Έχετε "δικούς σας" ανθρώπους;

[rrrrr]

φιλια.πολυ δυσκολο θεμα.απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ειχα μια κολλητη,αυτοκολλητη φιλη λεγαμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ και ημασταν μαζι συνεχεια μεχρι που τελειωσα το Λυκειο και αλλαξα πολη.τοτε αρχισαμε να αποξενωνομαστε,χασαμε πολλα επεισοδια η μια απο τη ζωη της αλλης,παρολα αυτα μιλαμε ακομη στο τηλεφωνο αραια και που και βρισκομαστε οταν ειναι δυνατο.την αγαπω πολυ αλλα πλεον δεν μπορω να πω πως την νιωθω ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟ.

στο λυκειο ειχα αλλες δυο φιλες που μοιραζομασταν αρκετα πραγματα (οχι τα ακρως οικογενειακα) οπως γκομενικα και λοιπα που μας απασχολουσαν εκεινη την εποχη.την μια την ονομαζα αδερφη ψυχη κι ετσι την αποκαλλω ακομη και σημερα....λογω αποστασης ομως πλεον ουτε αυτη τη θεωρω ΔΙΚΟ ΜΟΥ ανθρωπο αφου δεν μοιραζομαστε πλεον στιγμες.....με την αλλα εχουμε χασει εντελως επαφη (καμια γιορτη μονο μιλαμε).

στη Σχολη ειχα μια φιλη-συγκατοικο που ημασταν 24 ωρες μαζι κυριολεκτικα,λεγαμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ,μοιραζομασταν φοβους,προβληματα και ...ρουχα!!!της ελεγα ακομη και τα αυστηρως προσωπικα θεματα,ωσπου εφυγε εκεινη και πλεον μιλαμε στο τηλεφωνο αραια και που.....με λιγα λογια η φιλια μας ειχε την ιδια μοιρα με τις αλλες.

επειτα στη δουλεια γνωρισα μι αλλη κοπελα με την οποια μοιραζομασταν παρα πολλα....ακομη και σημερα που ζω σε αλλη πολη ,μιλαμε αρκετα συχνα και λεμε τα προβληματα μας μεσω τηλεφωνου...ομως δεν μπορει να ειναι η μια διπλα στην αλλη εκ των πραγματων.....το ιδιο συμβαινει και με την κουμπαρα μου που λεμε τα εντελως προσωπικα μεσω τηλεφωνου κι αυτο οταν ειμαστε ετοιμες να σκασουμε αν δεν τα πουμε......

εδω που ζω τα τελευταια 3 χρονια γνωρισα μια κοπελα που κολλησαμε απο την αρχη,την ενιωθα πολυ δικο μου ανθρωπο χωρις να την ξερω καιρο....τωρα τελευταια ομως μετα τη γεννηση της κορης μου,κανουμε απλως παρεα σαν ζευγαρια κι αυτο αραια και που και τιποτε αλλο....δεν εχω το θαρρος να της πω τα προβληματα μου...ουτε κι εκεινη!!!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ;;;η φιλια για να τραφει και να μεγαλωνει θελει οπωσδηποτε συχνη επαφη (η αποσταση διαλυει φιλιες) και ιδια ενδιαφεροντα....(οι διαφορετικες φασεις ζωης επισης διαλυουν φιλιες).

αυτα.

[Aeriko]

Φίλους έχω πολλούς. Δικούς μου ανθρώπους 2. Τον άντρα μου και την ξαδέρφη μου. Ξέρω όμως πως ανάλογα το πρόβλημα έχω και τον κατάλληλο φίλο να στραφώ. Ξέρω σε ποιον θα πω τα συναισθηματικά μου. Ξέρω ποιος είναι πάντα πρόθυμος για καφέ. Μου αρκούν; Όχι... έχω πάντα χώρο στη ζωή μου για νέους φίλους και γιατί όχι; Και για δικούς μου ανθρώπους αν προκύψουν.

[maria- elpida]

καλημερα,

φιλους εχω και εγω αρκετους..

