πως του το ειπατε οτι θελετε διαζυγιο? μαλλον για κει παμε......

[val80]

Σιγά ρε κορίτσια μην βαράτε !!! Δεν είπα ότι φταίει η κοπελιά αν είναι δυνατόν...απλά κάποιες φορές σαν γυναίκες πρέπει να κρατάμε κάποιες ισοροπίες. Δεν διαλύεις ένα σπίτι με δυο παιδιά χωρίς να το παλέψεις πρώτα και ειδικά όταν δεν είσαι οικονομικά ανεξάρτητος. Για ρωτήστε και τις χωρισμένες μητέρες ..........

είναι δύσκολα fido-dido, ελπίζω να είναι μια φάση και να βρείτε μια λύση. Εάν πάλι δεν αντέχεις με τίποτα τότε μην βιαστείς, οργάνωσέ τα στο μυαλό σου πρώτα και μετά φύγε.

[Catrin]

Συμφωνώ μόνο με το "του δείχνεις τον δρόμο"

 

Την αγαπάει και μπαίνει στο σπιτι και της λέει "Τί φαγητό είναι αυτό που μαγείρεψες... Χαζή!". Πόση τρυφερότητα, θάρρος και δύναμη θα πρέπει να έχει αυτή η γυναίκα;

 

Catrin, όταν φτάνει μια γυναίκα να ανησυχεί μην χάσει την κηδεμονία των παιδιών της, πιστεύεις πως υπάρχει ελπίδα για τον γάμο της; Δεν έχει χαθεί κάθε εμπιστοσύνη;

 

Δηλαδή ο άλλος της έχει ψήσει το ψάρι στα χείλη και η κοπέλα θα τον νταντεύει; Σιγά μην του έκανα και αέρα στα "μπιπ"!

Μπράβο σας πάντως που είστε τόσο... ανατολίτισσες! Εγώ δε μπορώ να έχω τον άλλο όλη μέρα να με βρίζει κι εγώ να τον καλοπιάνω!

 

καλα τι την λετε την κοπελα;;;;

σε λιγο θα την πειτε οτι φταει κιολασ!!οχι και ν ατον νταντευω για να μην με μιλα ασχημα!!!!!και μπροστα στα παιδια...

και πολυ αντεξες...ασχετο..παιζει να εχει γκομενα?????

και σε μιλα ετσισ

εγω θα του ελεγα ενα τηλεσιγραφω..η αλλαζεις η φευγω!!

 

πεστα ρε συ!!γιατι φουντονω...και μας βριζει και να τον νταντευουμε

 

Βρε κορίτσια μου όπως είπε και η Ell μπορεί θεωρητικά να έχετε άποψη και στοιχειοθετημένη στο μυαλό σας αλλά μέσα από ένα γάμο ο οποίος (εύχομαι ) δεν βιώνει τέτοιες καταστάσεις!

Itsme πολλές φορές φουντώνουμε όταν ακούμε πράγματα που δεν ταιριαζουν ούτε με την ιδιοσυγκρασία μας ούτε με το γενικότερα αποδεκτό και θέλουμε να δώσουμε έμφαση στα επιχειρήματα μας αλλά τέτοιες καταστάσεις που ουσιαστικά δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα χρήζουν εξαιρετικά λεπτού χειρισμού... και ιδιαιτερης προσοχής στα λόγια της θεματοθέτριας. Όσο για το ότι σκέφτηκε το θέμα της κηδεμονίας (επιμελειας) φυσικά και το σκέφτηκε και πίστεψε με είναι το πρώτο που σκέφτεται και φοβαται μια γυναίκα....Και ναι ελπίδα υπάρχει όσο υπάρχει και συναισθημα...

thampelina η θεματοθέτρια ξέρει το μεριδιο των ευθυνών της και πόσο μεγάλο η μικρό είναι γιατι δεν υπάρχει ένας μόνο φταίχτης σε ένα γάμο ακόμα κι αν ο αλλος έχει το !% του λάθους και αν φεύγαμε έτσι εύκολα απο μια σχέση και ειδικά με παιδιά τότε οικογένεια δεν θα στεριωνε....

Και ολα αυτά δεν σας τα γράφω απο την σιγουριά ενός γάμου, αλλά ως μια γυναίκα που αγωνίστηκε για το γάμο της είδε το τελος του και προχώρησε στην διάλυση του διότι πλέον ήταν μονόδρομος...

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Καλη μου δεν εχω διαβασει καποιον πολυ σοβαρο λογο για να χωρισεις ......

[GREG78]

Σιγά ρε κορίτσια μην βαράτε !!! Δεν είπα ότι φταίει η κοπελιά αν είναι δυνατόν...απλά κάποιες φορές σαν γυναίκες πρέπει να κρατάμε κάποιες ισοροπίες. Δεν διαλύεις ένα σπίτι με δυο παιδιά χωρίς να το παλέψεις πρώτα και ειδικά όταν δεν είσαι οικονομικά ανεξάρτητος. Για ρωτήστε και τις χωρισμένες μητέρες ..........

