eliana_1976_

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    998
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον eliana_1976_

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Κάτι τέτοιο άκουσα και για τον δικό μας τον δημοτικό σταθμό στην Πάτρα. Περιμένω να γίνει σε μια βδομάδα η συνάντηση γονέων να δω τι θα πουν. Υποτίθεται ότι βασική προυπόθεση για να κάνεις αίτηση για το παιδί σου σε δημόσιο βρεφονηπιακό σταθμό, είναι απαραίτητα η μητέρα να είναι εργαζόμενη, αλλιώς πετούσαν εκτός τις αιτήσεις. Οταν εμένα η δουλειά μου είναι 30 χλμ μακρυά από το σταθμό και το παιδί λερωθεί, είμαι υποχρεωμένη να πάω να το αλλάξω;; Αν όντως είμαι, τότε να μην θέτονται προυποθέσεις εργαζόμενης μητέρας !!!
  2. Τις τελευταιες μερες ειναι λιγο καλυτερα τα πραγματα σπιτι, ειναι πιο ηρεμος, καθομαστε και παιζουμε εγω με τα δυο τους και εκει τωρα τα βλεπω και πανε και παιζουνε μαζι στο δωματιο. Του λεω φωναξε την αδερφουλα σου να πατε να παιξετε. Τους βαζω μουσικη και καθονται μαζι ποτε παιζουν ποτε φωναζουν ποτε τσακωνονται για ενα παιχνιδι, αλλα σε γενικες γραμμες ειναι πιο ησυχος. Του ειπα οτι θα παμε σχολειο και μου το ζηταει συνεχως να παει τωρα. Του εξηγω ποτε θα παμε κτλ και περιμενει το σεπτεμβριο. Σε λιγες μερες θα παμε στο εξοχικο λιγες μερες και θα ξεκινησουμε και τα μπανια που τρελαινεται και βλεπουμε

  3. Διαφημίσεις


  4. Στον ψυχολογο δεν πηγαμε να επιβεβαιωσουμε τα αυτονοητα οπως λες αλλα επειδη ειναι φοβερα κινητικος και ζωηρος μηπως υπαρχει καποιο προβλημα με διασπαση η υπερκινητικοτητας. α) καταρχην να τονισω επειδη αναφερεις με σομφο οτι χτυπαμε το παιδι. Το παιδι το μαλωνουμε οταν κανει ασχημες πραξεις και τρωει καμμια στον πισινο. Ολοι οι γονεις φανταζομαι αυτο το κανουν, δεν το σαπιζουμε στο ξυλο, γιατι αυτη την εντυπωση δινεις. β. Σταματησαμε πλεον να τον κλειδωνουμε. Κανει κακα τσισα πριν και πεφτει κρεβατι γ) και τα δυο παιδια ειναι αδυνατον να κοιμηθουν στον ιδιο χωρο σε καμμια περιπτωση γιατι η μικρη κοιμαται στις 3 το μεσημερι και αυτος σε καμμια περιπτωση πριν τις 4 παρα. Το εχουμε προσπαθησει πολλες φορες αλλα το ενα ξυπναει το αλλο και ο μεγαλος μπαινει μεσα στην κουνια της και γινεται χαμος. Τη νυχτα η μικρη παροτι 18 μηνων ξυπναει τουλαχιστον 5-6 φορες και αν ξυπνησει και τον μεγαλο τον κατσαμε. δ) ολοι εχουμε κοινη σταση προς το παιδι και κανενας δεν κανει του κεφαλιου του ε) τα παιδια μας τα εχουμε το ιδιο. οτι παρουμε στο ενα θα παρουμε και στο αλλο.