ΖΩΗΡΟ ΠΑΙΔΙ Η..???

[lolalu]

Ναι ετσι όπως τα λες αLcyon.αυτο κανω του δείχνω πως να κόβει διαφορα με προσοχή.γιατι απλα δεν παίζουν με τα παιχνιδια τους?οτιδηποτε επικίνδυνο τους τραβάει.μια το σιδερο μια ο αναπτήρας και η φωτιά μια οι σκάλες μια το αλυσοπριονο...δεν ξέρουμε απο που να φυλαχτουμε.

Πάντως θέλουν πολυ υπομονή τα παιδια.,και πολυ φαντασία.ειναι νομίζω η πιο κουραστική απασχόληση .αλλα νομίζω στο τέλος κερδίζεις πολλα.

[lolalu]

Αν σε παρηγορεί, η δικιά μου έφτασε το κουζινομάχαιρο και χτύπησε τον πατέρα της στην πλάτη, ευτυχώς δεν έβαλε δύναμη γιατί θα είχαμε δράματα! (Κι άντε να πείσεις την αστυνομία ότι το έκανε το νήπιο κι όχι εσύ :D:D) Γενικά στα επικίνδυνα θέλουν τριπλάσια προσοχή από ό,τι ήταν μωρά, πιστεύω αυτή είναι η πραγματικά επικίνδυνη ηλικία για ατυχήματα. Για να παραφράσω τη διαφήμιση: "τώρα τα κουζινομάχαιρα, κρεμάστε τα ψηλά!"

 

Χί Χί Χί..στο τρελοκομειο α κατεληγες...ευτυχως ολα καλά.εχουν και δύναμη τα μικρά.παντως θέλει πολυ επίβλεψη.τα είχα κρεμάσει ψηλά αλλα σκαρφαλωνε..το θεώρησα πιο επικίνδυνο αφου θα μπορούσε να πέσει μαζί με τα μαχερια και ετσι τα έβαλα πάλι στη θέση τους.το πήρα απόφαση..θα εχω για πολυ καιρό άγχος οπότε ας τα Πάρει αρκεί να είμαι εκεί.

[AthinaP]

Το παιδάκι σου μου θυμίζει πολύ ένα από τα δικά μου.

 

Πάντως, ενω κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό, δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς ένα τέτοιο παιδί αντέχει τόσες ώρες σε ένα πλαίσιο - έστω και αν αυτό το πλαίσιο είναι ο παιδικός σταθμός. Ακούγεται σαν να μην πηγαίνατε σε πολλά μέρη πλην της παιδικής χαράς της γειτονιάς και του σπιτιού. Θα μου πεις, δυσκολευόσουν να τον κουμαντάρεις, όπως γράφεις. Πάντως, στη δική μας περίπτωση έπιασαν τα όρια, όπως γράφονται παραπάνω, δηλαδή προειδοποίηση, αλλιώς φεύγουμε. Βοήθησε που εμάς μας βόλευε το καρότσι μέχρι μεγάλους και το χρησιμοποιούσαμε ως ένα επι πλέον εργαλείο... Μη φανταστείς, κανα-δυο τρεις φορές το εφαρμόσαμε, με συνέπεια όμως...

 

Κατά τα άλλα, μετά το χρόνο δεν μας χώραγε το σπίτι! Και μη φανταστείς ότι δεν μαθαίναμε πράγματα στο σπίτι, στα δυο χρόνια γνώριζαν και τα δύο παιδιά αρκετά περισσότερα από αυτά που γράφονται παραπάνω. Γενικά, προσπαθούσα κάθε μέρα να είμαστε έξω...

 

Από την άλλη, θα επαγρυπνούσα ώστε το συγκεκριμένο παιδί να μπει σιγά σιγά σε ένα πλαίσιο, να κάθεται για λίγη ώρα σε μια καρέκλα, σταδιακά θα χρειαστεί να το κάνει αυτό αργότερα...

 

Μη σκας πάντως, σε λίγο καιρό δεν θα σε αναζητά και πολύ, θα μπορεί να απασχολείται στο σπίτι με ταινίες και παιχνίδια στον υπολογιστή... Και μπορεί να σου λείπει λίγο η εποχή που σε χρειαζόταν τόσο...

