Μετά από την 1η εβδομάδα προσαρμογής ήρθε το δράμα!

[ΑΦΡΟΔΙΤΑΚΙ]

Εχθές δεν την πήγα γιατί την πήγα για εμβόλιο το πρωί και μετά την κράτησε ο μπαμπάς μου. Σήμερα άρχισε από το σπίτι τα ''δεν θέλω να πάω σχολείο'' ''θέλω μαζί σου'' κτλ, αλλά της απαντούσα χαμογελαστή πως δουλεύουμε και θα την πάρουμε το μεσημέρι.

Βούρκωσε όταν φτάσαμε και έκλαψε μόνο για ένα λεπτό όταν έφυγα και όχι με γοερό κλάμα όπως τις άλλες φορές. Της φέρεται στοργικά η κυρία στον παιδικό και σταματάει γρήγορα. Μας λένε πως δεν μας ζητάει καθόλου. Μακάρι να συνηθίσει γιατί αυτό το σφίξιμο και ο τρόπος που με κοιτάζει με σκοτώνει. Δεν της δείχνω καθόλου ότι στενοχωριέμαι και τελικά είναι πολύ αποτελεσματικό αυτό.

[my billy]

Εχθές δεν την πήγα γιατί την πήγα για εμβόλιο το πρωί και μετά την κράτησε ο μπαμπάς μου. Σήμερα άρχισε από το σπίτι τα ''δεν θέλω να πάω σχολείο'' ''θέλω μαζί σου'' κτλ, αλλά της απαντούσα χαμογελαστή πως δουλεύουμε και θα την πάρουμε το μεσημέρι.

Βούρκωσε όταν φτάσαμε και έκλαψε μόνο για ένα λεπτό όταν έφυγα και όχι με γοερό κλάμα όπως τις άλλες φορές. Της φέρεται στοργικά η κυρία στον παιδικό και σταματάει γρήγορα. Μας λένε πως δεν μας ζητάει καθόλου. Μακάρι να συνηθίσει γιατί αυτό το σφίξιμο και ο τρόπος που με κοιτάζει με σκοτώνει. Δεν της δείχνω καθόλου ότι στενοχωριέμαι και τελικά είναι πολύ αποτελεσματικό αυτό.

ετσι κανει κ ο δικος μας. με την διαφορα οτι τον αφηνει ο μπαμπας στον σταθμο. στην αρχη κλαιει οχι γοερα ομως, κ πηγαινει στην αγκαλια της δασκαλας. ειπε στον αντρα μου μην ανυσηχειτε αυτο το παιδι που βλεπετε δεν εχει καμμα σχεση με το παιδι που ειναι στην ταξη

του λεμε αυτα που λενε παραπανω τα κοριτσια οτι ο μπαμπας παει δουλεια κ θα ερθει η γιαγια να σε παρει. και οταν βλεπει την πεθερα μου στο σχολασμα το θυμαται! κ της λεει παειιιιι μπαμπαααα! ηγε ουλεια ,ελει λετα, παει κοκο, ομου!(δηλ παει ο μπαμπας πηγε δουλεια, φερει λεφτα ,παρει κοκο, δικο μου!:lol:

ομως διαβαζω τις αγωνιες σας.... κ νιωθω τυψεις γιατι τις 2-3 πρωτες μερες που τον πηγε ο αντρας μου με επαιρνε τηλ κ μου ελεγε ειμαι πολυ αγχωμενος κ στεναχωρημενος που αφηνουμε εκει το παιδι κ τι θα κανει? κ θα μας ζηταει κ εκλαιγε που τον αφησα.... κ του ελεγα ψιλογελωντας αντε καλε που να τον στειλουμε κ φανταρο γιατι αχωνεσαι ετσι? αχ ο καημενος ο μπαμπας μας περασε λουκι ε???????:rolleyes:

[ΑΦΡΟΔΙΤΑΚΙ]

Ναι δεν είναι ωραίο θέαμα.... Μια χαρά θα τα πάνε μωρέ τα παιδάκια...

[katerina1981]

Αυτο το κλαμα κ τα ματακια τα παραπονιαρικα που σε κοιτανε... Ειναι πολυ πολυ δυσκολο θεαμα!!!!!!!!!!!!!!!!