οσα μπισκοτα δωσω στο ενα θα δωσω και στο αλλο. Δεν δειχνω καμμια ιδιαιτερη αδυναμια σε κανενα, αγκαλιαζω το ενα,αγκαλιαζω και το αλλο. Μερικες φορες ομως μπορει να σου διαφυγει να αγκαλιασεις και το αλλο. Τα παντα προσπαθουμε να τα ισομοιραζουμε και να μην αδικουμε κανενα τους. στ) τον επιβραυευουμε με τα παντα που κανει και χτυπαμε παλαμακια για να του δειξουμε την χαρα μας και λεμε τραγουδακια και μπραβο και πολλα τετοια. ζ) υπομονη δειχνουμε πολυ μεγαλη, αν τον ειχεις ενα 24ωρο οσο και υπομονετικος και να ηθελες να εισαι σε φτανει στα ορια. Ακομα και η μεγαλη μου αδερφη που τον λατρευει, που δεν τον εχει μαλωσει ποτε, περυσι το καλοκαιρι που τον εζησε 15 ολοκληρες μερες απο κοντα μερα νυχτα, μου ειπε απορω πως αντεχεις με ολα αυτα που κανει. Δεν το πιστευα οταν μου τα ελεγες. π.χ πριν μερικες μερες μπηκε ενα λεπτο στην αποθηκη, ανοιξε την κανουλα με το λαδι και εχυσε πανω απο 2 λιτρα. Αντε να μαζεψεις το λαδι !!! Το απογευμα μπηκε σφεντονα στο μπανιο πηρε τη σοδα που βαζω στο πλυντηριο και την πεταξε κατω και σκορπισε παντου. Δεν τον μαλωσαμε για τιτποτα απο αυτα. Μονο του καναμε κουβεντα για ολο αυτο οτι τα καλα παιδια κανουν καλες πραξεις και αυτο δεν ηταν σωστο που εγινε. Την επομενη που αλλαζα την μικρη μπηκε στο μπανιο πηρε την υπολοιπη σοδα και την αντιηλιακη και τα εκανε αχταρμα παντου. Τωρα θα μου πεις γιατι δεν τον παροτρυνω να αλλαξουμε μαζι τη μικρη. Η παροτρυνση γινεται απο την αρχη που ηρθε η μικρη στο σπιτι. Τον δειχνω πως την αλλαζω, πως την καθαριζω κτλ. Αυτος αυτο που θα κανει ειναι να μου πεταξει το πακετο με τις πανες, να μου πεταξει το κουτι με τη sudocrem, να παρει τα παντα να μου τα πεταξει. Λοιπον οι αντοχες ειναι πολυ λεπτες οταν κανει τετοια πραγματα. Προσπαθεις να συγκρατηθεις σε ολους τους τροπους. Δεν μπορεις ομως παντα, χωρις να σημαινει οτι αυτο ειναι σωστο. Πριν κρινουμε λοιπον τους αλλους με στομφο να ερχομαστε και στη δικη τους θεση, διοτι οταν ενας γονεις εχει ενα παιδι αγγελουδι δεν μπορει να καταλαβει εναν αλλον γονιο που εχει ενα παιδι καλικαντζαρο που κανει τα παντα ολα !
