σε ταβερνα - καφε με παιδάκι 20 μηνών ...

[pitsirdeli]

καλημέρα, εμείς εδώ και κανένα τετράμηνο που περπατάει δεν μπορούμε να πάμε πουθενά γιάτί δεν κάθεται ούτε στην καρέκλα ούτε στο καρότσι του, μόνο να τρεχοβολάει θέλει απο εδω κι απο εκεί. Έχετε παρόμοιες εμπειρίες ? γιατί κάποιοι φίλοι με παιδάκια παρόμοιας ηλικίας μου λένε΄οτι τα παιδάκια τους κάθονται όταν έρθει η ώρα του φαγητού, εμένα παρότι είναι αρκετά φαγανό δεν ασχολείτε καθόλου, οπότε κι εμείς πλέον δεν έχει νόημα να βγαίνουμε έξω για φαγητό μιας και δεν καθόμαστε ποτέ και οι τρείς στο τραπέζι!!!! πάντα ο ένας κυνηγάει το παιδί άρα ξυνό μας βγαίνει, να ναι καλά βέβαια το μουτράκι μου, αλλά πότε τελειώνει αυτό το βάσανο ξέρετε????

[Μαράκι]

ειμαστε ακριβώς στην ίδια κατάσταση μόνο που εμας είναι σχεδόν 15 μηνών πια..πουθενά δεν κάθεται, για καρότσι ούτε λόγος, όλο θέλει να τρεχει και ενας απο τους 2 μας την κυνηγάει, και ο άλλος πινει καφε.΄΄λεμε τωρα πίνει καφέ΄΄.και καλά τώρα που είναι καλοκάιρι..τον χειμώνα, θα είναι δράμα το ξέρω γιατί στους κλειστούς χώρους που θα πηγαίνει??τι να πω..φαντάζομαι εκεί γύρω στα 2 2μιση κάπως θα συννενοούμαστε και μπορει να κάθονται λίγο σε καμιά θέση..υπομονή..

[Jean]

Δεν ξερω ποτε τελειωνει αυτη φαση αλλα για να σε παρηγορησω κι εμεις μια απ' τα ιδια ειμαστε. Καθε φορα ειτε για φαγητο ειτε για καφε ειναι σαν να βγαινουμε ο καθενας μονος του. Η κορη μου εχει πινεζες στο ποπυδακι...δεν καθεται πανω απο ενα λεπτο στην ιδια θεση. Ειναι πολυ κοινωνική και διαολακι αλλα ,ευτυχως δεν ειναι καθολου γκρινιαρικο μωρο κι ετσι εκτος απ το κυνηγητο δεν μας κουραζει ψυχολογικα. Το εχουμε ομως παρει αποφαση και προτιμαμαι να βγαινουμε κι ας κουραζομαστε λιγακι παρα να μενουμε μεσα. Και θελω να βγαινουμε πιο πολυ για χαρη του μωρου για να μη μενει συνεχεια κλεισμενο. Προχθες ειχαμε παει στο Αλλου κατα τις 8. Επαιξε, ειδε αλλα "νιννάτα" οπως τα λεει. Γυρισαμε στις 9:30. Την κοιμησαμε και παραγγειλαμε απ' εξω. Ηπιαμε οι δυο μας κι ενα μπουκαλι κρασι, ειδαμε και μια ταινια.. Ετσι ημασταν ολοι ευχαριστημενοι. Η μικρη βγηκε, επαιξε κι εμεις χαλαρωσαμε τα δυο μας. Χαλαρα. Αναπροσαρμογη χρειαζεται και μικρες υποχωρισεις μεχρι να μεγαλωσουν λιγο.

[Christie]

Παντως η δική μας που έιναι 2 ετών μην νομίζετε ότι είναι καλύτερη... Για καφε να παμε θα κατσει πεντε λεπτα (και πολύ λέω) και μετα θελει να τριγυρναει, και φυσικά καποιος πρεπεινα την επιβλεπει, οπότε αντίο καφες... Ευελπιστώ μεγαλώνοντας να στρώσει... Και να σκεφτει κανείς ότι ειναι και απο τα σχετικα ησυχα παιδακια...

