Ποιος είπε ότι ο χρόνος είναι γιατρός?

[sofi@p]

Ποιός είπε ότι ο χρόνος είναι γιατρός;;;

Έχουν περάσει 2 ολόκληρα χρόνια απ όταν αναγκάστηκα να διακόψω την πρώτη μου εγκυμοσύνη 16 μήνες απ όταν πάλι αναγκαστηκά διέκοψα και την δεύτερη, 1 χρόνο απ όταν απέτυχε η εξωσωματική μου Και ακόμα και σήμερα το κενό που νοιώθω είναι τεράστιο. Ο χρόνος δεν με έχει βοηθείσει καθόλου. Σε όλους κάνω τον καραγκιόζη αλλά όταν μένω μόνη μου και περάσει απ το μυαλό μου η όλη περιπέτεια με πιάνουν τα κλάματα και πιστεύω πως μόνο μια από εσάς μπορεί να μου δώσει λίγο κουράγιο, γιατί μόνο κάποια από εσάς θα καταλαβαίνει απόλυτα πως είναι να χάνεις το σποράκι σου! Καλή η παρηγοριά της μάνας καλύτερη του συζύγου αλλά μεταξύ μας σίγουρα η εμπειρία του να το ζεις στο πετσί σου είναι αλλιώς! Έχεις άλλη άποψη... κακά τα ψέματα. Τα δυο μωράκια μου είχαν μεσογειακή αναιμία και για το καλό τους έπρεπε να γίνει η διακοπή. Το ξέρω αυτό, δουλεύω σε νοσοκομείο, ξέρω ποιο είναι το "σωστό" αλλά δε παύει να με πονάει. Δε με παρηγορεί καθόλου, είναι εγωιστικό το ξέρω αλλά από πολύ μικρή ήθελα όσο τίποτα να κάνω ένα παιδί. Και βρήκα επιτέλους έναν άνθρωπο για οικογένεια αλλά έπρεπε να μου παρουσιαστούν πάλι άλλες δυσκολίες. Το θέμα είναι πως πλέον φοβόμαστε να ξαναπροσπαθήσουμε μόνοι μας, για αυτό και κάναμε την πρώτη εξωσωματική. Τώρα όμως η τιμή για μια δεύτερη εξωσωματική είναι απαγορευτική. και οι περισσότεροι γιατροί άλλωστε μας προτίνουν να δοκιμάσουμε μόνοι μας αλλά ο φόβος μας είναι μεγάλος. Ο άντρας μου δύσκολα θα αντέξει το 3 στα 3, όχι ότι εγώ είμαι σε καλύτερη κατάσταση αλλά δυστυχώς κορίτσια εμείς κρατάμε περισσότερο τις ισορροπίες. Έχει περάσει κάποια από εσάς κάτι παρόμοιο; Τα καταφέρατε; Εσείς τι λέτε να κάνω;;; Πρέπει κάπως να πάρω λίγο θάρρος γιατί ο φόβος μας έχει κάνει να βγάζουμε διάφορα ψυχοσωματικά και με έχει κουράσει πραγματικά.

αχ, βρε κοπέλα μου, τί να πω?? έπιασες κι εσύ το τζόκερ.. έχετε το στίγμα και οι 2? μεγάλη ατυχία πάντως. εγώ, μάλλον, θα έκανα εξωσωματική σε δημόσιο νοσοκομείο

[Renatadros]

Ποιός είπε ότι ο χρόνος είναι γιατρός;;;