  5. Κάνεις λάθος που αναφέρεις ότι πρέπεινα περνάμε χρόνο ΜΟΝΟ με τον μεγάλο μας γιο. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά πράγματα και δεν πρέπει να τα απομονώνεις, ήδη τώρα τελευταία που έκοψε τα σπρωξίματα παίζουν και μόνα τους, αλλοτε τα βρίσκουν άλλοτε όχι και είναι λογικό. προσπαθούμε να ισομοιράζουμε το χρόνο μας είτε μαζί τους, είτε με το καθένα χωριστα. Κάθε 3 μήνες περίπου αυτό που κάνω που συμφώνησε και ο ψυχολόγος είναι να αφήνω τη μικρή για καμμιά δεκαριά μέρες, όχι παραπάνω στους γονείς μου και να μένουμε μαζί του, να ασχολούμαστε μόνο με εκείνον. Τότε παρατηρήσαμε είναι πιο ήρεμος, όμως την αναζητάει συνεχώς. Οι προειδοποιήσεις γίνονται σε όταν κάνει κάτι πολύ άσχημο.........άμα το ξανακάνεις θα στενοχωρηθώ πολύ και σου πάρω το τάδε παιχνίδι που λατρευεις και μέχρι να σκεφτείς ότι έπραξες λάθος και να ζητήσεις συγνώμη δεν θα σου το ξαναδώσω. Η απάντηση είναι "μη μου το δώσεις, δεν το θέλω και δεν ζητάω συγνώμη". Για να το κάνει αυτό πρέπει να να του το ζητήσω με πολλά παρακαλώ 50 φορές. Είναι φοβερά εγωιστής. Τον έχουμε μάθει να είναι ευγενικός, να λέει το παρακαλώ και ευχαριστώ, είναι μια φατσούλα που λατρευεις, αλλά σε φέρνει στα όρια. Στην Αθήνα όταν είμασταν οι πόρτες δεν είχαν κλειδιά κι όμως δεν την άνοιγε ποτέ όταν τον πήγαινα να ύπνο. Επαιζε μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Στις αρχές που του βγάλαμε τα κάγκελα το είχε σύστημα να ανοίγει την πόρτα και να έρχεται 50 φορές στο σαλόνι. Μας είχε σπάσει τα νεύρα. Μέχρι που εφάρμοσα τη μέθοδο της νταντάς από το σκάι. Αφηνα λίγο ανοιχτή 2 δάχτυλα στην πόρτα του και καθόμουν απέξω κάτω στο χαλί. Οταν άνοιγε την πόρτα, σηκωνόμουν, τον έπιανα από το χέρι, δεν του μιλούσα καν και τον έβαζα κρεβάτι. Την πρώτη μέρα το έκανα αρκετές φορέςς, τη δεύτερη λιγότερες και την τρίτη δεν ξαναβγήκε. Τέλος μπορεί να μένουμε μαζί με τους παπούδες, αλλά ο ρόλος του είναι επικουρικός όπως θα πρέπει, δεν του κάνουν κανένα χατήρι που να μας ακυρώνει σαν γονείς. Ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και τι όχι και ευτυχώς γι αυτό !
  6. πήγαμε και σε δέυτερο παιδοψυχολόγο και μας είπε τα ίδια με τον πρώτο. Και η παιδίατρος μας είπε μια από τα ίδια. Το γεγονός ότι ήρθε η μικρή στη ζωή που ήταν εκείνος τόσο μικρός, ήταν πολύ μεγάλο πλήγμα για εκείνον, γιατί είχε τη μαμά δεδομένη μόνο για εκείνον, αφού είμαι εκτός δουλειάς τα 4 τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι μετακομίσαμε σε άλλο περιβάλλον, σε άλλη πόλη, που μένουμε μαζί με τους παπούδες τον έχει επηρεάσει αρνητικά και ότι κοιμόμαστε με τη μικρή στο ίδιο δωμάτιο πλέον αφού δεν υπάρχει άλλο τον έχει επηρεάσει