέξυπνο παιδί και πηγαίνει παιδικό σταθμό από τα 2 της. Στο σχολείο είναι "κυρία", πολύ υπάκουη, συνεργάσιμη και επικοινωνιακή. Τα δύσκολα τα έχουμε σπίτι: Είναι απίστευτα υπερικινητική, δεν ακούει καθόλου, δεν παίρνει από μάλωμα όταν κάνει κάτι, μας χτυπάει, χτυπάει την αδερφή της στα καλά καθούμενα, όταν νευριάσει πετάει πράγματα στον αέρα και γενικώς βγάζει επιθετικό χαρακτήρα. Αν της δώσω καμία στον ποπό ή στα χέρια, αντί να ησυχάσει νευριάζει ακόμα περισσότερο και ανταποδίδει και αυτή με χτυπήματα. Γενικώς δεν παίρνει ούτε από μάλωμα ούτε από λόγια. Μήπως ξέρετε πώς θα μπορούσα να την αντιμετωπίσω σε τέτοιες στιγμές? Δεν θέλω να την δέρνω, προσπαθώ να της εξηγώ ότι αυτό που έκανε δεν είναι σωστό, αλλά δεν καταλαβαίνει. Είμαι πολύ στενοχωρημένη. Δώστε καμιά ιδέα!

[Μπουρμπουρ1]

Υπαρχουν ανθρωποι που ακομα και μεγαλοι δεν περνουν απο μαλωματα, πχ η αδερφη μου, κινειτοποιειται μονο με το φιλοτιμο. Το εχεις προσπαθησει ετσι;;; Μηπως θελει πιο θετικη αντιμετωπιση κι ενθαρρυνση να συμπεριφερεται πιο καλα;

Επισης γιατι δεν της κανονιζεις διαφορες δραστηριοτητες οπως μπαλετο, κολυμπι, μουσικη, η κατι αλλο;;;

Συμβουλεψου αν θες κι εναν παιδοψυχολογο για να μην σου ξεφυγει περσσοτερο η κατασταση μεγαλωνοντας.

[sofi@p]

Η μικρή μου κόρη είναι 2,5 ετών. Είναι ένα πολύ ζωηρό και πανέξυπνο παιδί και πηγαίνει παιδικό σταθμό από τα 2 της. Στο σχολείο είναι "κυρία", πολύ υπάκουη, συνεργάσιμη και επικοινωνιακή. Τα δύσκολα τα έχουμε σπίτι: Είναι απίστευτα υπερικινητική, δεν ακούει καθόλου, δεν παίρνει από μάλωμα όταν κάνει κάτι, μας χτυπάει, χτυπάει την αδερφή της στα καλά καθούμενα, όταν νευριάσει πετάει πράγματα στον αέρα και γενικώς βγάζει επιθετικό χαρακτήρα. Αν της δώσω καμία στον ποπό ή στα χέρια, αντί να ησυχάσει νευριάζει ακόμα περισσότερο και ανταποδίδει και αυτή με χτυπήματα. Γενικώς δεν παίρνει ούτε από μάλωμα ούτε από λόγια. Μήπως ξέρετε πώς θα μπορούσα να την αντιμετωπίσω σε τέτοιες στιγμές? Δεν θέλω να την δέρνω, προσπαθώ να της εξηγώ ότι αυτό που έκανε δεν είναι σωστό, αλλά δεν καταλαβαίνει. Είμαι πολύ στενοχωρημένη. Δώστε καμιά ιδέα!

αυτή η ηλικία στα 2-3 είναι η χειρότερη φάση. σίγουρα η συμπεριφορά της έχει να κάνει με το χαρακτήρα του παιδιού που μπορεί από τη φύση του να είναι νευρικό. μήπως ζηλεύει και το αδερφάκι του? θα κάνεις υπομονή και θα προσπαθείς να μην την εξαγριώνεις με χτυπήματα και φωνές. ακόμα κι όταν σε βγάζει εκτός εαυτού θα προσπαθείς να μένεις ήρεμη με σταθερή φωνή. όταν θα την πετυχαίνεις ήρεμη θα της εξηγείς τί ήταν αυτό που έκανε λάθος. εγώ για τιμωρία τον έστελνα στο δωμάτιό του και του έλεγα να μείνει εκεί να σκεφτεί καλά τί έκανε και να βγει μόνο αφού ηρεμήσει για να το συζητήσουμε. ευτυχώς, έπιανε. ρώτα και τις δασκάλες στο σχολείο τί μέθοδο χρησιμοποιούν και αν βλέπουν κάτι περίεργο στο παιδί (πχ πείσμα, ζήλια κλπ). κάθε παιδί, θέλει τον τρόπο του....

