Οιδιπόδιο....

[motherof2]

και εμείς τα φιλάμε και τα αγκαλιάζουμε ..1500 φορές την ημέρα και πολλοί -ιδίως για τον γιο μου- μας έχουν πει ότι θα τον κάνουμε ευαίσθητο (η αλήθεια είναι ότι όντως είναι πολύ πολύ ευαίσθητο και ψυχοπονιάρικο παιδί...)

 

πειράζει?? μήπως τον κάνουμε "μαμάκια"?? και υπαρχει "όριο" στα φιλιά και στις αγκαλιές?? δηλαδή να πατάω το κουμπι ..pause και να συνεχίζω τις καθημερινές μας δραστηριότητες ατάραχη και ..ψυχρή??

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

αυτό το είχα γράψει πριν κάποιες μέρες σε ένα άλλο θέμα...επειδή ως γνωστό τα δικά μας τα λάθη ως γονείς δεν τα βλέπουμε εύκολα..αισθάνομαι ότι τελικά τον γιο μου τον έχω κάνει "μαμάκια" σε σημείο που το λέει κιόλας

τί να κάνω? δεν με αφήνει να πάω ούτε στην αποθήκη (είναι 5 χρονών).. δεν μιλάω να πάμε για καφέ με τον άντρα μου ή να πάμε σε ένα γάμο μόνοι μας.. αυτό που θέλει είναι να με έχει αγκαλιά συνεχεια και να φιλιόμαστε

και σκέφτομαι τί να κάνω? εγώ γενικά είμαι πολύ τρυφερός άνθρωπος όπως και ο άντρας μου, και δεν μπορούμε να διανοηθούμε να μην αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας..

πρόσφατα διάβασα κάτι για την εξάρτηση των παιδιών και είδα ότι ισχύει το εξής με τον γιο μου

δεν θέλει να τον αφήνουμε σε άλλους , ούτε καν στους παππούδες που ουσιστικά εκεί μεγαλώνουν,αφού τα παίρνω γύρω στις 6 το απόγευμα για να πάμε σπίτι. επίσης δεν θέλει να πηγαίνει το πρωί στο σχολείο, παρόλο που κατά δική του ομολογία, περνάει τελικά πολύ καλά και οι δασκάλες του μου λένε τα καλύτερα για αυτόν.

Εν τω μεταξύ θέλει να βρίσκεται με φίλους του και να παίζουν, θέλει να παίζει με την αδερφή του, αυτοεξυπηρετείται χωρίς πρόβλημα, εκτός αν βαριέται και μου ζητάει βοήθεια, την οποία και προσπαθώ να αποφύγω να του τη δώσω αβίαστα πχ να τον πάω στην τουαλέτα για "πιπί" γιατί βαριέται να πλένει τα ήδη πλυμμένα χέρια του!!

χτες το βράδυ συζήτησα μαζί του και του είπα ότι τα λατρεύουμε και τα δύο και το ότι κάποιες στιγμές θέλουμε να είμαστε μόνοι με τον μπαμπά, δεν σημαίνει ότι δεν τα αγαπάμε!

περιττό να σας πω ότι έρχεται στο κρεβάτι μας το βράδυ για να μυρίζει τη μυρωδιά μου -έτσι λέει!

ακούω άλλες μαμάδες που παραπονιούνται ότι τα παιδιά τους δεν είναι τρυφερά και λέω πως είμαι τυχερή και μήπως είμαι υπερβολική και η φάση του Οιδιπόδιου περάσει μόλις πάει δημοτικό και αρχίσει να ντρέπεται...δεν ξέρω

καμμιά ιδέα από όποια θέλει να μου πει τη γνώμη της ή καμιά ομοιοπαθούσα αγορομάνα θα με διευκόλυνε αφάνταστα....

ευχαριστώ παρα πολύ

[Vann]

Δεν εχω αγορι για να μπορεσω να σε συμβουλεψω,το μονο που εχω να σου πω σαν μανα ειναι απολαυσετο ειναι τελειο συναισθημα κ εγω το ιδιο κανω με την κορη μου,τωρα που μπορουμε γιατι οταν μεγαλωσουν θα τα κυνηγαμε για να τα φιλησουμε

[maryp]

Έχω δύο αγόρια. Ο μεγάλος είναι πάντα με τις ώρες του. Δηλαδή: θα κάτσει να τον χαϊδέψεις και θα σε χαϊδέψει τρυφερά όταν ΑΥΤΟΣ θέλει, ενώ γενικά είναι πολύ τρυφερό και ευαισθητο παιδί. Από βρεφάκι ήταν έτσι. Οταν δεν ήθελε αγκαλίτσες μας άκουγε όλη η περιοχή.

Ο μικρός... είναι από άλλο ανέκδοτο. Ολη μέρα αν τον χαϊδολογάω θα καθήσει και θα μου κάνει κι αυτός άλλα τόσα. Αγκαλίτσας σκέτος. Για πες μου τώρα.. ειναι θέμα φύλου ή θέμα χαρακτήρα??

Δε νομίζω πάντως οτι κακομαθαίνουν τα αγόρια μας με τα χάδια. Από την αγάπη δεν κακόμαθε κανείς. Όποιος στερήθηκε τα χάδια, (οι αχάιδευτοι που τους λέω εγώ) νομίζω γίνεται στριφνός και μίζερος... σε όλα του...

