Είναι αργά;

[Silia_P]

Καλησπέρα σας. Την παρέα σας την έχω ανακαλύψει εδώ και 11 μήνες, από τις πρώτες μέρες που γέννησα την κόρη μου. Η βοήθεια σας είναι ανεκτίμητη.

Ειρωνικά το πρώτο θέμα που ανοίγω αφορά τον ρόλο μου ως κόρη περισσότερο και όχι ως μάνα.

 

Είμαι 29 ετών. Μεγάλωσα με δύο γονείς που τα 3 τους παιδιά που έκαναν δεν φάνηκε να τους ενώνουν στο ελάχιστο. Το μόνο πράγμα που θυμάμαι από την παιδική και εφηβική μου ηλικία είναι ..ξύλο. Κάθε μέρα τσακωνόντουσαν μεταξύ τους, εγώ και τα δύο μου αδέλφια μπαίναμε στη μέση για να προστατέψουμε τη μητέρα μου και σαν αποτέλεσμα ήταν τελικά ο πατέρας μας να χτυπάει εμάς με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα. Η μητέρα μου νευρική , ξεσπούσε σε εμάς με τον ίδιο τρόπο. Στο παιδικό μου μυαλό ήταν θύμα, στην εφηβεία κατάλαβα ότι ήταν τόσο θύτης όσο και εκείνος. Δεν την θυμάμαι ΠΟΤΕ να μας μιλάει γλυκά, δεν την θυμάμαι ΠΟΤΕ να μας αγκαλιάζει. Το μόνο που θυμάμαι είναι να μας λέει ότι εξαιτίας μας δεν μπορεί να γλυτώσει, ότι "αν δεν είχα εσάς εγώ θα είχα φύγει τώρα" και οτι "μια ζωή θα μου χρωστάτε για όλα αυτά που τράβηξα για εσάς" .

 

Στα 12 μου παθαίνω νεύρωση στομάχου, στα 16 ξεκινάνε οι κρίσεις πανικού, οι αυπνίες και οι ημικρανίες που κρατούσαν μέχρι και 2 24ωρα... Ο νευρολόγος μου γράφει lexotanil, η μητέρα μου το δικαιολόγησε στο άγχος των πανελληνίων, από τότε και μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου τα μικρά αυτά χαπάκια γιναν ο καλύτερος μου φίλος και δεν υπήρχε βράδυ που το μαξιλάρι να μην είναι υγρό..

 

Κάποια στιγμή έφυγα από το σπίτι. Ακολούθησαν οι απειλές " Δεν θα τα καταφέρεις μόνη σου, στο δρόμο θα μεινεις" (σ.σ οι γονεις μου είχαν πάντα οικονομική άνεση, από υλικής άποψης δεν μπορώ να παραπονεθώ).

 

Απο τα 18 που έφυγα εως και τα 23-24 ακολουθησαν ένα σωρό καταστροφικές σχέσεις. Δεν ήξερα να αγαπάω. Η μάλλον ήξερα οτι όποιον αγαπάς πρέπει να τον εκβιάζεις, να τον βιάζεις και να τον πονάς. Μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου ο οποίος απο τωρα εχει κλεισμένη θέση στον παράδεισο. ... Του εκανα την ζωή κόλαση επι της γής και όμως δεν έφυγε ποτέ. Χρειάστηκαν χρόνια πολλά μέχρι να μάθω να αγαπάω... Είναι ο άγγελος μου.

 

Παντρευτήκαμε. Οι γονείς μου δεν ήρθαν στον γάμο μου. Το σόι τους ακολούθησε. Ηρθαν μονο τα 2 αδέλφια μου που πάντα ήμασταν δεμένοι. Από τους 400 καλεσμένους μόνο αυτοί οι δύο και οι κολλητοι μου ηταν δικοί μου, οι υπόλοιποι ήταν γνωστοι του άντρα μου.

 

Γέννησα, και πάλι δεν ήρθαν. Μάλλον για να με εκδικηθούν που κατάφερα να ευτυχήσω; Μάλλον....