κι αυτό αρνητικά. Χθες μάλιστα είδε κάποιες φωτό στο κινητό που ήταν με το ποδηλάτό του στο σπίτι μας στην Αθήνα και μόλις τις είδε λέει "το σπίτιιιιιιιι μας". Και μου λέει θέλω να πάω σπίτι μας και μου κόπηκε η φωνή. Του λέω αγάπη μου γλυκιά θα κάνουμε λίγο υπομονή δεν έχουμε βρει ακόμα σπίτι δικό μας, αλλά μόλις θα βρούμε θα φύγουμε αμέσως. Το παιδί μπορεί να ήταν ζωηρό, αλλά μέχρι πριν 5 μήνες πριν μετακομίσουμε δηλ, ήταν απολύτως διαχειρίσημος. Με το που μετακομίσαμε έκανε μια στροφή προς εμένα πολύ άσχημη. Με χτυπούσε καθημερινά χωρίς λόγο, χωρίς να τον μαλώνω καν. Δεν ήθελε να τον ακουμπήσω, να τον ταίσω, να τον αλλάξω, φώναζε, τσίριζε χωρίς λόγο και έλεγε συνέχεια "να φύγει η μαμά και να πάρει και την μπέμπα μαζί". Αυτό κράτησε 4,5 μήνες, οι οποίοι ήταν δραματικοί. Μια μέρα ξαφνικά άλλαξε απεναντί μου σαν να κατέβασε διακόπτη και έρχεται με αγκαλιάζει στα καλά καθούμενα κτλ. Και επικεντρωνόμαστε ότι το πρόβλημά του είναι η αδερφή του διότι πολλά γεγονότα οδηγούν σα αυτό το συμπέρασμα. Σήμερα τσακώθηκαν τα δυο τους για το ποιο από τα δύο θα κάτσει δίπλα στον άντρα μου στον καναπέ. Το ένα έσπρωχνε το άλλο. τελικά κάθησε ο μεγάλος και η μικρή έπεσε στο πάτωμα και χτυπιόταν και κάποια στιγμή πήγε και του χτυπούσε με τα χεράκια της τα πόδια του. Πήγε να την πάρει αγκαλιά ο άντρας μου, αλλά αυτή ήθελε τη συγκεκριμένη θέση που καθόταν ο μεγάλος. προχθές πήγε η μαμά μου να φιλήσει το ποδαράκι της μικρής και πετάγεται ο μεγαλός κι εμένα το ποδαράκι γιαγιά και το ένα και το άλλο. Ολα αυτά είναι ζήλιες. Του μιλάμε όλη την ώρα γιατί δεν βάζει γλώσσα μέσα του, ασχολούμαστε τον περισσότερο χρόνο μαζί του. Ακόμα και τις δουλειές μου τις κάνουμε μαζί, γιατί θέλει να συμμετέχει. Βάζω πλυντήριο, ξέρει που θα πάει το απορρυπαντικό και του λέω πάτα τώρα το κουμπί. Φτιάχνω ψωμι μαζευουμε μαζί τα υλικά. Βασικά όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι με τα παιδιά όλα κυλούν ρολόι, χωρίς φωνές, χωρίς μαλώματα, όταν έρχεται ο άντρας μου ή οι παπούδες όλα γίνονται μπάχαλο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Σχετικά με τη μικρή είναι 18 μηνών και πλέον δεν μπορείς να την απομονώσεις στο δωμάτιό της, αφενός δεν κάθεται, αφετέρου θέλει κι αυτή να παίξει μαζί μας, να συμμετέχει κτλ. Είναι ένα παιδί που πλέον καταλαβαίνει τα πάντα, δεν μπορείς να ασχολήσεις συνέχεια με τον μεγάλο, γιατί κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα κάνεις ταυτόχρονα και με την παρουσία των δύο παιδιών. π.