ΠΩΣ ΝΙΩΣΑΤΕ ΟΤΑΝ ΧΑΣΑΤΕ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ?

[LA LATINA]

καθε απωλεια ποναει

τουλαχιστον να φευγαν παντα οι πιο ηλικιωμενοι

τι να πεις κοπελα μου..........

ποσα παιδακια φευγουν καθε μερα....

[riniw 1980]

έχασα τη μαμά μου στα 10 μου κι ακόμα την ψάχνω..υπάρχουν και φορές που οι αναμνήσεις ξεπετάγονται μπροστά μου και έχω εικόνες απο εκείνη..και που και που με πιάνουν τσιμπηματάκια ζήλιας που άλλοι τις έχουν και δεν συνειδητοποιούν τί σημαίνει...

[ria22]

ΧΑΛΙΑ!!!........εχω χασει γενικα πολλους ανθρωπους στη ζωη μου,μια γιαγια εχω τωρα....εχω χασει και εναν φιλο.........πραγματικα οσο περναει ο καιρος φοβαμαι....δν ξερω αν θα μπορω να αντεξω και αλλη απωλεια.ειναι πολυ δυσκολο παρα πολυ.....τοσο που οταν εχω παραπονα γενικα,λεω στο τελος ειμαι και πολυ αχαριστη..μα παρα πολυ....η ζωη ειναι κατι μου δν μπορουμε να ελεξουμε ειναι κατι που δν μπορουμε να ξερουμε για ποσο θα την εχουμε...Μερικες φορες οταν ο αντρας μου λεει παμε καμια βολτα και λεω καλυτερα αυριο,μετα το ξανασκεφτομαι και λεω γιατι οχι παμε...........οι νεοι που φευγουν απο τν ζωη μας δν το ηθελαν, ηθελαν να παραμεινουν κοντα μας........αλλα μας αφησαν......

[sporiklos]

Ο πρώτος χαμός που βίωσα ήταν του αγαπημένου μου παππού. Μου είχε τρελή αδυναμία. όταν επέστρεφα από την Αθήνα που ήμουν φοιτήτρια στο πατρικό μου, μου άνοιγε την πόρτα χορεύοντας και τραγουδώντας " Καλώς την τσουπαρίτσα μου! Καλως τηνα! Καλώς τηνα!". Εμένα συμβουλεύτηκε για να γράψει την διαθήκη του. Σε μένα έλεγε αυτά που τον βασάνιζαν αν και γενικά δεν ανοιγόταν για να μην φορτώσει με προβλήματα τους άλλους. Παππουλά κο μου σε ευχαριστώ που ομόρφυνες την παιδική μου ηλικία!

 

Μετά έγινε το αδιανόητο...σκοτώθηκε ο ξαδερφός μου 21 ετών σε τροχαίο. Τι να πω για αυτό το γεγονός? ότι άλλαξε εμένα, ότι άλλαξαν οι οικογενειακές ισορροπίες και δυστυχώς με πίκρα διαπιστώνω προς το χειρότερο. Ντρέπομαι γιατί θα μας βλέπει από κάποια μεριά ο ξαδερφούλης μου και θα στενοχωριέται.Συγγνώμη Νίκο μου αλλά είναι πολύ δύσκολο να βγει καλό από ένα τέτοιο κακό!

 

Τέλος τρεις μήνες από το γάμο μου πέθανε η γιαγιά μου και δεν πρόλαβε να με δει νύφη που το είχε μεγάλο καημό-απωθημένο. Τα τελευταία χρόνια ξόδευε όλη της την σύνταξη για να με "προικίσει" για μην λέει η άλλη πλευρά ότι η εγγόνα η δική της δεν έχει τα καλύτερα. Α ρε γιαγούλα με τα κολλήματα σου για τα οποία σε πείραζα και μου απαντούσες γελώντας "έτσι να σε κοροιδεύουν και τα εγγόνια σου!"

 

Α ρε κορίτσια είναι μέρες που το έχω διαβάσει το θέμα αλλά είπα να μην γράψω για να μην με πάρει από κάτω αλλά τελικά το είδα σαν μία ευκαιρία να μνημονεύσω αγαπημένα πρόσωπα που βρίσκονται τόσο μακριά και συνάμα τόσο κοντά μου!

[ditop]

Πριν 9 χρονια εφθγε ο μπαμπας μου. Ηταν 59. Αρρωστησε την ημερα του γαμου μου και απο εκει και περα για 1 χρονο ολοι περασαμε μια κολαση. Ενα χρονο νοσοκομεια, κλαμα και κακο. Την τελευταια μερα του, ήρθε στο νοσοκομειο ο κολλητος του που ηταν 200 χλμ. μακρια. " πως απο εδω" του ειπαμε; " με φωναξε " ειπε. (ο μπαμπας μου ηταν σχεδον σε κομα). Ειχε δει ονειρο να τον φωναζει. Παει λοιπον μεσα και μολις τον ειδε ο μπαμπας ειπε "Ηρθες επιτελους" και μετα εφυγε. Το λεω και ακομα ανατριχιαζω.