Έχουν περάσει 2 ολόκληρα χρόνια απ όταν αναγκάστηκα να διακόψω την πρώτη μου εγκυμοσύνη 16 μήνες απ όταν πάλι αναγκαστηκά διέκοψα και την δεύτερη, 1 χρόνο απ όταν απέτυχε η εξωσωματική μου Και ακόμα και σήμερα το κενό που νοιώθω είναι τεράστιο. Ο χρόνος δεν με έχει βοηθείσει καθόλου. Σε όλους κάνω τον καραγκιόζη αλλά όταν μένω μόνη μου και περάσει απ το μυαλό μου η όλη περιπέτεια με πιάνουν τα κλάματα και πιστεύω πως μόνο μια από εσάς μπορεί να μου δώσει λίγο κουράγιο, γιατί μόνο κάποια από εσάς θα καταλαβαίνει απόλυτα πως είναι να χάνεις το σποράκι σου! Καλή η παρηγοριά της μάνας καλύτερη του συζύγου αλλά μεταξύ μας σίγουρα η εμπειρία του να το ζεις στο πετσί σου είναι αλλιώς! Έχεις άλλη άποψη... κακά τα ψέματα. Τα δυο μωράκια μου είχαν μεσογειακή αναιμία και για το καλό τους έπρεπε να γίνει η διακοπή. Το ξέρω αυτό, δουλεύω σε νοσοκομείο, ξέρω ποιο είναι το "σωστό" αλλά δε παύει να με πονάει. Δε με παρηγορεί καθόλου, είναι εγωιστικό το ξέρω αλλά από πολύ μικρή ήθελα όσο τίποτα να κάνω ένα παιδί. Και βρήκα επιτέλους έναν άνθρωπο για οικογένεια αλλά έπρεπε να μου παρουσιαστούν πάλι άλλες δυσκολίες. Το θέμα είναι πως πλέον φοβόμαστε να ξαναπροσπαθήσουμε μόνοι μας, για αυτό και κάναμε την πρώτη εξωσωματική. Τώρα όμως η τιμή για μια δεύτερη εξωσωματική είναι απαγορευτική. και οι περισσότεροι γιατροί άλλωστε μας προτίνουν να δοκιμάσουμε μόνοι μας αλλά ο φόβος μας είναι μεγάλος. Ο άντρας μου δύσκολα θα αντέξει το 3 στα 3, όχι ότι εγώ είμαι σε καλύτερη κατάσταση αλλά δυστυχώς κορίτσια εμείς κρατάμε περισσότερο τις ισορροπίες. Έχει περάσει κάποια από εσάς κάτι παρόμοιο; Τα καταφέρατε; Εσείς τι λέτε να κάνω;;; Πρέπει κάπως να πάρω λίγο θάρρος γιατί ο φόβος μας έχει κάνει να βγάζουμε διάφορα ψυχοσωματικά και με έχει κουράσει πραγματικά.

τι να σου πώ και εσένα κοπέλα μου? καλό κουράγιο και πιστεύω ότι η εξωσωματική σε δημόσιο νοσοκομείο είναι μία καλή λύση. Εχει κάνει η κολλητή μου και πήγε μια χαρά.

Δυστυχώς και εγώ βίωσα μία κακή κατάσταση, χάνοντας τα πρώτα μωράκια μου στον 5ο μήνα που ήταν και δίδυμα. Αλλά πιστεύω να πάνε καλύτερα τα πράγματα στην επόμενη εγκυμοσύνη, παρόλο που μας έχουν τύχει τόσες κακουχίες τα τελευταία χρόνια που απογοητεύομαι και εγώ πολύ.

[[email protected]]

Οχι δημητρα δεν θα σου προτεινα εξωσωματικη σε δημοσιο εμενα εκανε μια φιλη μου στο γιατρο μου και ευτυχως πετυχε με ρην πρωτη κ το κοστος ηταν οικονομικοτατο δεν το πιστευε ουτε η ιδια οταν της το ειπε.και αμεσως αποφασισαν να προβουν σε εξωσωματικη

[κατσαρόλα]

Κατσαρολάκι να σου ζήσει το μπεμπέ.....καλότυχο και γερό για μία ζωή.

γέννησα και εγώ στις 05.05.2012 ένα υγιέστατο αγοράκι και βιώνω το θαύμα της ζωής.

θέλω να γράψω σε όλες τις μανούλες που έρχονται αντιμέτωπες με μία δύσκολη στιγμή σαν αυτή που έζησα πέρυσι ότι μπορούν να κάνουν ένα υγιέστατο παιδάκι και να μην το βάζουν κάτω και να προσπαθούν.....σας φιλώ γλυκά όλες.