 

Τώρα ένα χρόνο μετά θελουν να έρθουν να δουν τη μικρή. (σ.σ Μένουμε σε άλλη πολη). Δεν ξέρω τι να κάνω. Απο τη μία ξέρω ότι η μικρη έχει δικαίωμα να δει τους παπούδες της από την άλλη μόνο που την φαντάζομαι στα χέρια τους με πιάνουν τα κλάματα και η αηδία. Και αυτό που μου την δίνει ακόμα περισσότερο είναι οτί φοβάμαι οτι το κανουν επειδή γερνάνε και τους πιάνει ανασφάλεια. Τα αδέλφια μου δεν τους μιλάνε ούτε αυτά και έχουν μείνει μόνοι. Αισθάνομαι κακός άνθρωπος που ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΩ! Που ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ. Πνίγομαι.....Βοηθήστε ..

[anastasiaspil]

Καλησπέρα σας. Την παρέα σας την έχω ανακαλύψει εδώ και 11 μήνες, από τις πρώτες μέρες που γέννησα την κόρη μου. Η βοήθεια σας είναι ανεκτίμητη.

Ειρωνικά το πρώτο θέμα που ανοίγω αφορά τον ρόλο μου ως κόρη περισσότερο και όχι ως μάνα.

 

Είμαι 29 ετών. Μεγάλωσα με δύο γονείς που τα 3 τους παιδιά που έκαναν δεν φάνηκε να τους ενώνουν στο ελάχιστο. Το μόνο πράγμα που θυμάμαι από την παιδική και εφηβική μου ηλικία είναι ..ξύλο. Κάθε μέρα τσακωνόντουσαν μεταξύ τους, εγώ και τα δύο μου αδέλφια μπαίναμε στη μέση για να προστατέψουμε τη μητέρα μου και σαν αποτέλεσμα ήταν τελικά ο πατέρας μας να χτυπάει εμάς με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα. Η μητέρα μου νευρική , ξεσπούσε σε εμάς με τον ίδιο τρόπο. Στο παιδικό μου μυαλό ήταν θύμα, στην εφηβεία κατάλαβα ότι ήταν τόσο θύτης όσο και εκείνος. Δεν την θυμάμαι ΠΟΤΕ να μας μιλάει γλυκά, δεν την θυμάμαι ΠΟΤΕ να μας αγκαλιάζει. Το μόνο που θυμάμαι είναι να μας λέει ότι εξαιτίας μας δεν μπορεί να γλυτώσει, ότι "αν δεν είχα εσάς εγώ θα είχα φύγει τώρα" και οτι "μια ζωή θα μου χρωστάτε για όλα αυτά που τράβηξα για εσάς" .

 

Στα 12 μου παθαίνω νεύρωση στομάχου, στα 16 ξεκινάνε οι κρίσεις πανικού, οι αυπνίες και οι ημικρανίες που κρατούσαν μέχρι και 2 24ωρα... Ο νευρολόγος μου γράφει lexotanil, η μητέρα μου το δικαιολόγησε στο άγχος των πανελληνίων, από τότε και μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου τα μικρά αυτά χαπάκια γιναν ο καλύτερος μου φίλος και δεν υπήρχε βράδυ που το μαξιλάρι να μην είναι υγρό..

 

Κάποια στιγμή έφυγα από το σπίτι. Ακολούθησαν οι απειλές " Δεν θα τα καταφέρεις μόνη σου, στο δρόμο θα μεινεις" (σ.σ οι γονεις μου είχαν πάντα οικονομική άνεση, από υλικής άποψης δεν μπορώ να παραπονεθώ).

 

Απο τα 18 που έφυγα εως και τα 23-24 ακολουθησαν ένα σωρό καταστροφικές σχέσεις. Δεν ήξερα να αγαπάω. Η μάλλον ήξερα οτι όποιον αγαπάς πρέπει να τον εκβιάζεις, να τον βιάζεις και να τον πονάς. Μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου ο οποίος απο τωρα εχει κλεισμένη θέση στον παράδεισο. ... Του εκανα την ζωή κόλαση επι της γής και όμως δεν έφυγε ποτέ. Χρειάστηκαν χρόνια πολλά μέχρι να μάθω να αγαπάω... Είναι ο άγγελος μου.