[Maya]

Δεν μπορώ να σου πω κάτι σχετικό, όμως παρατηρώ ότι μαμάδες που έχουν παρόμοιες ανησυχίες με εσένα, αντιμετωπίζουν συνήθως τα παιδιά τους σαν βρέφη. Και εννοώ, τους μιλούν σαν να είναι βρέφη, τα φροντίζουν σαν να είναι βρέφη, τα προστατεύουν σαν να είναι βρέφη. Και φυσικά αυτά συμπεριφέρονται σαν να είναι βρέφη. Το συζήτησα αυτό πρόσφατα με μητέρα- φίλη που μου παραπονιόταν παρομοίως για την κόρη της. Λοιπόν, αν δεις πώς φέρεται σε 5 χρονων παιδί! Σαν να είναι 5 μηνών. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ τα φιλιά και τα χάδια. Αυτά τα θέλουμε ακόμα κι εμείς από τους γονείς μας. Εννοώ ο τόνος της φωνής, το γλυκανάλατο νιαούρισμα, τα υποκοριστικά κλπ. Νομίζω ότι στην περίπτωσή της αυτή ήταν το πρόβλημα. Απλά σου την αναφέρω, χωρίς να σε γνωρίζω, ίσως βοηθήσω!

[motherof2]

κορίτσια σας ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τις απαντήσεις σας...

Vann μου και maryp μου, συμφωνώ σε όλα και αυτό σκέφτομαι και εγώ και παρηγορούμαι , σκέφτομαι όμως και ότι ίσως έχω περάσει λίγο το ...όριο (τώρα πες μου εσύ ποιο όριο??της αγάπης?....ξέρω εγώ μωρέ? μήπως ήμουν και παλαιότερα μαμά και έχω εμπερίες? )

[motherof2]

maya μου στο γιο μου δεν το κάνω αυτό ...(μάλλον στην κόρη μας μιλάμε πιο "χαδιάρικα" γιατί μας τρελλαίνει με τα τσαχπίνικά της)

πάντα του μιλούσαμε και του συμπεριφερόμασταν σαν μεγάλο παιδί, οπότε αυτό τουλάχιστον δεν παίζει στη δική μου περίπτωση. τί να πω η δόλια η μάνα

[maryp]

Μηπως γι'αυτό το κάνει τότε??? επειδη συμπεριφέρεσαι στην κόρη σου έτσι, και με τον τρόπο του επειδή νομίζει ότι την αγαπάς περισσότερο (ξέρω ότι δεν ειναι έτσι) διεκδικεί μεγαλύτερο μέρος της αγάπης σου?

[Maya]

Πάντως για τα μικροπροβλήματα που αναφέρεις δεν φταίει η τρυφερότητα. κανένα παιδί δεν αποχωρίζεται τους γονείς του εύκολα και με ευχαρίστηση. Καλύτερα να κινηθείς στο θέμα της οριοθέτησης των σχέσεων: μαμά- μπαμπάς από τη μία και παιδιά από την άλλη, αντί να νοιώθεις ενοχές που είσαι τρυφερή ή να περιμένεις να .. ντρέπεται. Και γιατί παρακαλώ να φτάσει στο σημείο να ντρέπεται για τα συναισθήματά του?

[motherof2]

παρένθεση....(καλά χτες μπήκα για λίγο για να δω τις απαντήσεις σας και όταν ήμουν έτοιμη να πατήσω υποβολή , το μήνυμα χάθηκε.. μετά έπρεπε να ετοιμαστώ για έναν γάμο και δεν προλάβαινα.. παρακαλείται όποιος βρει το χτεσινό μου μήνυμα να μου το επιστρέψει , γιατί είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ και μόνο δικό )

 

maryp πολλές φορές με ρωτάει αν τον αγαπάω ή αν αγαπάω πιο πολύ την αδερφή του από αυτόν και είμαι κάθετη "σας αγαπάω το ιδιο και τα δύο" ποτέ δεν τους έχω πει ότι για πχ "έκανες ζημιά και δεν σε αγαπάω" ποτέ όμως , ούτε μία φορά γιατί προσωπικά το θεωρώ από τις πλέον σκληρές κουβέντες που μπορεί να βγει από το στόμα ενός γονιού. Ισα ίσα που τους τονίζω πως θα τα αγαπάω για πάντα και ό,τι και αν κάνουν δεν θα πάψω να τα αγαπώ

Αλλά ρε γμτ, να αισθάνονται ανασφάλεια τα δικά μου τα παιδιά (προσεξτε! δεν το λέω με καμμία απολύτως δόση έπαρσης!) που από τα πολλά φιλιά που τους δίνουμε, κάθε βράδυ που τα κάνω μπάνιο, τα τρίβω με σφουγγάρι στα μάγουλα για να φύγουν ...τα μικρόβια

Maya αυτό θέλω να πιστεύω ότι η τρυφερότητα δεν κάνει ΠΟΥΘΕΝΑ κακό!! και έτσι όπως το λες συμφωνώ ότι δεν θέλω να φτάσει σε σημείο να ντρέπεται για τα συναισθήματά του, απλά μήπως το ότι στο δημοτικό θα "ντρέπεται" να τον φιλάω μπροστά στους φίλους του, σημαίνει ότι μεγαλώνει και ανεξαρτητοποιείται ως παιδί?δηλαδή είναι ας πούμε "ένα σημάδι" ότι αρχίζει και στέκεται στα πόδια του? καταλαβαίνεις πώς το λεω?

 

(σας ευχαριστώ όλους για τις πολύτιμες συμβουλές-απαντήσεις σας)