είναι δύσκολα fido-dido, ελπίζω να είναι μια φάση και να βρείτε μια λύση. Εάν πάλι δεν αντέχεις με τίποτα τότε μην βιαστείς, οργάνωσέ τα στο μυαλό σου πρώτα και μετά φύγε.

ότι ακριβώς σκεφτόμουνα και εγώ.

[fido-dido]

κοριτσια ευχαριστω για τις απαντησεις . δεν ειναι ακραια η κατασταση αλλα αυτη η τριβη δεν κανει καλο στη σχεση μας.

[zouzounel]

Καλη μου δεν εχω διαβασει καποιον πολυ σοβαρο λογο για να χωρισεις ......

 

Πες τα βρε Σωτηρία

Καλή μου fido-dido εχεις δυο μωράαααα... τι άλλο να πούμε????

Όλες περασαμε δύσκολα τον πρωτο καιρό με το δεύτερο μωρό. Ετσι κι αλλιώς ειναι δυσκολη κατάσταση, τι να λεμε τωρα? Κι εσύ σιγουρα θα εισαι πιο απομακρη, και λογικό ειναι, εισαι μανα και η προτεραιότητά σου ειναι τα παιδια σου, απομακρύνεσαι απο τον άντρα σου χωρίς να το καταλαβαίνεις. Να θυμασαι ομως οτι εχεις 3 μωρά και οχι 2, άκου που σου λεω... Κι εμεις φαγωνόμασταν με τον αντρα μου τον πρωτο καιρό που ήρθε το δεύτερο μωρό, μεχρι που μου ειπε "νιωθω ότι με εχεις ξεχάσει, δε μου δινεις σημασία και δεν επικοινωνούμε πια", παρότι ειναι πολύ καλός μπαμπας και ασχολείται συνεχεια με τα παιδιά, ενιωσα ότι ζηλεύει κατα καποιον τρόπο και επρεπε να βρω τροπο να βαλω κι εκεινον στο καθημερινο μου πρόγραμμα.

βρες χρόνο να αφιερωσεις και σ' εκεινον, πες του μια μερα να σε περιμενει να κοιμησεις τα παιδιά για να περασετε λίγο χρόνο μαζί, μην κλεινεστε ο καθενας στον μικρόκοσμό του, ειστε ζευγάρι, επικοινωνήστε, μίλησέ του για το τι σε πειράζει, ότι θες να σου μιλαει πιο ομορφα... δε νομιζω οτι εχετε φτασει σε αδιεξοδο, υπαρχει λυση για σας, αλλά θελει δουλεια.

[kopela]

Καλη μου δεν εχω διαβασει καποιον πολυ σοβαρο λογο για να χωρισεις ......

 

Οι "μη σοβαροί" λόγοι σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο σημαντικοί και η καθημερινότητα πολλές φορές αποδεικνύεται χειρότερη κι απο την απιστία. Περιττό να πω οτι η αγάπη από μόνη της φυσικά και δεν αρκεί, αν αρκούσε θα χωρίζαμε μόνο όταν θα μας τελείωνε η αγάπη. Δεν προτείνω το διαζύγιο αλλά καμια φορά είναι σωτήριο για όλους και κυρίως για τα παιδιά ειδικά όταν είναι μικρά και αντιλαμβάνονται λιγότερο.

[bee]

Fido-dido έρχομαι για να σου μεταδώσω την άλλη πλευρά.Είμαι παντρεμένη με τον άντρα μου και έχουμε τρία παιδιά,το πρώτο σχεδόν δύο ετών και τα δίδυμα 4,5 μηνών.Δουλεύει μόνο ο άντρας μου.Δεν πληρώνεται καλά.Τα έξοδα τρέχουν και πολλαπλασιάζονται.Είχαμε μια κοπέλα να με βοηθάει αλλά δεν βγαίναμε και τη σταματήσαμε.Έχω περιστασιακή βοήθεια.Είμαι κλεισμένη όλη μέρα στο σπίτι με τα μωρά.Κλεισμένη θα πει ΟΥΤΕ σούπερ μάρκετ αν δεν είναι κάποιος άλλος στο σπίτι να μου κρατήσει έστω τα μικρά.Για εμένα που είχα μάθει από μικρή να εργάζομαι,λειτούργησε πολύ αρνητικά να μείνω χωρίς δουλειά.Ναι,μεγαλώνω με πολύ κόπο τρία παιδιά αλλά νιώθω ότι δεν προσφέρω,νιώθω ανεπαρκής μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.Ξέρω την οικονομική κατάσταση και δεν τολμάω να ζητήσω κάτι από τον άντρα μου.'Εχω πολλές,πάρα πολλές τύψεις γιατί τον τελευταίο καιρό του μιλάω άσχημα,όπως περίπου ο άντρας σου σε εσένα.Ειδικά της τελευταίες μέρες δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου.Τσακωνόμαστε και το βράδυ πέφτουμε στο κρεβάτι και παρακαλάω να είναι καλά,να τον έχω δίπλα μου και να είναι τόσο καλός μπαμπάς όσο τώρα.Γυρίζει πτώμα από τη δουλειά και με βοηθάει.Ξέρω,πολλές θα με πείτε αχάριστη αλλά είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μου.Κατάφερα να γεννήσω τρία υγιή παιδιά που δεν με κουράζουν όσο άλλα παιδάκια.Είναι πολύ σημαντικό να μην χάνει ο άνθρωπος την αξιοπρέπειά του.Ο σύζυγος μου μού είπε της προάλλες να μην χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο καθόλου για να μην χαλάμε βενζίνη.Δεν άντεξα,ξέσπασα και του μίλησα πάλι πολύ άσχημα.Δεν έφταιγε εκείνος όμως.Με τον εαυτό μου τα έχω.Μάλλον την επιλόχεια κατάθλιψη που δεν την πέρασα τον πρώτο καιρό,την περνάω τις τελευταίες βδομάδες.Ίσως να καταλαβαίνω λίγο τον άντρα σου.Είναι άσχημο να νιώθεις ανεπαρκής και πριν τον κρίνεις σκέψου ότι δεν διαχειριζόμαστε όλοι μας με τον ίδιο τρόπο τις καταστάσεις.