 

Παντρευτήκαμε. Οι γονείς μου δεν ήρθαν στον γάμο μου. Το σόι τους ακολούθησε. Ηρθαν μονο τα 2 αδέλφια μου που πάντα ήμασταν δεμένοι. Από τους 400 καλεσμένους μόνο αυτοί οι δύο και οι κολλητοι μου ηταν δικοί μου, οι υπόλοιποι ήταν γνωστοι του άντρα μου.

 

Γέννησα, και πάλι δεν ήρθαν. Μάλλον για να με εκδικηθούν που κατάφερα να ευτυχήσω; Μάλλον....

 

Τώρα ένα χρόνο μετά θελουν να έρθουν να δουν τη μικρή. (σ.σ Μένουμε σε άλλη πολη). Δεν ξέρω τι να κάνω. Απο τη μία ξέρω ότι η μικρη έχει δικαίωμα να δει τους παπούδες της από την άλλη μόνο που την φαντάζομαι στα χέρια τους με πιάνουν τα κλάματα και η αηδία. Και αυτό που μου την δίνει ακόμα περισσότερο είναι οτί φοβάμαι οτι το κανουν επειδή γερνάνε και τους πιάνει ανασφάλεια. Τα αδέλφια μου δεν τους μιλάνε ούτε αυτά και έχουν μείνει μόνοι. Αισθάνομαι κακός άνθρωπος που ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΩ! Που ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ. Πνίγομαι.....Βοηθήστε ..

 

 

Δεν ξέρω πραγματικά τι να πω. Καταλαβαίνω πως νιώθεις. Δεν ξέρω αν το κάνουν επειδή έχουν μετανιώσει για τη συμπεριφορά τους. Τ' αδέρφια σου τι λένε, το συζήτησες μαζί τους ?

[Silia_P]

Δεν ξέρω πραγματικά τι να πω. Καταλαβαίνω πως νιώθεις. Δεν ξέρω αν το κάνουν επειδή έχουν μετανιώσει για τη συμπεριφορά τους. Τ' αδέρφια σου τι λένε, το συζήτησες μαζί τους ?

 

Tα αδέλφια μου έχουν ριξει και αυτά μαύρη πέτρα και δεν μιλάνε μαζί τους. Και οι δύο ήταν κατηγορηματικοί. Να μην το κάνω. Ο άντρας μου μου λέει να τους δώσω μια ευκαιρία μόνο για την μικρή, αλλά κατανοεί και δεν με πιέζει. Εγω εχω σπάσει όμως...

[anastasiaspil]

Εσύ πως νιώθεις, το θες πραγματικά ?

[Silia_P]

Εσύ πως νιώθεις, το θες πραγματικά ?

 

Εγώ δεν θέλω καθόλου. Το χατήρι του άντρα μου δεν θέλω να χαλάσω. Δεν ξέρω αν έχω δικαίωμα να εμποδίσω την μικρή να τους γνωρίσει, να έχει επαφή μαζί τους. Τι να πω βρε παιδιά. Εσείς τι θα κάνατε;

[fridoula]

μηπως να το εκανες αν εσυ και οποτε αισθανθεις ετοιμη???γιατι μ'αυτα που περασες και δεν ειναι καθολου λιγα εχεις πληγες μεσα σου!δωσε χρονο στον εαυτο σου και μη πιεζεσαι γιατι ετσι κ αλλιως σε εχουν φτασει σ'αυτο το σημειο οι ιδιοι!

[momitsi]

οχι βεβαια δεν πρεπει να νιωθεις κακος ανθρωπος.ασε που μονο που το συζητας και σε προβληματιζει δειχνει οτι καπου μεσα σου ΙΣΩΣ να θελεις να προχωρησεις σε μια ανακωχη.για μενα δειξε ανωτερωτητα και ασε να δουν την εγγονη τους με τους δικους σου ορους πλεον.....μην το αφηνεις να σε τρωει γιατι σε ΤΡΩΕΙ.και αφου θελει και αντρας σου και ειναι παντα διπλα σου δεν εχεις να φοβηθεις τιποτα.φυσικα η αποφαση ειναι δικη σου και πραξες οπως εσυ νιωθεις.

