σε ταβερνα - καφε με παιδάκι 20 μηνών ...

[evoulita]

Εγω νομίζω ότι όλα τα παιδάκια το κάνουν αυτό. Αυτα που κάθονται ειναι οι εξαιρέσεις. Η δικιά μου πέρασε τα δύο και πάλι δε κάθεται... Μπορεί να κάτσει για λίγο να φάει μόνη της αλλα μετα βαριέται και να σηκωθεί. Οπότε εμεις κυνηγάμε με το πιρούνι στο χέρι. Απλά τώρα που μεγάλωσε περίοριζεται λίγο στις αποστάσεις και δεν απομακρύνεται όπως παλιότερα που είχε εντελώς άγνοια του κινδύνουν.

[mariab]

Εμεις έχουμε βρει κάποια λύση με το καρεκλάκι που βιδώνει πάνω στο τραπέζι. Στο καρότσι αρνείται να κάτσει, αλλά σε συτό το καρεκλάκι δέχεται να κάτσει για λίγη ώρα, γιατί είναι στο ίδιο επίπεδο με εμάς τους υπόλοιπους, οπότε συμμετέχει και αυτή. Ολο και της δίνουμε να φάει κάτι βέβαια .

Το καρεκλάκι μας έχει λύσει τα χερια. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

[amarylis]

Καλημέρα..

 

φέρνω στο μυαλό μου εικόνες μαραθωνίου όπου νικητής βγαίνει μονίμως η ασυμβίβαστη ακούραστη ζουζουνογενιά!

 

Εμείς γενικώς δεν πολυβγαίνουμε με τον μικρό μας και με παρέα για φαγητό επειδή ξέρω ότι δεν του πολυαρέσει και αρχίζει να ψιλοβαριέται και λογικό δεν είναι στην ηλικία που είναι να περιορίζεται σε χώρους με πολλά τραπεζάκια και πολυκοσμία?Όταν χρειαστεί όμως να πάμε σε καμία βάπτιση ή γάμο κάθεται να φάει μαζί μας στο καρεκλάκι του(κάτι που καταχαίρεται ο ίδιος και καυχιέται η κουκουβάγια μάνα για τις προσπάθειες συγχρονισμού εντολής εγκεφάλου-πιρουνιού-στόματος) αλλά μετά βαριέται και θέλει να κατέβει για εξερεύνηση.

Κάτι το οποίο ασπαζόμαστε και τον αφήνουμε από την στιγμή που περιορίζεται σε ένα χαμόγελο σε κάποιον που θα συμπαθήσει, στα μυρμήγκια που θα προσπαθήσει να πιάσει στο πάτωμα, στο "κοκάλωμα" επειδή θα περάσει δίπλα του μία αέρινη θυλικιά ύπαρξη(και του έχω πει να μην καρφώνεται να στέκεται στο ανάστημά του)

 

Γενικώς πέρα από την πλάκα πιστεύω ότι κάθε ηλικία έχει τα δικά της, σε αυτή την ηλικία πχ. επειδή έχουν ανακαλύψει την δύναμη του σώματός τους θέλουν να ξεδιπλώσουν τις κινητικές τους ικανότητες.

 

Εμείς πχ. προσπαθούμε να διαφοροποιήσουμε τον χρόνο της παρέας από τον χρόνο της οικογένειας. Το πάντρεμα δεν έχει λειτουργήσει πολύ σε εμάς, πάντα κάτι θα βγαίνει μείον.

Οπότε όταν θέλουμε να βρεθούμε με φίλους να πούμε μία κουβέντα ξέγνοιαστοι (κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη) είτε βγαίνουμε χωρίς τον μικρό είτε αν δεν μπορεί να τον κρατήσει η γιαγιά βρισκόμαστε σπίτι μας - βεραντάδα κια κάνουμε εκεί μεζεδοκατάσταση, όπου και ο μικρός έχει χαρεί την παρέα των φίλων και έχει πάει για ύπνο στην ώρα του).

 

Όταν θέλουμε να παίξει ο μικρός μας, να τρέξει κλπ πάμε σε πάρκο είτε με άλλα ζευγαράκια είτε μόνοι μας όπου και εκεί έχει πεζουλάκια όπου μπορείς να κάτσεις να πιείς τον handmade καφέ ή να κάνεις πικ νικ και να χαρεί και ο μπόμπιρας το παιχνίδι και την φύση.

 

Όταν μεγαλώσουν μπορούμε τότε να τα πέρνουμε μαζί μας αν το θέλουν γιατί τότε θα το χαίρονται και εκείνα και εμάς ίσως να πιάνουν τόπο τα μαθήματα savoir vivre!