[angelina]

Δε νομίζω ότι τελειώνει

Η δικιά μου πλέον κάθεται όση ώρα τρώει και μετά αρχίζει το τρέξιμο πέρα δώθε

Η μία λύση είναι να πηγαίνετε σε χώρους περιφραγμένους και σχετικά μικρούς ώστε να κάθεστε και οι δύο και να τον βλέπετε όπου κι αν πηγαίνει. Η άλλη είναι να πηγαίνετε πάντα με παρέα φίλων ώστε αυτός που κάθεται να μην είναι μόνος του και να τον κυνηγάτε εκ περιτροπής. Σε κάθε περίπτωση φρόντιζε να παίρνεις μαζί σου παιχνιδάκια για να τον απασχολείς στο τραπέζι (με τη δικιά μου βέβαια αυτό δεν πιάνει )

[Lia]

Μια από τα ίδια και μεις.... Ο ένας τρώει και ο άλλος κυνηγάει....

Και γω βλέπω μερικές φορές καποια παιδάκια που κάθονται ήσυχα στην καρέκλα τους και τρώνε όλοι μαζί όμορφα αλλά η δικιά μου σπάνια το κάνει. Μέχρι στιγμής 2-3 φορές καταφέραμε και ήπιαμε καφέ ή φάγαμε σαν άνθρωποι όλοι μαζί. Συνήθως τρέχουμε. Όποτε θέλω να ησυχάσω με το σύζυγο απλά αφήνουμε τη μικρή στη γιαγιά. Να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

 

Αλήθεια, ξέρει καμιά πότε αρχίζουν και κάθονται (τουλάχιστον 1 μισάωρο) στην καρέκλα χωρίς γκρίνια;

[ΡΟΥΛΑ]

Αλήθεια, ξέρει καμιά πότε αρχίζουν και κάθονται (τουλάχιστον 1 μισάωρο) στην καρέκλα χωρίς γκρίνια;

 

ποτέ όταν θα περάσει η ηλικία που έχουν τώρα τα παιδάκια μας, θα αρχίσει άλλη ηλικία γκρίνιας

[Christie]

Μαλλον τη βάψαμε όλες

[TZOYTZA]

Αλήθεια, ξέρει καμιά πότε αρχίζουν και κάθονται (τουλάχιστον 1 μισάωρο) στην καρέκλα χωρίς γκρίνια;

 

ποτέ όταν θα περάσει η ηλικία που έχουν τώρα τα παιδάκια μας, θα αρχίσει άλλη ηλικία γκρίνιας

 

λοιπον συμφωνω με την Ρουλα εμενα η κορη μου κοντευει τα 5 και δεν εχει κατσει ποτε μα ποτε τον πισινουλη της

[Αντιγόνη]

Και μεις μέχρι και τα 2 χρόνια το ίδιο. Όποτε βγαίναμε για καφέ, το μετανοιώναμε. Πέρυσι το καλοκαίρι που αναγκαστικά τρώγαμε έξω δεν μπορούσαμε να σταυρώσουμε μπουκιά. Μόνο κυνηγούσαμε. Κηνυγούσαμε παντού δηλαδή. Στην παραλία, στις βόλτες (χεράκι-χεράκι δεν ήθελε με τίποτα) παντού.

Τώρα όμως κάθεται μαζί μας και τρώει αρκετή ώρα. Άν έχει και κάτι να ασχοληθεί ακόμα καλύτερα. (Ένα χαρτάκι να ζωγραφίζει π.χ.) Αυτό το "μαμούνια στον πωπό" της έχει φύγει! Βολτάρουμε τέλεια χεράκι-χεράκι και στην παραλία κάθεται μόνη της με τις ώρες και παίζει με τα κουβαδάκια της. Το πέρυσι με το φέτος έχει τεράστια διαφορά!

Παιδιά υπομονή. Από τα τρία κι έπειτα αυτό φθίνει. Αλλά μέχρι τότε είναι δύσκολο.

Χαλαρώστε, ή καλέστε φίλους το βραδάκι που κοιμούνται, όπως λέει και η αγαπητή μου Jean, και θα έρθουν ευκολότερες μέρες.

[pitsirdeli]

Δεν μπορώ δυστυχώς να τον αφήσω στην μητέρα μου μιας και τον κρατάει τον πρωί που δουλεύω κι έτσι μετά με περιμένει πως και πως για να γυρίζω να τον πάρω. Να δω τι θα κάνουμε τώρα που θα πάμε διακοπές... και ο μικρός φανταστείτε ότι μέχρι ενός έτους δεν κουνιόταν απο εκεί που τον έβαζες!!!