[AngiCat]

Δεν μου έχει τύχει και δεν δίνω συνήθως συμβουλές σε τόσο περίπλοκα ζητήματα αλλά πουλάκι μου, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας την ιστορία σου είναι:

 

ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ!!!!!!!

 

Προστάτεψέ το! Άστους στην μοίρα τους. Καλύτερα ίσως το παιδί να μην γνωρίσει παππουδογιαγιάδες παρά αυτούς που θα γνωρίσει να είναι μια απογοήτευση. Σκέψου κι εσύ πως θα νιώθεις να έρθεις ξανά σε επαφή μαζί τους και κάθε λίγο να σε αγχώνουν και να σε στεναχωρούν; Προστάτεψε και τον εαυτό σου για να μην σε βλέπει το παιδί σου χάλια.

 

Εκ πρώτης άποψης αυτή είναι η γνώμη μου αλλά δεν είμαι ειδική, δεν είμαι παθούσα και δεν ξέρω τι θα έκανα εγώ στην θέση σου. Μπορεί ξαναδιαβάζοντας το μήνυμά σου να αλλάξω γνώμη αλλά αυτά μου ήρθε να σου πω τώρα από την ψυχή μου.

[fridoula]

δεν θα επρεπε σε καμμια περιπτωση να νιωθεις ετσι για τον εαυτο σου με τιποτα!!!!εχεις τραυματα και εγω επιμενω οτι αν το κανεις ποτε αυτο δεν ξερω ειλικρινα αν ειναι αργα και επειδη μανα ειμαι και μου φαινονται πολυ τραγικα αυτα που εχεις περασει,ασε τα θελω των αλλωνων και δες την δικη σου ψυχουλα που εχει αντεξει ολα αυτα τα σκηνικα!!δωσε στον εαυτο σου χαρα και οχι αλλο στεναχωρια μην επιτρεπεις να σου χαλανε την οικογενειακη σου γαληνη!

[fridoula]

εξαλλου η μικρη ειναι πολυ μικρη σε ηλικια ακομη και εφοσον μενουν και σε αλλη πολη δεν θα εχετε επαφες ουτως η αλλως στο μελλον.αξιζει να ταραχτεις τοσο???ζυγισε τα προσεκτικα γιατι ειναι δυσκολη η κατασταση σου καλη μου!

[christiana08]

Silia,ειναι πολυ συνηθισμενο φαινομενο τα παιδια που βιωνουν τετοια παιδικη ηλικια να εχουν το "ενοχικο" συνδρομο προς τους γονεις τους,οταν προσπαθουν να απομακρυνθουν απο αυτους.

Στο εχει καλλιεργησει και η μητερα σου,ουτως η αλλως,ριχνοντας σου (σας-και στα αδερφια σου) την ευθυνη που δεν μπορεσε να χωρισει.

Εγω προσωπικα απο αυτα που διαβασα και εφοσον λες πως και εσυ δεν θελεις,δεν θα ειχα επαφη μαζι τους.

Εαν ομως θελεις να πιεστεις και να κανεις το χατηρι του συζυγου σου,καντο,αλλα μην εχεις μεγαλες προσδοκιες.

 

Σου ευχομαι μια υπεροχη,ευτυχισμενη ζωη.

[Xaroulis]

και τωρα που μεγαλωσατε και δεν εχει μικρα παιδια γιατι δε χωριζει?

μια δικιολογια ηταν οτι δε χωριζει μονο και μονο για σας.

τα ηθελε ο οργανισμος της πιστευω.εγω δε θα τους εβαζα στη ζωη μου ποτε.

[Marirenas Daddy]

συμφωνο με την AngiCat

[riniw 1980]

Δεν ήρθαν στον γάμο σου δεν ήρθαν στη γέννα σου και παρ'ολα αυτά σκέφτεσαι ακόμα αν θα τους κάνεις το χατήρι;

[dumbo]

Εμπιστεύσου το ένστικτό σου..

Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ξαναμπούν στη ζωή σας

Κοίτα μπροστά.. και ζήσε ευτυχισμένη μακριά τους.

