ΑΤΙΘΑΣΗ ΚΟΡΗ

[nansy]

Καλησπέρα σε όλες τις μαμάδες.Σας ευχαριστώ για το θερμό καλωσόρισμα και αισθάνομαι πολύ ευτυχισμένη που ανήκω σε αυτήν την μεγάλη παρέα που έχουμε όλες τις ίδιες ανησυχίες, προβλήματα,προσδοκίες για τα πλασματάκια που λατρεύουμε πιο πολυ στον κόσμο,τα παιδάκια μας.

Το θέμα είναι ότι δεν έχω υπολογιστή στο σπίτι μου και δεν θα μπορώ να έχω άμεση επικοινωνία μαζί σας,μόνο όταν θα μπορώ να πηγαίνω σε internet cafe αλλά θα προσπαθήσω τώρα να πηγαίνω συχνότερα.

Θα ήθελα να ρωτήσω τις μαμάδες που έχουν κοριτσια στην ηλικία της κόρης μου δηλαδή 9 1/2 χρονών,τι προβλήματα αντιμετωπίζουν σ' αυτην την ηλικία.Η κόρη μου δεν ακούει πια κανέναν .Πάντοτε ήταν ένα ζωηρό παιδί ,ήθελε πάντα να τραβάει την προσοχή , κοινωνική,όπου και να πηγαίνει προκαλεί τον άλλο να την προσέξει με τον τρόπο της ,δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει απαρατήρητη , και όλοι την λατρεύουν ,έπαιρνε πρωτοβουλίες μόνη της από μικρή,άσχετα αν θα της έβγαιναν σε καλό ή κακό.Να φανταστείτε έμαθε κολύμπι μόνη της όταν ήταν 4 χρονώνΣτο σχολείο η δασκάλα μου λέει ότι είναι πανέξυπνη ,μπορεί να είναι αρχηγός στις παρέες αλλά χάνει την ουσία του μαθήματος με το να είναι αφηρημένη και τις περισσότερες φορές να μην προσέχει.Είναι πολυ ενεργητική, ατίθαση,στο σπίτι πάντα τρέχει ή κάνει ρόδες( λόγω γυμναστικής).Ξέραμε ότι πάντα ήταν πεισματάρα ήθελε να περνάει το δικό της, βέβαια προσπαθούσαμε πάντα να κρατάμε ένα μέτρο,όσο μπορεί να γίνει αυτό,αλλά εδώ και ένα χρόνο η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο από τότε που γεννήθηκε ο αδελφός της.Ξέρω ότι ζηλεύει και φέρεται μ' αύτόν τον τρόπο γιατί 8 χρόνια ήταν μόνη της και απολάμβανε όλη την αγάπη μόνη της.Αλλά έχουμε απελπιστεί. Δεν είναι ότι δεν αγαπάει το μωρό.Το λατρεύει,το παίρνει συνέχεια αγκαλιά,αυτός είναι και ο μόνιμος τσακωμός μας,γιατί όταν της λέω σε παρακαλώ μην τον παίρνεις τώρα αγκαλιά έχει φάει και μπορεί να δυσανασχετεί το μωρό εκείνη δεν λέει να καταλάβει ,θέλει να περάσει το δικό της.Συνέχεια είμαστε τσακωμένες,για διάφορους λόγους από τα ρούχα ,μέχρι ότι κυκλοφορεί μετά το μπάνιο με τα νερά μέσα στο σπίτι και κάνει βόλτες.Μπορεί να είμαι κι εγώ υπερβολική καμιά φορά, το παραδέχομαι, προσπαθώ να της το πω με ωραίο τρόπο στην αρχή αλλά μετά την 30 φορά τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλο.Πολλές φορές τις έχω ρίξει και μερικές ξυλιές τις οποίες αμέσως μετανιώνω και πολλές φορές κλαίω μόνη μου γι' αυτό που μόλις έκανα.Το περίεργο είναι είναι ότι μετά τις ξυλιές πηγαίνει και κάνει αυτό που τόση ώρα την παρακαλούσα.Το τελευταίο που κάνει είναι ότι λέει άσχημες λέξεις και όταν την ρωτάω γιατί τις λέει η απάντηση είναι ΄έτσι μ' αρέσει΄.Οταν της μιλάω τις περισσότερες φορές είναι λες και μπαίνουν από το ένα αυτί αυτά που λέω και από το άλλο βγαίνουν.Αυτό που με στενοχωρεί πιο πολύ είναι ότι δεν σέβεται τίποτα και κανέναν.Δεν θα ήθελα με τίποτα η σχέση μας να καταλήξει μία τυπική σχέση μαμάς και κόρης που τις περισσότερες φορές, έχουν κόντρα μεταξύ τους.Περιμένω με ανυπομονησία τις γνώμες σας.!!!!!!!!!!!!!!!!

[ΡΟΥΛΑ]

Κατα αρχήν να χαίρεσαι τα παιδάκια σου!!!!!!

Η κόρη σου αυτή τη στιγμή μπαίνει στη φάση της προεφηβείας. Δεν θέλω να σε απογοητεύσω αλλά η κατάσταση έτσι θα συνεχιστεί, μέχρι την εφηβεία. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι κουβέντα, κουβέντα, από τα 10 πράγματα που θα της πεις θα της μείνουν τα 4-5 , την επόμενη φορά παλι κάτι θα της μείνει.

Μην την κοντράρεις χειρότερα αποτελέσματα θα έχεις, θα αντιδράει περισσότερο. Δώστης υπευθυνότητες μέσα στο σπίτι, αμα μιλάει άσχημα ρώτησε την θα της άρεσε να της μιλήσεις εσύ έτσι? Αν "σφίγγει" τον μικρό μετά που έχει φάει, πες της θα ήθελες να της το κάνεις εσύ αυτό για να δει πως νιώθει ο αδερφό της εκείνη τη στιγμή?

 

Παντως αυτό που έχω να σου πω από την εμπειρία μου με κόρη στην εφηβεία, είναι ζόρικα τα πράγματα γιατί ο ορμόνες αρχίζουν τρελλό πάρτυ και τα παιδιά κάνουν πράγματα χωρις πραγματικά να ξέρουν γιατί τα κάνουν, και τα ίδια δεν μπορουν να καταλάβουν τι είναι αυτό που τους συμβαίνει!!!! Θέλει πολύ μεγάλη υπομονή από πλευράς σου!!!!

 

Και όπως λέω υπομονή εφηβεία είναι θα περάσει

[Ντέπυ]

Δεν είναι θέμα προεφηβίας. Κάτι τρέχει μέσα στο σπίτι, κάτι που την ενοχλεί και γι' αυτό αντιδράει έτσι. Νομίζω πως και εσύ η ίδια έχεις καταλάβει πως είσαι υπερβολική κάποιες φορές. Θα σου πρότεινα τα εξής

 

επειδή είναι ένα παιδί γεμάτο ενεργεια, ξεδίνει κάπου ή είναι κλεισμένο μέσα στο σπίτι επειδή εσύ πχ έχεις τώρα το μωρό

κάνε μία συζήτηση μαζί της για να καταλάβεις γιατί έχει αλλάξει τόσο

προσωπικά θα σου έλεγα να μην ξαναπέσει ξύλο. Σε αυτή την ηλικία νομίζω πως ειναι υπερβολή.