[Αντιγόνη]

λοιπον συμφωνω με την Ρουλα εμενα η κορη μου κοντευει τα 5 και δεν εχει κατσει ποτε μα ποτε τον πισινουλη της

 

Ούπς!!

[pitsirdeli]

TZOYTZA έγραψε:

 

λοιπον συμφωνω με την Ρουλα εμενα η κορη μου κοντευει τα 5 και δεν εχει κατσει ποτε μα ποτε τον πισινουλη της

 

 

Μας δίνεις κουράγιο!!!!

[Lia]

Δηλ. στη σύνταξη θα ξαναβγώ να χαλαρώσω σε καφετέρια ή ταβέρνα; Καλά να πάθω!!!!!

[ΡΟΥΛΑ]

Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό αλλα ψιλοκάθονται αλλα πάλι όχι. Εμένα η Κατερίνα καθόταν από τα 3 μέχρι να φαει, μετά σηκωνόταν να παίξει με άλλα παιδάκια μέχρι και τώρα μόλις φαει μετά από λίγο σηκώνεται και παει βόλτα. Τώρα για την Δανάη δεν το βλέπω να κάθεται ούτε για να φάει, με το που κάθεται σε καρέκλα σηκώνεται και αρχίζει το τρέξιμο!!!!!!

[annastasia]

... Η άλλη είναι να πηγαίνετε πάντα με παρέα φίλων ώστε αυτός που κάθεται να μην είναι μόνος του και να τον κυνηγάτε εκ περιτροπής.

 

Αυτό που λέει και η Αντζελίνα προσπαθούμε και εμείς!!

Γιατί όταν πάμε οι δυο μας με το παιδί, καθένας πίνει τον καφέ μόνος του! (Ο άλλος κυνηγάει!)

Παρόλα αυτά ακόμα και έτσι πηγαίνουμε γιατί στο σπίτι δεν παλεύεται η κατάσταση!!!

[DALIA]

τι να πω..φαντάζομαι εκεί γύρω στα 2 2μιση κάπως θα συννενοούμαστε και μπορει να κάθονται λίγο σε καμιά θέση..υπομονή..

 

Μαράκι μου,μπα λαθος κανεις μεγαλώνοντας πιο πολυ τρεξιμο εχει γιατι πλεον κανουν και επικυνδινα πραγματα.Εμείς την εχουμε καταβρει πηγαινοντας σε ταβερνες που εχουν παιδικη χαρα.Αλλα εκεινο μετα τα 2,5 μπορεις να πεις οτι παιζουν καλα.

[katerina@!!]

Παντα περνουμε μαζι στον καφε τουλαχιστον 2 φιλους/φιλες...που ακολουθουν απο πισω τη μικρη...μια ο ενας μια ο αλλος και ετσι και ειμαστε ηρεμοι με τη μικρη και εχουμε και καποιον αλλον να πουμε μια κουβεντα!!!!

 

Στο φαγητο...εχω παντα στο αυτοκινητο το ειδικο καρεκλακι που δενει σε οποιαδηποτε καρεκλα και εχω σωθει....της βαζω στο δισκο της λιγο φαγητο απο τα παντα...και αυτη τρωει παιζει πεταει...και περναει η ωρα και ολα καλα!!!!

 

Αλλιως δε στεκεται πουθενα ουτε αγκαλια ουτε στο καροτσι...ολο καποιο παιδακι βλεπει και τρεχει πισω του και φωναζει...μωμο μωμο...(μωρο)...

 

Δυσκολη ηλικια...αχ...

[DALIA]

τι να πω..φαντάζομαι εκεί γύρω στα 2 2μιση κάπως θα συννενοούμαστε και μπορει να κάθονται λίγο σε καμιά θέση..υπομονή..

 

Μαράκι μου,μπα λαθος κανεις μεγαλώνοντας πιο πολυ τρεξιμο εχει γιατι πλεον κανουν και επικυνδινα πραγματα.Εμείς την εχουμε καταβρει πηγαινοντας σε ταβερνες που εχουν παιδικη χαρα.Αλλα εκει μετα τα 2,5 μπορεις να πεις οτι παιζουν καλα.

 

ΛΑΘΟΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ ΑΝΤΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΩ ΞΑΝΑΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΒΟΛΗ

[nanaka]

Δηλ. στη σύνταξη θα ξαναβγώ να χαλαρώσω σε καφετέρια ή ταβέρνα; Καλά να πάθω!!!!!

 

καλο!