Αν μου έλεγε ο άντρας μου να χωρίσουμε θα ήθελα τα'παιζα.Γιατί παρά τις δυσκολίες και την συμπεριφορά μου τον τελευταίο καιρό,τον αγαπάω.Είναι ο πατέρας των παιδιών μου και θέλω να μείνω για πάντα δίπλα του.Κάτσε να του μιλήσεις,ακόμη κι αν πρόκειται για χιλιοστή φορά.Τα πράγματα είναι δύσκολα με την κατάσταση που επικρατεί,κυρίως οικονομικά.Μην διαλύσεις το γάμο σου έτσι απλά.Παρολαυτά,αν είσαι αποφασισμένη να φύγεις τουλάιχστον φρόντισε να καταλάβεις τις προθέσεις του γιατί θα είναι πολύ σκληρό να αποχωριστείς τα μικρά σου.Και βρες δουλίτσα πριν κάνεις οτιδήποτε!Καλή δύναμη!

[fido-dido]

σημερα που δε δουλευε βρηκαμε λιγο χρονο να μιλησουμε.

μου ειπε παλι οτι εχω δικιο κι οτι με καταλαβαινει κλπ και να κανω υπομονη και οτι δε θα μου ξαναμιλησει ετσι. για να δουμε......

τον τελευταιο καιρο δουλευε πολλες ωρες αλλα το ξαναλεω εμενα ακομα κι οταν ηταν καλα οικονομικα υπηρχαν περιοδοι που ειχε τετοιες συμπεριφορες αλλα τις δικαιολογουσα. προσπαθω να βρω δουλεια εστω ενα τριωρο ή τετραωρο μονο και μονο για να ξελαμπικαρω και δε βρισκω τιποτα. βοηθεια εχω αλλα δυστυχως οχι οταν τι χρειαζομαι. απο την αλλη μου κακομαθανε αρκετα τη μεγαλη και εχει γινει πολυ δυσκολο παιδι και δε θελω να τραβηξω τα ιδια και με το μικρο, που ενταξει θελει κι αυτος αγκαλιτσες και χαδακια αλλα οχι ολη μερα. κι εγω κλεισμενη μεσα στο σπιτι ειμαι δεν παω πουθενα για να μη χαλασω βενζινη μονο ενα σουπερ μαρκετ μια φορα στις 15 με τα παιδια μαζι, για τον εαυτο μου πλεον δε ζηταω απολυτως τπτ.

τα μονα ατομα που εχω επαφη ειναι η οικογενεια του αντρα μου με τους οποιους δεν εχω και κατι να πω και δε θελω επισης να πω κατι και να βρεθω μπλεγμενη (μια φορα η πεθερα μου με κατηγορησε οτι εγω φταιω που δεν βρισκει γυναικα οαλλος της γιος γιατι του ειπε ενα μεντιουμ απ αυτους στα 090 οτι υπαρχει μια γυναικα για αυτον αλλα μια γυναικα απ το σπιτι του δεν το αφηνει να προχωρησει, ειχε τυχει λοιπον τοτε να του πω για μια φιλη μου η οποια θα ερχοταν να δωσει ενα μαθημα και ειχα σκοπο να του τη γνωρισω τελικα η κοπελα δεν μπορεσε να ερθει, αυτος το χε πει στη μανα του και μετα κατηγορουσε εμενα οτι δε θελω να του τη γνωρισω κλπ).

bee εγω εχω ιστορικο καταθλιψης εχω παθει δυο φορες πριν παντρευτω και μια φορα μετα τη γεννα της κορης μου και την τελευταια φορα εκανα θεραπεια με χαπια για να το ξεπερασω, και τωρα αρχισα να βλεπω παλι σημαδια αυπνιες, κλαμματα, δεν εχω ορεξη για τιποτα. φοβ αμαι οτι μαλλον ειμαι στην αρχη καταθλιψης και γι αυτο σκεφτομαι για διαζυγια.

