ψυχές που ζητιανεύουν τα δικαιώματά τους..

[amarylis]

...για ζωή, αξιοπρέπεια, αγάπη.

 

δεν μπορώ να βλέπω άλλο στον δρόμο τόση δυστυχία..

Εκεί που εσύ δίνεις στο παιδί σου ότι καλύτερο έχεις μόνο και μόνο για να δεις το χαμογελάκι του, να βλέπεις στους δρόμους μανάδες να ζητιανεύουν έχοντας στην αγκαλιά τους το πιο αθώο πλάσμα στην γη, στην γη που εκείνες διάλεξαν να φέρουν!

Κάθε φορά που βλέπω μωράκια που ακόμη καλά καλά δεν έχουν δει τον κόσμο, με το μπιμπερό δίπλα τους με το κρύο γάλα και τον χειμώνα να είναι τυλιγμένα σε μία κουβέρτα, με πιάνει πόνος στην καρδιά μου...βουρκώνω και έχω την ανάγκη να πάω και να τα αγκαλιάσω.. να κάνω μία μεγάλη αγκαλιά για όλα αυτά τα παιδάκια που οι μοναδικές τους εικόνες είναι το χέρι της μάνας που ζητιανεύει και μοναδικό τους μάθημα στο μέλλον είναι πώς θα τρέξουν πίσω μας για να παρακαλέσουν για 1 ευρώ ή για κάτι να φάνε..

Δεν αντέχω άλλο αυτές τις εικόνες.. δεν χωράει στην καρδιά μου τόση αντίθεση στην συμπεριφορά και στο μεγάλωμα των παιδιών...των παιδιών που έχουν ίσα δικαιώματα για χαμόγελο, παιχνίδι, αγάπη, υγεία, ασφάλεια, τροφή, σεβασμό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις έρχομαι σε αντίφαση..από την μία θέλω να πάω να βοηθήσω το μικρό που θα τρέξει πίσω μου τραβώντας μου την φούστα για να αγοράσω χαρτομάντηλα αγοράζοντας του κάτι να φάει, από την άλλη θέλω να πάω και να φτύσω το άτομο που ευθύνεται για αυτό..

εμείς να πασχίζουμε να είναι υγιή τα παιδιά μας σε ψυχή και σώμα και να αναζητούμε μέσα από forum λύσεις και εκείνες να μην προσφέρουν ούτε τα βασικά στα παιδιά τους..!

 

όπως και να έχει.. δεν αντέχω αυτή την εικόνα γύρω μου και την δυστυχία των παιδιών..

Δεν ήθελα να σας μιζεριάσω αλλά ειλικρινά με πνίγει ο κόμπος στο λαιμό κάθε φορά που το βλέπω αυτό..

[Αντιγόνη]

aristea μου,

αυτό κάπου είχε ξανασυζητηθεί. Θα το βρω και θα επανέλθω.

Όμως θα σου πω, πως πιο πολλά δυστυχισμένα παιδιά θα βρεις μέσα στα σπίτια.

[Jean]

Eχεις απολυτο δικαιο. Εγω πλεον νιωθω να αρρωσταινω μεσα μου οποτε ακουω για κακοποιηση, στερηση βασικων δικαιωματων... Διαβαζω για παιδεραστες, για γονεις που κακοποιουν τα παιδια τους, που τα χτυπανε, που τα αφηνουν νηστικα, που τα εκμεταλλευονται για να βγαλουν λεφτα και πραγματικα θελω να βγω εξω και να ουρλιαξω: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!"

 