[markela293]

Δεν είναι θέμα προεφηβίας. Κάτι τρέχει μέσα στο σπίτι, κάτι που την ενοχλεί και γι' αυτό αντιδράει έτσι. Νομίζω πως και εσύ η ίδια έχεις καταλάβει πως είσαι υπερβολική κάποιες φορές. Θα σου πρότεινα τα εξής

 

επειδή είναι ένα παιδί γεμάτο ενεργεια, ξεδίνει κάπου ή είναι κλεισμένο μέσα στο σπίτι επειδή εσύ πχ έχεις τώρα το μωρό

κάνε μία συζήτηση μαζί της για να καταλάβεις γιατί έχει αλλάξει τόσο

προσωπικά θα σου έλεγα να μην ξαναπέσει ξύλο. Σε αυτή την ηλικία νομίζω πως ειναι υπερβολή.

Καλησπερα και απο εμενα!Ντεπυ μου θα συμφωνησω απολυτα μαζι σου!Σιγουρα σ'αυτη τη φαση δεν ειναι θεμα προεφηβειας!Η μικρουλα με την συμπεριφορα της θελει να περασει καποια μηνυματα για τα οποια της ειναι δυσκολο να μιλησει!Ενα πραγμα ειναι σιγουρο:η απρεπη συμπεριφορα της γινεται για ενα και μοναδικο σκοπο:για να τραβιξει την προσοχη των δικων της!!! Ας εχουν 8-9 χρονια διαφορα με το μωρο δεν παυει και αυτη να ειναι μικρουλα και οι ανασφαλειες της να της βγαινουν με αυτο τον τροπο!Αντιλαμβανομαι πως ειναι λιγο δυσκολες καταστασεις αυτες.Τις εχω περασει και εγω Τα παιδια μου εχουν και εμενα 6,5 χρονια διαφορα!Τα βασικα συστατικα που χρειαζονται για μια ηρεμη συμβιωση ειναι ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ Το παιδι παρ'ολα αυτα θα φερθει και θα ξαναφερθει απρεπα μεχρι να καταλαβει πια οτι ειστε εκει!οτι το αγαπατε!και οτι ο ερχομος του μωρου μεγαλωσε την οικογενεια σας αλλα δεν εκλεψε τιποτα απο εκεινο!ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΛΕΤΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!!Καλα θα κανει η φιλη μας να δωσει στην κορουλα της λιγο παρα πανω χρονο με το μωρο για να την βοηθησει να δεθει με το αδελφακι της.Δεν νομιζω να πειραζει να το παρει αγκαλια και ας εχει φαει!Διακριτικα η μαμα μπορει να παρακολουθει απο αποσταση και αν χρειαστει να επεμβει.Πολλοι γονεις κανουμε το λαθος να νομιζουμε πως αν δωσουμε στο μεγαλο παιδι μας καποιες ευθυνες απεναντι στο μικρο αυτο βοηθαει την σχεση τους Η γνωμη μου ειναι οτι αυτο πρεπει να ειναι λαθος!Καλυτερα πιστευω να ανταποκρινομαστε θετικα οταν εκεινο θελει να παρεμβει στις αναγκες του μωρου και να το επιβραυεβουμε μεσα σε λογικα πλεσια παντα για αυτη του την σταση!Ετσι σιγα σιγα το παιδι θα καταλαβει οτι το μωρακι δεν ηρθε στη ζωη του ουτε για να του κλεψει την αγαπη ου ως τωρα μονοπολουσε ουτε για του προσθεσει δουλειες Ειναι το αδελφακι του που οταν θα μεγαλωσει και αυτο θα ειναι τα καλυτερα φιλαρακια αλλα τωρα που ειναι μικρουλι εχει την αναγκη ολης της οικογενειας για μπορεσει να αναπτυχθει Τα εχω βιωσει ολα αυτα τα οποια και εμενα με τρομαξαν ομως σιγα σιγα ξεπεραστηκαν και τωρα ζουμε μια αρμονικη ζωη!!!Προτεινω και ενα βιβλιο που εχω διαβασει και που με εχει βοηθησει αρκετα:ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΕΣΤΕ ΣΩΣΤΑ Τα παιδια σας συμπεριφερονται

αναλογα ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ.Ολα πηγαινουν καλα οταν ειμαστε κοντα στα παιδια και προσπαθουμε να μπουμε λιγο στη θεση τους

[ΡΟΥΛΑ]

Σίγουρα μπορεί να φταίνει πολλοί παράγοντες για αυτή την συμπεριφορά, όμως δείτε το παρακάτω λινκ και θα καταλάβετε το πότε ξεκινάει σε ένα κορίτσι η προεφηβεία και τι της συμβαίνει.

 

 

http://woman.pathfinder.gr/relations/108534.html

[dora]

αλλά εδώ και ένα χρόνο η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο από τότε που γεννήθηκε ο αδελφός της.

 

Η απαντηση ειναι εδω...

 

Η κόρη σου αυτή τη στιγμή μπαίνει στη φάση της προεφηβείας

 

και εδω..

 

Την απαντηση την εχει δωσει ηδη μονη της η φιλη μας..

Ενα παιδι που εφτασε μεχρι εδω μονο του ξαφνικα βρισκεται με αδελφακι..

Αν ηταν 17 θα ηταν διαφορετικα.. θα αισθανοταν σαν 2η μαμα.. θα μπορουσε να καταλαβει το λογο που η μητερα της περναει τοσο χρονο με το μωρο..

Σε αυτη την ηλικια ομως ειναι ακομα παιδι..

Σιγουρα το παραμελησουμε το μικροτερο σε αυτη την περιπτωση δεν ειναι λυση.. και οχι μονο απο την αποψη οτι το μωρο εχει συνεχη αναγκη απο την παρουσια των γονιων ωστε να καλυφθουν οι βιολογικες του αναγκες αλλα γιατι και αυτο εχει δικαιωμα να παρει οτι και το πρωτο.. την αμεριστη προσοχη και αγαπη των γονιων του.

Απο την αλλη το να γεμισεις το παιδι με δραστηριοτητες εξω απο το σπιτι ωστε να παραμενει απασχολημενη και να μην σε βλεπει που ασχολεισαι ολη μερα με το μωρο παλι δεν ειναιλυση.. γιατι σε αυτη την περιπτωση θα θεωρησει οτι την "διωχνει" εσκεμενα απο το σπιτι (και θα εχει και δικιο στην τελικη)

Προσπαθησε να της δωσεις αρμοδιοτητες σε σχεση με το μωρο.. (οχι με το σπιτι .. πχ πλυνε εσυ τα πιατα εγω θα αλλαξω το μωρο)

Προτεινε της να ασχολειθει εκεινη με το μωρο ωστε να κανεις εσυ μια δουλεια.. ωστε τον χρονο που θα εχεις οταν πχ το μωρο κοιμαται να τον αφιερωσεις σε εκεινην και οχι στις δουλειες σου).

δειξε της οτι την χρειαζεσαι απολυτα και γιατι οχι οτι εξαρτασαι απο αυτη..

και φυσικα επιβραβευσε την οταν το κανει.. (λεκτικα , με ενα φιλη, με μια υποσχεση οτι θα πατε βολτα.. οχι με αντικειμενα 'η χρηματα... η βοηθεια της δεν θα πρεπει να γινει αντικειμενο αγοραπωλησιας)

Να ξερεις οτι καλως η κακως δεν ειναι η καταλληλη περιοδος να της αναθετεις να κανει πραγματα που δεν την ευχαριστουν πχ να μαζεψει τα παιχνιδια της ή το δωματιο της.. Σιγουρα δεν ειναι 3 χρονων να ξερεις οτι εχεις δυο μωρα στο σπιτι αλλα δεν ειναι και η καταλληλη περιοδος να την θεωρεις "μεγαλη".. Γιατι γι αυτην τωρα ο ανταγωνιστης μεσα στο σπιτι ειναι το μωρο.. με αυτο εχει να συγκριθει.