αλλα κι αυτος να καταλαβει οτι δεν εχουν να κανουν ολα στη ζωη με το χρημα, δεν ειναι μονο υλικα αυτα που μπορει καποιος να προσφερει στους ανθρωπους που αγαπα.

[fido-dido]

πανω που ημασταν μια χαρα παλι τα ιδια. χτες ολο μου φωναζε και μ εβριζε, και το κανε και μπροστα σε κοσμο χωρις λογο, γυριζαμε απο καπου και πηγαμε σ/μ να παρω πανες του μωρου, κι αυτος εκατσε με τα παιδια στο αυτοκινητο, ο μπεμπης μπολις κατεβηκα αρχισε να κλαιει και οταν γυρισα με αρχισε στο βρισιμο μπροστα σε τοσο κοσμο.

[DALIA]

αχ βρε κορίτσι μου παρακολούθησα από την αρχή το θέμα σου αλλά πραγματικά δεν έχω κάτι να σου πω..

θα συμφωνήσω όμως με την Ellephriem, ότι ένα διαζύγιο δεν είναι τόσο απλό όπως παρουσιάστηκε παραπάνω.

Γνώμη μου είναι καταρχήν με πολύ όμορφο τρόπο να του πεις ότι θα πας για λίγες μέρες στους δικούς σου να τους δεις.

Κάτσε με δικού σου ανθρώπους, χαλάρωσε, μίλησε τους αν θέλεις και πάνω από όλα σκέψου.

[χριστινάκι π.]

Κοριτσάρα μου τώρα με την κρίση τα πράγματα είναι τόσο ζόρικα που ο καθένας μας για να μην πάθει κρίση πανικού κάνει ό,τι μπορεί, ο άντρας σου μάλλον ξεσπάει έτσι δυστυχώς...Επειδή κι εγώ έχω νευρικό άντρα που ξεσπάει (όχι πάνω μου ευτυχώς αλλά τα κάνει λίμπα καμιά φορά) λέω από μέσα μου: Καλύτερα που τα βγάζει και ξεσπάει παρά να μου πάθει καμιά καρδιά ή κανένα εγκεφαλικό -μακριά από μας- επειδή τα κρατάει μέσα του. Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, άρχισα αμέσως να δείχνω κατανόηση και το θαύμα έγινε. Έπαψα να δίνω σημασία, παρά μόνο μετά όταν τον έβλεπα μετανιωμένο του έλεγα αυτό που σου είπα παραπάνω, ότι προτιμώ να ξεσπάει παρά να τα κρατάει μέσα του και οι ''κρίσεις'' αυτές από τότε έχουν μειωθεί στο ελάχιστο.

 

Τώρα πώς τα πάτε;;;;

[thodoris-ioanna]

πανω που ημασταν μια χαρα παλι τα ιδια. χτες ολο μου φωναζε και μ εβριζε, και το κανε και μπροστα σε κοσμο χωρις λογο, γυριζαμε απο καπου και πηγαμε σ/μ να παρω πανες του μωρου, κι αυτος εκατσε με τα παιδια στο αυτοκινητο, ο μπεμπης μπολις κατεβηκα αρχισε να κλαιει και οταν γυρισα με αρχισε στο βρισιμο μπροστα σε τοσο κοσμο.

 

Αυτο ειναι πολυ εξεφτελιστικο. Αληθεια τι κανεις οταν σε βριζει μπροστα στον κοσμο?

[ilkaterina]

επίσης , αν προχωρήσεις ,στηριξη ουσιαστική θα έχεις από καπου; πραγματική όχι αερολογίες, πχ από τους γονείς σου , και στο θεμα των αποφάσεων σου και στα πρακτικά ζητήματα. Συμφωνώ πως δεν τινάζεις ευκολα ενα γάμο με παιδιά αλλά η βια δεν είναι μονο σωματικη και οι αντοχες δενειναι ολων ιδιες......

[fido-dido]

Κοριτσάρα μου τώρα με την κρίση τα πράγματα είναι τόσο ζόρικα που ο καθένας μας για να μην πάθει κρίση πανικού κάνει ό,τι μπορεί, ο άντρας σου μάλλον ξεσπάει έτσι δυστυχώς...Επειδή κι εγώ έχω νευρικό άντρα που ξεσπάει (όχι πάνω μου ευτυχώς αλλά τα κάνει λίμπα καμιά φορά) λέω από μέσα μου: Καλύτερα που τα βγάζει και ξεσπάει παρά να μου πάθει καμιά καρδιά ή κανένα εγκεφαλικό -μακριά από μας- επειδή τα κρατάει μέσα του. Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, άρχισα αμέσως να δείχνω κατανόηση και το θαύμα έγινε. Έπαψα να δίνω σημασία, παρά μόνο μετά όταν τον έβλεπα μετανιωμένο του έλεγα αυτό που σου είπα παραπάνω, ότι προτιμώ να ξεσπάει παρά να τα κρατάει μέσα του και οι ''κρίσεις'' αυτές από τότε έχουν μειωθεί στο ελάχιστο.