[ZOYZOYNIA]

Απο την εμπειρια μου (ως δασκαλα) να σου πω οτι τα παιδια που χτυπανε δε σταματανε σχεδον ποτε (κατα την παιδικη ηλικια)...Κ επισης να σου πω οτι αν εσυ τον χτυπας για να μη χτυπαει ... δεν καταφερνεις τιποτα! "χωρις πρεξηγηση" δεν ξερω αν συμβαινει αλλα αν συμβαινει να ξερεις ειναι λαθος! οι γονεις πολλες φορες απορουν γιατι τα παιδια τους χτυπανε τα αλλα, νομιζοντας οτι η ξυλια στον πωπο που δινουν ειναι αθωα, κ μπορει π.χ. το παιδι τους να γελαει οταν συμβαινει αρα δεν εγινε κ τιποτα κακο κ τετοια! Δε μιλαω για σενα προσωπικα απλα μιλαω γενικα ... μη με παρεξηγησεις! Αν το παιδι σου θες να μη χτυπαει να πας σε ειδικο κι εσεις μαζι με τον μικρο! Πρεπει κι η δικη σας συμπεριφορα να αλλαξει για να αλλαξει κ του μικρου! Βεβαια να ξερεις ολα τα παιδακια χτυπανε! Ειναι ο τροπος τους να βγαλουν το θυμο τους! Το θεμα ειναι ποτε γινεται, για οποιο λογο, ποσο συχνα... κ πολλα αλλα που παιζουν ρολο για να καταλαβεις αν η συμπεριφορα του παιδιου σου ειναι προβληματικη ή οχι. Μια συζητηση με παιδοψυχολογο θα ελυνε πολλες αποριες!!!!

 

Κατ'αρχάς να σε ευχαριστήσω που έκενες τον κόπο & μου απάντησες.

εννοείται ότι δεν παρεξηγώ, διαφορετικά δε θα είχε νόημα να μοιραστώ το πρόβλημά μας.

τον μικρό δεν τον έχουμε χτυπήσει ποτέ, όμως φοβάμαι ότι πολλές φορές, όταν τα νεύρα σε κυριεύουν, μιλάω με τρόπο που ίσως παραπέμπει σε χέρι σηκωμένο. το έχω νιώσει εγώ, οπότε προφανώς & το παιδί μου.

τη λύση του ειδικού την έχω εφαρμόσει στο παρελθόν με θέματα αόριστα, αλλά τώρα νομίζω είναι ώρα να γίνει & συγκεκριμένα, σκεφτόμουν όμως να πάω μόνη μου ή με τον σύζυγό μου, όχι όμως μαζί με τον μικρό. είναι καλύτερα λες να είμαστε & οι 3;

το πολύ κακό είναι ότι βιάζομαι & ότι φοβάμαι πολύ τι θα πούν οι άλλες μαμάδες, τις οποίες τονίζω ότι δικαιολογώ

& πάλι σ'ευχαριστώ πολύ

[MARILYN]

Εμείς θα ξεκινήσουμε τον άλλο μήνα παιδικό και έχω κατααγχωθεί...

Στον παιδικό που μίλησα μου είπαν ότι την 1η μέρα την αφήνουμε για 5 λεπτά και περιμένουμε έξω από την πόρτα χωρίς να μας βλέπει....

Αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ ασχημο για την μικρή μου που ξέρω τον χαρακτήρα της...εδώ μέσα στο σπίτι αν κλείσουμε την πόρτα και δεν μας βλέπει τρελαίνεται...πόσο μάλλον να την παρατήσω επίτόπου για 5 λεπτά σε αγνώστους....

 

Το θέμα είναι όμως μπορώ να επέμβω στον τρόπο προσαρμογής που προτείνει ο συγκεκριμένος παιδικός ή όχι;

Για παράδειγμα θα προτιμούσα αυτά τα 5 λεπτά να είναι ο μπαμπάς της μαζί της-αφού αυτός θα την πηγαίνει γιατί μαζί μου λόγω του 2ου μωρού έχει φάει μεγάλο κόλλημα...

 

Αλλά θα τον αφήσουν; Μήπως θυμώσουν, νομίζουν ότι το παίζω "έξυπνη" και θα τους πω εγώ τι να κάνουν;....

