Πως τα μαθαίνουμε να μοιράζονται?

[angelina]

Καλησπέρα σε όλους!

 

Τις τελευταίες μέρες με απασχολεί ένα θεματάκι με την κόρη μου.

Ενώ γενικά είναι πολύ κοινωνικό παιδάκι εδώ και κάποιο διάστημα τρέμει η ψυχή μου όταν είναι να συναναστραφούμε με άλλα παιδάκια. Κι αυτό γιατί τα "θέλει όλα δικά της". Ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό φαινόταν να καταλαβαίνει τις έννοιες "μοιράζομαι" και "ανταλάσσω" (δηλ. δίνω ένα παιχνίδι όταν θέλω να μου δώσουν ένα άλλο) τώρα πλέον δεν αφήνει κανένα άλλο παιδάκι να παίξει με τα δικά της παιχνίδια ενώ θέλει να παίρνει και τα δικά τους. Τα μαζεύει όλα στην αγκαλιά της κι ό,τι δε χωράει μου το δίνει εμένα να της το "φυλάω". Όταν βέβαια συναναστρέφεται με μεγαλύτερα παιδιά ή παιδιά εξίσου διεκδικητικά το πρόβλημα το λύνουνε μόνα τους αλλά όταν είναι με μικρότερα ή παιδιά πιο δειλά τους κάνει κυριολεκτικά τη ζωή δύσκολη.

Εγώ από τη μεριά μου φροντίζω να είμαι συνέχεια από πάνω της και να της εξηγώ ότι δεν μπορεί να παίζει αυτή με όλα τα παιχνίδια και ότι όπως θέλει να παίρνει έτσι πρέπει και να δίνει. Κάποιες φορές πιάνει αλλά τις περισσότερες καταλήγουμε σε υστερία.

Κι όταν μεν είμαστε σε χώρο με ξένα παιδιά, π.χ. παιδική χαρά ή παιδότοπο, κι αφού εξαντλήσω την κατήχηση, την απομακρύνω και την απασχολώ με κάτι άλλο. Όταν όμως είμαστε με οικογενειακούς φίλους τις περισσότερες φορές επεμβαίνουν οι άλλοι γονείς και "καταπιέζουν" τα δικά τους παιδιά για να μην φωνάζει και χτυπιέται η Ναταλία Θεωρώ όμως ότι αυτή δεν είναι η σωστή αντιμετώπιση του ζητήματος κι ότι πρέπει να μάθει τι σημαίνει "παίζω με άλλα παιδάκια".

Ιδέες?

[Sam]

angelina με απασχολεί και εμένα το συγκεκριμένο θέμα

θα περιμένω με ανυπομονησία τις απαντήσεις μόνο που σε εμάς εστιάζεται

μόνο μέσα στο σπίτι με ανθρώπους που γνωρίζει στην παιδική χαρά ή στον παιδότοπο δεν διεκδικεί τίποτα

και φαίνεται ξαφνιασμένος όταν τα παιδάκια του παίρνουν τα παιχνίδια .........

[Sam]

???????????????Καμία συμβουλή???????????

[Μαρια Στυλιανακη]

ειναι κατι πολύ συνηθισμένο και φυσιολογικό, τα παιδιά να μην ξέρουν πως να μοιραστούν.

Είναι κατι που μαθαίνεται όμως βιωματικά, δηλαδή δεν φτάνουν οι λέξεις,

και επίσης χρειάζεται θετική ενίσχυση της επιθυμητής συμπεριφοράς παρά η παρατήρηση της αρνητικής.

 

(όπως το "αν .... θα....... " αντί του " αν δεν...... δεν θα ")

 

δηλαδή

 

πρεπει να είσαστε απο πάνω δηλ σε αποσταση ενος απλωμένου χεριού, και εκείνη τη στιγμή αν δείτε οτι υπάρχει διένεξη, να πείτε, (κρατώντας απαλά το παιχνίδι έτσι΄ωστε να μην μπορεί κανείς να το τραβήξει είτε το παιδί σας είτε πιθανώς α΄λλο παιδί που να θέλει να του το πάρει)

ανάλογα την περιπτωση

σε χώρο που δεν ειναι δικό σας το παιχνίδι

"ειναι για όλους αυτό"

"μαζί πιάστε το"

πάμε όλοι μαζί να το τραβήξουμε/σπρώξουμε πετάξουμε (την μπάλλα ή το σχοινί κτλ.