 

Τώρα πώς τα πάτε;;;;

 

κι εγω εχω νευρα αλλα δεν τα ξεσπαω σ αυτον. ειναι γενικα ετσι ολο νευρα και κυριως γκρινια ολα του φταινε, συν οτι εχω και την πεθερα να με σφαζει με το γαντι, μιας και δεν εχει τιποτα να μου καταλογισει χτυπαει στη νοικοκυροσυνη μου. πριν λιγες μερες λεει μπροστα σε μενα και τον αντρα μου στη μανα μου "εγω στερηθηκα τα παντα για να φτιαξω σπιτια στα παιδια κια στεναχωριεμαι να το βλεπω ετσι, τετοιο σπιτι επρεπε να ειναι παντα στην τριχα" (το σπιτι επειδη ζουμε ανθρωποι μεσα και τρωμε μαγειρευουμε κοιμομαστε παιζουμε δεν ειναι στην τριχα κι ας μνη σταματαω καθολου ολη μερα και επισης η μικρη εχει εκφρασει τις καλλιτεχνικες ανυσυχιες της στους τοιχους). μετα συνεχισε οτι "μου κραταει τα παιδια σχεδον ολη μερα" (βασικα κραταει το μπεμπη περιπου μιση με μια ωρα το πρωι για να μαγειρεψω, δηλαδη δεν τον κραταει αφου ο μικρος κοιμαται, αλλα τα κρατησε και τα δυο μια μερα σχεδον ολοκληρη για να φτιαξω γλυκα και φαγητα για τη γιορτη του αντρα μου). συν οτι αυτη και ο κουνιαδος μου κατακρινουν οποια απο το χωριο κανω παρεα και τα παιδια που παιζουν με τα δικα μου αν ειναι απο αλλη χωρα ή εχουν καποιο προβλημα.

τις τελευταιες μερες ενω πηγαιναμε καλα ξανα τσακωθηκαμε τη μια φορα πραγματικα ειχα μεριδιο ευθυνης, δεν ξερω δεν ειμαι καλα, μιλησα με δικηγορο και μου ειπε να περιμενω λιγο ακομα

να μην παρω βιαστικες αποφασεις.

[fido-dido]

επίσης , αν προχωρήσεις ,στηριξη ουσιαστική θα έχεις από καπου; πραγματική όχι αερολογίες, πχ από τους γονείς σου , και στο θεμα των αποφάσεων σου και στα πρακτικά ζητήματα. Συμφωνώ πως δεν τινάζεις ευκολα ενα γάμο με παιδιά αλλά η βια δεν είναι μονο σωματικη και οι αντοχες δενειναι ολων ιδιες......

 

οι γονεις μου δεν ξερω κατα ποσο θα με στηριξουν πρακτικα, αλλα την αποφαση μου θα τη σεβαστουν.

οπως το λες η βια δεν ειναι μονο σωματικη. σιγουρα πρεπει να σκεφτω και τα παιδια αλλα απο την αλλη δε θελω σε καποια χρονια να καταντησω σαν πολλες που λενε "εμεινα για τα παιδια"

[Lucy]

πανω που ημασταν μια χαρα παλι τα ιδια. χτες ολο μου φωναζε και μ εβριζε, και το κανε και μπροστα σε κοσμο χωρις λογο, γυριζαμε απο καπου και πηγαμε σ/μ να παρω πανες του μωρου, κι αυτος εκατσε με τα παιδια στο αυτοκινητο, ο μπεμπης μπολις κατεβηκα αρχισε να κλαιει και οταν γυρισα με αρχισε στο βρισιμο μπροστα σε τοσο κοσμο.

 

 

Εγώ στη θέση σου θα έθετα κάποια όρια. Θα του έλεγα να μην ξανατολμήσει να με βρίσει ή να με προσβάλλει ή να φωνάζει μπροστά στα παιδιά, γιατί δεν πάει άλλο. Οποιαδήποτε διαφωνία έχετε θα την συζητάτε πολιτισμένα με διάλογο και όχι με φωνές και προσβολές.

 

Μόνο αν σε δει αποφασισμένη μπορεί να αλλάξει κάτι. Όσο σε βλέπει να υποχωρείς, να τον συγχωρείς, να απολογείσαι, να κρατάς μοιρολατρική στάση, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.

 

Κόψε τη φόρα και στην πεθερά.

[Little Monkey]

καλησπερα κι απο μενα. επειδη με βλεπω να μπαινω κι εγω στο κλαμπ των χωρισμενων θα θελα να σας ρωτησω με ποιο τροπο το φερατε στο συζυγο οτι δεν παει αλλο και θελετε να χωρισετε?

δεν ειμαι σιγουρη ακομα, δεν εχει γινει κατι ακραιο, αλλα ειναι πολλα αυτα που μαζευονται και δεν τα αντεχω.

Υπάρχουν δύο τρόποι να το πεις αν δεν θέλεις να το ανακοινώσεις (δηλαδή αν δεν έχεις αποφασίσει 100% ότι θέλεις να χωρίσεις και θες μόνο να του επιστήσεις την προσοχή ή να τεστάρεις την αντίδρασή του).

