Ανυπάκουα παιδιά

[Morchelina]

Οχτώμιση χρονών είναι!!! Τρίτη δημοτικού!!!!!!

 

Διδυμάκια έχεις; Μήπως η κόρη σου αντιγράφει τη συμπεριφορά του γιου σου;

 

Και εγώ πιστεύω ότι τα παιδιά δεν είναι ανυπάκουα. Εμείς δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε μαζί τους τη στιγμή που το χρειάζονται. Αλλά τι να κάνουμε; Δύσκολο να γίνουμε 100 κομμάτια όπως λέει η Corina.

 

Μήπως έχετε πολλές δραστηριότητες και φροντιστήρια; Ο μικρός μου, ίδια τάξη, δεν αντέχει πάνω από μία δραστηριότητα. Πέρισυ πήγαινε μόνο κολυμβητήριο και φέτος μόνο ποδόσφαιρο, Δευ-Πέμ-Σάβ, και την Τρίτη ζωγραφική. 1-2 φορές την εβδομάδα πάει στο ΚΔΑΠ. Και δεν πάει και φροντιστήριο. Να πω την αλήθεια ούτε εγώ θα άντεχα γιατί πλέον ξέρω και τα δικά μου όρια. Θέλει και σπρώξιμο με το διάβασμα. Όλο άντε και άντε και άντε, είμαστε. Ξανακοίτα λίγο το πρόγραμμά τους ίσως για του χρόνου.

[ZWH]

Πολύ σωστά.

Κάθε παιδί είναι διαφορετικό, έχει διαφορετική προσωπικότητα και θέλει διαφορετική αντιμετώπιση και προσέγγιση. Ακόμα και τα δίδυμα είναι διαφορετικοί άνθρωποι!

Εκέι είναι και η μεγάλη δυσκολία όλων όσων ασχολούνται με παιδιά!

To καθε παιδι ειναι διαφορετικο αλλα οι ιδιοι κανονες δεν υπαρχουν στο σπιτι?

[emmaki]

To καθε παιδι ειναι διαφορετικο αλλα οι ιδιοι κανονες δεν υπαρχουν στο σπιτι?

 

 

Οι κανόνες και η επιθυμητή συμπεριφορά είναι ο στόχος, που είναι ίδιος για όλους (σε ένα σπίτι για τα παιδιά του σπιτιού, σε μια τάξη για τους μαθητές κλπ).

Ο τρόπος όμως για να κατακτηθεί αυτός ο στόχος αλλάζει.

Μπορεί ένα παιδί να θέλει συνεχή υπενθύμιση του στόχου-κανόνα, το άλλο παιδί μπορεί να επιζητά την ευχαρίστηση μας και έτσι να "κατακτά" αμέσως το στόχο. Ένατ τρίτο παιδί, μπορεί να θέλει επιβράβευση (π.χ. με αυτοκόλλητα) όταν κάνει ένα βήμα προς το στόχο κλπ κλπ κλπ

Κάθε παιδί με το δικό του τρόπο, τα δικά του κουμπιά.

[Melina22]

Οι κανόνες και η επιθυμητή συμπεριφορά είναι ο στόχος, που είναι ίδιος για όλους (σε ένα σπίτι για τα παιδιά του σπιτιού, σε μια τάξη για τους μαθητές κλπ).

Ο τρόπος όμως για να κατακτηθεί αυτός ο στόχος αλλάζει.

Μπορεί ένα παιδί να θέλει συνεχή υπενθύμιση του στόχου-κανόνα, το άλλο παιδί μπορεί να επιζητά την ευχαρίστηση μας και έτσι να "κατακτά" αμέσως το στόχο. Ένατ τρίτο παιδί, μπορεί να θέλει επιβράβευση (π.χ. με αυτοκόλλητα) όταν κάνει ένα βήμα προς το στόχο κλπ κλπ κλπ

Κάθε παιδί με το δικό του τρόπο, τα δικά του κουμπιά.

 

Συμφωνώ. Τα ξεκαθάρισες πολύ σωστά. Π.χ. αν στο σπίτι έχεις τον κανόνα μετά το παιχνίδι μαζεύουμε ο κανόνας ισχύει κ για τα δυο σου παιδιά. Απλά αν το καταφέρεις με έναν α τρόπο στο πρώτο παιδί μην το βάλεις κάτω αν το ίδιο ακριβώς δεν πιάσει κ στο δεύτερο . Θέλει λίγο ψάξιμο. Και τα δύο παιδιά όμως πρέπει να πάρουν ξεκάθαρα το μήνυμα ότι ο κανόνας ισχύει.(κ για τα δύο) Αν δεν υπάρχει σταθερότητα κ πεις π.χ είμαι κουρασμένη σήμερα, αυτομάτως θέτεις τις βάσεις για ανυπακοή κ ταυτόχρονα μπερδεύεις...Αν αυτό επαναλαμβάνεται συχνά κ σε διάφορες περιπτώσεις τότε τα παιδιά χάνουν την εμπιστοσύνη τους σε εσένα κ συμπεριφέρονται ανάλογα.

[corina]

αυτό ακριβώς!