[anastasiaspil]

Δεν ξέρω ειλικρινά τι θα έκανα στη θέση σου. Λες ότι μένουν μακριά, δηλαδή θα μείνουν στο σπίτι σου ? Δεν θα έρθουν μια απλή επίσκεψη ?

[mirantini]

Πνίγομαι.....Βοηθήστε ..

 

Δεν εχουν το δικαίωμα να σε κάνουν με οποιοδήποτε τρόπο να "πνίγεσαι" ακόμη, μετά απο τόσα χρόνια.....

Αν πνίγεσαι, θα πισωγυρίσεις......

αν πισωγυρίσεις, θα χάσεις όλη την ομορφιά της αγάπης που σου έμαθε ο σύζυγός σου....

 

Δεν είσαι έτοιμη ακόμη.... αν υποκύψεις για τα "πρέπει" είτε των άλλων, είτε τα δικά σου.... θα κατακλιστείς απο συναισθήματα και σκέψεις αρνητικές που δύσκολα μετά θα αποβάλεις.....

Το μωρό σου είναι μικρούλι ακόμα..... αυτό σου δίνει χρόνο να "αναρρώσεις" και όταν νιώσεις τη δύναμή σου να είναι πάνω απο τον πνιγμό, τότε εσύ θα παρεις τις αποφάσεις σου για το αν θα γνωρίσουν το εγγόνι τους...... μέχρι τότε θα έχουν και οι ίδιοι περισσότερο χρόνο για να αγαπήσουν αυτο το "αγνωστο" μωρό.....

[fridoula]

Δεν εχουν το δικαίωμα να σε κάνουν με οποιοδήποτε τρόπο να "πνίγεσαι" ακόμη, μετά απο τόσα χρόνια.....

Αν πνίγεσαι, θα πισωγυρίσεις......

αν πισωγυρίσεις, θα χάσεις όλη την ομορφιά της αγάπης που σου έμαθε ο σύζυγός σου....

 

Δεν είσαι έτοιμη ακόμη.... αν υποκύψεις για τα "πρέπει" είτε των άλλων, είτε τα δικά σου.... θα κατακλιστείς απο συναισθήματα και σκέψεις αρνητικές που δύσκολα μετά θα αποβάλεις.....

Το μωρό σου είναι μικρούλι ακόμα..... αυτό σου δίνει χρόνο να "αναρρώσεις" και όταν νιώσεις τη δύναμή σου να είναι πάνω απο τον πνιγμό, τότε εσύ θα παρεις τις αποφάσεις σου για το αν θα γνωρίσουν το εγγόνι τους...... μέχρι τότε θα έχουν και οι ίδιοι περισσότερο χρόνο για να αγαπήσουν αυτο το "αγνωστο" μωρό.....

συμφωνωωωωω!!!!!!!!!!!

[LA LATINA]

ματια μου γλυκα, το παιδι σου δεν εχει καμια αναγκη αυτους τους αγνωστους

μα καμια!

η δικη σου ψυχη ισως κατα βαθος να θελει να τους δωσει μια ευκαιρια

αλλα χωρις να θελω να σε αποτρεψω, ενα θα σου πω

οσοι τα εκαναν ολα χαλια στην δικη τους οικογενεια, δεν θελουν απλα να δουν ενα εγγονι

θελουν να διορθωσουν τα λαθη τους, να εξιλεωθουν, να εξαγορασουν αν θες...

οποτε μη φανταστεις οτι θα ειναι μια δυο φορες που θα σου ερθουν

θα μπλεξεις

και αν και πιστευω οτι θα ειναι τελειοι και καταπληκτικοι με το παιδακι σου

δε νομιζω αυτο να σε αφορα εν γενει...

αργα δεν ειναι ποτε.....εισαι ομως ετοιμη να τους συγχωρεσεις???

γιατι μια εκδοχη λεει θα γινεις μανα και θα καταλαβεις

αλλα αν τωρα που θα ζεις με το παιδακι σου καταλαβεις οτι ειναι ασυγχωρητοι???

για μενα να τους δεχτεις μονο αν εισαι ετοιμη να τους συγχωρεσεις

[nouka]

θα συμφωνησω κι εγω με τα κοριτσια... κανε αυτο που λεει η καρδια σου... μην πιεζεσαι και μην καταπιεζεσαι...