 

Πάνω σε μια έκρηξη θυμού "αμάν ρε Θανάση δεν αντέχω άλλο, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε χωριό ας χωρίσουμε να ησυχάσουμε". Μετά κάνεις παύση για να τον αφήσεις να χωνέψει αυτό που είπες και να απαντήσει.

 

Ή κάποια στιγμή που είσαστε και οι δύο ήρεμοι και τα παιδιά αλλού, του λες ότι θέλετε να μιλήσετε και ξεκινάς με ερώτηση "Θανάση είσαι ευχαριστημένος από το γάμο μας;". Και αναλόγως τι θα σου πει, συνεχίζεις τη συζήτηση.

[χριστινάκι π.]

κι εγω εχω νευρα αλλα δεν τα ξεσπαω σ αυτον. ειναι γενικα ετσι ολο νευρα και κυριως γκρινια ολα του φταινε, συν οτι εχω και την πεθερα να με σφαζει με το γαντι, μιας και δεν εχει τιποτα να μου καταλογισει χτυπαει στη νοικοκυροσυνη μου. πριν λιγες μερες λεει μπροστα σε μενα και τον αντρα μου στη μανα μου "εγω στερηθηκα τα παντα για να φτιαξω σπιτια στα παιδια κια στεναχωριεμαι να το βλεπω ετσι, τετοιο σπιτι επρεπε να ειναι παντα στην τριχα" (το σπιτι επειδη ζουμε ανθρωποι μεσα και τρωμε μαγειρευουμε κοιμομαστε παιζουμε δεν ειναι στην τριχα κι ας μνη σταματαω καθολου ολη μερα και επισης η μικρη εχει εκφρασει τις καλλιτεχνικες ανυσυχιες της στους τοιχους). μετα συνεχισε οτι "μου κραταει τα παιδια σχεδον ολη μερα" (βασικα κραταει το μπεμπη περιπου μιση με μια ωρα το πρωι για να μαγειρεψω, δηλαδη δεν τον κραταει αφου ο μικρος κοιμαται, αλλα τα κρατησε και τα δυο μια μερα σχεδον ολοκληρη για να φτιαξω γλυκα και φαγητα για τη γιορτη του αντρα μου). συν οτι αυτη και ο κουνιαδος μου κατακρινουν οποια απο το χωριο κανω παρεα και τα παιδια που παιζουν με τα δικα μου αν ειναι απο αλλη χωρα ή εχουν καποιο προβλημα.

τις τελευταιες μερες ενω πηγαιναμε καλα ξανα τσακωθηκαμε τη μια φορα πραγματικα ειχα μεριδιο ευθυνης, δεν ξερω δεν ειμαι καλα, μιλησα με δικηγορο και μου ειπε να περιμενω λιγο ακομα

να μην παρω βιαστικες αποφασεις.

 

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και ξεσπάει τα νεύρα του διαφορετικά...Δεν είναι κριτήριο αυτό!Απ'ότι βλέπω το πρόβλημα σου είναι περισσότερο η πεθερά...Μήπως βάζει λόγια στον άντρα σου;

 

Βασικά μπορείς να ακολουθήσεις 2 δρόμους: ή να τα δεις όλα μαύρα και να σου σπάνε τα νεύρα -πράγμα που δεδομένου του ιστορικού σου θα σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια πάλι στα χάπια και υποψιάζομαι ότι δεν το θέλεις αυτό ή...

 

να αρχίσεις να αντιδράς διαφορετικά στις καταστάσεις. Τι εννοώ; Ας πιάσουμε το κομμάτι πεθερά. Όταν αρχίζει και λέει για τη νοικοκυροσύνη σου εσύ θα της λες ''καλέ πώς τα προλαβαίνατε όλα, ήσασταν καταπληκτική νοικοκυρά, μπράβο, εγώ η άχρηστη κοιτάξτε πως το έχω το σπίτι!''...Έτσι την αποστομώνεις, γιατί λες εσύ πρώτη για τον εαυτό σου αυτό που θέλει να πει εκείνη για σένα και της στερείς και τη χαρά να σου πει την κακία της! Εννοείται πως το σπίτι όταν κατοικείται από ανθρώπους και όχι ρομπότ δεν δύναται να είναι πάντα στην εντέλεια, ειδικά με μωρά παιδιά....Έλεος μερικοί άνθρωποι!

 

Όταν αρχίζει να λέει για το ότι σου κρατάει τα παιδιά εσύ θα λες ''αχ πόσο σας ευχαριστώ, η βοήθεια σας είναι πολύτιμη, τι θα κάναμε χωρίς εσάς''...Όλα αυτά θα τα λες πάντα με χαμόγελο και κοίταξε να φαίνεσαι ειλικρινής...Θα την μπερδέψεις τόσο που θα φρικάρει, άσε που θα πάψει να τα λέει αυτά γιατί δεν θα μπορεί πλέον να σε βγάλει ανίκανη τεμπέλα...

 

Και το βασικό: στον άντρα σου θα λες πόσο καταπληκτική είναι η μαμά του, πόσο σας βοηθάει και μακάρι να τα προλάβαινες όλα όπως αυτή!Οπότε όταν αυτή η μέγαιρα θα του βάζει λόγια, αυτός θα της λέει ότι εσύ την αγαπάς πολύ και λες τα καλύτερα και θα την ακυρώνει....