Όμως σε όλους τους παιδικούς έτσι γίνεται; Από την 1η μέρα τα παρατάς;

Αχ η δικιά μου θα ορίεται και θα χτυπιέται.....την ξέρω καλά....την βοήθειά σας.....

[ΑΦΡΟΔΙΤΑΚΙ]

Σήμερα το πρωί από το κλάμμα έκανε εμετό πάνω μου..... Της άλλαξα τα ρούχα και έφυγα και πάλι μετά από 2 λεπτά σταμάτησε το κλάμμα. Το απόγευμα ήταν μέσα στην καλή χαρά!

[MARILYN]

Σήμερα το πρωί από το κλάμμα έκανε εμετό πάνω μου..... Της άλλαξα τα ρούχα και έφυγα και πάλι μετά από 2 λεπτά σταμάτησε το κλάμμα. Το απόγευμα ήταν μέσα στην καλή χαρά!

 

Ωχ τέτοια ακούω και αγχώνομαι ακόμη πιο πολύ.........τι τραβάνε τα πουλάκια μας.....

[Eve]

κοριτσια κι εμενα που κοντευει 4ων και παει πρωτη χρονια στο προνηπιο φετος η κατασταση ξεκινησε καλα και παει καθε μερα και χειροτερα!

εγω επιμενω και ειμαι σταθερη απεναντι του, του εξηγω καθε βραδυ λεω ακριβως τα ιδια λογια, στον ιδιο τονο φωνης, με τα ιδια επιχειρηματα και συμφωνει κι εκεινος. Το πρωι εχουμε παλι τα ιδια ομως.

Ειναι θεμα χρονου να προσαρμοστει, εγω αυτο πιστευω και κανω υπομονη. Ελπιζω μεχρι τα τελη Οκτωβρη (για να βαζω ρεαλιστικα σεναρια) να πηγαινει στο σχολειο χαρουμενος.

[Aeriko]

Μήπως να σταματήσεις τις βραδινές εξηγήσεις; Άστες για το πρωί... Για ποιο λόγο να χάνουμε στιγμές από το 'τώρα' για να μιλάμε για το 'αύριο'; Αύριο είναι μια άλλη μέρα

[mama tou kostantinoulh]

Αυτή τη βδομάδα πάμε κάπως καλυτερα. Εχω δει οτι βοηθάει να παει για παραδειγμα να δειξει το σχολειο του στον παππου του ή τη γιαγιά του και γενικά να περηφανευτει οτι "κοιτα εκει ειναι το σχολειο μου". Βεβαια γενικα του αρεσει αν και θελει να ειμαστε μαζι. Δηλ. οταν σχολαει και παω να τον παρω, μου λεει ας κάτσουμε μαζι για λιγο στο παγκακι του σχολειου. Δεν το νιωθει σαν αρνητική εμπειρία- τώρα γιατι κλαιει?Οι δασκαλες μου λενε οτι παρασύρεται και απο ενα αλλο παιδακι που κλαιει το οποιο παρασύρει 2-3 παιδάκια ακομα!!!Αχ αυτή η προσαρμογη!

[ikas]