αλλα η κουμπαρα μου ειναι απο τους πιο δικους μου ανθρωπους, την γνωριζω πολλα χρονια και πριν τρια χρονια γνωρισα την δευτερη κολλητη μου στην δουλεια που απλα κολλησαμε και ταιριαξαμε αμεσως..

ειχα και την τυχη να γνωριζονται οι αντρες μας απο την δικη τους δουλεια(συναδελφοι) και οποτε ειμαστε μια ωραια παρεα.

παντως συμφωνω οτι πια ειναι δυσκολο να εχεις μακροχρονιες φιλιες και ανθρωπους πραγματικα δικους σου, εκτος απο την οικογενεια φυσικα.

τωρα το θεμα ειναι κατα ποσο με τους ανθρωπους που κανουμε παρεα ταιριαζουμε και σαν τροπο ζωης.

θελω να πω πως για να ειναι δυο ανθρωποι φιλοι πρεπει να συμβαδιζουν και οι ζωες τους.

[aria1980]

Μέρες τώρα θέλω να ανοίξω αυτό το θέμα.

Αναρωτιέμαι εαν πέρα από τους γονείς και τον άντρα σας ή τη γυναίκα σας, εαν έχετε άλλα πρόσωπα στη ζωή σας, που να μοιράζεστε τα προβλήματα σας, τις ανησυχίες σας ή τον ελέυθερο χρόνο σας;

 

Έχετε επιστήθιους φίλους;

Αληθινούς φίλους;

Ανθρώπους, που να τους αισθάνεστε δίπλα σας;

 

Εγώ παράδειγμα έχω φίλους, αλλά δεν τους αισθάνομαι δίπλα μου.

Δεν θέλω να γράψω λεπτομέρειες, αλλά έχω πολλά παράπονα.

Αναρωτιέμαι μήπως είμαι η μόνη ή εαν και άλλοι έχουν τέτοιους προβληματισμούς.

Και δεν μου αρέσει καθόλου η "συναισθηματική" μοναξιά.

εγω δεν εχω κανεναν..μονο τη μητερα μου εχω σαν τον μονο δικο μου ανθρωπο που ξερω οτι με αγαπαει αληθινα ειμαι κ μοναχοπαιδι δεν εχω αδελφιακ απο φιλες δοξα το θεο εχω 2 φιλες που ειμαστε μαζι πολλα πολλα χρονια κ ξερω οτι θα ειναι παντα εδω για μενα κ εγω γι αυτες

[viki35]

Δικους μου ανθρωπους εχω πανω αποολα τα παιδια μου , τον αντρα μου και τη μητερα μου . Ιδιαιτερα στον αντρα μου λεω και μου λεει απλα τα παντα .Και με 3ερει πολυ καλα , παντα καταλαβαινει αμα κατι εχω .

Φιλους εχω και εγω αρκετους αλλα κανεις τους δεν ειναι πλεον δικος μου ανθρωπος απο δικη του επιλογη .Φυσικα και τους αγαπαω και με αγαπανε αλλα ως εκει.

[XΡΙΣΤΙΝΑ]

Αυτο που θελω να πω ειναι οτι φιλια δεν ειναι να προσαρμοζονται ολοι στα θελω μου. Φιλια ειναι να ειναι εδω για μενα. Και αλλες φασεις θα περασουμε , και θα τυχει να χαθουμε επικοινωνιακα για λιγο. Αλλα το βασικο ειναι οτι παντα θα ειμαστε εκει οταν χρειαστει ο ενας για τον αλλο.

Συμφωνω παρα πολυ με αυτο που λες...το εχω δει και στην πραξη..το εχω δει και απο τις 2 πλευρες..

Εγω εχω τις 2 κουμπαρες μου...Δυστυχως ειναι και οι 2 μακρια..Η νονα της κορης μου ειναι ανυπαντρη και ψιλοχανομαστε αλλα αγαπιομαστε, δεν παρεξιγουμαστε και οποτε βρεθουμε ειναι σαν να εχουμε να τα πουμε μια βδομαδα και μην φανταστητε οτι ειναι και πολυ μακρια 1,5 ωρα δρομος...αλλα τι να κανεις υποχρεωσεις.Με την αλλη την κουμπαρα μου που την εχω παντρεψει..μιλαμε καθε μερα στο τηλεφωνο απο μια ωρα περιπου..ειναι κι αυτη 1,5 ωρα δρομο αλλα εχει παιδακι ειναι στο σπιτι οπως εγω ετσι μιλαμε πιο πολυ..Τις αγαπαω το ιδιο φυσικα.Θα ηθελα ομως να ηταν πιο κοντα μου.