[DALIA]

Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό αλλά πιστεύω ότι με την κατάλληλη αντιμετώπιση όλα τα παιδιά μπορούν να είναι συνεργάσιμα σε γενικές γραμμές. Μιλάω κυρίως για μικρές ηλικίες με τις οποίες έχω ασχοληθεί. Όταν οι ενήλικες δεν θέτουν όρια, δεν επαινούν τη σωστή συμπεριφορά, κ δεν κατευθύνουν στο τι θεωρείται αποδεκτό κ τι όχι, όποια κ αν είναι η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, το παιδί αυτό θα συμπεριφέρεται όπως του αρέσει μέσα κ έξω από το σπίτι. Υπάρχουν πολλά βιβλία που βοηθούν να διορθώσουμε τα λάθη που συνήθως κάνουμε κ να γίνουμε καλύτεροι στο ρόλο μας. Την ευθύνη την έχουν πάντα οι "μεγάλοι" κ όχι ο "χαρακτήρας" του κάθε παιδιού. Ένα μικρό παιδί είναι εύπλαστο σαν πηλός. Από εμάς εξαρτάται τι σχήμα θα του δώσουμε...

 

 

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ αλλά επειδή έχουν δει διάφορα τα μάτια μου, πιστεύω ότι ο άνθρωπος γεννιέται και δε γίνεται αλλά απλά σε κάποιες περιπτώσεις προσαρμόζεται

[Melina22]

Ο άνθρωπος σύμφωνα με την παιδαγωγική κ την ψυχολογία κ γεννιέται κ γίνεται. Είναι το αποτέλεσμα της κληρονομικότητας επί της επίδρασης του περιβάλλοντος... Μιλάω όμως για πιο γενικά χαρακτηριστικά των παιδιών όχι για τα γονίδιά τους.

 

Το αν ένα παιδί είναι συνεργάσιμο ή όχι με τους ενήλικες του περιβάλλοντός του σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο συμπεριφοράς των ενηλίκων. Ακόμα κ αν ο χαρακτήρας του είναι πιο "έντονος" αν θα μπορούσα να το πω έτσι χοντρικά,σε σχέση με κάποιου άλλου παιδιού, η συμπεριφορά του θα έχει χαρακτηριστικά που θα δείχνουν ότι ζει μέσα σε συνθήκες που καλύπτουν τις ανάγκες του όταν ισχύει αυτό.

Αν όμως για παράδειγμα αυτό το παιδί αντιμετωπιστεί με αρνητισμό,(ή βία) κ του βάλουμε μια ταμπέλα (δύσκολο, ανυπάκουο, δεν ξέρω τι θα κάνω με αυτό το παιδί, μου χει σπάσει τα νεύρα) το περιβάλλον θα είναι υπεύθυνο για το ότι δεν συνεργάζεται. Οι ενήλικες δηλαδή θα φταίνε. Το ίδιο παιδί σε ένα περιβάλλον που το προσεγγίζει με ενθάρρυνση κ ενίσχυση θα έχει εντελώς διαφορετική συμπεριφορά...η μέρα με τη νύχτα...άρα δεν είναι θέμα παιδιού αλλά ενηλίκων. Οι ιδιαιτερότητες των παιδιών με βάση τα γονίδια πάντα υπάρχουν, αλλά όταν βλέπεις σε μια οικογένεια, πώς επικοινωνούν οι γονείς με τα παιδιά,καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα γιατί έχουν αντίστοιχα θετική ή αρνητική συμπεριφορά. Είναι καθαρά θέμα χειρισμού...

[* Maraki *]

Διδυμάκια έχεις; Μήπως η κόρη σου αντιγράφει τη συμπεριφορά του γιου σου;

 

Και εγώ πιστεύω ότι τα παιδιά δεν είναι ανυπάκουα. Εμείς δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε μαζί τους τη στιγμή που το χρειάζονται. Αλλά τι να κάνουμε; Δύσκολο να γίνουμε 100 κομμάτια όπως λέει η Corina.

 

Μήπως έχετε πολλές δραστηριότητες και φροντιστήρια; Ο μικρός μου, ίδια τάξη, δεν αντέχει πάνω από μία δραστηριότητα. Πέρισυ πήγαινε μόνο κολυμβητήριο και φέτος μόνο ποδόσφαιρο, Δευ-Πέμ-Σάβ, και την Τρίτη ζωγραφική. 1-2 φορές την εβδομάδα πάει στο ΚΔΑΠ. Και δεν πάει και φροντιστήριο. Να πω την αλήθεια ούτε εγώ θα άντεχα γιατί πλέον ξέρω και τα δικά μου όρια. Θέλει και σπρώξιμο με το διάβασμα. Όλο άντε και άντε και άντε, είμαστε. Ξανακοίτα λίγο το πρόγραμμά τους ίσως για του χρόνου.

 

 

 

Ναι δίδυμα !! Γενικότερα δεν έχω παράπονα από την κόρη μου , αλλά είχε ξεφύγει για ένα διάστημα.

Ασχολούμαι όσο περισσότερο μπορώ (κανόνας : πρώτα τα παιδιά μου και μετά οι δουλειές και όλα τα υπόλοιπα!!!!), δηλαδή από το μεσημέρι, που σχολάνε, και μετά δεν κάνω καμιά δουλειά τις περισσότερες φορές εκτός αν πλύνω κανένα πιάτο και ετοιμάσω κάτι γρήγορο για να φάμε . Είναι και ο μπαμπάς εκεί!

Ξεκινήσαμε μπάσκετ πρίν 1 μήνα περίπου(νομίζω πως θα τους κάνει καλό από πολλές απόψεις).

Δεν έχουν τίποτα παραπάνω , αλλά τα μαθήματά τους στο γιο μου, του φαίνονται πάντα ΠΟΛΛΑ!!!!