 

Μπορεί αυτή τη στιγμή να σου φαίνεται βουνό όλο αυτό, αλλά τουλάχιστον δοκίμασε το πριν το απορρίψεις, γιατί καλύτερα να κάνεις λίγο το κορόιδο και την αγαθή παρά να έχεις μάνα και γιο εναντίον σου!

 

Όσον αφορά τον άντρα σου, το πρόβλημα του (πέρα από τη μανούλα του) είναι ότι νιώθει ανεπαρκής...Άρα εσύ ΚΑΘΕ μέρα θα τον υποδέχεσαι με τα εξής λόγια ''άντρα μου, κουβαλητή μου''...Δεν λέω να τον νταντεύεις αλλά να του δείχνεις ότι εκτιμάς όσα σας προσφέρει...Επίσης αφού μετανιώνει μετά, καταλαβαίνει ότι κάνει λάθος που φέρεται έτσι, απλώς δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του...Όταν λοιπόν σου ζητάει συγγνώμη, εσύ μπορείς να λες ''σε καταλαβαίνω αγάπη μου, μην ανησυχείς, απλώς φοβάμαι ότι δίνεις κακό παράδειγμα στα παιδιά μας...Για θυμήσου ο μπαμπάς σου έβριζε τη μαμά σου μπροστά σου; (αν το έκανε)Πώς νιώθεις γι΄αυτό;Θες τα παιδιά μας να νιώσουν το ίδιο;(αν δεν το έκανε) Δεν ένιωθες όμορφα που σεβόντουσαν ο ένας τον άλλο;

 

Προσωπικά ελπίζω να μην χωρίσετε, πιστεύω ότι αγαπιέστε...Καμιά φορά αυτός που ζορίζεται λιγότερο (εν προκειμένω αυτός ζορίζεται περισσότερο αφού πρέπει να ταϊσει 4 στόματα) πρέπει να κάνει περισσότερες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς μέχρι να περάσει η μπόρα...Δεν χωράνε εγωισμοί εδώ, είναι ο άντρας σου, δείξει λίγη κατανόηση (κυρίως επειδή το μετανιώνει, αν δεν το μετάνιωνε δεν θα είχε νόημα)...

[fido-dido]

απο την τελευταια φορα που εγραψα δεν ξανατσακωθηκαμε πηγα και λιγες μερες στους δικους μου και απ οταν γυρισαμε ειμαστε πολυ καλα. του ειχα πει ομως οτι αν μου ξαναφερθει ασχημα θα χωρισουμε.

[χριστινάκι π.]

απο την τελευταια φορα που εγραψα δεν ξανατσακωθηκαμε πηγα και λιγες μερες στους δικους μου και απ οταν γυρισαμε ειμαστε πολυ καλα. του ειχα πει ομως οτι αν μου ξαναφερθει ασχημα θα χωρισουμε.

 

Μπράβο κοριτσάρα μου, πολύ χαίρομαι!Να έχετε ένα υπέροχο καλοκαίρι!!!!

[giwta-la]

δε ξερω τι γινεται στο διαζυγιο αλλα προφανως αυτος βρισκεται σε καλυτερη μοιρα απο σενα. εχει γονεις. εσυ κανεναν. εχει γονεις να τον στηριζουν, εσυ ουτε συγγενεις να σε στηριξουν. εχει πατερα να πληρωνει, δουλεια κλπ, εσυ ουτε λεφτα, ουτε κομποδεμα. οποτε αν παρεις διαζυγιο μαλλον θα πρεπει να μεινουν τα παιδια με τον πατερα εστω για καποιο διαστημα που θα σταθεις οικονομικα, αν βεβαια τα βρειτε ησυχα και ομορφα. απο την αλλη τα παιδια κριμα θαναι να μενουν μαζι σου αν το αποφασισετε. που θα μεινουν? στα παγκακια? δε ξερω. οτι αποφαση και να παρεις μονο τα παιδια θα υποφερουν ετσι οπως ειναι η κατασταση σου. παιζει να ξανακυλισεις στα ναρκωτικα ή εκλεισε αυτο το κεφαλαιο οριστικα??? δε ξερω αν πρεπει να μεινουν τα παιδια με σενα σε τελικη... σορρυ κι ολας, αλλα δεν βλεπω κατι που να αποδεικνυει οτι δεν αγαπα τα παιδια. μονο εσενα δε σου φερεται καλα. μηπως δε σεχει υποληψη για καποιες επιλογες στο πςρελθον και επεσες απο τα ματια του?

[jackrussel]

απο την τελευταια φορα που εγραψα δεν ξανατσακωθηκαμε πηγα και λιγες μερες στους δικους μου και απ οταν γυρισαμε ειμαστε πολυ καλα. του ειχα πει ομως οτι αν μου ξαναφερθει ασχημα θα χωρισουμε.