Εδω που ζω δυστυχως δεν εχω φιλες..Δυσκολευομαι να ταιριαξω...παρα πολυ!!Κανω απλα παρεα με μια μαμα για να κανει παρεα και το παιδακι μου..Δεν ειναι κακος ανθρωπος απλα δεν ταιριαζουμε καθολου..μα καθολου...Δλδ δεν θα της ανοιχτω.Δυστυχως δυσκολα θα βρω ανθρωπο να ανοιχτω εδω.Ειναι πολυ κλειστη κοινωνια και παιζει πολυ κουτσομπολιο κι εμενα ειναι η χειροτερη μου...Σιγουρα οταν αρχισει σχολειο η μικρη θα γνωρισω περισσοτερες κοπελες και που θα παει...καπου θα βρεθει μια κοπελα στα κυβικα μου..Νιωθω μονη ομως..

[Evang]

Δικους μου ανθρωπους θεωρω εκεινους που μπορω να εμπιστευτω, να μοιραστω και τα πιο προσωπικα μου θεματα, να βασιστω πανω τους γνωριζοντας οτι θα ειναι εκει και στα πανω μου και στα κατω μου.Και το λεω αυτο γιατι σε πολλους απο μας θα εχει τυχει να απομακρυνονται φιλοι απο κοντα μας κι οταν μας συμβαινει κατι καλο..Λοιπον, αυτοι οι ανθρωποι για μενα ειναι, εκτος απο τον αντρα μου, ο αδελφος μου και η ξαδελφη μου, την οποια ουσιαστικα εχω σαν αδελφη και καλυτερη φιλη με διαφορα..Βεβαια, το νουμερο 1 ειναι ο αντρας μου, απο τη στιγμη που μπηκε στη ζωη μου!

[supermama]

φιλια ε?χμμμ παρα πολυ μεγαλη λεξη. Λοιπον ειχα και γω καποια ατομα που τα θεωρουσα τα απολυτα δικα μου ατομα και ειδικα μια κοπελα που την ειχα γνωρισει απο το γυμνασιο. την προηγουμενη χρονια ομως ολα χαθηκαν. η ζωη εχει αλλαξει πολυ. ο τροπος που την αντιμετωπιζουμε εχει αλλαξει πολυ. οκ ειναι αποδεκτο πως θα περναμε φασεις του τυπου μια ολη μερα μαζι και μια λιγο πιο αραια αλλα αν μπαινουν πολλα θεματα και γινοντε κουβαρι μεσα σε μια φιλια εστω και αν ειναι τριτοι παραγοντες τοτε αστα βραστα.το ενα φερνει το αλλο. η μια λεξη μεταφραζετε διαφορετικα. σκεψεις παραξενες. .αλλο θελει να πει καποιος αλλο λεει αλιως το ακουει ο επομενος κοκ. και επειδη δε μπορω να πω πιο πολλα η δικια μου ιστορια ειχε τελος οτι επρεπε πια κατω απο ασχημες συνθηκες (και χωρις να ειναι το θεμα η σιγκεκριμενη φιλια ως προβλημα,)μπλεχτηκε και αυτη και για να ανοιξει το κουβαρι επρεπε να αποφασισω τι θελω να χω διπλα μου. οικογενεια υγειης η τη ''φιλια''. φυσικα διαλεξα οικογενεια. ποτε ομως ακομη και τωρα δε μου ειναι ξεκαθαρα καποια πραγματα. αν οντως ηταν δικαιο το ζυγισμα... απλα παρολο που πονεσα παρα παρα πολυ. τη θρηνισα με ολο το νοημα αυτη τη φιλια νιωθω πως αδειασα. δε μπορω να σκεφτομαι πραγματα που δεν υπαρχουν απαντησεις. θελω τωρα πια μονο την οικογενεια μου και τιποτα αλλο.