Μην της ζητας να μοιραστει το χωρο της η τα πραγματα της με το μωρο.. Αν μενουν στο ιδιο δωματιο ζητα απο την ιδια να αποφασισει που θα μπει το κρεβατι του μωρου ή ποια συρταρια και ντουλαπια θελει να του παραχωρησει.

ειναι πολυ βασικο να μην νιωθει οτο μωρο ειναι "εισβολεας" στο χωρο της ..

 

Να ξερεις οτι συνηθως τα παιδια κανουν αυτο που περιμενουμε να κανουν..

Η συμπεριφορα τους ειναι αναλογη των προσδοκιων μας..

Αν πχ οντως περιμενες οτι η κορη σου θα ζηλευει και θα αντιδρασει θα το κανει σιγουρα..

Δωσε της να καταλαβει οτι πιστευεις κατι αλλο (ασχετα απο το τι κανει) και οχι μονο απο συζητησεις που θα κανεις μαζι της..

Ακομα και το να πεις στη φουρναρισσα που πατε μαζι "ευτυχως που εχω και την μικρη και με βοηθαει αλλιως τι θα εκανα.." ειναι κατι που θα την βαλει σε σκεψεις..

Δοκιμασε το και πες μας..

[helen18]

Κάπως έτσι αντέδρασε και ο γιός μου όταν σε ηλικία 11 ετών απέκτησε

αδερφάκι.Ήταν είδη στην προεφηβία και είχε μεγαλώσει όλα αυτά τα

χρόνια σαν μοναχοπαίδι.

Ξαφνικά είρθε ο "εισβολέας" και άλλαξαν όλα. Εγώ έπρεπε να ασχολούμε συνεχώς με το μωρό,μια και δεν είχα καμμιά βοήθεια από πουθενά.

(Ο άντρας μου δουλεύει πολλές ώρες)

Προσπαθούσα να τον βάλω στο παιχνίδι δηλ. να με βοηθάει με το μωρό

αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο.

Συνεχώς μου έκανε παράπονα ότι δεν τον αγαπάω,με ρώταγε ποιον αγαπάω περισσότερο, μερικές φορές αντιδρούσε με νεύρα,και γενικά προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή, με διαφορους τρόπους ,κάνοντας βλακείες, ή αγκάλιαζε συνέχεια το μωρό σε σημείο καταπίεσης και διάφορα άλλα.

Εγώ δεν μπορούσα να κάνω αυτά που έκανα πριν, γιατί ξέρεται πόση ώρα σου τρώει ένα μωρό,ειδικά αν θηλάζει.Κάθε 2-3 ώρες στο στήθος,και έπρεπε να φροντίσω και το σπίτι το φαγητό κτλ.

 

Τώρα το μωρό είναι 19 μηνών και ο μεγάλος μου κοντεύει 13.

Το μωρό το λατρεύει.Βέβαια έχουμε τις παραξενιές της εφηβείας αλλά δεν νιώθω να το ζηλεύει. Έχουμε μπει όλοι σε κάποιο ρυθμό,έχει ξεκολλήσει αρκετά από πάνω μου και θέλει να μου το παίζει ανεξάρτητος.

Εγώ βέβαια έχω κάποιες τύψεις οτι δεν του έδωσα την προσοχή που έπρεπε τότε στην αρχή, όμως μου ήταν αδύνατον.

Ελπίζω να μην του έχει μείνει κάποιο τραύμα απο αυτή την απότομη αλλαγή στην ζωή του.

Δεν δείχνει κάτι τέτοιο αλλά πως μπορείς να ξέρεις τι έχει στην ψυχούλα του κάθε παιδί.

Πάντως η εφηβεία είναι δύσκολη και θέλει γερά νεύρα και υπομονή κάτι που δεν έχω πάντα και συχνά τσακωνόμαστε.Χέρι δεν έχω σηκώσει ποτέ πάνω του ούτε όταν ήταν μικρός.

Και πιστεύω οτι τώρα πια δεν έχει αμφιβολίες για το αν τον αγαπάω.

Αυτή είναι η δική μου εμπειρία. Ελπίζω η μέχρι στιγμής συμπεριφορά μου να ήταν η σωστή αν και μερικές φορές έχω τις αμφιβολίες μου.

_________________

[nansy]

Σας ευχαριστώ όλες για τις συμβουλές σας.Πιστεύω ότι όντως τα κάνει όλα αυτά για να τραβήξει την προσοχή μας αφού και η γιαγιά και ο παππούς που μένουν από κάτω μας, και κρατάνε το μωρό όταν εγώ δουλεύω το πρωί ασχολούνται με το μωρό περισσότερο από εκείνη.Αλλά ότανπροσπαθούν να την πλησιάσουν ή να τις πουν κάτι δεν γυρνάει κάν να τους μιλήσει και πόσο περισσότερο όταν της υποδεικνύουν κάτι να κάνει η απάντηση είναι'άσε με'.Οπότε μετά δεν ασχολούνται μαζί της.Οσον αφορά για το αν απασχολείται εκτός σπιτιού, όλο τον χειμώνα πήγαινε γυμναστική εκτός σχολείου και εκτονωνόταν αρκετά μπορώ να πω.Είναι κάτι που της αρέσει πολύ και την ευχαριστεί.Δωμάτιο έχει δικό της δεν το μοιράζεται με το μωρό για να νοιώθει ότι μπήκε κάποιος 'ξένος' στο χώρο της.Θα σας πω ένα περιστατικό για να μου πείτε τι έπρεπε να είχα κάνει.Ένα απόγευμα πηγαίνοντας βόλτα τον μικρό με το καρότσι ,το οποίο δεν εννοείται να μην το τσουλάει εκείνη,όταν γυρίζαμε στο σπίτι είδαμε την συνοδό της που είχε στο σχολικό δύο χρόνια τώρα.Σταμάτησε να μας χαιρετήσει,μίλησε στην μικρή και εκείνη προχώρησε προς την πόρτα του σπιτιού και γύρισε την πλάτη κλείνοντας την πόρτα πίσω της.Όταν την ρώτησα γιατί δεν μιλάς στην κυρία σου η απάντηση ήταν 'βαριέμαι'.Εγώ τι έπρεπε να κάνω εκείνη την ώρα.Αγνόησα το γεγονός, για εκείνη την φορά.Εσείς τι θα κάνατε στην θέση μου .Άλλες φορές όταν συναντάμε φίλους, γνωστούς ή έχει τύχει να πάμε σε κάποιον γιατρό που δεν έχει ξαναπάει ή όταν είχαμε πάει να διαλέξουμε προσκλητήρια για την βάφτιση του αδελφού της είναι γλυκομίλητη, αναλύει το κάθε τι ,δεν με αφήνει να μιλήσω και όλοι μου λένε 'πρέπει να είσαστε πολύ περήφανοι για το κορίτσι που έχετε'Πράγματι είμαι περήφανη για εκείνη ,αλλά όταν γυρνάμε σπίτι είναι σαν να αλλάζει χαρακτήρα.Έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις για τον τρόπο με τον οποίο φέρεται αλλά τις πιο πολλές φορές δεν απαντάει ή μου αλλάζει θέμα ή μου λέει δεν ξέρω γιατί συμπεριφέρομαι έτσι.Είναι πολύ σκληρός χαρακτήρας, ώρες ώρες νομίζω ότι με ισοπεδώνει σαν προσωπικότητα,συγνώμη δεν ζητάει ακόμα κι αν φταίει.Παρόλα αυτά είναι ευαίσθητη ,κοινωνικότατη κάνει παρέες αμέσως,είναι η ψυχή στις παρέες .