 

πολυ χαρηκα, αν θα βρεις και μια δουλιτσα, θα ειναι ακομα καλυτερα, θα νοιωσεις εσυ καλυτερα

ολοι λιγο πολυ στο ταιρι μας ξεσπαμε, καλη δυναμη

[moon child]

δε ξερω τι γινεται στο διαζυγιο αλλα προφανως αυτος βρισκεται σε καλυτερη μοιρα απο σενα. εχει γονεις. εσυ κανεναν. εχει γονεις να τον στηριζουν, εσυ ουτε συγγενεις να σε στηριξουν. εχει πατερα να πληρωνει, δουλεια κλπ, εσυ ουτε λεφτα, ουτε κομποδεμα. οποτε αν παρεις διαζυγιο μαλλον θα πρεπει να μεινουν τα παιδια με τον πατερα εστω για καποιο διαστημα που θα σταθεις οικονομικα, αν βεβαια τα βρειτε ησυχα και ομορφα. απο την αλλη τα παιδια κριμα θαναι να μενουν μαζι σου αν το αποφασισετε. που θα μεινουν? στα παγκακια? δε ξερω. οτι αποφαση και να παρεις μονο τα παιδια θα υποφερουν ετσι οπως ειναι η κατασταση σου. παιζει να ξανακυλισεις στα ναρκωτικα ή εκλεισε αυτο το κεφαλαιο οριστικα??? δε ξερω αν πρεπει να μεινουν τα παιδια με σενα σε τελικη... σορρυ κι ολας, αλλα δεν βλεπω κατι που να αποδεικνυει οτι δεν αγαπα τα παιδια. μονο εσενα δε σου φερεται καλα. μηπως δε σεχει υποληψη για καποιες επιλογες στο πςρελθον και επεσες απο τα ματια του?

 

 

όταν ένας άνθρωπος ξεκινά ένα θέμα και λεει στην πορεία οτι δεν είναι καλά, οτι έχει περάσει δύσκολα, οτι είναι στα προθυρα της κατάθλιψης και ζητά στην ουσία μια κάποια ψυχολογική υποστήριξη ή μια ψύχραιμη γνώμη, δεν του τονίζουμε τα προφανή που ήδη ξέρει και αναγνωρίζει, συγνώμη για την περέμβαση, και είναι η πρώτη φορά που το κάνω, αλλά αν εγώ ήμουν στην θέση της θα πληγωνομουν πολυ από αυτά που της γράφεις, τα κείμενα δεν είναι λέξεις, είναι άνθρωποι...

 

ειδικά η τελυταία σου προταση που υπαινίσσεται την υπόληψη της θεματοθέτριας, με πόνεσε μόνο που την διάβασα...

[zoianna]

Το διαζύγιο είναι σίγουρα μεγάλη απόφαση, αλλά και οι καυγάδες στο σπίτι ή και δημόσια δεν μπορεί να είναι ένας αποδεκτός τρόπος ζωής.

 

Οι γονείς μου από μια φάση και μετά τσακώνονταν με το παραμικρό και με μεγάλη ένταση. Δεν χώρισαν ποτέ, ούτε αμφιβάλαμε ως παιδιά ότι αγαπούσαν ο ένας τον άλλο. Ομως, πολλές φορές ευχόμασταν να χωρίσουν για να μπορέσουμε να ζήσουμε λίγο πιο ήρεμοι, για να είναι ίσως εκείνοι λίγο πιο ευτυχισμένοι. Ακόμη και σήμερα που είναι μεγάλοι άνθρωποι, πιστεύω ότι θα ήταν καλύτερα χωριστά, γιατί ο καθένας μόνος του είναι εκπληκτικός άνθρωπος. Όταν, αντιθέτως, είναι μαζί, είναι ασ' τα να πάνε. Ολος ο κόσμος ασχολείται με την περίπτωσή τους. Δεν μπορούν να συνενοηθούν.

 

Και σήμερα που εγώ έχω πλέον δικά μου παιδιά, βλέπω ότι τους καυγάδες αυτούς και τη βία που έζησα μικρή δεν τους έχω ξεπεράσει... Φοβάμαι, είμαι ανασφαλής, διστάζω να εκφράσω τη γνώμη μου, γιατί έμαθα να ζω χαμηλόφωνα, για να μην ταράξω τα νερά, με καταθλίβει να τους βλέπω ακόμη να μην μπορούν να βρουν άκρη και μόλις απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο να είναι όλα καλά.

 

Καταλαβαίνω ότι μεγάλωσα μέσα στην αβεβαιότητα, την ντροπή, τη στενοχώρια, τον θυμό, το άδικο. Και με τέτοια παρακαταθήκη, δεν μπορείς εύκολα να δοθείς ψυχή τε και σώματι στον άνθρωπό σου, ούτε καν στην καινούργια οικογένεια που μεγαλώνεις...

 

Η βία αφήνει σημάδια ανεξίτηλα.

 

Εύχομαι, ωστόσο, να βρείτε τον δρόμο σας... Οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους και έχουν φέρει στην επιφάνεια τον κακό εαυτό μας, οπότε ας μην παίρνουμε αποφάσεις βιαστικά...

 

Να πάνε όλα καλά!