ναμπω και εγω στο club!!!!εμεις 15 μερες προσαρμογης τον Μαιο τελεια!μια βδομαδα Σεπτεμβριο τελεια, μετα αρχισαν τα οργανα,να καιει να χτυπιεται να μην κοιμαται το βραδυ να την πιανει υστερια ,σε βαθμο να τραβαει τα μαλλια της να πεταει πραγματα και παω λοιπον στην παιδοψυχολογο του σχολειου για να ρωτησω πως θα χειρηστω την κατασταση, μου λεει λοιοπν πως ειναι αγχος αποχωρισμου(χαιρω πολυ αλλα τι κανω),να καθομαι διπλα της μεχρι να κοιμηθει και θα ηρεμησει σισγα σιγα,ετσι και εκανα και επι 2 βδομαδες ημουνα πηγαινε ελα ολο το βραδυ στο δωματιο της γιατι ανα μια ωρα ξυπνουσε για δει αν ειμαι εκει,να σημειωσω οτι ως την κριση κοιμοταν το παιδι του μονο του χωρις παρουσια γονεα.ειδα και αποειδα λοιπον και λεω να παρω και δευτερη γνωμη παιδοψυχολογου εφοσον και ετσι και αλλιως παλι δεν κοιμαται, και το προβλημα δεν βλεπω να καλυτερευει,παιρνω που λετε και την γνωμη 2ου ειδικου,ο οποιος μου λεει ακριβως τα αντιθετα να κανω, μολις ξυπναει να την παιρνω να την πηγαινω στο δωματιο να την αφηνω χωρις να της μιλαω και ας κλαιει, κανω και αυτο για 1 εβδομαδα τιποτα τα ιδια και χειροτερα, αισιος φτασαμε στις 3 εβδομαδες αυπνιας και για μενα και για το παιδι μου που αρχισε να καταπεφτει και σωματικα απο την κουραση και την εξαντληση, οπως βεβαια και εγω, δεν ειχα αντοχες για τιποτα και ψυχολογια χαλια γιατι δεν μπορουσα να βοηθησω το παιδι μου να ελθει καπως σε φυσιολογικα επιπεδα,θα σας πω μονο οτι το περισοτερο που κοιμοταν ηταν 5 ωρες και ξανα ξυπνημα με υστερια και να λεει οχι νανι οχι νανι,μονο αυτο χωρις να ειναι σε θεση ουτε να ακουσει εμενα η τον μπαμπα της αλλα ουτε και να ηρεμησει.Αποφασιζω να τηλ στον παιδιατρο μας (να τον εχει καλα ο Θεος τον ανθρωπο),οπου το πρωτο παραγμα που μου λεει ειναι παρε κοντα σου το παιδι δεν ξερω αν θα κοιμασαι μαζι της στο κρεβατι της ή στο δικο σου αλλα το παιδι μετα απο τοσο καιρο που ειναι ετσι εχει πλεον προβλημα μεγαλο ασφαλειας,και πρεπει να την αποκτησει παλι και ειναι ο μονος τροπος,δεν αφηνουμε ενα παιδι να κλαιει ετσι γαι τοσες ωρες και τοσες μερες,θα εισαι διπλα της μεχρι να ηρεμησει το παιδι και σιγα σιγα εφοσον επανελθει, σταδιακα θα αρχισεις παλι να κοβεις, αλλα πρωτο μελημ;α αυτη τη στιγμη ειναι η ψυχικη ισοροπια του παιδιου και θα την αποκτηση μονο ετσι.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ???Με τρελλαναν οι παιδοψυχολογοι κανε ετσι κανε αλλιως και εγω κατ΄επεκταση το παιδι μου, απο εχθες μενω διπλα της το βραδυ μεχρι να κοιμηθει και αν ξυπνησει το βραδυ παω εγω και κοιμαμαι στο δωματιο της και σας πληροφορω οτι το παιδι μου ειναι αλλο παιδι σε μιση μερα μονο!κανενας παιδοψυχολογος δεν μου ειπε οτι δεν αφηνουμε το παιδι να κλαιει γιατι κατεβαζει την γλυκοζη στο αιμα τ5ου και ειναι πολυ επικυνδινο αυτο μπορει να χασει ακομα και τις αισθησεις τουσε φαση κρισης οπως ηταν η δικια μου.τα συμπερασματα δικα σας, χωρις να θελω να ακυρωσω τους παιδοψυχολογους σε καμια περιπτωση απλα πιστευω πως ενας καλος παιδιατρος που γνωριζει το παιδι σου απο την γεννηση του και κατ΄επεκταση και τους γονεις καμια φορα μπορει να σε βοηθησει πολυ πιο ουσιαστικα απο τον παιδοψυχολογο!

[my billy]

τα συμπερασματα δικα σας, χωρις να θελω να ακυρωσω τους παιδοψυχολογους σε καμια περιπτωση απλα πιστευω πως ενας καλος παιδιατρος που γνωριζει το παιδι σου απο την γεννηση του και κατ΄επεκταση και τους γονεις καμια φορα μπορει να σε βοηθησει πολυ πιο ουσιαστικα απο τον παιδοψυχολογο!

πολυ σωστο αυτο!

