Δεν θέλει να πάει σχολείο γιατί τον χτυπάει συγκεκριμένο παιδάκι…

[nasia84]

Φανταστείτε πως θα ήταν να είσαι στην ηλικία των 4 που καταλαβαίνεις αρκετά πράγματα, να δέχεσαι λεκτική επίθεση από παιδάκια, να μην μπορείς να υπερασπιστείς λεκτικά τον εαυτό σου ούτε στα παιδάκια ούτε στη δασκάλα ούτε στη μαμά, να γίνεσαι πραγματικά ένα ηφαίστειο. Ε, δεν θα εκραγείς? Τα παιδάκια που έχουν πρόβλημα στον λόγο κάπως έτσι λειτουργούν. Ο δικός μου άργησε και να έρθει σε επαφή με άλλα παιδάκια, γιατί πήγε σχετικά αργά στον παιδικό, εγώ στη δουλειά μου δεν είχα συναδέλφους με παιδιά (γίναμε και γονείς νέοι στα 23) ούτε και φίλες με παιδιά. Τα ανήψια του άντρα μου είναι μακριά, και μεγάλωσε ο Γιώργος χωρίς παρέες. Γράφω σε αυτό το τοπικ, γιατί ήθελα να δούμε λίγο και την άλλη όψη του νομίσματος. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να βλέπεις το παιδί να γίνεται θύμα. Ούτε κι εγώ θα το ήθελα. Αλλά και τα παιδάκια για να είναι "θύτες" σε τόσο μικρή ηλικία σημαίνει ότι κάτι κρύβεται από πίσω. Στη δική μας περίπτωση υπάρχει πρόβλημα στην έκφραση, το βλέπω και μου το έχουν πει και ειδικοί. Αλλά η απομόνωση μόνο κακό θα του κάνει. Μπορεί η σωματική βία να γίνει συνειδητή μετά την απομόνωση. Ευχαριστώ πολύ τις μανούλες που έχουν κατανόηση σε αυτό το θέμα. Με ανακουφίζει πολύ.

[nasia84]

Φανταστείτε πως θα ήταν να είσαι στην ηλικία των 4 που καταλαβαίνεις αρκετά πράγματα, να δέχεσαι λεκτική επίθεση από παιδάκια, να μην μπορείς να υπερασπιστείς λεκτικά τον εαυτό σου ούτε στα παιδάκια ούτε στη δασκάλα ούτε στη μαμά, να γίνεσαι πραγματικά ένα ηφαίστειο. Ε, δεν θα εκραγείς? Τα παιδάκια που έχουν πρόβλημα στον λόγο κάπως έτσι λειτουργούν. Ο δικός μου άργησε και να έρθει σε επαφή με άλλα παιδάκια, γιατί πήγε σχετικά αργά στον παιδικό, εγώ στη δουλειά μου δεν είχα συναδέλφους με παιδιά (γίναμε και γονείς νέοι στα 23) ούτε και φίλες με παιδιά. Τα ανήψια του άντρα μου είναι μακριά, και μεγάλωσε ο Γιώργος χωρίς παρέες. Γράφω σε αυτό το τοπικ, γιατί ήθελα να δούμε λίγο και την άλλη όψη του νομίσματος. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να βλέπεις το παιδί να γίνεται θύμα. Ούτε κι εγώ θα το ήθελα. Αλλά και τα παιδάκια για να είναι "θύτες" σε τόσο μικρή ηλικία σημαίνει ότι κάτι κρύβεται από πίσω. Στη δική μας περίπτωση υπάρχει πρόβλημα στην έκφραση, το βλέπω και μου το έχουν πει και ειδικοί. Αλλά η απομόνωση μόνο κακό θα του κάνει. Μπορεί η σωματική βία να γίνει συνειδητή μετά την απομόνωση. Ευχαριστώ πολύ τις μανούλες που έχουν κατανόηση σε αυτό το θέμα. Με ανακουφίζει πολύ.

[nasia84]

εγω που εχω ενα γιο που δυστυχως ειναι μαλλον απο την πλευρα των θυματων (με ενοχλει αφανταστα αυτη η σκεψη). νομιζω οτι το δικο μου παιδι πρεπει να "θωρακισω", να "ενδυναμωσω", (δεν ξερω πως αλλιως να το πω) ωστε να μπορει σε καθε φαση της ζωης του (σχολειο, παιδικη χαρα, παρτι) που δεν θα ειναι και η μαμα του μαζι να μπορει να αντιμετωπιζει τετοιες συμπεριφορες ωστε να μην κινδυνευει η ασφαλεια του.

 

δηλ θελω να πω πως πρεπει να επικεντρωθει η καθε οικογενεια στο δικο της παιδι ειτε ειναι "θυτης" ειτε ειναι "θυμα"

δεν πιστευω οτι η νουθεσια προς τα αλλα παιδια, η κουβεντα με τις μαμαδες των αλλων, η επιλυση "ξενων" προβληματων ειναι το ζητουμενο που θα αλλαξει την "σταση ζωης" του δικου μας παιδιου.

 

τον βλεπω να τον κλωτσανε στην παιδικη χαρα κι εκεινος επειδη δεν θελει να "χασει" τον "φιλο" του (ενταξει ειναι και πολυ δυνατο και ανθεκτικο παιδι, δεν μασαει) ουτε καν διαμαρτυρεται!

ε, αυτο με προβληματιζει ειδικα επειδη εγω αν και κοριτσακι δεν τις ετρωγα, με την εννοια οτι ηξερα να αμυνθω και να προστατεψω τον εαυτο μου.

 

μην ξεχναμε οτι σε μεγαλυτερες ηλικιες (γυμνασιο, λυκειο) η βια μεταξυ των παιδιων ειναι πολλες φορες ανεξελεγκτη και επικινδυνη. η συστηματικη θυματοποιηση ορισμενων ειναι ενα βιωμα που κουβαλανε σε ολη τους τη ζωη.

 

 

Σαν μητέρα παιδιού "θύματος" έχεις δικιο να ανησυχείς. Αλλά μην ξεχνάμε ότι η ηλικία των τεσσάρων είναι "αθώα". Κάτι πρέπει να κρύβεται στην ψυχολογία του παιδιού που χτυπάει. Στο γυμνάσιο και το λύκειο γίνεται συνειδητά. Δηλαδή δεν αποκλείεται εκεί και ο δικός μου να δίνει "θύμα" άλλου παιδιού. Όμως για το νήπιο η απομόνωση δεν είναι λύση. Θα μου πεις τώρα: "και καλά να αφήσω το παιδί μου να τις τρώει για να μην απομονωθεί το άλλο?". Εκεί επεμβαίνει η παιδαγωγός. Απλά λέω ότι η απομόνωση είναι η λάθος προσέγγιση. Εγώ είμαι συνέχεια κοντά και στο παιδί και συζητάω συνέχεια με την παιδαγωγό γιατί θέλω ο γιος μου να ζήσει ήσυχα και ευτυχισμένα και να συνυπάρξει αρμονικά με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν γονείς όμως τόσο των "θυμάτων" όσο και των "θυτών" που έχουν περίσσιο εγωισμό για να δουν το πρόβλημα.