ουφ, υπομονή.... μετά τα 3 κάπως στρώνουν.

[miriki]

Αν της δώσω καμία στον ποπό ή στα χέρια, αντί να ησυχάσει νευριάζει ακόμα περισσότερο

 

Με αυτό της λες ότι νομιμοποιείται να χτυπάει όταν θυμώνει, απογοητεύεται κτλ.

Τελευταία με τον μικρό μου δοκιμάζω το εξής όταν αρνείται να κάνει αυτά που πρέπει "Κοίτα ελεφαντάκι τι γρήγορα/ ωραία / μπλαμπλα που μαζεύει ο Α. τα τουβλάκαι/ βγάζει τα παπούτσια του/ κάνει μπάνιο..... Προς το παρόν πιάνει μέχρι να χρειαστεί να βρω κάτι άλλο.

 

Συνήθως τα παιδιά καθρεπτίζουν τις δικές μας συμπεριφορές. Αν εσύ λοιπόν λόγω της δικαιολογημένης κούρασής σου δεν έχει υπομονή και ξεσπάς (φωνάζοντας, μαλώνοντας κλπ) δε θα έχεις ένα ήρεμο παιδί. Βάλε σαφή όρια, χρησιμοποιήσε ήρεμη σταθερή φωνή, φρόντισε να επιβραβεύεις τις καλές πράξεις και φρόντισε να τις ανακαλύπτεις όλες και πάρε και βιταμίνες για να αντέξεις γιατί με δύο τόσο μικρά παιδιά πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να τα βγάζει πέρα κανείς.

 

Αν αλλάξεις τη νοοτροπία σου λίγο βλέποντας τι πραγματικά μπορεί να καταφέρει ένα παιδί αυτής της ηλικίας και όχι τι απαιτεί η κοινωνία γενικώς, θα είσαι προετοιμασμένη για τις σαχλαμάρες που μπορεί να κάνει οπότε ή θα τις προλαβαίνεις ή δε θα εκνευρίζεσαι.

 

Καλό κουράγιο.

[miriki]

Για παράδειγμα ένα παιδί αυτής της ηλικίας μπορεί να καθίσει άπραγο σε μια καρέκλα για 2 λεπτά. Αν εσύ θέλεις να κάνεις κάτι και πρέπει να είναι κάπου περιορισμένη η μικρή πρώτα δός της μια πολύ δελεαστική δραστηριότητα που δε θα σου δημιουργήσει πρόβλημα (π.χ. να μαγειρέψει με τα κουζινικά της ) και μετά ξεκινάς αυτό που θέλεις να κάνεις.

 

Ταυτόχρονα της λες ότι την εμπιστεύεσαι να το κάνει όσο εσύ θα.... γιατί είναι μεγάλη κλπ.

[linav]

Eυχαριστώ για τις απαντήσεις σας, σε γενικές γραμμές την επιβραβεύω και από υπομονή έχω αρκετή, απλά στενοχωριέμαι όταν χτυπάει την αδερφή της και μάλλον αυτό έχει να κάνει με ζήλεια. Εν τω μεταξύ στον πατέρα της δεν τολμάει να σηκώσει χέρι, μόνο σε μένα το κάνει, στην αδερφή της και στη μαμά μου, προφανώς επειδή περνάει και τις περισσότερες ώρες μαζί μας.

[kokoraki]