Στην κατασκήνωση που πήγε πρώτη φορά (μόνη της χωρίς να ξέρει κανέναν)μόλις τελείωσε την 1η Δημοτικού για πολλές μέρες δεν μας έπαιρνε τηλέφωνο,εγώ είχα ανησυχήσει και όταν πήρα την κοινοτάρχισα και της είπα γιατί δεν της λέτε να πάρει τηλέφωνο σπίτι της ( για να δούμε ότι είναι καλά) η κοινοτάρχισα μου είπε ότι της 'έχω πεί να σας πάρει αλλά η μικρή δεν θέλει να σας μιλάει γιατί στενοχωριέται όταν σας ακούει και θέλει να γυρίσει σπίτι οπότε προτιμά να μη σας μιλάει!!!!!!!!!!!!

Φέτος πηγαίνει για τρίτη χρονιά στην κατασκήνωση αλλά πάντα πριν φύγει είναι μαγκωμένη, λίγο βουρκωμένη, και φοβάται πως θα κοιμηθεί το βράδυ.Ευτυχώς έχει πάει καλά.Στο τηλέφωνο μου είπε΄μαμά δεν έχω κλάψει καθόλου το βράδύ'.Εκεί καταλαβαίνω ότι την λατρεύω.............................................................

[dora]

Τωρα ασχετο αλλα θελω να ρωτησω κατι..

γιατι το στελνεις τοπαιδι κατασκηνωση αφου δεν θελει να παει και εκλαιγε το βραδυ?

[Μαρια Στυλιανακη]

Στο τηλέφωνο μου είπε΄μαμά δεν έχω κλάψει καθόλου το βράδύ'.Εκεί καταλαβαίνω ότι την λατρεύω............................................................. Razz

 

πρέπει να ειναι μακριά σου για να καταλάβεις οτι την λατρεύεις?

 

μαλλον δεν υπολογισες ίσως πως ακουγεται οταν το γράφεις αυτό, δεν ξέρω αν το εννοούσες έτσι..

 

επειδή σε πολλά πράγματα αναγνώρισα τον εαυτό μου,

και την σχεση μου με την μητέρα μου σε αυτά που έγραψες,

 

στην δική μου περίπτωση η μητέρα μου μου έλεγε καθε μερα το άγχος και τις πεποιθήσεις τις για το τι κανω,

δηλ ότι έκανα στραβά μου το έλεγε κιόλας, δέκα φορές μέσα στην ημέρα και εκείνη τη στιγμή και για τις επομενες δέκα μέρες τουλάχιστον. και καθε μερα υπήρχε και κατι που δεν εκανα σωστά.

ή ήμουν υπερβολική, ή υπερευαίσθητη, ή αγενής, ή απροσάρμοστη, ή αγοροκόριτσο.

 

ήταν αγχωμένη μάλλον οτι δεν θα γίνω σωστός άνθρωπος? , τακτική ευγενική, καθωσπρέπει κτλ?

 

αυτό που μπορώ να σου πω ειναι πρόσεξε πολύ καλά αυτό που κάνεις απο εδώ και πέρα, γιατί είναι δυσκολα τα χρόνια που έρχονται,

για την κόρη σου,

 

και εάν δεν την πλησιάσεις, εάν δεν την αισθανθείς, εάν δεν εκφράσεις το πόσο την λατρεύεις με άλλους τρόπους, από ότι με άγχος για την συμπεριφορά της,

 

η κόρη σου θα ωριμάσει μόνη της,

και αντί να είσαι κοντά της, θα σε αισθάνεται μακριά, και σαν επικριτή και αστυνόμο της, αντί σύμμαχο και προστάτη της.

 

ο ρόλος της μητέρας δεν ειναι ανάγκη να ειναι τέτοιος (επικριτή και αστυνόμου), ελπίζω να το δείς, και να καταλάβεις ότι πίσω απο κάθε της πράξη βρίσκεται ένα συναίσθημα που πιστεύω ότι δεν σου δείχνει...

 

αν σου λεει μαμά δεν εχω κλάψει καθόλου το βράδυ,

 

αυτό που σου λεει έιναι

ήθελα να κλάψω επειδή αισθάνομαι μόνη μου και φοβάμαι,

αλλά επειδή μου εχεις πει/δειξει οτι δεν είναι καλό να αισθάνομαι έτσι,

ή να το εκφράζω, προσπάθησα να το καταπιέσω, και τα κατάφερα,

ελπίζω να είσαι περήφανη για μένα που το κατάφερα μαμά! (με χαρά)

 

και εσύ λες οτι τότε καταλαβαίνεις ότι την λατρεύεις?

 

 

το άσε με και το να γυρνάει την πλάτη είναι θυμός...

ο θυμός αυτός δεν τον έβγαλε εκείνη επειδή το θέλει, έχει προκύψει απο κάποια συμπεριφορά όλης της οικογενείας απέναντί της.. πρεπει να αναζητήσεις μέσα σου γιατί την κατηγορείς για κάτι που δεν φταίει εκείνη!

 

την πόρτα πίσω της.Όταν την ρώτησα γιατί δεν μιλάς στην κυρία σου η απάντηση ήταν 'βαριέμαι'.Εγώ τι έπρεπε να κάνω εκείνη την ώρα.Αγνόησα το γεγονός, για εκείνη την φορά

ο τρόπος που αισθάνεσαι, περνάει ακόμα και εάν αγνοήσεις αυτό το πράγμα - εδώ περνάει μέσα απο το γραπτό σου στό φόρουμ, οπότε, η κόρη σου το έχει εισπράξει αυτό το συναίσθημα που έχεις, της αποδοκιμασίας!

 

Όλα αυτά στα γράφω γιατι με άγγιξε το πόστ σου,

επειδή θυμήθηκα πως αισθανόμουν εγώ με καποια πράγματα.

 

 

με την μητέρα μου τώρα πλέον στα 33 μου χρόνια μετά απο βοήθεια που δέχτηκα κατάφερα να εχω μια σχεση μαζί της υγιή και με αγάπη.

 

μέχρι τότε ήμουν μόνη μου - απο μικρή θα έλεγα.

 

όχι επειδή δεν με αγαπουσε, αλλά επειδή ήταν αγχωμένη θυμωμένη και απασχολημένη με τις δικά της συναισθήματα, και δεν μπορουσε, δεν ήταν ικανή να δεί τα δικά μου.

 

ο κόσμος έτσι όπως ειναι τώρα δεν είναι για να είναι ένα κοριτσάκι μόνο του,

 

και ελπίζω να σε ευαισθητοποιήσω ....

[Ντέπυ]

Αυτό ομολογώ πως μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Εκεί καταλαβαίνω ότι την λατρεύω.............................................................

Απ' αυτό κατάλαβες δηλαδή ότι την αγαπάς? Μάλλον κάπως αλλιώς θα ήθελες να το διατυπώσεις φαντάζομαι. Εδώ θα σου έλεγα να μην την στέλνεις κάπου που δεν θέλει ιδίως τώρα με το μωρό. Αν ήταν μόνη της και την έστελνες θα ήταν διαφορετικά. Τώρα αισθάνεται πως την διώχνεις για να μείνεις μόνη σου με το μωρό.