[eliana_1976_]

Καλησπέρα ξανά! (μετά από έναν καλόοοο υπνο!) :D

 

Χμμμ...

Εσείς λέτε "μη"... εκείνος κάνει τα δικά του και φαντάζομαι φέρνει του κόσμου τους μπελάδες (σύμφωνα με όσα μας λες).

Δεν τον σταματά το "μη".

 

Μήπως λοιπόν η παρόρμηση της ηλικίας του είναι πιο ισχυρή από την επιθυμία του να σας ικανοποιήσει και να ακολουθήσει τους κανόνες που θέτετε;

 

Με λίγα λόγια, μήπως τα όρια του κάθονται "στενά";;

Αντιλαμβάνομαι πως θεωρείς "αντικειμενικά σωστά" τα όριά σου. Μα στη θέση σου θα δοκίμαζα να κάνω μαζί του ... ζαβολιές! Και δε λέω ζημιές... απλά μικρές... ζαβολιές. π.χ. ... έλα να παίξουμε με το αλεύρι (φυσικά και θα λερωθείτε!), έλα να βάψουμε με τα χέρια (εννοείται θα γίνεται από πάνω μέχρι κάτω πολύχρωμοι)... κτλ...

Ο μικρός θα ενθουσιαστεί με αυτές τις δραστηριότητες, κι εσύ έχεις μια καλή ευκαιρία να θέσεις τους κανόνες "κάτω από το χαλί". Δηλαδή...

Έλα να παίξουμε με το αλεύρι.... στο τραπέζι. Κι αφού τελειώσει, πες "έλα τώρα να μαζέψουμε "Μικρή-Μου-Μπουλντοζίτσα".

ή....

ελα να βάψουμε με τα χέρια, αλλά πάμε στον κήπο για να είμαστε πιο άνετοι! (αντικατάσταση του...: "μη στο σπίτι γιατί λερώνει")

 

Ουσιαστικά προτείνω να κάνεις μια έντονη δραστηριότητα μαζί του, και μέσα από αυτή να κατευθύνεις τα όρια χωρίς να είναι ιδιαίτερα εμφανή. Πρέπει να έχουν την αίσθηση της συνέπειας και όχι του "κανόνα".

 

Αφού κερδίσεις την εμπιστοσύνη του λοιπόν ως προς τις μικρές "ζαβολιές", εξηγείς πως εσύ θα λες "μη" όταν είναι επικίνδυνο για εκείνον, γιατί εσύ το μόνο που θες είναι να έχεις ένα χαρούμενο παιδάκι για να παίζεται μαζί!

 

 

Για το ζήτημα που αναφέρεις π.χ. εξόδους σε τρίτα πρόσωπα...

εκεί θα έκανα συμφωνία από την αρχή. Του τύπου:

"θα πάμε εκεί για να διασκεδάσουμε. Όμως δε μπορούμε να ενοχλούμε τους άλλους με το να πειράζουμε τα πράγματά τους, το φαγητό τους, κτλ" Εξήγησε πως αν δεις τέτοια συμπεριφορά, θα του το θυμίσεις για να σταματήσει. (Έτσι την παρατήρησή σου θα την εκλάβει ως υπενθύμιση και όχι ως "φάουλ". Μην ξεχνάς να έχεις αντίστοιχο τόνο φωνής!!) Σε περίπτωση που δε μπορεί να τηρήσει τη συμφωνία, εξήγησέ του πως θα φύγετε. Και να είστε έτοιμοι να το κάνετε χωρίς πισωγυρίσματα, αν χρειαστεί. Θα δεις πως αν καταλάβει πως δεν αστειεύστε... θα σας παίρνει περισσότερο στα σοβαρά. Ίσως 1-2 φορές να χρειαστεί να "χαλάσετε" μια επίσκεψη. Μα δε θα χρειαστεί περισσότερο. (Ααα και στο "φεύγα"... μη δείχνετε θυμωμένοι. Αλλά "στενοχωρημένοι". Του τύπου: "κρίμαααα, που δεν καταφέραμε να μείνουμε περισσότερο για να παίξουμε κι άλλο". Να συμπάσχετε δηλαδή μαζί του. Ουσιαστικά είναι μια "συνέπεια", που αφορά όλους. Δεν είναι "τιμωρία".)