Εμείς πάλι που δε φωνάζουμε (ελάχιστες περιπτώσεις), δεν χτυπάμε, δεν παραφερόμαστε, πώς στο καλό δημιουργήσαμε ένα μικρό τραμπούκο??? Δεν αφήνει κανένα παιχνίδι σε κανένα παιδί. Και μάλιστα, όταν τα αρπάζει, κοκορεύεται κιόλας "Το πήλα". Χτυπάει τον ξάδερφό του (και όχι άλλα παιδιά) συνέχεια. Τον ζητάει να παίξουν και μέσα σε 10 λεπτά τον έχει χτυπήσει με κάποιο παιχνίδι. Πραγματικά δεν ξέρω γιατί εκδηλώνει τόσο επιθετική συμπεριφορά. Εμείς είμαστε πάντα με το μπλα μπλα, δεν είναι σωστό κ.λπ., επιβραβεύουμε τα καλά, όταν κάνει κάτι άσχημο η τιμωρία είναι π.χ. να του στερήσουμε ένα παιχνίδι για χ διάστημα, γενικά είμαστε αυστηροί αλλά χωρίς εξάρσεις και χτυπήματα κ.λπ. αλλά με τιμωρίες όπως τις περιέγραψα εν συντομία. Ασχολούμαστε πολύ μαζί του, βγαίνουμε έξω, παίζουμε, δεν τον παραμελούμε. Τέλος πάντων, θεωρώ ότι κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν έχουμε φωνάξει και κάποιες φορές ή δεν έχουμε νεύρα. Αλλά κάτι κάνουμε λάθος. Αλλά τί?

[Ellemphriem]

Στα 2 χρονια θα δειτε πολλα με το παιδι σας απιστευτα. Τα περασα και εγω. Θα δειτε να βγαινει ενας μικρος (οπως πιο πανω διαβασα) τραμπουκος απο το πουθενα. Εμενα ειχε μια επιθεση αλλο πραγμα. Καπου στα 2.5 ειχε κλωτσησει βρεφος κατω του χρονου στο στομα και του ειχε ανοιξει το στομα στο αιμα (αν ειναι δυνατον). Στα 3.5 ειναι ενα αλλο παιδι εντελως. Καμια μα καμια σχεση με αυτο που ηταν. Αυτο που λενε για τα τρομερα 2χρονα ισχυει. Αλλα ερχεται και φευγει (τουλαχιστον συνηθως)

[kokoraki]

Στα 2 χρονια θα δειτε πολλα με το παιδι σας απιστευτα. Τα περασα και εγω. Θα δειτε να βγαινει ενας μικρος (οπως πιο πανω διαβασα) τραμπουκος απο το πουθενα. Εμενα ειχε μια επιθεση αλλο πραγμα. Καπου στα 2.5 ειχε κλωτσησει βρεφος κατω του χρονου στο στομα και του ειχε ανοιξει το στομα στο αιμα (αν ειναι δυνατον). Στα 3.5 ειναι ενα αλλο παιδι εντελως. Καμια μα καμια σχεση με αυτο που ηταν. Αυτο που λενε για τα τρομερα 2χρονα ισχυει. Αλλα ερχεται και φευγει (τουλαχιστον συνηθως)

 

Κούκλα, ο τραμπούκος μου είναι τραμπούκος από 14 μηνών. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να χτυπάει και να αρπάζει παιχνίδι από άλλο παιδί (και έπαθα ταράκουλο). Από τότε, είμαστε συνέχεια με το μπλα μπλα και τη νουθεσία και εφαρμόσαμε ό,τι προβλέπεται περί επιβράβευσης, προσοχής κ.λπ. κ.λπ. Αποτέλεσμα μηδέν. Είναι 2,5 και τα ίδια Παντελάκη μου. Και αναρωτιέμαι μήπως κάποια παιδάκια γεννιούνται τρομερά δίχρονα και είναι μέχρι να πάνε σχολείο τρομερά δίχρονα Γενικά είναι υπάκουος μαζί μας, δεν αντιμετωπίζω ιδιαίτερο θέμα με κρίσεις θυμού - έχει γίνει κι αυτό αλλά στα πλαίσια του αναμενόμενου λόγω ηλικίας και όταν π.χ. είμαστε έξω δε με κουράζει καθόλου. Όταν δει παιδί με παιχνίδι, εκεί γίνεται της λολής. Και δε μοιράζεται κιόλας.....

[Ράνια Κωστελέτου]

Σίγουρα η μικρούλα σας θέλει να τραβάει ατην προσοχή σας.

Είναι στη φάση που δοκιμάζει τα όριά της , τα όριά σας και το κάνει καλά.

Κρατείστε σταθερή συμπεριφορά ( κάτι που θα κάνει και την ίδια να νιώθει ασφαλής) , ιεραρχείστε τις προτεραιότητές σας και θέστε σαφή όρια .

Ενθαρρύνετε τις θετικές συμπεριφορές και αποφύγετε ποινές και τιμωρίες.