 

Εμείς πάντως (μια απο τα ιδια!) έχουμε αποκλείσει πλεον ορισμένα μερη που ξέρουμε οτι δεν θα περάσουμε καλά ουτε εμεις ουτε τα παιδιά. Έτσι έχουμε αφήσει προ πολλου πισω μας τα in στέκια, και περιοριζόμαστε πιο "οικογενειακά" μέρη με άπλα, παιδάκια που τρεχουν απο εδω και εκεί, γονείς που τα κυνηγάνε, και μετα όλοι μαζί φωνάζουμε: "έχουμε παιδάκια και νεύρα τσαταλάκια και είμαστε καλά και ολα μια χαρά"!

Άλλο να βλέπεις πως ο διπλανός συμπάσχει και δεν είσαι ο μόνος που τραβάει κουπί στην ας το πούμε έξοδο! Ευτυχώς τωρα το καλοκαίρι εχουμε περισσότερες επιλογές, τον χειμώνα είναι τα δύσκολα.

[Ursa Major]

Έτσι έχουμε αφήσει προ πολλου πισω μας τα in στέκια, και περιοριζόμαστε πιο "οικογενειακά" μέρη με άπλα, παιδάκια που τρεχουν απο εδω και εκεί, γονείς που τα κυνηγάνε, και μετα όλοι μαζί φωνάζουμε: "έχουμε παιδάκια και νεύρα τσαταλάκια και είμαστε καλά και ολα μια χαρά"!

Άλλο να βλέπεις πως ο διπλανός συμπάσχει και δεν είσαι ο μόνος που τραβάει κουπί στην ας το πούμε έξοδο! Ευτυχώς τωρα το καλοκαίρι εχουμε περισσότερες επιλογές, τον χειμώνα είναι τα δύσκολα.

 

Τόσο πριν αποκτήσω παιδιά αλλά και τώρα που είμαι μάνα, εκνευρίζομαι αφάνταστα απο αγενή πιτσιρίκια που τρεχοβολάνε γύρω μου, σκουντάνε την καρέκλα μου, με πιάνουν, δείχνουν και σχολιάζουν, όταν κάθομαι σε ταβέρνα να φάω.

Για τούτο τα δικά μου παιδιά τα έβγαλα έξω για φαγητό συστηματικά μετά τα 3 που άρχισαν να κάθονται ήσυχα αλλά και ποτέ δεν κατάλαβα τί σόι διασκέδαση είναι για τους γονείς μικρών παιδιών να βγαίνουν για φαγητό με νεύρα και τρεχαλητό κυνηγώντας τα ζιζάνια.

Αν δεν μπορώ να φάω με κάποια ηρεμία και τάξη, προτιμώ να κάτσω σπίτι μου ή να κάνω πικ νικ στην εξοχή.

[nanaka]

Έτσι έχουμε αφήσει προ πολλου πισω μας τα in στέκια, και περιοριζόμαστε πιο "οικογενειακά" μέρη με άπλα, παιδάκια που τρεχουν απο εδω και εκεί, γονείς που τα κυνηγάνε, και μετα όλοι μαζί φωνάζουμε: "έχουμε παιδάκια και νεύρα τσαταλάκια και είμαστε καλά και ολα μια χαρά"!

Άλλο να βλέπεις πως ο διπλανός συμπάσχει και δεν είσαι ο μόνος που τραβάει κουπί στην ας το πούμε έξοδο! Ευτυχώς τωρα το καλοκαίρι εχουμε περισσότερες επιλογές, τον χειμώνα είναι τα δύσκολα.

 

Τόσο πριν αποκτήσω παιδιά αλλά και τώρα που είμαι μάνα, εκνευρίζομαι αφάνταστα απο αγενή πιτσιρίκια που τρεχοβολάνε γύρω μου, σκουντάνε την καρέκλα μου, με πιάνουν, δείχνουν και σχολιάζουν, όταν κάθομαι σε ταβέρνα να φάω

.

 

Γιατι το βλέπεις τόσο απόλυτα? Καταρχήν το κείμενο ηταν χιουμοριστικό αν καταλαβες.

Σε αυτο δεν φταίνε τα παιδιά αλλα οι γονείς που δεν δίνουν σημασία και θέλουν να φάνε ή να πιούνε ανενόχλητοι, και εμένα με ενοχλεί να περιορίζω και να συνετίζω το δικό μου παιδι και να υπάρχουν άλλοι που τα έχουν ανεξέλεγκτα. Στο χέρι μας είναι είναι να τους μάθουμε τις στοιχειώδεις έννοιες της ευγένειας, διακριτικότητας, και να ξέρουν μέχρι που φτανουν τα όρια τους.