9 χρονια και ακομα ποναει. Ακομα του φωναζω γιατι με αφησε, του ειμαι θημωμενη.

Εχω χασει πολλα ατομα . 2 ξαδελφια 21 χρονων γιαγιαδες, παππου, αλλα ειναι αλλιως. Σιγουρα ειναι πιο κριμα για τους νεους .

[Α-Λ2008]

Με αφορμη αυτο που ειπε η sporiklos αποφασισα να γραψω κι εγω.Με επηρεασε πολυ αυτο το θεμα αλλα ναι αξιζει να μνημονευουμε οσους αγαπαμε πολυ.

Εγω σε ηλικια 3 ετων εχασα τη μαμα μου. Οσο κι αν ακουγεται παραξενο θυμαμαι τα παντα.Βεβαια η μνημη μου επελεξε να θυμαται απο τη στιγμη που μου το ανακοινωσαν και μετα... ΠΟΛΥ μεγαλος πονος.

Και σας πληροφωρω αν και τοσο μικρη καταλαβα αμεσως τι παει να πει θανατος. Απολυτα. Εβλεπα στα ματια των γυρω μου ποσο πολυ πονουσαν και αποφασισα να μην αναφερθω ποτε ξανα σε αυτην.Σαν να με γεννησε μονο ο πατερας μου. Δεν ηθελα να τους πονεσω πιο πολυ.Και ολα αυτα στα 3 μου απολυτα συνειδητοποιημενα.

Γι αυτο μαμαδες μην θεωρειτε ποτε οτι τα παιδια σας 'ειναι μικρα και δεν καταλαβαινουν'.

Εμαθα να ζω με αυτο αλλα ξερετε τι με ποναει πιο πολυ?

Οτι δεν ξερω πως ειναι να εχεις μανα.Να εχεις την αγκαλια της, την μυρωδια της, το χαμογελο της και πανω απο ολα τον ανθρωπο που σε αγαπαει πανω απο ολους και απο ολα και θα εκανε τα παντα για σενα..

ΟΣΟ καλα και να πανε τα πραγματα στη ζωη σου, ΠΑΝΤΑ υπαρχει και θα υπαρχει αυτο το κενο.

Ηταν πολυ δυσκολα για μενα που αρραβωνιαστηκα και δεν ηταν εκει...

Και τωρα που αρχισαμε να προετοιμαζουμε το γαμο δεν ξερετε ποσο πολυ μου εχει στοιχησει...

Ισως σας φαινεται υπερβολικο να μιλαω ετσι για μια μανα που ουσιαστικα δεν γνωρισα αλλα μονο αν το εχει ζησει κανεις μπορει να με καταλαβει..

Το μεγαλυτερο ονειρο μου ηταν παντα να κανω παιδια και να τους δωσω ολα αυτα που στερηθηκα εγω..

Και αφου την μνημονευω με αυτον τον τροπο σημερα θα ηθελα να της πω και κατι..

Μανουλα μου μου λειπεις παρα πολυ....Σ ΑΓΑΠΑΩ παρα πολυ...

Και σε ευχαριστω για ολα αυτα τα χρονια που με προστατευεις και με βλεπεις απο εκει πανω..να εισαι σιγουρη οτι το νοιωθω!

[ziu_zitsu]

Πολύ συγκινητικό....

Το 1999 εχασα την γιαγια μου...θυμαμαι πως πληγωθηκα πολυ...αλλα νομιζω σαν παιδι το ξεπερασα ευκολα...

Το 2001 έχασα τον αγαπημενο μου νονό...ηταν σαν δευτερος πατερας μου...Εφυγε μετα απο 1 χρονο που παλεψε με τον καρκινο...Ακομα με βασανιζει το γιατι να πονεσε τοσο και τελικα να μην κερδισε ενας τοοοοσο καλος ανθρωπος...

Και στις 24/09/2010 εχασα την πολυαγαπημενη μου γιαγια..την λατρευα οπως κι αυτη...με μεγαλωσε, με αρραβωνιασε, χαρηκε μαζι μου, και το ονειρο μας ηταν να χτισω σπιτι απεναντι απο το σπιτι της και να ειμαστε παρεουλα οπως παλια....Εμεις τωρα χτιζουμε το σπιτι που ονειρευτηκαμε μαζι και η Γεωργιτσα μου λειπει....Πεθανε και ηταν σαν να απειχα...δεν εκλαψα και δεν εβγαλα ολο τον πονο που ενιωσα..μετα απο ενα χρονο νομιζω πως ακομα δεν εχω ξεσπασει...

Θα μπορουσα να γραφω για την γιαγιουλα μου ωρες...

Επειδη ξερω πως εισαι εκει ψηλα, πρωτη θεση, γιατι ησουν ο κλαυτερος ανθρωπος που γνωρισα, ξερω πως με βλεπεις και με προσεχεις, μολις τελειωουμε το σπιτι σε περιμενω για καφεδακι με μιραντα!!