χ πλαστελίνες δεν μπορούμε να παίξουμε και με τη μικρή, διότι τις βάζει στο στόμα όλη την ώρα, το ίδιο και με τους μαρκαδόρους. Παράλληλα χαλάει τα κουλουράκια και τα σχήματα του μεγάλου και γίνεται ο χαμός !!!! Εκδρομές πηγαίνουμε συνέχεια στο εξοχικό μας και με τα δύο παιδιά, δεν θέλουμε να ξεχωρίζουμε κανένα. Και του κάνουμε κουβέντα για ποιο λόγο μετακομίσαμε, ότι είναι καλύτερο για εκείνα, όσο μπορεί να να καταλάβει με το μυαλουδάκι του. Παράλληλα κάνουμε πολλές κουβέντες μαζί. Παρόλο ότι είναι πολύ ζωηρός και κάνει όλα αυτά, τον έχω μάθει τώρα τελευται και μαζευει όλα του τα παιχνίδια, στα σωστά κουτιά χωρισμένα και είναι τόσο τακτικός που εκπλήσσομαι. Βέβαια μέχρι να ξεκινήσει το μάζεμα πρέπει να έχω πει την φράση "σε παρακαλώ μάζεψε τα παιχνίδια σου να πιούμε το γάλα μας και να ξεκουραστούμε" πάνω από 30 φορές. Οταν τα μαζευει πάντα μα πάντα τον επιβραβέυω είτε λεκτικά με αγκαλιά, είτε δίνοντάς του κάτι που του αρέσει. Ακόμα και άσχημες πράξεις να κάνει που τον μαλώνω ποτέ δεν του λέω ότι είναι κακό παιδί, ίσα ίσα ότι είναι καλό παιδί και ότι τα καλά παιδιά δεν κάνουν άσχημες πράξεις. Πέρυσι τον έιχα στείλει σταθμό ιδιωτικό τον ιούνιο και μέσα στις πρώτες 20 μέρες αρρώστησε και η μικρή ήταν τότε 6 μηνών έπαθε βρογχιολίτιδα και μπήκαμε νοσοκομείο. Μετα από 2 μήνες πάθαμε τα ίδια και η παιδίατρος συνέστησε, αφού δεν εργάζομαι να τον σταματήσουμε από τον παιδικό, γιατί η μικρή ήταν πολύ ευάλωτη στις ιώσεις. Φετός ευελπιστώ να τον πάρουν στον δημοτικό σταθμό για να ξεφύγει κι αυτός απο το περιβάλλον του σπιτιού, να κάνει φίλους που δεν έχουμε εδώ, να λειτουργήσει σαν ομάδα με τα άλλα παιδάκια, να αλλάξει παραστάσεις. Ηδη έχω ξεκινήσει και του κάνω προφορική προετοιμασία, ότι θα πάρουμε τσαντούλα, ότι θα γνωρίσει παιδάκια και θα κάνει φίλους κτλ. Και ο παιδοψυχολόγος μας είπε ότι πηγαίνοντας σχολείο θα αλλάξει πολύ.
  7. ολα αυτα που αναφερεις τα κανουμε. η επιβραβευση μας ειναι συχνοτατη π.χ οταν εφτιαξε μια κατασκευη οταν εφαγε το φαγητο οταν μαζεψε τα παιχνιδια του. ασχολουμαστε πολλες ωρες μαζι του. Την μικρη την στελνω συχνα στους γονεις μου για να ειμαστε μαζι του. Ομως κ η μικρη μας εχει αναγκη. Το βραδυ πεφτουν κ τα δυο για υπνο την ιδια παντα ωρα στις 10. Δεν εχουμε αλλες αντοχες για να τον κρατησουμε ξυπνιο.
  8. Πετάει παιχνίδια παντού, μέχρι στην τηλεόραση στην οθόνη, σήμερα έβαζε το μπιφτέκι στο στόμα και το έφτυνε γύρω γύρω στο πλακάκι, έκανε τα τσίσα στο γιογιο και τα πέταξε μέσα στο τζάκι, πήρε το άζαχ και ψέκασε τη μικρή στο πρόσωπο (αν και έχω μαζέψει τα πάντα από παντού έκανα μια δουλειά και μέχρι να γυρίσω το είχε πάρει). Εσυρε το κρεβάτι του από το σημείο που το έχουμε στην πόρτα του δωματίου του και τον καναπέ στην θέση του κρεβατιού. Δηλαδή, τι άλλο πρέπει να κάνει για ν αμην τον μαλώσουμε;;; Ολα αυτά έγιναν σήμερα το πρωί. Σκεφτείτε τι γίνεται την υπόλοιπη μέρα