 

 

Γενικά, πρέπει να οπλιστείς με πολύ υπομονή και κουράγιο για ν' αντιμετωπίσεις την αντίδραση της κόρης σου που όπως είπες τελικά είναι λόγω του μωρού και όχι λόγω προεφηβίας. Πρέπει να προσεξετε γενικά την συμπεριφορά σας απέναντί της και την δική σου αλλά και του παππού και της γιαγιάς. Κάτι κάνετε λάθος και δεν το έχετε εντωπίσει ακόμα. Μην αρπάζεσαι με αυτά που λέει στους άλλους, σε σένα ή για την αδιαφορία της. Ολα έχουν μια αιτία. Μάλλον το νεόφερτο μέλος σας έχει απορροφήσει πάρα πολύ σε σημείο να μην το καταλαβαίνετε.

 

Πηγαίνετε ένα σινεμά, μια βόλτα οι δύο σας, παίχτε ένα επιτραπέζιο κάθε βράδυ. Αφιέρωσέ της χρόνο. Σκύψε πάνω απο την ψυχή της και άκουσέ την!

[40+mama]

Αγαπητή φίλη,

Η κόρη σου "ουρλιάζει" για προσοχή. Για πολλά χρόνια μεγάλωνε ως μοναχοπαίδι και τωρα ξαφνικά πρέπει να μάθει να μοιράζεται όχι μόνο το χώρο του σπιτιού της αλλά και τους ανθρώπους της με ένα μωρό που ξεφύτρωσε από το πουθενά. Ένα παρόμοιο πρόβλημα είχε και μια φίλη μου και μίλησε με παιδοψυχολόγο. Μην σε τρομάζει η λέξη παιδοψυχολόγος. Δεν έχουμε τις γνώσεις ως γονείς ,για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα και ένας ειδικός ξέρει καλύτερα, Θα σου γράψω μερικές από τις συμβουλές που της έδωσε (με επιφύλαξη γιατί κάθε παδί είναι μία διαφορετική περίπτωση)

 

1) Μην λες συνέχεια στην κόρη σου πόσα λάθη κάνει αλλά να τονίζεις περιφραστικά όλα τα σωστά πράγματα που κάνει σου καταργώντας τις ταμπέλες καλό ή κακό κορίτσι, π.χ. "Μπράβο σου που έβαλες τα παπούτσια σου στην παπουτσοθήκη" 'η " Πόσο ευγενική ήσουν στο μαγαζί με τις μπομπονιέρες !"

Πρέπει με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφέρονται και οι παππούδες, οι οποίοι γενικώς καταφέρνουν να "ξεστρώνουν" όσα εμείς "στρώνουμε". Ξέρεις οι παππούδες έχουν συνήθως την μεγαλύτερη αλλαγή συμπεριφοράς, όταν έρχεται ένα καινούριο μωρό. Ξαφνικά το προηγούνενο μωρό τους (η κόρη σου στην προκειμένη περίπτωση) γίνεται η "μεγάλη", η οποία πρέπει να αρχίσει να συμπεριφέρεται ως ενήλικας.

 

2) Δώσε της αρμοδιότητες που έχουν σχέση με το μωρό (π.χ. να σου φέρνει αυτή τις πάνες) και τόνισέ της ότι δεν θα τα έβγαζες πέρα χωρίς τη βοήθειά της.

 

3) Μέσα στη εβδομάδα καθιέρωσε ένα απόγευμα μαμάς - κόρης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ένα απόγευμα που κάποιος άλλος θα ασχολείται με το μωρό και εσείς οι δύο θα πάτε μια βόλτα μόνες σας στα μαγαζιά, σινεμά, για κρέπες κ.λ.π Αυτό όταν το έκανε η φίλη μου η κόρη της ενθουσιάστηκε.

 

Εύχομαι να βοήθησα. Ενημέρωσέ μας για νεωτερα

 

40+mama

[nansy]

Τωρα ασχετο αλλα θελω να ρωτησω κατι..

γιατι το στελνεις τοπαιδι κατασκηνωση αφου δεν θελει να παει και εκλαιγε το βραδυ?

Aγαπητή dora,

Δεν είναι οτι δεν θέλει να πάει .Αν με έπαιρνε τηλέφωνο και έκλαιγε συνέχεια ,φυσικά θα την έπαιρνα.Δεν είμαι τόσο άκαρδη μάνα.Οταν με παίρνει τηλέφωνο από εκεί μου λέει τι ωραία που περνάει και πόσες φίλες έχει κάνει.Να πω ότι τα κλάματα τα κάνει όταν είμαστε εγώ και ο μπαμπάς της μαζί.Όταν έχει τύχει να είναι ο άντρας μου μόνος του, δεν έχει τέτοιο θέμα.Αφού στο χθεσινό επισκεπτήριο μου είπε να μην πηγαίνω εγώ, γιατί στενοχωριέται που με βλέπει. Σημειώνω ότι Υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που προτιμώ να είναι εκεί και όχι στο σπίτι.Το μωρό τα μεσημέρια το κρατάει η αδελφή της μητέρας μου η οποία είναι αρκετά περίεργη γιατί δεν έχει μεγαλώσει δικά της παιδιά.Με την κόρη μου συνέχει τσακώνονται σε σημείο να βρίζονται.Η κόρη μου θέλει να σηκώνει το μωρό , να το ταίζει ,και η θεία μου δεν την αφήνει γιατί φοβάται υπερβολικά μην πάθει τίποτα κακό το μωρό.!!Η θεία μου της φωνάζει να το αφήσει , η κόρη μου δεν το κάνει και γίνεται ένας χαμός μέσα στο σπίτι.

Και στο κάτω κάτω γιατί να την καταδικάσω καλοκαιριάτικα να είναι μέσα στους τέσσερις τοίχους μέσα στη ζέστη και να βλέπει τηλεόραση όλη μέρα ,και να τσακώνεται με τις γιαγιάδες,ενώ έχω αυτή την δυνατότητα.

[Maya]

Από όλα αυτά που διαβάζω και χωρίς να είμαι ειδική, νομίζω ότι το έχετε πρεσάρει το παιδί. Και ό,τι κάνετε (πχ. να τη στείλετε κατασκήνωση) μπορεί να το κάνετε για καλό, όμως εκείνη δεν το καταλαβαίνει. Αγαπητή φίλη Nansy .... πάρτο αλλιώς, γιατί σου έχει στραβώσει πολύ το πράγμα. Δεν είναι κακό να το παραδεχτείς. Όλοι κάνουμε λάθη.

Να μην φροντίζει ένα κοριτσάκι 10 χρονών το αδερφάκι της, επειδή φοβάται μία υστερική θεία??? Άκου τί λες! Δείξε της λίγο εμπιστοσύνη! Πότε της είπες τελευταία φορά ότι την αγαπάς, ότι είναι σημαντική για σένα, ότι σου έχει χαρίσει στιγμές ανεκτίμητης ευτυχίας???? Δεν έχεις ακούσει για τη δραματική σχέση της μάνας με την κόρη? Γιατί θέλεις να συντηρείς μία προβληματική σχέση?

Ρώτα έναν ψυχολόγο, σταμάτα να ρίχνεις ευθύνες στο παιδί, και ξεκίνα να θεμελειώνεις από την αρχή μία σχέση αγάπης και αποδοχής.