και εδω να συμπληρωσω πως εχω κανα δυο ατομα που ναι. θα μπορουσα να τα βαλω στη λιστα το δικων μου ανθρωπων μετα την οικογενεια μου, αλλα δυστηχως οχι 100 % και αυτο γιατι δε δοκιμαστηκαν. απλα εγω θεωρω πως ειναι δικα μου ατομα.. ισως να ακουγετε σκληρο αλλα ετσι ειναι. η φιλια ειναι απο τα πιο ιερα πραγματα για μενα αλλα...... η φιλια του 2011 τωρα πια πρεπει να δοκιμαστει για να την δωσεις το τιτλο φιλια με οτι σημαινει αυτο.

και τελος γιατι σας κουρασα απλα εβγαλα λιγο το μεσα μου... τωρα πια με ενδιαφερει να χω καλα ατομα που να με κανουν να γελαω (με την καλη εννοια) ναναι ευχαριστα και τελεια παρεα. τωρα αν προκυψει απο παρεα να γινουν και κολλητοι τοτε θα βαλω καινουργιο τοπικ εδω για να πω πως ειμαι απο τους τυχερους που ανακαλυψε τη φιλια...

[christiana08]

Καπου διαβασα πως οι φιλοι ειναι η συγγνωμη του Θεου για την οικογενεια.

 

Παντως εγω δεν εχω απολυτως κανεναν (αφου βγαζεις απ'εξω τον συζυγο και τα παιδια),μα απολυτως κανεναν και απο καποιο σημειο και επειτα ηταν καθαρα απο επιλογη.

[supermama]

Καπου διαβασα πως οι φιλοι ειναι η συγγνωμη του Θεου για την οικογενεια.

.

 

πολυ...... δυσκολο να κατανοηθει αλλα και πολυ εντονο αυτο που ειπες..

[christiana08]

Ναι,το διαβασα καπου και μαλιστα προσφατα και εμενα προσωπικα επειδη ειχα μια οικογενεια δυσλειτουργικη μου φανηκε σοφο...

[Skybeam]

Δυστυχώς όχι. Δεν έχω παρά μόνο τον άντρα μου και τον πατέρα μου. Εχω χάσει τη μαμά μου. Και η κολλητή μου διατηρεί μαζί μου σχέση 'τυπική" εδώ και πολλά χρόνια, για δικούς της λόγους. Λίγοι φίλοι υπάρχουν, αλλά όχι με τη σημασία του "δικού μας" ανθρώπου.

[supermama]

να πω και κατι αλλο... ισως λιγο τραβηγμενο. το ατομο που νιωθω και θελω να ειναι το ''πιο δικο μου ατομο'' ειναι η κορη μου. ναι ναι καλα ακουτε.η 6χρονη κορη μου!. στην πιο δυσκολη φαση της ζωης μου που ειχα περασει ηταν εκει. εγω βεβαια οτι την ελεγα την ελεγα οσο γινοταν με παιδικες λεξεις αλλα το παιδι με ενιωθε. το βλεπα στον τροπο που με αγκαλιαζε και στα ματια της. και ο μικρος διακρινω να φτιαχνει τετοια σχεση με τον αντρα μου. Μακαρι! α! οσο για ατομα που θα εχω μια αναγκη και θα τρεξουν εχω. κατι φιλες και γειτονισες που ειναι οικογενειακοι φιλοι.απο παλια η μαμα τους με τη μαμα μου η γιαγια τους με τη γιαγια μου κοκ. απλα ειναι καπως μεγαλες κοντα στα 50 ανηπαντρες και ειμαστε πολυ φιλες. δεν εχουν υποχρεωσεις κ.α.αλλα παρολο που νιωθω οκ να πω πχ ενα προβλημα μου και να δω κατανοηση και φιλικη διαθεση πολυ δε νιωθω αυτο που λεμε να χωθω στην αγκαλια να κλαψω..

[Αγγελίνα#2]

supermama, απ' ό,τι διαβάζω, έχουμε μπόλικα κοινά στο συγκεκριμένο θέμα...που προσπαθώ να βρω τον ανάλογο χρόνο για να γράψω, γιατί είναι ό,τι με πονάει περισσότερο, όσον αφορά την προσωπική μου ζωή.