ω! ναι, μετα την δευτερη εβδομαδα εμεις πηγαμε με το χαμογελο, σημερα στο σχολειο πηγε στην δασκαλα κ της ελεγε "παιγια παιγια παιτσουμε":-P(παιδια παδια να παιξουμε) με ενθουσιασμο! ηρεμησε λιγο κ ο μπαμπας μας. ευχομαι να συνεχιστει το χαμογελο κ να πηγαινουν ολων τα παιδακια μας ετσι χαρουμενα!

[mama tou kostantinoulh]

Εμείς αν και πάμε καλά το πρωι αυτή τη βδομάδα, ωστόσο εχουμε τα εξης θέματα-αντιδράσεις:

-κοψαμε το μεσημεριανο υπνο με αποτέλεσμα να κουτουλάει απο τις 7 το απογευμα, να γκρινιάζει και να σπαει τα νευρα όλων και τα δικά του

-δεν τρώμε τίποτα στο σχολειο, ουτε ζωγραφίζουμε, ουτε συμμετέχουμε στις εκει δραστηριοτητες όχι επειδή δεν μας αρέσουν αλλά επειδή ειναι του σχολειου

-εχει παθει μαμακιαση και με κυνηγαει απο πισω ολη μερα φωνάζοντας μαμα, δε δεχεται απο το μπαμπα του (που κατα τα αλλα του εχει αδυναμια) τίποτα, που σημαινει οτι ολο το βαρος φαγητου-μπανιου-υπνου-παιχνιδιου κλπ,κλπ ειναι πάνω μου ολο το 24ωρο και εγώ με την κοιλια στο στομα καθοτι σε 10 μερες γεννάω τρέχω....νευρα τσαταλια!

-Μολις ερχεται το φαγητο στο σχολειο, ισως επειδή το εχει συνδεσει οτι σε λιγο ερχεται η μαμα να τον παρει, αρχιζει να κλαψουριζει...

Ποτε θα σταματησουν ολα αυτα?Πότε θα προσαρμοστει? Ενα μήνα πάμε κοντα!!!!Τί αλλο θα μου βγαλει τώρα που ερχεται και το αδελφακι του?

[citron]

Εμείς αν και πάμε καλά το πρωι αυτή τη βδομάδα, ωστόσο εχουμε τα εξης θέματα-αντιδράσεις:

-κοψαμε το μεσημεριανο υπνο με αποτέλεσμα να κουτουλάει απο τις 7 το απογευμα, να γκρινιάζει και να σπαει τα νευρα όλων και τα δικά του

-δεν τρώμε τίποτα στο σχολειο, ουτε ζωγραφίζουμε, ουτε συμμετέχουμε στις εκει δραστηριοτητες όχι επειδή δεν μας αρέσουν αλλά επειδή ειναι του σχολειου

-εχει παθει μαμακιαση και με κυνηγαει απο πισω ολη μερα φωνάζοντας μαμα, δε δεχεται απο το μπαμπα του (που κατα τα αλλα του εχει αδυναμια) τίποτα, που σημαινει οτι ολο το βαρος φαγητου-μπανιου-υπνου-παιχνιδιου κλπ,κλπ ειναι πάνω μου ολο το 24ωρο και εγώ με την κοιλια στο στομα καθοτι σε 10 μερες γεννάω τρέχω....νευρα τσαταλια!

-Μολις ερχεται το φαγητο στο σχολειο, ισως επειδή το εχει συνδεσει οτι σε λιγο ερχεται η μαμα να τον παρει, αρχιζει να κλαψουριζει...

Ποτε θα σταματησουν ολα αυτα?Πότε θα προσαρμοστει? Ενα μήνα πάμε κοντα!!!!Τί αλλο θα μου βγαλει τώρα που ερχεται και το αδελφακι του?

 

Αχ ποσο σε καταλαβαινω. Σαν να έγραψα εγω αυτο το ποστ μονο που δεν ειμαι έγκυος ( εισαι ηρωίδα το ξέρεις).

[mama tou kostantinoulh]

Αχ ποσο σε καταλαβαινω. Σαν να έγραψα εγω αυτο το ποστ μονο που δεν ειμαι έγκυος ( εισαι ηρωίδα το ξέρεις).

 

Όλες οι μαμαδες ηρωίδες ειναι γλυκεια μου!!!!

[fistikaki]

το απιστευτο δραμα και μεις...

 

10 μερες, ολα τελεια.............