[Ντέπυ]

Με την κόρη μου συνέχει τσακώνονται σε σημείο να βρίζονται.Η κόρη μου θέλει να σηκώνει το μωρό , να το ταίζει ,και η θεία μου δεν την αφήνει γιατί φοβάται υπερβολικά μην πάθει τίποτα κακό το μωρό.!!Η θεία μου της φωνάζει να το αφήσει , η κόρη μου δεν το κάνει και γίνεται ένας χαμός μέσα στο σπίτι.

 

Και γιατί ρε συ Νάνσυ δεν μιλάς στην θεία σου??? Πράγματα είναι αυτά που κάνει? να θέλει η κόρη σου να το πάρει αγκαλιά και να πέφτουν βρισιές γιατί η θεία σου φοβάται?

Μ' αυτά που γίνονται καλά κάνει η κόρη σου και έχει τέτοια αντίδραση. Και μετά απορείς?

[nansy]

Από όλα αυτά που διαβάζω και χωρίς να είμαι ειδική, νομίζω ότι το έχετε πρεσάρει το παιδί. Και ό,τι κάνετε (πχ. να τη στείλετε κατασκήνωση) μπορεί να το κάνετε για καλό, όμως εκείνη δεν το καταλαβαίνει. Αγαπητή φίλη Nansy .... πάρτο αλλιώς, γιατί σου έχει στραβώσει πολύ το πράγμα. Δεν είναι κακό να το παραδεχτείς. Όλοι κάνουμε λάθη.

Να μην φροντίζει ένα κοριτσάκι 10 χρονών το αδερφάκι της, επειδή φοβάται μία υστερική θεία??? Άκου τί λες! Δείξε της λίγο εμπιστοσύνη! Πότε της είπες τελευταία φορά ότι την αγαπάς, ότι είναι σημαντική για σένα, ότι σου έχει χαρίσει στιγμές ανεκτίμητης ευτυχίας???? Δεν έχεις ακούσει για τη δραματική σχέση της μάνας με την κόρη? Γιατί θέλεις να συντηρείς μία προβληματική σχέση?

Ρώτα έναν ψυχολόγο, σταμάτα να ρίχνεις ευθύνες στο παιδί, και ξεκίνα να θεμελειώνεις από την αρχή μία σχέση αγάπης και αποδοχής.

Σε καμία περίπτωση δεν φταίει η κόρη μου.Για οτιδήποτε συμβαίνει στο παιδί είναι δικη μου ευθύνη και μόνο.Την δικαιολογώ απόλυτα.Κι εγώ δεν

μπορώ την θεία μου ώρες ώρες,με νευριάζει και εμένα αφάνταστα.

Αλλά όλον τον χειμώνα που δούλευε ο άντρας μου το απόγευμα και η μητέρα μου δεν μπορούσε τα μεσημέρια να κρατάει το μωρό το κράταγε η θεία μου μέχρι να έρθω εγώ από την δουλειά.Από τον Σεπτέμβριο σταματάει ο άντρας μου να πηγαίνει απόγευμα στην δουλειά οπότε θα έχουμε κάνει πιστεύω ένα πρώτο βήμα.Όσον αφορά αν της έχω πει ότι την αγαπώ και ότι είναι σημαντική για μένα ,συνέχεια την παίρνω αγκαλιά την φιλάω και της λέω πόσο πολύ την αγαπώ και ότι με τον ερχομό του μωρού δεν έχει αλλάξει τίποτα.Η αγάπη μου για εκέινη δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.Αλλά φαίνεται εκείνη κρατάει μόνο τις υποδείξεις και τις παρατηρήσεις που της κάνω.

[Ντέπυ]

Η αγάπη μου για εκέινη δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.Αλλά φαίνεται εκείνη κρατάει μόνο τις υποδείξεις και τις παρατηρήσεις που της κάνω.

 

...ίσως υπερισχύουν της αγάπης σου γι' αυτό. Ψάχτο όμως και πιστεύω πως θα τα καταφέρεις. Τουλάχιστον να καταπολεμήσεις το "κακό" στην αρχή του. Δούλεψε πολύ τις ώρες μεταξύ σας. Περιμένουμε νέα σου έτσι?

[nansy]

Στο τηλέφωνο μου είπε΄μαμά δεν έχω κλάψει καθόλου το βράδύ'.Εκεί καταλαβαίνω ότι την λατρεύω............................................................. Razz

 

πρέπει να ειναι μακριά σου για να καταλάβεις οτι την λατρεύεις?

 

μαλλον δεν υπολογισες ίσως πως ακουγεται οταν το γράφεις αυτό, δεν ξέρω αν το εννοούσες έτσι..

 

επειδή σε πολλά πράγματα αναγνώρισα τον εαυτό μου,

και την σχεση μου με την μητέρα μου σε αυτά που έγραψες,

 

στην δική μου περίπτωση η μητέρα μου μου έλεγε καθε μερα το άγχος και τις πεποιθήσεις τις για το τι κανω,

δηλ ότι έκανα στραβά μου το έλεγε κιόλας, δέκα φορές μέσα στην ημέρα και εκείνη τη στιγμή και για τις επομενες δέκα μέρες τουλάχιστον. και καθε μερα υπήρχε και κατι που δεν εκανα σωστά.

ή ήμουν υπερβολική, ή υπερευαίσθητη, ή αγενής, ή απροσάρμοστη, ή αγοροκόριτσο.

 

ήταν αγχωμένη μάλλον οτι δεν θα γίνω σωστός άνθρωπος? , τακτική ευγενική, καθωσπρέπει κτλ?

 

αυτό που μπορώ να σου πω ειναι πρόσεξε πολύ καλά αυτό που κάνεις απο εδώ και πέρα, γιατί είναι δυσκολα τα χρόνια που έρχονται,

για την κόρη σου,

 

και εάν δεν την πλησιάσεις, εάν δεν την αισθανθείς, εάν δεν εκφράσεις το πόσο την λατρεύεις με άλλους τρόπους, από ότι με άγχος για την συμπεριφορά της,

 

η κόρη σου θα ωριμάσει μόνη της,

και αντί να είσαι κοντά της, θα σε αισθάνεται μακριά, και σαν επικριτή και αστυνόμο της, αντί σύμμαχο και προστάτη της.

 

ο ρόλος της μητέρας δεν ειναι ανάγκη να ειναι τέτοιος (επικριτή και αστυνόμου), ελπίζω να το δείς, και να καταλάβεις ότι πίσω απο κάθε της πράξη βρίσκεται ένα συναίσθημα που πιστεύω ότι δεν σου δείχνει...

 

αν σου λεει μαμά δεν εχω κλάψει καθόλου το βράδυ,

 

αυτό που σου λεει έιναι

ήθελα να κλάψω επειδή αισθάνομαι μόνη μου και φοβάμαι,

αλλά επειδή μου εχεις πει/δειξει οτι δεν είναι καλό να αισθάνομαι έτσι,

ή να το εκφράζω, προσπάθησα να το καταπιέσω, και τα κατάφερα,

ελπίζω να είσαι περήφανη για μένα που το κατάφερα μαμά! (με χαρά)

 

και εσύ λες οτι τότε καταλαβαίνεις ότι την λατρεύεις?

 

 

το άσε με και το να γυρνάει την πλάτη είναι θυμός...