 

sternchen, ένα να ξέρεις, you 're not alone...κι ας μην είναι και παρηγοριά αυτό.

[sternchen]

Λίγοι φίλοι υπάρχουν, αλλά όχι με τη σημασία του "δικού μας" ανθρώπου.

 

Ακριβώς αυτό αισθάνομαι κι εγώ.

Είμαι πάντα σε θέση να δώσω τόσο πολλά και έχω μόνιμα αυτήν την διάθεση, αλλά δεν μου δίνεται η ευκαιρία, γιατί πολύ απλά, όλο κάτι έχουν να κάνουν.

Το θέμα δεν είναι να βρίσκεσαι με τους φίλους σου μόνο όταν σου περισσεύει χρόνος, αλλά να μπορείς να βρεις χρόνο γι'αυτούς.

Δεν είναι ότι απαιτώ πράγματα, απλά τους ανθρώπους τους ζυγίζω μόνο με τις πράξεις τους και όχι με τα λόγια τους.

Τι να το κάνω, όταν μου λένε σε σκέφτομαι συνέχεια, αλλά το τηλέφωνο χτυπάει σπάνια και όταν ζητάω να συναντηθούμε, όλο κάτι άλλο πρέπει να γίνει.

Έχω μάθει να αντλώ χαρά και ευτυχία μέσα από τα λίγα και τα στοιχειώδη, δεν θέλω πολλά και δεν τα αναζητώ, όμως το παράπονο μου το έχω και από ότι βλέπω θα υπάρχει για πολλά χρόνια.

Κορίτσια καλή καρδιά, όποιος αγαπάει το δείχνει, δεν το λέει μόνο.

Το φόρουμ, να είναι καλά, έχει καλύψει πολλά από τα κενά που αισθάνομαι.

Ευτυχώς που το ανακάλυψα! :grin:

[culte]

Μέρες τώρα θέλω να ανοίξω αυτό το θέμα.

Αναρωτιέμαι εαν πέρα από τους γονείς και τον άντρα σας ή τη γυναίκα σας, εαν έχετε άλλα πρόσωπα στη ζωή σας, που να μοιράζεστε τα προβλήματα σας, τις ανησυχίες σας ή τον ελέυθερο χρόνο σας;

 

Έχετε επιστήθιους φίλους;

Αληθινούς φίλους;

Ανθρώπους, που να τους αισθάνεστε δίπλα σας;

 

Εγώ παράδειγμα έχω φίλους, αλλά δεν τους αισθάνομαι δίπλα μου.

Δεν θέλω να γράψω λεπτομέρειες, αλλά έχω πολλά παράπονα.

Αναρωτιέμαι μήπως είμαι η μόνη ή εαν και άλλοι έχουν τέτοιους προβληματισμούς.

Και δεν μου αρέσει καθόλου η "συναισθηματική" μοναξιά.

 

έχω φίλους επιστήθιους και αληθινούς όμως μας έχουν φάει τα τρεξίματα και οι αποστάσεις και δεν είναι κοντά όσο θα ήθελα να είναι...

 

και γω νιώθω ώρες ώρες τρομερά μόνη.....

[stin@]

Χμμμ δικούς ανθρώπους.... Ο άντρας μου, οι οικογένειες μας, ο αδερφός μου , που σήμερα που πήγα να τον αποχαιρετήσω ( έφευγε για ελλάδα, σχολή εμποροπλοιάρχων ) μου ανακοίνωσε ότι θα ξαναβρεθούμε του χρόνου τα Χριστούγεννα και έπαθα ένα μικρό εγκεφαλικό. Πέρα από αυτούς? Φίλες καλές καρδιακές 5 στον αριθμό, αλλά ζούνε μακρυά μου, είναι όλες βόρεια Ελλάδα. Με αγαπούν με νοιάζονται αλλά μου λείπουν.... Έχω και μία δύο εδώ φίλες αλλά δεν είναι ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ άνθρωποι, με την έννοια να ξέρουν ότι είμαι άρρωστη και να με πάρουν ένα τηλέφωνο να δουν αν είμαι καλά, αν χρειάζομαι κάτι... Εγώ μπορεί να το κάνω αλλά ανταποδοση δεν παίρνω...