 

αν είναι δικό σας το παιχνίδι

θα πείτε στο άλλο παιδί ή σε αυτό που τέλος πάντων που του ανήκει

 

"ζήτα το ευγενικά, για να στο δώσει αν θέλει"

"περίμενε να στο δώσει εκείνη"

"δεν της αρέσει που τραβάς το παιχνίδι"

"πες παρακαλώ (με χαμόγελο!)" (δείχνετε την κίνηση με το χέρι στην καρδιά που δείχνει ευγενικές διαθέσεις -και εννοείτε αυτή την κίνηση όχι απαραίτητα να μιλήσει ένα παιδάκι. λειτουργεί πολύ καλά)

 

είναι πολυ σημαντικό τη στιγμή που λετε αυτά

να εχετε τόνο φωνής ΠΟΛΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟ και ΟΧΙ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΟ. (παρόλο που οι λέξεις σας είναι συνειδητά σε προστακτική )

 

με τον πολύ γλυκό κ ευγενικό τόνο βοηθάτε το παιδάκι να νιωσει οτι ειναι ωραίο να μοιράζεσαι.

Εαν μιλήσετε με ένταση ή μαλώσετε το παιδί, τότε περνάτε μια ένταση η οποία δεν βοηθάει στο να δεί το παιδί το θετικό όλης της υπόθεσης.

 

ο στόχος της παρέμβασής σας είναι να υπερπηδήσετε τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού (θυμός, περηφάνεια, ιδιοκτησία του παιχνιδιού κτλ) με την ευγένειά σας αλλά και την αποφασιστικότητά σας.

 

θα εκπλαγείτε πόσο καλά πιάνει όταν το δοκιμάσετε.

κάντε ένα παιχνίδι ρόλων με τον σύντροφό σας, έτσι ώστε να τεστάρετε κατα πόσο περνάει αυτό το συναίσθημά απο τον τρόπο που μιλάτε.

 

τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού δεν είναι παράλογα ή περίεργα ή κακές ενδείξεις, αλλά απλώς συναισθήματα που δεν ξέρει και το ίδιο τι να τα κάνει ή γιατί υπάρχουν.

 

γιατί υπάρχουν? επειδή θεωρεί συνήθως οτι τα παιχνίδια είναι επιμήκυνση του εαυτού του.

Στην τελική τα παιχνίδια είναι το πρώτο υλικό αγαθό με το οποίο τα παιδιά δένονται, συμβολίζουν πολλές σκέψεις και επιθυμίες.

 

πρεπει να υπαρχει καποιος διαχωρισμός απο τους γονείς σε αντικείμενα τα οποία όντως εχουν πολύ μεγάλη σημασία για τα παιδιά,

 

σε άλλα που δεν έχουν.

Είναι διαφορετική η αντιμετώπιση απέναντι σε καποιο αντικείμενο που πραγματικά αγαπάει το παιδί, και διαφορετική η αντιμετώπιση για καποιο αντικείμενο με το οποίο δεν εχει συναισθηματικό δέσιμο. Δηλαδή ο γονιός πρεπει να υπερασπίσει το παιδί του όταν κρατάει το αγαπημένο του αρκουδάκι και παει άλλο παιδί να το πάρει. Εκεί βοηθά η συνεννόηση απο πριν οτι αγαπημένα πράγματα ίσως καλύτερα να τα αφήνουμε σπίτι έτσι ώστε να μην υπάρχει τέτοιος κίνδυνος.