  9. To τις τρώει στον πισινό καμμιά φορά ή μπαίνει τιμωρία, μπορεί να είναι κακοποίηση όπως λες αλλά είναι κάποιες φορές που έχεις εξαντλήσει όλες τις μεθόδους. Αυτό δε σημαίνει ότι γίνεται κατ επαναλήψη σε καμμιά περίπτωση. Σε καμμιά περίπτωση δεν τον πιέζουμε για κάτι. Του εξηγούμε, τον κουβεντιάζουμε πολύ, τον συζητάμε πολύ, αλλά καμμιά μα καμμιά βελτίωση. Ολη μέρα ασχολούμαστε μαζί του, είτε παίζουμε με πλαστελίνες, είτε ζωγραφίζουμε, είτε πάμε στην πυλωτή και παίζουμε με τα χώματα. Και στους εξωτερικούς χώρους και στο εσωτερικό του σπιτιού μια ίδια καταάσταση. Πήγαμε σε παιδοψυχολόγο και μας είπε τα εξής. Τα έχει βάλει μαζί μου, διότι ήρθε στο σπίτι ένα καινούργιο μέλος, η αδερφή του. Ηταν το απόλυτο φαβορί στο σπίτι και τώρα ξαφνικά έρχεται και άλλο άτομο, που θέλει να παίξει με τα παιχνίδια του, να μοιραστεί, να παίξει με τη μαμά. Επίσης ο ψυχολόγος μας είπε ότι θέλει τη μαμά μόνο για εκείνον και όχι να την μοιράζεται. Ζηλεύει πολύ γι αυτό όλη αυτή η συμπεριφορά του, να κάνουμε υπομονή σε κανένα εξάμηνο το πολύ θα στρώσει. Ζηλεύει τα πάντα !!!! Φοράω παπούτσια της μικρής, τρέχει να φέρει τα δικά του. Δίνω νερό στην μικρή, ζητάει κι εκείνος. Φιλάω στο ποδαράκι τη μικρή, μαμά και το δικό μου ποδαράκι. Επεσε μια μέρα η μικρή και χτύπησε στο κεφάλι (όχι ιδιαίτερο χτύπημα), έκλαιγε λοιπόν και την πήρα αγκαλιά και της έλεγα σωπα κοριτσάκι μου θα περάσει και της έδωσα την πιπίλα της. Οταν την άφησα, πέφτει ο μεγάλος επίτηδες στο πάτωμα να χτυπήσει και μου λέει "μαμά πάρε κι εμένα αγκαλιά και δώσε μου την πιπίλα" (την έχει κόψει από 21 μηνών). Τα λέγαμε στον ψυχολόγο και γέλαγε. Μας είπε ότι περνάει έντονη φάση, η συμπεριφορά του είναι έντονη γιατί την μικρή και που έχει χάσει την αποκλειστικότητα της μαμάς. Σήμερα τον πήγα στην πυλωτή και αντί να παίξει με τα χώματα τα πετούσε πάνω μας. Ενα άλλο περιστατικό που τον έχει επηρεάσει θανάσιμα όπως μας είπε ο ψυχολόγος είναι ότι πρόσφατα μετακομίσαμε από την Αθήνα και μένουμε μαζί με τους γονείς του άντρα μου πλέον στο ίδιο σπίτι. Από τότε που μετακομίσαμε υιοθέτησε αυτή την συμπεριφορά. Στην Αθήνα που μέναμε οι 4 δεν αντιμετωπίσαμε τέτοια προβλήματα, τόσο ακραία. Μας είπε ότι η μετακόμιση τον έχει επηρεάσει. Δεν μπορεί να καταλάβει στο μικρό του το μυαλό, γιατί μένουμε πλέον όλοι μαζί, γιατί δεν μένουμε στο δικό μας σπίτι. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει το ρόλο της μαμάς από το ρόλο της γιαγιάς. Μας είπε να μετακομίσουμε σε δικό μας σπίτι το συντομότερο. Ομως οι συνθήκες είναι τέτοιες που είναι πολύ δύσκολο. οσο μένουμε όλοι μαζί του κάνει κακό.