Επίσης κρατείστε αμείωτο το ενδιαφέρον της με δημιουργικές δραστηριότητες γιατί μπορεί και να βαριέται και αντιδρά έτσι.

Μπορείτε να μιλήσετε για το τι αισθάνεται και πώς νιώθει και να δείξετε κατανόηση και αποδοχή.

Κυρίως μάθετέ τη να αντιμετωπίζει με ηρεμία τις καταστάσεις και διάλογο αφού σας βλέπει ως πρότυπο.

Καλή προσπάθεια , εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα !

[minoan]

εμείς τα "τρομερά δύο" γιατί τα περνάμε στα τρία?

Ellemphriem κρατάω το μήνυμά σου και ελπίζω να επιβεβαιωθείς!

 

θέλει πολλή υπομονή....για να δω, θα πιάσει?

 

γενικά πάντως θεωρώ τη ζήλεια πολύ "ύπουλη"....Δηλαδή ενώ προς τα έξω μπορεί να δείχνουν όλα καλά από μέσα να τα "τρώει" η ζήλεια και τελικά να αντιδρούν επιθετικά...

[kokoraki]

Επανέρχομαι στο θέμα διότι ο μικρός μου τραμπούκος ξεκίνησε παιδικό. Για να σας ενημερώσω, η επιθετικότητα προς τα άλλα παιδιά μειώθηκε πάρα πολύ, είναι πολύ κοινωνικός (κάθε παιδάκι που βλέπει ρωτάει πώς το λένε, αν θέλει να παίξουν κ.λπ.), έχει εξελιχθεί σε ένα αρκετά υπάκουο παιδί - για τα δεδομένα της ηλικίας-, καταλαβαίνει απολύτως αυτά που λέμε, τις συνέπειες των πράξεών του κ.λπ. Γενικά, δεν έχουμε ιδιαίτερα προβλήματα υπακοής και συνεργασίας....αλλά βέβαια έχουμε μαλλιάσει στο μπλα μπλα και το έχουμε παλέψει πάααααρα πολύ για να φτάσουμε ως εδώ.

 

Το πρόβλημα είναι ότι η επιθετικότητα προς άλλα παιδιά ενώ έχει περιορισθεί όπως είπα, δεν έχει εξαλειφθεί. Και μάλιστα, παρατηρώ ότι ενώ ο Γιώργος δεν σηκώνει πια χέρι να χτυπήσει ή δε δαγκώνει, κάνει άλλο σχέδιο....Πιάνει τα παιδιά πολύ σφιχτά (σαν αγκαλιά αλλά από βόα σφιγκτήρα), πολλές φορές από το λαιμό αλλά σαν παιχνίδι. Του έχουμε εξηγήσει επανηλειμμένως ότι αυτό δεν είναι παιχνίδι, τα παιδάκια πονάνε, είναι επικύνδυνο κ.λπ. Στου κουφού την πόρτα...

 

Αποκορύφωμα: Έχει αρχίσει και το κάνει στον παιδικό. Ξεκινήσαμε πριν μερικές μέρες και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα προσαρμογής. Η δασκάλα στην αρχή εντυπωσιάστηκε με την κοινωνικότητά του, με το επίπεδο ομιλίας του και με την ευκολία που προσαρμόστηκε. Εχτές όμως μου είπε ότι ο Γιώργος έκανε τη γνωστή λαβή-βόας σε παιδάκι μεγαλύτερο με αποτέλεσμα το παιδάκι αυτό να ζητήσει βοήθεια από τη δασκάλα. Και όλο αυτό για ένα σκατοπαίχνιδο....Και το ξαναέκανε και πάλι. Πέσανε τα μούτρα μου....Ντράπηκα.....

 

Τί θα κάνω? Μου φαίνεται ότι ο γιος μου κάνει bullying στα άλλα παιδάκια και το παράξενο είναι ότι δεν έχει από το περιβάλλον του τέτοια παραδείγματα ούτε ενθάρρυνση από μέρους μας για τέτοιες συμπεριφορές....Αχ, τί θα κάνω? Είναι δυνατόν να στέλνουν οι άλλοι γονείς τα παιδάκια στο σταθμό και να φοβούνται μην τα αρπάξει ο βόας ο δικός μου? Μία συμβουλή παρακάλώ....