 

Όσον αφορά άλλα παιχνίδια, όσο νωρίτερα μαθουν τα παιδιά απο μικρή ηλικία οτι τα παιχνίδια ειναι κατι που μοιραζόμαστε και κερδίζουμε όταν επιλέγουμε να ανταλλάζουμε, βλέπουμε πολύ περισσότερα παιχνίδια και εχουμε την ευκαιρία να παίξουμε με νέα παιχνίδια τόσο περισσότερο θα έχουν και μια σχέση χωρίς μεγάλες εξάψεις ή τεράστιους εκνευρισμούς με τα παιχνίδια.

 

Αυτό γίνεται μόνο φυσικά με το να υπάρχει συνεργασία του γονιού βιωματικά σε συνεργασία με άλλα παιδιά

και όχι με την επιβολή των οποιωνδήποτε κανόνων.

 

είναι βασικό να υπάρχει σταθερή επαφή με άλλα παιδιά και μάλιστα με τα ίδια παιδιά, έτσι ώστε τα παιχνίδια να σταματήσουν να είναι ο κοινός σταθερός παράγοντας, (οποτε παίρνουν και πολύ μεγαλύτερη σημασία και ρόλο)

αλλα κοινός σταθερός παράγοντας να αποτελέσει η επαφή και η σχέση με τα παιδιά αυτά.

 

Πιστεύω ότι αυτό είναι οπωσδήποτε ένα κλειδι, το οποίο πχ με την οργάνωση ενός playgroup με σταθερά παιδιά, ή σε παιδικό σταθμό κανει τα παιδιά να στρέφουν την προσοχή τους τελικά στα παιδιά και στις σχέσεις μεταξύ τους παρά στα παιχνίδια.

 

Πάντα στην αρχή όμως υπάρχει αυτό το υπερμεγέθες δέσιμο με τα αντικείμενα και τα παιχνίδια, απο εκεί περνουν μετά στο άλλο επίπεδο.

 

Επίσης η προσχολική ηλικία είναι μια περίοδος μάθησης και σε αυτό το πράγμα, πολύχρονης. Δηλαδή μην περιμένετε οτι σε μερικούς μήνες το παιδί σας δεν θα ξανατραβήξει κατι απο τα χέρια άλλου παιδιιού ή οτι θα αλλαξουν όλα. Η μάθηση αυτή, διαρκεί καιρό, όπως ακριβώς και όλες οι άλλες γνώσεις και δεξιότητες, ο αυτοέλεγχος, το που κάνουν πιπί, ... κλπ κλπ.

Οπότε, μην εχετε υπερβολικούς στόχους που οδηγούν στην αυστηρότητα και με αποτέλεσμα να θυμώνετε και να υπάρχει ένταση.

Το αποτέλεσμα θα είναι μηδέν. Σιγά σιγά, βήμα βήμα, επανάληψη.

Δεν θα φτάσει δηλαδή να κανετε αυτή την παρέμβαση μια ή δύο φορές.

πρεπει να είσαστε παρόν τις στιγμές παιχνιδιού με άλλα παιδιά και να μην αφήνετε ουτε μια φορά μπροστά σας, να είναι αποδεκτή αυτή η συμπεριφορά. Αν η αντίδρασή σας είναι σταθερή, και ίδια, και δεν σας ξεφευγει καποια φάση, τότε ίσως να γίνει πιο γρήγορα αυτή η βιωματική μάθηση απο ότι σε καποιο άλλο παιδί του οποίου ο γονέας την μια φορά το λέει και το κάνει, και την άλλη στιγμή κοιτάει απο την άλλη πλευρά όπου το παιδί του ανενόχλητο τραβάει σπρώχνει κτλ κτλ.

Εκεί δηλαδή, θα χρησιμεύσει πολύ η συγκέντρωσή σας σε αυτό το πράγμα, μιάς και αν υπάρχει αυτή η συνέπεια, η δύναμη του μυνήματός σας θα είναι φυσικά πολύ πιο μεγάλη.

[DALIA]

κοριτσια διαβαστε και εδω θα βρειτε πολλα ενδιαφεροντα πραγματα στο προβλημα σας

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=4931

[angelina]

Καλημέρα!

 

Μαρία ευχαριστούμε πολύ!