Μου χει λείψει πολύ μια φίλη που θα την έχω κοντά μου, που θα με αγαπάει και θα με νοιάζεται, που θα ανησυχεί για μένα και θα επιζητά τη φιλία και την παρέα μου.Μια δική μου φίλη που θα μπορώ να πάω για έναν καφέ και να μπορώ να ανοίξω την ψυχή μου... Αλλά δεν.... Καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως φταίω εγώ... Δεν είμαι αρκετά ενδιαφερον άτομο? Μήπως φταίει ότι είμαι πολύ δυναμική και οι γύρω μου δεν αντιλαμβάνονται ότι έχω κι εγώ ανάγκη από τη "στοργή" μιας φίλης?Όπως και να χει...θα ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα...

[Nikolekaki]

"Κολλητές" φίλες στην ζωή μου πέρασαν πολλές στην πάροδο των χρόνων... Καμία δεν έμεινε όμως... Την κολλητή μου και πραγματική φίλη την γνώρισα πριν 2 χρόνια όταν ήρθε στη δουλειά. Στην δουλειά έμεινε πολύ λίγο, στην καρδιά μου όμως γα πάντα. Ειναι σπάνιος άνθρωπος, αυτό που λέμε "καλή πάστα". Αν και είναι ανύπαντρη, με καταλαβαίνει όσο κανείς και μου έχει σταθεί στα δύσκολα όσο κανείς. μέχρι και στο νοσοκομείο όταν είχα το παιδί μου, μαζί μου ξημεροβραδιαζόταν... Κι εγώ αντίστοιχα είμαι πάντα δίπλα της. Άλλους δικούς μου ανθρώπους δεν έχω πέρα από την οικογένεια και την Μαρία, αλλά είμαι οκ έτσι!

 

Μαράκι σε λατρεύω και σε ευχαριστώ που μπήκες στην ζωή μου και μ' αγαπάς τόσο... με τιμάει αφάνταστα η φιλία σου...

 

Απλά έχω ένα μεγάλο παράπονο που αφορά την αδερφή μου. 'Ηθελα να είναι δίπλα μου, αλλά δεν είναι... Μ' αγαπάει φυσικά, αλλά είναι στον κόσμο της...

[SKEK]

Η αδερφή μου (το αίμα μου). Ρε μάνα, σ'ευχαριστώ που μου χάρισες ένα σύμμαχο σ'αυτή τη ζωή.

[vasiliki40]

Σαν δικό μου άνθρωπο έχω την αδερφή μου ,αλλά το θέμα είναι πως μένει επαρχία ,μακριά.Ξέρω ότι εάν έχω κάποιο πρόβλημα ,μπορώ να της μιλήσω αλλά το αποφεύγω ,δεν θέλω να την φορτώνω με τα δικά μου.Ξέρω έχει κάνει την ζωή της εκεί ,τις φίλες της..

Φίλες δεν έχω.Μόνο γνωστές.Ίσως επειδή σε μία φιλία τα δίνω όλα , με όλη μου την καρδιά και περιμένω το αντίστοιχο ,αλλά ποτέ μου δεν πήρα το αντίστοιχο.Και έχω κλείσει την πόρτα.

Θα ήθελα να έχω μία φίλη ,φίλες.Είχα κάποτε μία στο σχολείο αλλά τελειώνοντάς το μετακομίσαμε και χάθηκα από όλους και όλα.Αλλά θυμάμαι πόσο όμορφα ήτανε τότε και πόσο σημαντική είναι μία τέτοια φιλία.