Χθες σκεφτομουν το εξης. Η κορη μου καθε φορα που κανει καμια ζημια και της φωναζω: Επ, τι κανεις εκει; Και κινουμαι (και καλα) επιθετικα προς το μερος της βαζει τα γελια προφανως γιατι της φαινεται αστεια η φατσα μου και γιατι ξερει πως δεν εχει τιποτα να φοβηθει απο εμενα. Σκεφτομαι ομως οτι καπου καποιο αλλο παιδακι σ' αυτην την κινηση του γονιου προς το μερος του ενστικτωδως θα βαλει ασπιδα στο κεφαλι του τα μικρα του χερακια για να προστατευει...Καθε φορα που το παιδι μου φοβαται κατι και γυρναει προς το μερος μου, αναζητωντας με με τα χερακια ανοιχτα, φωναζοντας αγκαλια, καθε φορα που τρεχει προς εμενα και μου λεει "αούλα, νεό", καθε φορα που το παιρνω αγκαλιτσα για νανι και της χαιδευω τα μαλλακια μεχρι να κοιμηθει και το βλεπω να αφηνεται και να χαλαρωνει στην ασφαλεια της αγκαλιας μου ποναω μεσα μου για καθε παιδι που του στερησαν το δικαιωμα να νιωθει παιδι, να νιωθει θαλπωρη στην αγκαλια της μαμας του. Καμια φορα δεν θελω ν' ακουω ασχημες ειδησεις που αφορουν μωρα, νιωθω να τρελαινομαι και με πιανει μια καταθλιψη μερες ολοκληρες. Εχω και την ταση να φτιαχνω εικονες στο μυαλο μου των παιδιων που υποφερουν και τοτε ειναι που με αποτελειωνω. Ειναι αδικο, πολυ αδικο και ασυγχωρητο να τραυματιζονται ψυχουλες που δεν εφταιξαν σε κανεναν και δεν εχουν τη δυναμη να υπερασπιστουν τον εαυτο τους.

[Αντιγόνη]

Εύρηκα.

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=4227

[amarylis]

Αντιγόνη μου δεν ήξερα ότι είχε ξανασυζητηθεί..άν και δεν έχει νόημα γιατί είχα την ανάγκη να γράψω αυτό που νιώθω. .και δυστυχώς και μέσα στα σπίτια υπάρχουν όπως λες και έχεις δίκιο αλλά και πάλι το ίδιο αισθάνομαι για οπουδήποτε υπάρχει παιδί και αδικία.

Jean μου και εγώ ειλικρινά έτσι νιώθω, τρελαίνομαι με τέτοιες συμπεριφορές και με το ότι δεν μπορούν να βιώσουν την παιδικότητα.

Ακόμη και μέσα στο λεωφορείο είχα δει μία μάνα, γιαγιά?με το παιδί της το οποίο το είχε με τα χαρτομάντηλα στο παιδικό χεράκι του, σε άλλη θέση καθόταν (γιατί το έδιωξε από δίπλα της επειδή ήθελε το ενδιαφέρον της και βαριόταν να ασχοληθεί μαζί του) και κοίταζε έξω, το έβλεπα και ένιωθα ότι για εκείνον οι μοναδικές στιγμές ξεγνοιασιάς ήταν αυτές, οι στιγμές όπου μπορούσε να κάνει κάποια όνειρα ξεφεύγοντας για λίγο από την πραγματικότητα..

δεν μαρέσει να τα παρουσιάζω γενικά στην ζωή μου μαύρα τα πράγματα αλλά στην προκειμένη περίπτωση έτσι τα νιώθω και όσον αφορά τα παιδιά ευαισθητοποιούμαι πάρα πολύ και με απασχολεί πολύ..

[Αντιγόνη]

Αντιγόνη μου δεν ήξερα ότι είχε ξανασυζητηθεί..άν και δεν έχει νόημα γιατί είχα την ανάγκη να γράψω αυτό που νιώθω. .και δυστυχώς και μέσα στα σπίτια υπάρχουν όπως λες και έχεις δίκιο αλλά και πάλι το ίδιο αισθάνομαι για οπουδήποτε υπάρχει παιδί και αδικία.

aristea σε παρέπεμψα στην πιο παλιά συζήτηση για να διαβάσεις και από κει γνώμες όχι για να μην ξανανοίξεις νέο!

[gavrias]

[ΡΟΥΛΑ]

Οι «γνώριμες φιγούρες των παιδιών των φαναριών» επιστρέφουν στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Επειτα από ένα μικρό διάλειμμα (δύο τριών χρόνων) -οι επιχειρήσεις της Αστυνομίας αλλά και άλλων φορέων είχαν μειώσει το φαινόμενο-, δεκάδες ανήλικα παιδιά από Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία, αλλά και από την Ελλάδα, ξαναβιώνουν τον εφιάλτη της ζητιανιάς,

την οποία τους επιβάλλουν -με όρους μαφίας- διάφορα κυκλώματα.

 

Συνολικά οι Αρχές εκτιμούν ότι περισσότερα από 2.000 παιδιά στις μεγάλες πόλεις εξαναγκάζονται (ακόμη και από συγγενείς) να ζητιανεύουν και να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, «φυλακισμένα» σε καταυλισμούς, όταν πρόκειται για Τσιγγάνους, σε υπόγεια, ακόμη και σε φθηνά ξενοδοχεία του κέντρου.