Γενικά η συμπεριφορά η δική μου είναι μέσα στα πλαίσια που αναφέρεις (παρεπιμπτόντως πολύ με έχουν βοηθήσει τα όσα κατά καιρούς απαντάς ) μάλλον όμως πιο αγχωμένη απ' ότι θα έπρεπε

 

Γενικά το καταλαβαίνω ως αντίδραση να μη θέλει να δίνει τα δικά της παιχνίδια ή να θέλει να παίξει με κάτι που εμείς στο σπίτι δεν το έχουμε και της κάνει εντύπωση .

Μου κακοφαίνεται όμως όταν θέλει οπωσδήποτε να πάρει κάτι από ένα άλλο παιδάκι χωρίς να είναι το ίδιο το παιχνίδι αυτό που θέλει. Π.χ. σε όλες τις διακοπές του Πάσχα τσακωνόταν με τη λίγο μικρότερη φίλη της για ένα καροτσάκι κούκλας που έχει ακριβώς το ίδιο στο σπίτι και τον περισσότερο καιρό το αγνοεί. Με το που έβλεπε την άλλη μικρή να το παίρνει ορμούσε και το τράβαγε λες και εξαρτιόταν όλη της η ύπαρξη από αυτό Κι ό,τι κι αν δοκίμαζα δεν έπιανε, ούτε το "θα παίξει πρώτα η μία και μετά η άλλη", ούτε το "κρατήστε το μαζί" ούτε η απόσπαση της προσοχής με άλλο παιχνίδι, ούτε ο,τιδήποτε άλλο μπόρεσα να σκεφτώ Μόνο αν καθόταν η Ναταλία στο καροτσάκι και την έσπρωχνε η φίλη της ηρεμούσαν τα πράγματα (απορώ που την έβρισκε τόση αντοχή το καϋμένο το μικρό ).

[mata]

Πολύ περιεκτική και χρήσιμη η απάντηση της Μαρίας. Ελπίζω Αντζελίνα μου να ξεαγχωθείς λιγάκι και να αρχίσουν να "πιάνουν" σιγά σιγά όλα αυτά που θα κάνεις, αν και η ήδη υπάρχουσα συμπεριφορά σου ήταν σωστή. Αυτό που εγώ έχω να σας πώ ήταν ότι και ο γιος μου ήταν έτσι αλλά σιγά σιγά, όσο μεγάλωνε ένοιωθε από μόνος του την ανάγκη να μοιραστεί παιχνίδια για να μπορέσει φυσικά να παίξει με άλλα παιδιά. Όχι βέβαια ότι δεν θα τύχει κάποια φορά να επαναληφθεί αυτό στο σπίτι αν έρθει κάποιο παιδί και του πάρει τα παιχνίδια, αλλά είναι συννενοήσιμος στο να γίνει κάποια αντικατάσταση, γιατί τώρα η φιλία άρχισε να έχει γι'αυτόν νόημα.Πάντως από το περιββάλλον μου, πιο "προσαρμόσιμα" και διαλλακτικά είναι τα παιδιά που έχουν αδερφάκια και μοιράζονται τις περισσότερες ώρες τις ημέρες έστω και αναγκαστικά κάποια παιχνίδια, παρά τα παιδάκια που είναι μόνα τους και έχουν μάθει ότι τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας έχουν στην απόλυτη κατοχή τους τα παιχνίδια τους. Είναι δύσκολο για αυτά να νοιώσουν ξαφνικά ότι αυτό ανετρέπεται, γιατί απλά δεν το έχουν συνηθίσει!!!Εύχομαι όλα να πάνε καλά!!!

ΥΓ. Ο γιος μου όταν του αγοράσαμε το ποδοσφαιράκι της playmobil ήθελε στη μοιρασιά των παικτών να ΄δίνει σε έμάς όταν παίζαμε μαζί του, λιγότερους παίκτες από ότι έπαιρνε εκείνος!!!!!!!Του εξηγησα ότι δεν μπορεί όποιος παίζει μαζί του, να έχει λειψή ομάδα!!! Σιγά σιγά προσαρμόστηκε!!!!!Τώρα παίρνει ο καθένας από 11!!!!!!!!!!!!