Πραγματικά ζηλεύω άτομα που έχουνε ένα πραγματικά δικό τους άτομο.Που να μπορούν να πούνε τα παντα.Τα πάντα όμως ,χωρίς να φοβούνται μην παρεξηγηθούνε.Ζηλεύω όταν βλέπω γυναίκες να πηγαίνουνε δυο δυο για ψώνια,να πίνουνε μαζί καφέ το καλοκαίρι στο μπαλκόνι κάποιας πολυκατοικίας.Τις κοιτάζω συχνά πηγαίνοντας βόλτα με το μικρό μου και αναρωτιέμαι γιατί 20 χρόνια τώρα στην Αθήνα δεν έχω κάνει μία φιλία ,πραγματική όμως..Φταίνε οι γονείς μου?Που μου απαγόρευαν να έχω φίλες ,από φόβο μην με παρασύρουν?Είμαι εγώ περίεργη?

Όταν έρχεται η αδερφή μου και η ανηψιά μου από επαρχία είναι τόσο όμορφα..συζητάμε ,γελάμε πολύ..θα ήθελα να ήταν έτσι ,συνέχει αόμως...

Νιώθω μόνη ,είμαι μόνη και έχω μάθει πια να ζω έτσι .

[Aeriko]

Βασιλική... τα υψηλά στάνταρτς φταίνε

[AZIA]

Η αδερφή μου (το αίμα μου). Ρε μάνα, σ'ευχαριστώ που μου χάρισες ένα σύμμαχο σ'αυτή τη ζωή.

 

Αχ! βρε skek, δεν θα μπορουσες να το ειχες διατυπωσει καλυτερα.

 

Η αδερφη μου, η μανα μου και ο αντρας μου ειναι οι δικοι μου ανθρωποι.

Μονο σε αυτους μπρω να πω πραγματα που δεν τολμω σε αλλους....

 

Φιλες εχω, αλλα οχι κολλητες. Μονο την εποχη της εφηβειας θυμαμαι να εχω φιλες κολλητες, αλλα...... δυστυχως χαθηκαμε. Με τα κοριτσια που κανουμε παρεα, λεμε ποοοοοολλα πραγματα για εμας, αλλα δεν ειμαστε κολλητες, δεν τις νιωθω ετσι. Ισως το οτι γνωριζομαστε λιγα χρονια και δεν εχουμε καταφερει να δεθουμε τοσο πολυ? Ισως γιατι βρεθηκαμε να κανουμε τοσο πολυ παρεα, λογω των σχεσεων που εχουν οι αντρες μας...?

 

Δεν ξερω αλλα λειπει απο την ζωη μου αυτο που λενε φιλη καρδιακη....

[Thaumataki]

Πέρα από τον άντρα μου και τους γονείς μου (αδέρφια δεν έχω), οι 3 κολλητές μου...Είμαστε μαζί από τη 1η γυμνασίου, 17 χρόνια τώρα... Φιλία δοκιμασμένη και καρατσεκαρισμένη! Με τις δύο μάλιστα είμαστε και κουμπάρες, τη μια τη πάντρεψα και η άλλη με πάντρεψε και θα μου βαπτίσει το μικρό (η 3η ειναι φανατική single)....

[sternchen]

Κορίτσια πολύ χαίρομαι για σας που έχετε τους "δικούς σας ανθρώπους", ειλικρινά !!!

Εαν πω, πως δεν ζηλεύω, θα πω ψέματα, , αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, όσο ζω, θα ελπίζω.

Σήμερα το σκεφτόμουν αυτό το θέμα και κατέληξα πως είναι θέμα διάθεσης.

Μερικοί άνθρωποι έχουν μάθει μόνο να "παίρνουν" και να μην "δίνουν" και άλλοι έχουν μάθει να "δίνουν" και να μην "παίρνουν" τίποτα.

Γνώμη μου είναι πως η φιλία είναι σαν τα φυτά, εαν δεν την "ποτίζεις" θα μαραθεί.

Πόσο θα ήθελα κι εγώ μια αδερφή να αλληλοαγαπιόμαστε και να στηρίζει η μια την άλλη !!

[supermama]

Γνώμη μου είναι πως η φιλία είναι σαν τα φυτά, εαν δεν την "ποτίζεις" θα μαραθεί.

!!

 

αυτο ισχυει για ολα οχι μονο για τη φιλια. το θεμα ειναι οτι καποια πραγματα οσο καινα τα ποτιζεις ειναι απο τη φυση τους να ζουν λιγο.. αλλα δε βαριεσαι ολο και κατι φυτρωνει ξανα...