δεν εισαι κακος ανθρωπος σε καμια περιπτωση..απλα απογοητευμενη, πληγωμενη, πικραμενη.. νομιζω πως οι περισσοτεροι στη θεση σου ουτε καν θα το σκεφτομασταν αν πρεπει να τους συναντησουμε!!

και για σκεψου...αφου ηταν αποντες σε ολες τις ευτυχισμενες στιγμες σου, πως θα ειναι με το εγγονι?? θα βρισκονται με το παιδι σου και θα ειναι μελι γαλα? σαν να μην τρεχει τιποτα? κι εσυ διπλα να καθεσαι σαν ξενη?

μην κανεις καποια συναντηση αν δεν εισαι σιγουρη γιατι μετα θα το μετανιωσεις..

οταν και αν νομιζεις πως εισαι σιγουρη και πως εχεις την δυναμη να τους συγχωρεσεις τοτε καντο...οοοποτε κι αν ειναι αυτο!!!

[summer99]

Μετά από ένα χρόνο, χωρίς επικοινωνία απλά σε πήραν τηλεφωνο για να έρθουν να δουν τη μικρή; Ούτε καν ενα συγνώμη, μια εξήγηση, μόνο να δουν το παιδί σου και να το αγκαλιάσουν; Είναι λίγο παράλογο από μέρους τους. Πρώτα νομίζω ότι θα έπρεπε να αποκαταστήσουν τη σχέση τους μαζί σου εαν αυτό είναι δυνατό και μετά όλα τα υπόλοιπα. Δηλ. μετά από το παρελθόν που δεν ήταν και το καλύτερο, τα ξεχνάτε και συνεχίζετε από που; Εαν έρθουν να το δουν, ακόμα και το παιδί σου θα αισθανθεί ότι κάτι συμβαίνει, ξέρεις τα παιδιά τα πιανουν αμέσως όλα όσα συμβαίνουν. Ας μην αισθάνεσαι ενοχές, δεν έκανες εσύ κάτι, αυτοί ήταν οι ενήλικες και αυτοί δημιουργησαν τις συνθήκες της παιδικής σου ζωής. Βέβαια καθε γονιος έχει τα προβλήματα και τις διαφωνίες με τα παιδιά του αλλά αυτά που έζησες εσύ ήταν ακραια.

[Silia_P]

Συγνώμη που απαντάω σε όλους μαζί αλλά δεν ξέρω ακόμα πως κανω ταυτόχρονη παράθεση.

 

Xaroulis και Christiana.

Πιάσατε το νόημα. Απο την μία σκέφτομαι ότι μπορεί να βολεύτηκε (οικονομικα και απο την άλλη οτι υπάρχει 1 στο εκατ/ριο πιθανότητα όντως να τα πέρασε για εμάς και να ξεσπούσε πάνω μας απο τα νεύρα της. Και δεν ξέρω ποιο από τα δύο σενάρια με φρικαρει περισσότερο!!!! Αν κατασταλάξω ποτέ, θα έχω κλείσει ενα ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛΟ κεφάλαιο της ζωής μου.

 

Αnastasia και Angie.

Ναι θέλουν να μείνουν σπίτι για μερικές μέρες λέει!! Απιστευτο ετσι; Καλα αυτο δεν πρόκειται να γίνει ούτε πάνω από το πτώμα μου. Στο δικό μου μυαλό σκεφτόμουν να γίνει κάπου "ελεγχόμενα". Να κατέβουμε εμείς δηλαδή και να βρεθούμε κάπου έξω. Να μείνουμε φυσικά σε ξενοδοχείο. Ισως να πάει μονο ο αντρας μου με την μικρή...γιατί εγω αμα τους δω δεν ξέρω αν θα είμαι χαλαρή. Έχω να τους δω τόσα χρόνια... Με φοβαμαι μηπως ανοίξω το στόμα μου και έχουμε άλλα ντράβαλα μετα...!