[timmy'smom]

Angelina μου και εμενα η γνώμη μου είναι να μην αγχώνεσαι πολύ, ειναι κατι που θα μάθει η μικρή Ναταλία με τον καιρό, θέλει χρόνο και προσπαθεια όπως όπως λέει και η Μαρια. Πιστεύω πως και ο παιδικός σταθμός που θα ξεκινήσει θα τη βοηθήσει πολύ σε αυτό.

Εμεις έχουμε το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα, δεν διεκδικεί και πολλά πραγματα ο Ευθυμάκος, δίνει τα παιχνίδια του εύκολα, αλλά οταν βρίσκεται με πολλα παιδάκια απομακρύνεται ...

Νομίζω πως κανοντας περισσότερη παρέα, η Ναταλία και ο Ευθύμης θα έχουν πολλά να μάθουν ο ένας απο τον άλλον

χιχιχιχιχι

[angelina]

Ματούλα μου να ΄σαι καλά που με παρηγορείς Πάντα όμως καταλήγουμε στο ίδιο έτσι? Ότι χρειάζονται αδερφάκια

 

Γιώτα τον Ευθύμη είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα ότι στα παιδάκια που δεν διεκδικούν "τους κάνει τη ζωή δύσκολη"

Αν εσείς μας αντέχετε εμείς σας θέλουμε για παρέα

[timmy'smom]

Θα συμφωνήσω και εγώ μαζί σας...

Τα αδερφάκια είναι η λύση! (Ποιος θα πείσει τους άντρες μας γι αυτό είναι όμως άλλο θέμα...)

 

Και εννοείται πως θέλουμε πολύ την παρέα σας Αngelina!

Θα κάνει καλό νομίζω και στους δυο

[Sam]

Ζηλεύω η Ναταλία έχει τον Ευθύμη πρέπει σύντομα να βρω παρέα στον Αντρέα

η υπόθεση αδερφάκι έχει κλείσει για εμάς

[timmy'smom]

Θέλουμε και τον Αντρέα στην παρέα μας!!!

 

...να μασταν και πιο κοντα...

[angelina]

Σαμ αν ρώταγες τον Ευθύμη θα σου έλεγε ότι αυτός ζηλεύει τον Αντρέα που δεν τον υποχρεώνουν να συναναστραφεί τη Ναταλία

 

Ελάτε καμιά βόλτα Αθήνα να σας "περιποιηθούμε" και σας δεόντως.....

[Sam]

Σαμ αν ρώταγες τον Ευθύμη θα σου έλεγε ότι αυτός ζηλεύει τον Αντρέα που δεν τον υποχρεώνουν να συναναστραφεί τη Ναταλία

 

Ελάτε καμιά βόλτα Αθήνα να σας "περιποιηθούμε" και σας δεόντως.....

[mata]

Ματούλα μου να ΄σαι καλά που με παρηγορείς Πάντα όμως καταλήγουμε στο ίδιο έτσι? Ότι χρειάζονται αδερφάκια

 

Γιώτα τον Ευθύμη είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα ότι στα παιδάκια που δεν διεκδικούν "τους κάνει τη ζωή δύσκολη"

Αν εσείς μας αντέχετε εμείς σας θέλουμε για παρέα

 

Να είσαι καλά κορίτσι μου!!!! Anytime!!!! Πάλι το ίδιο συμπερασμα ε;;;Μα πώς γίνεται αυτό βρε παιδί μου;;;

[starlight]

Τώρα να πω κι εγώ ότι μπορεί να φταίμε κι εμείς λίγο -λιγουλάκι ε??? -

γι'αυτό που κάνει το μικρό το Ναταλάκι???

Μάλλον κατάλαβε απότομα ότι πρέπει να...αρπάξεις για να έχεις!!!

[angelina]

Κι αναρωτιόμουνα......Ποιος να φταίει? ποιος να φταίει?

 

Μήπως τα δύο μεγαλύτερα ξαδερφάκια της?