 

Μόνο οι άνθρωποι της «Αρσις», της οργάνωσης που ασχολείται και με τα παιδιά αυτά, έχουν εντοπίσει περίπου 500 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. «Από το άνοιγμα των συνόρων και μετά έρχονται εύκολα, χωρίς αυστηρούς ελέγχους, κατά κύματα - οι δρόμοι γέμισαν ξαφνικά και πάλι. Παρακολουθούμε το φαινόμενο με ανησυχία», λέει η κ. Ντίνα Θεοφιλίδου, υπεύθυνη επικοινωνίας της οργάνωσης στη Θεσσαλονίκη.

 

Κάποιοι μιλούν για παιδιά τα οποία μοιάζουν να έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους: «Παιδιά του δρόμου, παιδιά των φαναριών, παιδιά του κινδύνου, παιδιά στερημένα, επικίνδυνα παιδιά».

Αυτοί οι χαρακτηρισμοί αποδίδονται εναλλακτικά ή σωρευτικά στα «αδέσποτα παιδιά». Είναι όμως πράγματι αδέσποτα ή εγκαταλελειμμένα; «Δεν το πολυπιστεύω. Ανάμεσά τους θα συναντήσουμε παιδιά που έχουν οικογένεια ή οικογενειακές ρίζες, αλλά ή τις αγνοούν ή αρνούνται να έρθουν σε επαφή μαζί τους… Θα συναντήσουμε παιδιά που τόσο έχουν απογοητευθεί ή σκληράνει, ώστε να είναι έτοιμα να διαθέσουν το κορμί τους (παιδική πορνεία) ή την πονηράδα τους (έγκλημα) σε οποιαδήποτε μαφία πληρώνει τα περισσότερα», επισημαίνει ο κ. Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

 

Και αυτά ακριβώς είναι που θέλουν να προλάβουν οι άνθρωποι της «Αρσις», οι οποίοι καθημερινά προσπαθούν να προσεγγίσουν τα παιδιά, άλλοτε με συζήτηση μαζί τους και άλλοτε «με μικρές παραστάσεις του δρόμου στα διαλείμματα…». Την ώρα εκείνη, τη δική τους ώρα, τα «παιδιά των φαναριών» ξεκουράζονται, πίνουν νερό, τρώνε και ζωγραφίζουν. «Υπάρχουν πολλά από αυτά που δεν σταματούν ούτε να πιουν νερό. Μιλάμε για παιδιά κακοποιημένα - είναι φυσικό να είναι καχύποπτα», λέει η κοινωνιολόγος κ. Σονίλα Ταφιλάι. «Ποτέ δεν ξεχνάμε ότι ο δρόμος είναι το σπίτι τους. Εμείς είμαστε οι καλεσμένοι, άρα έχουμε υποχρέωση να προσαρμοστούμε κα να δουλέψουμε εκεί».

 

Δουλεύουν με τον τρόπο τους και κερδίζουν τα παιδιά. Οχι όλα. Γιατί υπάρχουν και αυτά που ακροβολίζονται στις κεντρικές πλατείες και ζητιανεύουν κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση των μεγαλύτερων. Εκείνοι είναι που αποφασίζουν πόσο και πού θα δουλέψουν. Και αν δεν υπακούσουν, θα υποχρεωθούν να το κάνουν με τον πιο σκληρό τρόπο. «Αλλοι τα δέρνουν. Αλλοι τα αφήνουν χωρίς ψωμί. Αλλοι -οι συγγενείς- τα εκβιάζουν ψυχολογικά: “Aφού δεν έφερες λεφτά, τι θα φάμε…”».

 

http://www.madata.gr

[amarylis]

το ξέρω Αντιγόνη μου ότι το 'κανες για αυτό no worries

[Jean]

Και αν δεν υπακούσουν, θα υποχρεωθούν να το κάνουν με τον πιο σκληρό τρόπο. «Αλλοι τα δέρνουν. Αλλοι τα αφήνουν χωρίς ψωμί. Αλλοι -οι συγγενείς- τα εκβιάζουν ψυχολογικά: “Aφού δεν έφερες λεφτά, τι θα φάμε…”».

 

http://www.madata.gr

 

Αυτοι οι ενηλικες ειναι ενας απο τους λογους που πολυ θα ηθελα να ειναι αληθεια τελικα τα οσα λεγονται για τα καζανια της κολασεως...

[amarylis]

πόσο σκληρός και απάνθρωπος μπορεί να είναι ο άλλος και να γίνει για το χρήμα?δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους μου!