 

απο κει και μετα............................................................. δεν αντεχω αλλο αυτο το πραγμα, ελεος δηλαδη, σαν να το σφαζουν κανει!!!!

 

και ασφαλως, οταν παω να το παρω, δεν θελει να φυγει!!!!

[ΑΦΡΟΔΙΤΑΚΙ]

Εχθές έβγαλα φωτοτυπίες παιδικές ζωγραφιές και σήμερα της έδωσα στην μικρή για να τις μοιράσει στα παιδάκια και να ζωγραφίσουν. Είχε πολύ καλό αποτέλεσμα, δεν έκλαψε καθόλου και μόλις μπήκε άρχισε να τις μοιράζει και να κάθεται στο τραπεζάκι έτοιμη για να ζωγραφίσει! Όταν την χαιρέτησα με κοίταξε για 2-3 δευτερόλεπτα και μετά μου είπε γεια και εξαφανίστηκα!

Θα κάνω και τέτοια κολπάκια που και που...

[fistikaki]

δεν ξερω αν θα το επετρεπαν αυτο στον δικο μας σταθμο...

 

το κακο ειναι, πως εχει δυνατο μπουκωμα αυτες τις μερες, και μια την παω, μια δεν την παω -αναλογα πως παει- και αυτο χειροτερευει την κατασταση.. χτες εκλαιγε λιγοτερο απο αλλες μερες, σημερα ομως δεν την πηγα, οποτε φανταζομαι οτι αυριο θα γινει της κολασεως...

[katerina_ma]

Κορίτσια καλημέρα.

Αυτή είναι η 4η εβδομάδα στον παιδικό. Ο μικρός μου είναι 16 μηνών (μόνο!). Τις 2 πρώτες εβδομάδες τα πράγματα-δεν θα τα χαρακτήριζα τραγικά- δεν ήταν ρόδινα. Έκλεγε με το που τον πηγαίναμε, έκλεγε μόλις μας έβλεπε το απόγευμα για να τον πάρουμε. Οι τύψεις μου ατελείωτες. Ξέρετε τώρα, η άκαρδη μάνα που ξεφορτώνεται το παιδί της για να πάει για δουλειά. Τις ώρες όμως που ήταν εκεί, οι κοπέλες μου έλεγαν ότι γενικά είναι ήρεμος, παίζει κλπ. Η αλήθεια είναι ότι όταν γυρνούσε σπίτι, το παιδί επανερχόταν πλήρως στη νορμάλ συμπεριφορά του, ούτε εκνευρισμός ούτε τίποτε άλλο. Αυτό μου έδινε κουράγιο ότι θα επέλεθει αργά ή γρήγορα και η πλήρης προσαρμογή στο "σχολείο".

Τη Δευτέρα της 3ης εβδομαδας, κι ενώ ετοιμαζόμαστε για να φύγουμε, ο μικρός πήρε την τσαντούλα του στο ένα χέρι και τα παπούτσια του στο άλλο και με περίμενε στην εξώπορτα για να φύγουμε. Δεν το πίστευα... Η έκπληξη μου απογειώθηκε την ώρα που φτάσαμε στο σταθμό. Είδε την κοπέλα που βγήκε να τον παραλάβει και έτρεξε στην αγκαλιά της τραβώντας την τσάντα από το χέρι μου. Αυτο γίνεται κάθε μέρα από τότε.

Θέλω να πω με όλα αυτά, ότι κάθε παιδάκι έχει το δικό του χρόνο προσαρμογής (που μπορεί απ' οτι λένε οι ειδικοί να φτάσει και τους 4 μήνες). Απαιτείται από εμάς τους γονείς υπομονή, να μην νιώθουμε ενοχές γιατί το αντιλαμβάνονται και μετά μας "χορεύουν" και σιγά σιγά θα μπούν στο νέο πρόγραμμα του σταθμού. Δεν το "παρκάρουμε" το παιδί εκεί για να περνάμε καλά εμείς, αλλά για να δουλέψουμε και ταυτόχρονα του δίνουμε τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθεί, να συνυπάρχει και να παίζει με άλλα παιδάκια, να μάθει να εντάσσεται σε ομάδα και άλλα πολλά, που δεν χρειάζεται να τα πούμε εδώ.

ΑΡΑ, ΑΠΛΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ.

Καλή υπομονή σε όλες!