 

Άντε καλέ....φήμες και μόνο φήμες

[Sam]

Υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο Μαθαίνω να μοιράζομαι! από τις εκδόσεις Πατάκη ή Φυτράκη ίσως μέσα από τις εικόνες πάρουν μία ιδέα τα μικρά μας για τον σωστό διακανονισμό

[angelina]

Αχ μπράβο Σαμ!!

 

Θα ψάξω να το βρω.

 

Ευχαριστούμε πολύ!!!!

[vickoulini]

Καλησπέρα σε όλους και όλες σας.

Τώρα τελευταία αντιμετωπίζω ένα αρκετά σοβαρό θέμα με τον 15 μηνών γιό μου, ο οποίος αρνείται να μοιραστεί τα πράγματά του με κάποιο άλλο παιδί. Και όχι μόνο δεν μοιράζεται αλλά αρπάζει και τα παιχνίδια ή οτιδήποτε του κάνει εντύπωση, φωνάζοντας και κλαίγοντας...

Στην προσπάθειά μου να τον βοηθήσω μέσα από το παιχνίδι, δεν έχει κανένα πρόβλημα μαζί μου και μου δίνει ότι του ζητήσω...

Σας έχει συμβεί κάτι τέτοιο και αν ναί πώς το έχετε αντιμετωπίσει?

[Συντονιστής Περιεχομένου]

Γειά σας,

μπορείτε επίσης να δείτε κι εδώ:

 

Πως λύνουν τα παιδιά σας τα μικρά καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν?

είναι δικό μου! δεν στο δίνω..

Το θελω.. και το θελω τωρα..

Τα θέλει όλα δικά της

Όλα δικά μου...

[nanana]

δεν αντεχω αλλο εχω απογοητευτει. μολις πριν λιγες μερες ανακαλυψα οτι εχουμε τεραστιο προβλημα σε αυτον τον τομεα. εχω τον γιο μου 27 μηνων ο οποιος γενικα ειναι καλο παιδακι. παντα ηταν λιγο κτητικος με πραγματα αλλα πχ οταν ειμαστε σε παιδοτοπο ή παιδικη χαρα του λεω -αυτο το παιχνιδι δεν ειναι δικο σου ειναι για ολα τα παιδακια- και ακουει.. το προβλημα ειναι με τα δικα του και με οσα θεωρει οτι ειναι δικα του- πχ στο σπιτι του παππου νομιζει οτι ολα ειναι δικα του. ηρθαν πριν λιγες μερες τα ξαδερφια του στο σπιτι κ ακομα ποναει το κεφαλι μ.. δεν τους αφηνε να ακουμπησουν κανενα δικο του παιχνιδι ουρλιαζε!!! ουτε να ζωγραφισουν μαζι σε διαφορετικα μπλοκ δεν καταφεραμε γιατι ηθελε ολα τα μπλοκ αυτος αφου ηταν δικα του! το μονο παιχνιδι που μπορουσε να παιξει μαζι τους ηταν κυνηγητο γιατι ετσι δεν ακουμπουσαν τα πραγματα του. εκεινη την ωρα δε με ακουγε αλλα οκ ηταν λες πανω στα νευρα του. μετα το βραδυ το συζητησα μαζι του -μονη μου τα λεγα δηλ γιατι αυτος λιγα πραγματα μπορει να πει- κ λεω οκ κατι θα καταλαβε΄. σημερα ηρθε ο ενας ξαδερφος μας κ παλι τα ιδια κ χειροτερα!!! με εχει στεναχωρησει πολυ. σε λιγο καιρο θα γυρισω στη δουλεια κ θα πρεπει να μενει στη γιαγια το πρωι με τα ξαδερφια του. δε γινεται να ουρλιαζει ολη την ωρα! τι θα κανω? δεν πηγαινει παιδικο, πηγαινουμε συχνα σε παρκα-παιδοτοπους κτλ αλλα εκει δε χρειαζεται να μοιραστει κατι. δε ξερω πως να το χειριστω του μιλησα με το καλο του φωναξα με το κακο τιποτα απ τα 2 δεν επιασε..