ο θυμός αυτός δεν τον έβγαλε εκείνη επειδή το θέλει, έχει προκύψει απο κάποια συμπεριφορά όλης της οικογενείας απέναντί της.. πρεπει να αναζητήσεις μέσα σου γιατί την κατηγορείς για κάτι που δεν φταίει εκείνη!

 

την πόρτα πίσω της.Όταν την ρώτησα γιατί δεν μιλάς στην κυρία σου η απάντηση ήταν 'βαριέμαι'.Εγώ τι έπρεπε να κάνω εκείνη την ώρα.Αγνόησα το γεγονός, για εκείνη την φορά

ο τρόπος που αισθάνεσαι, περνάει ακόμα και εάν αγνοήσεις αυτό το πράγμα - εδώ περνάει μέσα απο το γραπτό σου στό φόρουμ, οπότε, η κόρη σου το έχει εισπράξει αυτό το συναίσθημα που έχεις, της αποδοκιμασίας!

 

Όλα αυτά στα γράφω γιατι με άγγιξε το πόστ σου,

επειδή θυμήθηκα πως αισθανόμουν εγώ με καποια πράγματα.

 

 

με την μητέρα μου τώρα πλέον στα 33 μου χρόνια μετά απο βοήθεια που δέχτηκα κατάφερα να εχω μια σχεση μαζί της υγιή και με αγάπη.

 

μέχρι τότε ήμουν μόνη μου - απο μικρή θα έλεγα.

 

όχι επειδή δεν με αγαπουσε, αλλά επειδή ήταν αγχωμένη θυμωμένη και απασχολημένη με τις δικά της συναισθήματα, και δεν μπορουσε, δεν ήταν ικανή να δεί τα δικά μου.

 

ο κόσμος έτσι όπως ειναι τώρα δεν είναι για να είναι ένα κοριτσάκι μόνο του,

 

και ελπίζω να σε ευαισθητοποιήσω ....[/qu

Αγαπητή Μαρία,

Την ίδια αντιμετώπιση φαίνεται ότι είχαμε και οι δύο από την μητέρα μας.Και σε μένα ήταν πάντα καταπιεστική,πάντα είχε αυτό το στυλ της αποδοκιμασίας,δεν με είχε πάρει ποτέ αγκαλιά να μου πεί σ' αγαπώ ( πράγμα που κάνω συνέχεια με την κόρη μου),πάντα σχολίαζε το κάθε τι αρνητικά.Από την πρώτη σχέση που είχα με αγόρι όταν ήμουν 20 χρονών! μέχρι σήμερα ότι δεν είμαι καλή νοικοκυρά( βλέπεις μένουμε πάνω κάτω) και ότι δεν μεγαλώνω σωστά την κόρη μου και ότι εμείς φταίμε ( εγώ και ο άντρας μου ) που έχει γίνει έτσι και δεν ακούει τίποτα γιατί της κάνουμε όλα τα χατίρια.Φαίνεται ότι τα κατάλοιπα της παιδικής μου ηλικίας με ωθούν να κάνω τα ίδια στην κόρη μου ,κάτι το οποίο είχα ορκιστεί ότι δεν θα κάνω ποτέ στα παιδιά μου.Τώρα το κάνω όμως και μισώ τον εαυτό μου γι'αυτό.Και δεν μου έφτανε που έχω την μητέρα μου να επικρίνει τα πάντα προστέθηκε και η αδελφή της και νονά μου η οποία κρατάει το μωρό τα μεσημέρια μέχρι να γυρίσω εγώ από την δουλειά η οποία είναι στο ίδιο στυλ με την μητέρα μου.Νιώθω ότι έχω μπει σε έναν φαύλο κύκλο και δεν μπορώ να ξεφύγω......

[nansy]

Αγαπητή φίλη,

Η κόρη σου "ουρλιάζει" για προσοχή. Για πολλά χρόνια μεγάλωνε ως μοναχοπαίδι και τωρα ξαφνικά πρέπει να μάθει να μοιράζεται όχι μόνο το χώρο του σπιτιού της αλλά και τους ανθρώπους της με ένα μωρό που ξεφύτρωσε από το πουθενά. Ένα παρόμοιο πρόβλημα είχε και μια φίλη μου και μίλησε με παιδοψυχολόγο. Μην σε τρομάζει η λέξη παιδοψυχολόγος. Δεν έχουμε τις γνώσεις ως γονείς ,για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα και ένας ειδικός ξέρει καλύτερα, Θα σου γράψω μερικές από τις συμβουλές που της έδωσε (με επιφύλαξη γιατί κάθε παδί είναι μία διαφορετική περίπτωση)

 

1) Μην λες συνέχεια στην κόρη σου πόσα λάθη κάνει αλλά να τονίζεις περιφραστικά όλα τα σωστά πράγματα που κάνει σου καταργώντας τις ταμπέλες καλό ή κακό κορίτσι, π.χ. "Μπράβο σου που έβαλες τα παπούτσια σου στην παπουτσοθήκη" 'η " Πόσο ευγενική ήσουν στο μαγαζί με τις μπομπονιέρες !"

Πρέπει με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφέρονται και οι παππούδες, οι οποίοι γενικώς καταφέρνουν να "ξεστρώνουν" όσα εμείς "στρώνουμε". Ξέρεις οι παππούδες έχουν συνήθως την μεγαλύτερη αλλαγή συμπεριφοράς, όταν έρχεται ένα καινούριο μωρό. Ξαφνικά το προηγούνενο μωρό τους (η κόρη σου στην προκειμένη περίπτωση) γίνεται η "μεγάλη", η οποία πρέπει να αρχίσει να συμπεριφέρεται ως ενήλικας.

 

2) Δώσε της αρμοδιότητες που έχουν σχέση με το μωρό (π.χ. να σου φέρνει αυτή τις πάνες) και τόνισέ της ότι δεν θα τα έβγαζες πέρα χωρίς τη βοήθειά της.

 

3) Μέσα στη εβδομάδα καθιέρωσε ένα απόγευμα μαμάς - κόρης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ένα απόγευμα που κάποιος άλλος θα ασχολείται με το μωρό και εσείς οι δύο θα πάτε μια βόλτα μόνες σας στα μαγαζιά, σινεμά, για κρέπες κ.λ.π Αυτό όταν το έκανε η φίλη μου η κόρη της ενθουσιάστηκε.

 

Εύχομαι να βοήθησα. Ενημέρωσέ μας για νεωτερα

 

40+mama

Έχω πάει σε παιδοψυχολόγο την περίοδο που ήμουν έγκυος και μου είχε πει ότι το παιδί υποβάλλεται σε πολλά ΄μη΄ και πρέπει όλοι να χαλαρώσουμε όλοι.Μάλλον εγώ χρειάζομαι τον ψυχολόγο!!!!

[nansy]

Με την κόρη μου συνέχει τσακώνονται σε σημείο να βρίζονται.Η κόρη μου θέλει να σηκώνει το μωρό , να το ταίζει ,και η θεία μου δεν την αφήνει γιατί φοβάται υπερβολικά μην πάθει τίποτα κακό το μωρό.!!Η θεία μου της φωνάζει να το αφήσει , η κόρη μου δεν το κάνει και γίνεται ένας χαμός μέσα στο σπίτι.

 

Και γιατί ρε συ Νάνσυ δεν μιλάς στην θεία σου??? Πράγματα είναι αυτά που κάνει? να θέλει η κόρη σου να το πάρει αγκαλιά και να πέφτουν βρισιές γιατί η θεία σου φοβάται?