  10. Είδα το ποστ σου βέβαια είναι παλιό πριν 3 χρόνια. Είναι σαν να διαβάζω την δική μας ιστορία. Ο γιος μου με το που περπάτησε 12 μηνών μάζεψα τα πάντα από το σπίτι. Δεν άφηνε τίποτε όρθιο. Το τραπεζομάντηλο 50 φορές κάτω την μέρα μέχρι που έβγαλα. Δεν τόλμαγα να ανοίξω μπαλκονόπορτα έβρισκε πάντα κάτι να πετάξει με φόρα και από κάτω δρόμος με πεζούς και αυτοκίνητα. Την τελευταία φορά πέταξε ένα πορτοκάλι. Οταν έγινε 21 μηνών ήρθε στη ζωή η μικρή μας. Τι να πρωτοθυμηθώ. Στην αρχή δεν την πλησίαζε, μετά την υπεραγαπούσε. Την έβαζα για ύπνο στο δωμάτιό της και επειδή με του γιου μου ήταν κολλητά τα δωμάτια πετούσε στον τοίχο της διάφορα βαριά παιχνίδια και την ξυπνούσε. Αντε μετά να ξανακοιμηθεί και φυσικά δεν κοιμόταν ούτε ο ίδιος και ενώ ήθελα να μαζέψω, να μαγειρέψω κτλ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Αλλες φορές άνοιγε την πόρτα της και πηδούσε μέσα στην κούνια της. Το είχε κάνει άπειρες φορές, μέχρι που κλειδωναμε το δωμάτιό της όταν κοιμόταν. Δεν μπορούσα να πάω ούτε τουαλέτα. Οταν η μικρή άρχισε να στέκεται άρχισε να την σπρώχνει. Της έδινε μια στο στέρνο και πάρτη κάτω. Δεν τολμούσαμε να στρίψουμε το κεφάλι μας. Παράλληλα ενώ είχε περιορίσει το πετάω τα πάντα το ξανάρχισε. Πετούσε το φαγητό, το νερό, το φρούτο και από το μπαλκόνι τα πάντα. Πηρούνια, πιάτα κτλ. Μια φορά πέταξε ένα τεράστιο φορτηγό από το μπαλκόνι και έσκασε σε ένα μπαρμπρίζ ενός γείτονα. Κάναμε υπομονή να περάσει. Το πέταγμα το περιόρισε για κάποιους μήνες. Τώρα είναι 3 χρονών και 4 μηνών και αφού πέρασαν 10 δραματικοί μήνες που έσπρωχνε διαρκώς την μικρή, εδώ κι ένα μήνα το έκοψε αυτο το βιολί και έχει αρχίσει άλλα σκηνικά. Πετάει ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ. Πηγαίνει στο δωμάτιό του αναποδογυρίζει ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ με μανία. Ζητάει νερό να πιει και αν δεν τον κοιτάς μέχρι να το πιει το έχει πετάεξει όπου βρει. Ζητάει φρούτο, του το καθαρίζω το πετάει κάτω και το πατάει. Τον βάζω να φάει στο καρεκλάκι του και αρχίζει να πετάει κάτω τις κουταλιές. Αν τον μαλώσω ξεκινάει το σκηνικό "δεν θέλω να φάω" και του απαντάω "κατέβα τότε και στο δωμάτιό σου για υπνο". Τότε αρχίζει να ουρλιάζει "όχι να φάω, να φάω". Τον ξαναβάζω καρεκλάκι πάλι τα ίδια. Σου ζητάει ψωμί και το τρίβει με τα χέρια του. Πετάει το πηρούνι και όποιον πάρει ο χάρος. Τον έχουμε πάρει με το καλό, με την τιμωρία, τις έχει φάει κιόλας πολλές φορές αλλά κανένα αποτέλεσμα. Πάμε στις κούνιες .... τρέχει σαν το κατσίκι από δω και από κει. Παίρνει το ποδήλατο της μικρής και το πετάει, παίρνει τα μωρομάντηλα και τα σκορπάει. Παίρνει τα κουβαδάκια και τα φτυαράκι των άλλων παιδιών μια από τα ίδια. τσουλήθρα, κούνια τίποτα. Οπου έχει χώμα, το κλωτσάει με τα πόδια του και πετάει