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

[λιτσα ελεαννακι]

εχασα τον πατερα μου το 2005 πολυ ξαφνικα.μαθαμε για την αρρωστια του Απριλιο και μεσα σε ενα μηνα ακριβως εφυγε.ετοιμαζομουν για το γαμο,προβες νυφικου απο τη μια και στο καπακι νοσοκομειο για παρεουλα.την ολη αληθεια δεν την ηξερα απο την αρχη,δεν ταλαιπορηθηκε δεν πονεσε δεν εκανε μιση χημειοθεραπεια..μπηκε τελευταια φορα στο νοσοκομειο την εβδομαδα του γαμου,τρεξιμο να ακυρωσω το κεντρο και οτι αλλο γινοταν.την πεμπτη που ηταν το κρεββατι πηγα να του δειξω τι ειχα ψωνισει,ηταν η τελευταια φορα που ακουσα την φωνη του κ πηρα το πιο γλυκο φιλι που μου ειχε δωσει ποτε μαζι με την ευχη του...το ιδιο βραδυ επεσε σε υππατικο κομμα,ξαναπηγα την μερα του γαμου,κοιμαται μου ειπαν οι γιατροι φυγε (ειχε μεσολαβησει η μαμα στο να μου τα πουν αυτα)εχει παρει φαρμακο γιατι κολλησε μια ιωση,τον φιλησα και εφυγα.αποτελεσμα την ωρα του γαμου ξεψυχουσε οι γιατροι δεν το προσπαθησαν και παρα πολυ ,δεν υπηρχε γυρισμος αλλωστε, ο μπαμπας ομως ειχε αλλη γνωμη,συνηλθε μονος του, την επομενη του γαμου το πρωι μια της οικογενειας μου ειπε πολυ απλα:πηγαινε να δεις τον πατερα σου πεθαινει,ισως να μην τον προλαβεις κιολας. πηγα παντρεμενη πια τον αγκαλιασα τον φιλησα και αφου μαζευτηκαμε ολη του η οικογενεια ειπε να μας αποχαιρετηση ετσι απλα..... ακριβως ενα χρονο μετα γεννησα την κορη μου.τον εχω παντα διπλα μου και μου λειπει αφανταστα

[zoitsa!]

Η μαμα μου εφυγε πριν δυο χρονια...μολις 49 χρονων!

Με ποναει καθε μερα ....δεν με ειδε νυφη ουτε ειδε το μωρο μου...

[stella261011]

σημερα ξυπνησα με παρα πολυ κακη διαθεση κ επεσα πανω σ αυτο το θεμα.δεν εχει περασει καιρος που εχασα γονιο και την καλυτερη μου φιλη (σαν αδερφη) μεσα σε διαστημα μιας εβδομαδας ...δεν εχω δακρυα πλεον να κλαψω...

[πεγκυ1999]

εγω οταν ημουν 14 μηνων η μητερα μου πεθανε!ηταν μια πενεμορφη γυναικα αλλα εκτως απο την εξωτερικη εμφανηση ηταν κυριολεκτικα αγγελος!ειμαι πλ ευαισθητη με θεματα ορφανων παιδιων και γενικοτερα λογω αυτου του συμβαντος!η μαμα της μαμας μου,η γιαγια μου δλδ πεθανε 3 μηνες μετα την μαμα μου απο την στεναχωρια της(και τις δυο τις εχασα απο καρκινο)!ποτε δεν μου το εκρυψε ο πατερας μου που με μεγαλωσε απιστευτα και δεν ξαναπαντρευτηκε γτ λεει οτι η μεγαλη αγαπη ερχεται μια φορα!και εχει δικιο.μαλιστα θα σας αναφερω 2 περυστατηκα για το ποσο δυνατες ειναι οι ψυχες!λοιπον ειχα μπει στην εφηβεια και αναρωτιμουν αν της εμοιαζα(της μοιαζω) ειχα παει λοιπον μια μερα στο γιατρο και με κοιταγε επιμονα μια κυρια μπενω μεσα να κατσω και μου λεει ξερεις γτ σε κοιταω ?λεω γτ επιδη μοιαζεις πλ με μια φιλη που ειχα μικρη εκτως απο τα ματια(που ειναι του μπαμπα)σ ολα τα αλλα ιδιες ειστε και ανεφερε και το ονομα της!ειχα τρελαθει απ την χαρα μ και οντως ηταν φιλη της!το 2 τρ λοιπον μια νυχτα ειχα παει να κοιμηθω και σε καποια φαση ξυπναω και οταν ανοιγουμε τα ματια μας βλεπομε λγ θολα εεε ετσι οπως εβλεπα θολα ειδα την γιαγια και την μαμα να με κοιτανε χαμογελαστα κανω μτ στα ματια μου κ δεν εβλεπα τπτ(το λεω και ανατρυχιαζω)!

[Μπουρμπουρ1]

Πριν λιγο ξυπνησα παλι απο ενα ονειρο.

Αν κι εχουν περασει 2,5 χρονια βλεπω ακομα στον υπνο μου οτι νομιζα πως πεθανε ενω στην πραγματικοτητα ζει. Η αισθηση ειναι τοσο εντονη που ακομη κι οταν ξυπναω ψαχνω για ωρα να βρω την αληθεια, μηπως οντως εκανα λαθος, μηπως ζει ακομα κι απλως εγω ειμαι μακρυα.