 

Μarirena's daddy και υπόλοιπα κορίτσια ευχαριστω πολύ για τις απαντήσεις ! Θα τα σκεφτώ όσα είπατε μεχρι να κατασταλάξει μέσα μου να δω και εγω τι μπορω και τι θελω να κάνω. Έσκασε σαν βόμβα πριν λίγες μέρες, μέχρι το καλοκαίρι που πρόκειται να γίνει ,αν γίνει, η επικείμενη συνάντηση έχω καιρό να σκεφτώ με ηρεμία..

 

Η τσουπρίτσα εύχεται καλό βράδυ σε όλους τους μπαμπάδες και τις μαμάδες!!!

[Xaroulis]

δε πιστευω οτι υπαρχει μανα που καθεται και τρωει ξυλο για να μη χαλασει την οικογενια και οτι το κανει για τα παιδια της.

δηλαδη εσυ σαν μανα (και ολες μας)θα ηθελες για το παιδι σου ενα περιβαλλον οπου θα εβλεπε τον πατερα του καθημερινα να σε χτυπαει και να σε βριζει?η θα χωριζες και θα ζουσε το παιδι σου σε ενα ηρεμο περιβαλλον?

οσες το λενε αυτο ειναι μια δικιολογια και δε παραδεχονται οτι απλα δε χωριζουν η γιατι φοβουνται να αντιμετωπισουν μονες τη ζωη και να τα παρουν ολα στα χερια τους η γιατι βαριουνται να δουλευουν και να συντηρουν ενα σπιτι μονες τους

[anastasiaspil]

δε πιστευω οτι υπαρχει μανα που καθεται και τρωει ξυλο για να μη χαλασει την οικογενια και οτι το κανει για τα παιδια της.

δηλαδη εσυ σαν μανα (και ολες μας)θα ηθελες για το παιδι σου ενα περιβαλλον οπου θα εβλεπε τον πατερα του καθημερινα να σε χτυπαει και να σε βριζει?η θα χωριζες και θα ζουσε το παιδι σου σε ενα ηρεμο περιβαλλον?

οσες το λενε αυτο ειναι μια δικιολογια και δε παραδεχονται οτι απλα δε χωριζουν η γιατι φοβουνται να αντιμετωπισουν μονες τη ζωη και να τα παρουν ολα στα χερια τους η γιατι βαριουνται να δουλευουν και να συντηρουν ενα σπιτι μονες τους

 

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Πιστεύω και 'γω ότι είχε βολευτεί. Σου λέει αν χωρίσω θα πρέπει να δουλεύω για να ζήσουμε, πως θα τα βγάζω πέρα κ.τ.λ. Αλλά απ' την άλλη και για τα παιδιά της να το έκανε, δεν έπρεπε να πει λέξη. Στο κάτω κάτω αυτή σας έφερε στον κόσμο, δεν της το ζητήσατε εσείς.

Επίσης δεν καταλαβαίνω με τι μούτρα μετά απ' όλα αυτά, σου ζήτησαν να μείνουν στο σπίτι σου. Παρατραβηγμένο πολύ.

Αν δεν θες να χαλάσεις το χατήρι του άντρα σου, μπορείτε να κανονίσετε να βρεθείτε κάπου έξω. Σ' ένα παιδότοπο για παράδειγμα. Και φυσικά να γυρίσεις στο σπίτι μόνο με τον άντρα σου και το παιδί σου.

[miamama]

τώρα είναι πλέον αργά...τι θέλουν δλδ?να το παίξουν παπούδες?και όλα καλά?

έχω περάσει κι εγώ παρόμοιες καταστάσεις στα παιδικά μου χρόνια,με αυτά που πέρασες εσύ δεν συγκρίνονται φυσικά...

αλλά τώρα πλέον δεν με ενοχλεί ότι κι αν γίνεται μεταξύ τους,έχω το δικό μου σπίτι και οικογένεια...προς τα έξω θέλουν να το παίζουν η τέλεια οικογένεια...με τα εγγόνια τους κλπ...

εννοείται μιλάμε και συναντιόμαστε,αλλά όχι κάθε μέρα...

αλλά σε εσένα δεν εμφανίστηκαν στο γάμο σου,στη γέννηση του παιδιού σου...

είναι απόντες στη ζωή σου...