 

 

Να σου ζησει!!Πολύ χαρηκα με τα νέα σου!Να είστε γεροί παντα!Και σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές..

[κατσαρόλα]

κατσαρολακι να σου ζησει να το δεις οπως επιθυμεις.να ειναι υγιες κ καλοτυχο.αχ ποτε θα ερθει κ η σειρα μου.3 μηνες μεινανε μονο αλλα ειναι οι χειροτεροι.θελω να περασουν νερο....γινετε????

 

 

Σε ευχαριστώ πολύ!Με το καλό να περάσουν αυτοί οι μήνες και για σενα και μην ανησυχείς!Όλα καλά θα πάνε και θα δεις ότι είναι πολύ όμορφοι..Να είσαι καλά!

[κατσαρόλα]

Μπαίνω μόνο για να δώσω κουράγιο σε όποια τυχόν παρακολουθεί τη σελίδα αυτή.Άλλη μία μαμά προστέθηκε σε αυτές που είχαν μία απώλεια και πλέον και αυτή απέκτησε το γερό μωρό της..Να μην το βάλει καμιά κάτω..

[18ΜΑΡΤΙΟΥ]

Μπαίνω μόνο για να δώσω κουράγιο σε όποια τυχόν παρακολουθεί τη σελίδα αυτή.Άλλη μία μαμά προστέθηκε σε αυτές που είχαν μία απώλεια και πλέον και αυτή απέκτησε το γερό μωρό της..Να μην το βάλει καμιά κάτω..

Ένα γλυκό και αισιόδοξο μήνυμα!!

Σ'ευχαριστούμε πολύ και να σου ζήσει το μωράκι σου!!!

[moody]

Και ενώ όλα νιώθω ότι δε θα περάσουν θέλω να ρωτήσω:Φοβάται καμιά ότι δεν θα ξαναμείνει έγκυος;Ενώ έμεινα μέσα στον πρώτο μήνα,φοβάμαι τόσο πολύ ότι δεν θα μου ξαναδοθεί η ευκαιρία αυτή..Είμαι η μόνη;Μια νιώθω απελπισία για αυτό που μου συνέβη και πότε φόβο για το μέλλον..

 

τρέμω μ αυτή την ιδέα...και με την ιδέα ότι θα περάσω 9 μήνες, αν τα καταφέρω με την αγωνία μέρα με τη μέρα αν ζει η αν η καρδούλα του σταμάτησε όπως έγινε και με το πρώτο μου μωράκι πριν λίγες μέρες...είναι δύσκολο και πονάει πολύ...

[18ΜΑΡΤΙΟΥ]

τρέμω μ αυτή την ιδέα...και με την ιδέα ότι θα περάσω 9 μήνες, αν τα καταφέρω με την αγωνία μέρα με τη μέρα αν ζει η αν η καρδούλα του σταμάτησε όπως έγινε και με το πρώτο μου μωράκι πριν λίγες μέρες...είναι δύσκολο και πονάει πολύ...

 

Κατσαρόλα, συγνώμη αν έκανα λάθος, δεν ήταν δικό σου το μωράκι? Εσύ ακόμη είσαι στην προσπάθεια και στην αγωνία γλυκιά μου?

 

Έχετε τόσο δίκιο κι εσύ κι η moody, για τον πόνο της απώλειας και τη γενικότερη αγωνία...είναι μία τρέλλα...αλλά πρέπει να την περάσουμε αν μπούμε στη διαδικασία...χαλάλι...

 

πάντως, το βέβαιο είναι, ότι ένα μείνεις έγκυος μία φορά, σίγουρα μπορείς να ξαναμείνεις!!

 

όσο για τους 9 μήνες, απ'ότι έχω καταλάβει από άλλες κοπέλες, μετά από κάποια περίοδο, γύρω στους 6 μήνες, σταματάς να αγωνιά τόσο..ξεχνιέσαι με τις εξελίξεις...φουσκώνεις, αρχίζεις να νιώθεις το μωρό και απλά απολαμβάνεις!!

 

Σας το εύχομαι ολόψυχα!!