 

Ελπίζω να έγινα πιο κατανοητή. (Γιατί εξακολουθούν να λείπουν ώρες ύπνου από τη λίστα μου!! )

 

Με λίγα λόγια...

μια στο καρφί... μια στο πέταλο...

 

 

 

Αυτά ... από μια μαμά... που δεν είναι ειδικός.

 

Έχω κι εγώ έναν Ταρζαν στο σπίτι ... που τον ξεκολλάμε από τα ταβάνια... , μόνο που τώρα με παίρνει μαζί του στο ταβάνι κι έτσι έχει μάθει να προσέχει και να προστατεύεται χωρίς να θέτει τον εαυτό του ή τους άλλους σε κίνδυνο.

 

Ολες αυτες τις ζωηραδες που περιγραφεις τις κανουμε κι εμεις.Π.χ παμε στο μπανιο ανοιγουμε τη βρυση στη μπανιερα που του αρεσει κ βρεχομαστε λιγακι.Ανεβαινει πανω στο ποδηλατο μεσα στο σπιτι κ τον κανω βολτες κ ξεκαρδιζεται.Πηγαινουμε στον κηπο της γιαγιας οταν ειμαστε στην εξοχη κ παιζουμε με χωματα φτυαρακι κουβαδακια.Καθομαστε στο τραπεζι να ζωγραφισουμε να φτιαξουμε κουλουρακια με την πλαστελινη.Προσπαθω να του εξηγησω οτι αυτο που εκανε ειναι πολυ κακο κ δεν πρεπει να το ξανακανει.Τον προειδοποιω οτι εκει που θα παμε οπως στις κουνιες παμε για να παιξουμε κ οχι να χτυπησουμε.Εκεινος ομως τα δικα του.Μια μερα που εκανε οτιιιιι μπορεις να φανταστεις στις κουνιες του ειπα οτι αν το ξανακανει θα φυγουμε.Το επομενο λεπτο παλι τα ιδια.Τον πηρα κ φυγαμε κλαιγοντας.Του εξηγησα οτι αυτο που εκανε δεν ηταν σωστο κτλ.Την επομενη φορα που πηγαμε κουνιες μια απο τα ιδια.Την αλλη βδομαδα ξεκιναει βρεφονηπιακο.Η δασκαλα μου ειπε οτι εχω κανει μαζι με τον μπαμπα πολυ καλη δουλεια αλλα ειναι ενα πολυ δυσκολο παιδι για να μπει σε καλουπι πολυ ζωηρο κ θα δυσκολευτουν πολυ να του θεσουν ορια αλλα θα δυσκολευτει κ το ιδιο το παιδι στην αρχη.Το μονο θετικο ειναι οτι πολυ ανεξαρτητος κ δεν εχει προβλημα να κατσει ολη μερα κ με εναν ξενο.Δεν τον νοιαζει αρκει να εχει ασχολια.Τωρα τελευταια βλεπω οτι αρχιζει να καταλαβαινει αυτα που του λεω.Και φυσικα αναλογα με το τι κανει ο τονος της φωνης μου ειναι αναλογος κ επιβλητικος οπου χρειαζεται.

[alcyon]

Δε μπορώ να πω κάτι περισσότερο γιατί δε γνωρίζω το παιδί αλλά ούτε κι εσένα στην καθημερινότητά σας.

 

Γενικά πάντως...

για να μπουν όρια, χρειάζεται υπομονή , επιμονή και συνέπεια.

 

Επίσης σε ένα παιδί είναι πιο εύκολο να ξεκινήσουμε από την αρχή να εδραιώνουμε μια συμπεριφορά, από να προσπαθούμε εκ των υστέρων να τη μεταβάλλουμε. Αν χρειάζεται υπομονή για το πρώτο... τότε στο δεύτερο χρειάζεται ακόμα περισσότερη! Άρα.... υπομονή, υπομονή, υπομονή σε όλες μας!

 

Και ένα τελευταίο...

Μια συμπεριφορά όταν τη θεωρούμε ανεπιθύμητη, καλό είναι να μην παραιτούμαστε και να αναζητούμε τρόπους να την αντιμετωπίσουμε. Γιατί με το χρόνο εδραιώνεται και ενισχύεται. Άρα, αν μας δυσκολεύει τώρα, τότε σίγουρα θα μας δυσκολεύει και στο μέλλον.