 

Για τούτο τα δικά μου παιδιά τα έβγαλα έξω για φαγητό συστηματικά μετά τα 3 που άρχισαν να κάθονται ήσυχα αλλά και ποτέ δεν κατάλαβα τί σόι διασκέδαση είναι για τους γονείς μικρών παιδιών να βγαίνουν για φαγητό με νεύρα και τρεχαλητό κυνηγώντας τα ζιζάνια.

 

Μα, είναι μια πρώιμη μορφή κοινωνικοποίησης και ευκαιρία (απο τις λίγες κιόλας μιας και ο χρόνος που περνάμε μαζί τους περιορίζεται λογω της δουλειάς μας) να τους διδάξουμε πως να συμπεριφέρονται μεσα σε κόσμο, και άλλωστε γι΄αυτο κάναμε οικογένεια, παιδιά, πιστεύω, για να μοιραζόμαστε μαζί τους κοινές εμπειρίες, διασκεδάσεις . Και σίγουρα υπάρχει και κόσμος που δεν εχει γιαγιά ή νταντά για να τα αφήσει.

 

Αν δεν μπορώ να φάω με κάποια ηρεμία και τάξη, προτιμώ να κάτσω σπίτι μου ή να κάνω πικ νικ στην εξοχή.

[/quo

 

Εγω προσωπικά και πιστεύω πολλες μανούλες ακόμα, προτιμώ να εχω τα παιδάκια μου μαζί και να θυσιάσω λίγη απο την καλοπέραση μου, και ας σηκωθω και μερικές φορές παραπάνω για να επιβλέψω η να συμβουλέψω το παιδι μου ή ακόμα να παίξω και μαζί του αν πχ. εχει κούνιες η ταβέρνα. Να ξερες τι χαρα πήρα οταν πήγαμε για φαγητό εξω, και εντελώς αυθόρμητα ο μπόμπιρας μου πήρε το πηρούνι για πρώτη φορά και άρχισε να τρώει μόνος του! ενώ ως τότε δεν είχε κανει κάτι ανάλογο στο σπίτι.

Πάντως σέβομαι και δέχομαι τις απόψεις σου απλά σου απαντώ για να δεις μια αλλη οπτική γωνιά.

[Ursa Major]

Νανακα δε διαφωνώ σε τίποτα με την ουσία των διευκρινίσεών σου.

Ούτε έχω τα παιδιά μου κλεισμένα σπίτι, ούτε αρνούμαι να τα κοικωνικοποιήσω.

Αυτό που λέω είναι πως όταν αισθάνομαι πως το δικό μου παιδί σε δημόσιο χώρο κουράζεται, δυστροπεί, φέρεται ενοχλητικά, το μαζεύω και φεύγω, δεν κάθομαι να το κυνηγάω.

Απορώ όμως που οι άλλοι δεν το κάνουν.

Και με ενοχλεί.

Αρνούμαι αυτό που ισχυρίζεται ο μέσος έλληνας γονιός "ε παιδί είναι, τί να κάνουμε".

Δεν έχω γιαγιάδες να φυλάνε παιδιά, πάμε παντού μαζί.

Η μικρή μου τρελλαίνεται για ταβέρνα, κάθεται σαν κυρία, "μελετάει" τον κατάλογο, παραγγέλνει, τρώμε και όταν αρχίζει να ζουζουνεύει φεύγουμε, άσχετα άν εγώ έχω ακόμα κρασάκι στο ποτήρι μου, άσχετα άν ρομαντζάρω με τον άντρα μου και τη φεγγαράδα κάτω απ΄τα μυρωδάτα γιασεμιά.