Μ' αυτά που γίνονται καλά κάνει η κόρη σου και έχει τέτοια αντίδραση. Και μετά απορείς?

Αγαπητή Ντέπυ,

Της θείας μου τα έχω πει ,αλλά ξέρεις από παλιά μυαλά .Πως μπορείς σε μία γυναίκα 75 χρονών να της αλλάξεις τη φιλοσοφία μιας ζωής Δεν μπορεί να αλλάξει με τίποτα!

[gavrias]

nansy,δεν ξέρω αν έχεις καταλάβει πόσο σημαντικό έιναι να αποδεχτείς και να ακουσεις το παιδί σου.

Σημαντικό για κέινη και για σένα ταυτόχρονα...αυτό που πρώτα απ'όλα πρέπει να σε ενδιαφέρει είναι η ευτυχία και η ψυχική ηρεμία τςη κόρης σου κι όχι η γνώμη των άλλων όποιοι κι αν είναι αυτοί για την ανατροφή των παιδιών σου.

Όταν δέρνεις -φωνάζεις-κατακρίνεις την κόρη σου ,είναι αδύνατον να επικοινωνήσεις μαζί της,οπως όλοι μας έτσι και το παιδί σε μια τέτοια κατάσταση (επίθεση) είναι λογικό ότι θα αμυνθεί,με όποιο τρόπο μπορεί,θα κλειστεί στον εαυτό του,θα "απομακρυνθεί" συναισθηματικά... Το γεγονός ότι οι γονείς έχουμε απο τη μιά απόλυτη εξουσία στα παιδιά μας και απο την άλλη εκείνα απόλυτη συναισθηματική εξάρτηση απο μάς,μπορείς να φανταστείς πόσο επωδυνο έιναι για την κόρη σου να εισπράτει τόση άρνηση απο τον πιό σημαωτικό άνθρωπο στη ζωή της? Τι έικόνα της φτιάχνεις για τον εαυτό της σε σχέση με τον κόσμο?(αυτοπεποίθηση)..

 

Η κόρη σου έχει ανάγκη την αποδοχή σου,την αμέριστη αγάπη και προσοχή σου,την επιβράβευσή σου,το να μπορεί να σου έχει εμπιστοσύνη για ότι της συμβεί.

Για να σε ακουσει το παιδί,θα πρέπει να του δείξεις πρώτη ότι το ακούς πραγματικά και το καταλαβαίνεις,το κατανοέις και το στηρίζεις.Η στάση της της "αδιαφορίας" είναι και ο καθρέφτης της δικής σου στάσης όπως το παιδί την εισπράτει.

Προσπάθησε για να δείς το σεβασμό που λές ότι δε δείχνει εκείνη να της τον δείξεις πρώτα εσύ,το ότι έιναι παιδί δε σημαίνει ότι δε δικαιούται σεβασμού,πολλά πράγματα πιθανόν να μη μπορεί να τα εκφράσει κι η ίδια σωστά γιατί είναι αδύνατον να αναλύσει τις αιτίες μιας συμπεριφοράς της ( ακόμη και ενήλικες αδυνατούν),είναι δική σου δουλειά (μάνα) να βρείς με ποιό τρόπο θα εκφραστεί καλύτερα το παιδί...και να είσαι δίπλα της όποιο συναίσθημα κι αν νιώθει και να την κάνεις να νιώσει πάλι ασφαλής κι αγαπημένο παιδί,η κόρη σου σε χρειάζεται.. μη γίνεις αντίπαλός της...

 

Το γεγονός ότι ζητάς βοήθεια ,δέιχνει ότι σε ενδιαφέρει πολύ το παιδί σου,μην αφήνεις την όποια κουραση,τρίτο ή αρνητικό συναίσθημα να "θάψει" την αγάπη σου.. να θυμάσαι συχνά πόσα σημαίνει αυτό το παιδί για σένα..

 

ΥΓ.Όσο για τη θεία..δεν προσπαθείς να αλλάξεις τη νοοτροπία της ,την απομακρύνεις απ τα παιδιά σου γιατί βλάπτει σοβαρά την ψυχική τους ηρεμία.

[Maya]

Τουλάχιστον από ό,τι λες το Σεπτέμβρη θα βελτιωθούν τα πράγματα. Όσο ψάχνεις, θα βρεις τη λύση. Τελικά οι περισσότερες είχαμε μία επικριτική μητέρα, αλλά μπορούμε να βγάλουμε κάτι καλό από αυτό, αφού έχουμε την εμπειρία και ξέρουμε πόσο πληγώνει η συμπεριφορά αυτή. Ναι, να πας σε ψυχολόγο, άλλωστε η δική σου συμπεριφορά πρέπει να αλλάξει. Εγώ δεν έχω κόρη και από τη μία στεναχωριέμαι, από την άλλη σκέφτομαι πόση δουλειά θα έπρεπε να κάνω για να έχω μία ομαλή σχέση που, πίστεψέ με, χαίρομαι (είμαι και λίγο τεμπέλα). Πιστεύω όμως ότι η σχέση μάνας και κόρης είναι μοναδική (όπως και πατέρα γιού)!

[Ντέπυ]

Με την κόρη μου συνέχει τσακώνονται σε σημείο να βρίζονται.Η κόρη μου θέλει να σηκώνει το μωρό , να το ταίζει ,και η θεία μου δεν την αφήνει γιατί φοβάται υπερβολικά μην πάθει τίποτα κακό το μωρό.!!Η θεία μου της φωνάζει να το αφήσει , η κόρη μου δεν το κάνει και γίνεται ένας χαμός μέσα στο σπίτι.

 

Και γιατί ρε συ Νάνσυ δεν μιλάς στην θεία σου??? Πράγματα είναι αυτά που κάνει? να θέλει η κόρη σου να το πάρει αγκαλιά και να πέφτουν βρισιές γιατί η θεία σου φοβάται?

Μ' αυτά που γίνονται καλά κάνει η κόρη σου και έχει τέτοια αντίδραση. Και μετά απορείς?

Αγαπητή Ντέπυ,

Της θείας μου τα έχω πει ,αλλά ξέρεις από παλιά μυαλά .Πως μπορείς σε μία γυναίκα 75 χρονών να της αλλάξεις τη φιλοσοφία μιας ζωής Δεν μπορεί να αλλάξει με τίποτα!

 

Απ' την στιγμή που τα μυαλά μιας 75χρονης δεν αλλάζουν και έχεις δίκαιο σ' αυτό, προσπάθησε τουλάχιστον να μην έρχονται σ' επαφή η θεία με την κόρη σου σε φάση που έχει το μωρό.

Πάλι καλά όμως που η κατάσταση θα βελτιωθεί απο τον Σεπτέμβρη για να βρείτε την ισορροπία σας σαν οικογένεια.

[nansy]

Κορίτσια σας ευχαριστώ όλες για το χρόνο σας και τις συμβουλές σας.Θα προσπαθησω να αλλάξω πρώτα εγώ και μετά να εφαρμόσω όλα αυτά τα οποία μου λέτε.Θα επανέλθω μόλις έχω νεώτερα.

[Ντέπυ]

Κορίτσια σας ευχαριστώ όλες για το χρόνο σας και τις συμβουλές σας.Θα προσπαθησω να αλλάξω πρώτα εγώ και μετά να εφαρμόσω όλα αυτά τα οποία μου λέτε.Θα επανέλθω μόλις έχω νεώτερα.

 

Αναμένουμε Νάνσυ. Κουράγιο. Θα τα καταφέρεις