φτυαριές με χώμα στα άλλα παιδάκια. Του λέω αν το συνεχίσεις τότε θα φύγουμε. Μου απαντάει ότι δεν θα το ξανακάνει και το επόμενο λεπτό πάλι τα ίδια. Γινόμαστε θέαμα στις κούνιες και προσπαθώ να κρατήσω τα νεύρα μου. ομως όλοι μας κοιτούν σαν υπερθεαμα. φεύγουμε άρον άρον γυρνάμε σπίτι κλαίγοντας επειδή δεν θέλει να φύγει. Στο σπίτι του εξηγώ ότι η συμπεριφορά του ήταν λάθος κτλ κτλ. Οταν έρχεται ο άντρας μου του λέει "πήγαμε κούνιες, αλλά εγώ πετούσα συνέχει χώμα στα άλλα παιδάκια". Τον πηγαίνω κούνιες σχεδόν κάθε μέρα, αλλά το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται. Εχω αγανακτήσει. Μου έρχεται να πάρω τα βουνά. Το μεσημέρι πάλι δεν κοιμάται και μου βγάζει την ψυχή μέχρι να κοιμηθεί το πολύ μία ώρα. Σηκώνεται συνεχώς, ανοίγει την πόρτα του, φωνάζει και ξυπνάει την μικρή στο δικό της δωμάτιο και μετά αρχίζει το πάρτυ μέχρι το βράδυ. Τους τελευταίους μήνες τον κλειδώνω να μην βγαίνει, μέχρι να κοιμηθεί. Σηκώνεται όμως από το κρεβάτι, παίρνει παιχνίδια τα κοπανάει. Τον βλέπω από την κάμερα και του λέω στο κραβάτι σου. Πάει αμέσως και μετά από ένα λεπτό πάλι τα ίδια. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί μέχρι 1,5 ώρα μέχρι να κοιμηθεί ή να μην κοιμηθεί καθόλου. Είμαστε σε κατάσταση απόγνωσης, μας έχει γονατίσει ένα πλασματάκι τόσο δα. τι να κάνουμε;;;;
  11. eliana_1976_

    καλός/η παιδίατρος στην πάτρα?

    H Αγυά πέφτει μακρυά σε εμάς.
  12. eliana_1976_

    καλός/η παιδίατρος στην πάτρα?

    Ψαχνουμε κι εμεις καλο παιδιατρο στην περιοχη της πατρας. Μου συνεστησαν τον Δημητριο Παπαλαμπρους στην Παντανασσης. Εχεις κανεις να μου δωσει πληροφοριες επιπλεον;;;
  13. Τα diapers δεν τα έχω πάρει ποτέ. Πόσο κοστίζουν και πόσα τεμάχια έχουν μέσα;; Εγώ παίρνω 4+ στα sensitive
  14. Μήπως καμμιά κοπέλα έχει αγοράσει ποτέ sudocrem από site του εξωτερικού. Μέχρι πρώτινως αγόραζα από pharmacy4u 6,55/τεμ. τα 250 γρ. και τώρα την πήγε περίπου 7,30 - 7,50. Στο φαρμακείο έχει 9,60 και θέλω δύο το μήνα. Σε κάποια σιτε του εξωτερικού βρήκα και συσκευασία 400 γρ. Γνωρίζει καμμιά κοπέλα κάνενα αξιόπιστο σιτε να αγοράσω και αν είναι δυνατόν χωρίς μεταφορικά ή με μικρό κόστος μεταφορικών;;;
  15. Πλέον αγοράζω μόνο babylino sensitive τις οποίες τις παίρνω περίπου 5,80 την οικονομική συσκευασία. Πωςςς;;; Κάθε μήνα στέλνω ε-μαιλ τους ζητάω κουπόνια για τα δύο παιδιά που έχω. Μου δίνει κουπόνια και η κουμπάρα μου και η αδερφή μου και αγοράζω ΜΟΝΟ όταν βάζουν προσφορές -35 ή -50% Βερόπουλος, Βασιλόπουλος, Σκλαβενίτης (συνδιαστικά προσφορά και κουπόνι). Μόνο έτσι αγοράζω πάνες.
  16. eliana_1976_

    Πως φτιάχνονται οι φακές ;;;

    συγνώμη βρε πωλίνα αν βάλεις όλα αυτά τα μπαχαρια που γράφεις σε συνδιασμό με τις φακές που ήδη είναι βαριές, θα εκκραγεί το στομάχι σου.