[nnm004]

Βασικα και εμας ετσι ειναι ο Κωνσταντινουλης , θα κατσει στο καροτσι του μεχρι να φαει το μπισκοτο του ή το ψωμι του και μετα θα θελει να ανακαλυψει το χωρο . Παμε στο cosmos το εμπορικο εμεις , οποτε εχει πλατεια εξω , ενας καθεται και πινει και καφε και ο αλλος κυνηγαει , δεν βγαινουμε για καφε καθε μερα ε3αλλου , συνηθως περνουμε στο χερι εναν καφεδακο και τριγυρναμε . ursa major ειναι σχετικο αυτο που λες πιστευω , εαν μιλαμε για παιδια ανω των 2 ετων οπου καταλαβαινουνε σιγα σιγα απο παρατηρησεις και εξηγησεις ναι εντα3ει εχεις δικιο , ειναι εντελως αγενες να τρεχουνε γυρω γυρω απο τα τραπεζια . Ομως ενα μικροτερο παιδακι αυτο που θελει ειναι να περπατησει και να ανακαλυψει το χωρο οπου βρισκεται γυρω του , γιατι ετσι ειναι το σωστο για την ηλικια του , δεν νομιζω οτι ενα πιτσιρικι αυτης της ηλικιας θα ερθει να σε τραβαει και να σε ενοχλει . Ή ειναι αδικο οι γονεις παιδιων αυτης της ηλικιας να μενουνε μεσα κλεισμενοι ή απο την αλλη να κλεινουνε το παιδι μεσα σε γιαγιαδες και σπιτια . Τωρα ενα παιδι 3-4 ετων δεν μπορει να ειναι τοσο "θορυβωδες" και θα κατσει να φαει και θα κατσει να ακουσει τι θα του πει η μαμα και ο μπαμπας και αμα θελει να παιξει θα το κανει στην εμβελεια οπου του επιτρεπουνε οι γονεις του . Οπουδηποτε βλεπεις παιδια οπου ειναι απιστευτα ζωηρα και ατιθασα ε εκει φταινε οι ιδιοι οι γονεις οπου δεν ασχολουνται .Ομως δεν θεωρω κακο το παιδι να σηκωθει απο το τραπεζι και να παιξει ηρεμα και καλα κοντα στους γονεις του, ε3αλλου τα ενδιαφεροντα ενος μικρου παιδιου διαφερουνε πολυ απο τα δικα μας . Σιγουρα δεν μπορουμε να πιουμε καφε οπως πριν γιατι δεν εχουμε που να αφησουμε τον μικρο μας , ομως στην τελικη εντα3ει το ξεραμε απο την αρχη οτι καπως ετσι θα ειναι , τα παιδια μεγαλωνουνε , και φυσικα θα περασει και αυτη η φαση , σε κανα χρονο οπου ο μικρος θα ειναι 2,5 ετων ολα θα ειναι πιο ευκολα διοτι τοτε θα ειναι ενα παιδακι οπου θα "ακουει" και θα καταλαβαινει οποτε δεν θα πρεπει καποιος να τον κυνηγαει , θα παιζει κοντα μας . (οπως ειπα απο εμας τους γονεις εξαρταται να βαλουμε τα ορια μας ετσι δεν ειναι ? )

[Μαριλίνα]

εκνευρίζομαι αφάνταστα απο αγενή πιτσιρίκια που τρεχοβολάνε γύρω μου, σκουντάνε την καρέκλα μου, με πιάνουν, δείχνουν και σχολιάζουν, όταν κάθομαι σε ταβέρνα να φάω.

 

Να σου πω, κι εγώ τον κυνηγάω, αλλά δεν τον αφήνω ανεξέλεγκτο να τραβάει ή να πειράζει άλλα παιδάκια ή μεγάλους. Δεν μου αρέσει να σκουντάει ή να πιάνει, αλλά το να φωνάζει, δείχνει ή τρέχει το θεωρώ δικαίωμά του. Δηλαδή, γιατί ο άλλος στο διπλανό τραπέζι μπορεί να γελάει δυνατά αλλά το δικό μου παιδί να μην μπορεί να φωνάξει;

 

Κι εμείς όταν βγαίνουμε οι 3 μας τον κυνηγάμε πολύ ώρα - και για να κουραστεί - αλλά, επιπλέον, τον καθίζουμε και λίγο αγκαλιά και ή ασχολείται με ποτήρι με νερό ή χυμό και καλαμάκι - καινούρια συνήθεια - ή τρώει κάτι. Α, έχω να το λέω για τον Βασίλη μου: όταν τρώει είναι το καλύτερο παιδί!!! Επίσης, έτσι απολαμβάνουμε κι εμείς τον καφέ μας αλλά όχι σε βάρος του παιδιού, ούτε το παιδί απολαμβάνει σε βάρος μας. Ήμαστε συνήθως όλοι ευχαριστημένοι.

Κάποιες φορές, βέβαια, βγαίνουμε μόνο εγώ κι ο άντρας μου!!!